De NPS als bakermat van het patronage systeem en de NDP als vernietiger van de staat!
Het nieuwe communicatie model van president Jennifer Simons
Als eerste hield Jennifer van Dijk-Silos al voor de verkiezingen een sessie met de media. “Journalisten zijn broodnodig voor het in stand houden en de beleving van de democratie”, stelt Jennifer Van Dijk-Silos, voormalig voorzitter van het Onafhankelijk Kiesbureau (OKB) maar ook voorzitter van het Anti-Fraude Platform (AFP). Geheel pro deo verzorgde Van Dijk-Silos in april een training voor journalisten over het verkiezingsproces en wettelijke regelingen, en zij gaf ook tips waarop gelet zou moeten worden. Daarvoor liet Nita Ramcharan van Starnieuws zich in haar columns al van haar beste NDP-zijde zien met subtiele aanvallen op Santhoki en de VHP en geniepige toenadering tot de NDP via Clifton Limburg. Maar over het wegknippen van uitspraken in de toespraak van Koning Willem Alexander, zweeg starnieuws als het graf, terwijl zij van deze overheids frauduleuze handeling op de hoogte was gesteld. Er was achter de schermen jaren gewerkt aan de definitieve versmelting tussen Starnieuws en het media satellietkamp van de NDP. De infiltratie in de reguliere media was dus al lang ingezet. Een mooi woord moest het kaf van het koren gaan scheiden en wonderwel kwam dit initiatief van zogenaamde accreditatie uit de koker van starnieuws. Als klap op de vuurpijl werd het starnieuws redactielid Wilfred Leeuwin de officiële doorgeefluik met Eugene van der San als openingstreffer. Een constructie werd bedacht voor de NDP stroming Jennifer Simons zodat de president niet in het parlement hoefde te verschijnen. Jogi: “President Simons ontwijkt parlement”. Volgens de parlementariër is het onacceptabel dat de regering wel overleg voert met maatschappelijke groepen, maar het parlement – “de plek bij uitstek voor verantwoording” – mijdt. Was de president misschien bang voor Ashwin Adhin en zijn achterban in het parlement, want de NDP was duidelijk gesplitst. De president had een nieuw model uitgevonden, zij communiceerde met haar volk via de reguliere media en de social media en in deze constructie was de samenwerking met starnieuws cruciaal. Want starnieuws was het zogenaamde gerenommeerde mediahuis die haar sporen verdiend had in de samenleving. De eigenaar van starnieuws Nita Ramcharan, die de verloofde is geweest van de doodgeschoten journalist Lesley Rahman op 8 december 1982, had haar boetekleed uitgedaan en was bij de duivel te biecht gegaan en aan tafel geschoven. De NDP had binnen starnieuws en suriname Herald twee personen die het vuile werk gingen doen, Wilfred Leeuwin en Jerrel Harderwijk. Het creoolse bolwerk van de stroming Jennifer Simons breidde zich steeds verder uit. De hulptroepen Jennifer van Dijk-Silos en Eugene van der San hadden grote invloed op de president, compleet met hun heel netwerk. En zo werd de illegale economie van zowel de onderwereld als de bovenwereld in stand gehouden en op haar wenken bediend door en via de stroming van Jennifer Simons.
De bal was niet rond genoeg
Er was groot verzet, binnen en buiten de partij. De samenleving was moe om continu bestookt te worden door dezelfde figuren die grote belangen hadden te verdedigen. De mediahuizen moesten ook eten daar de situatie alleen maar verslechterde in Suriname. Overleven was heilig geworden en elk middel werd aangegrepen om te kunnen blijven bestaan. Principes werden overboord gegooid en mooie woorden werden niet nageleefd. Zand in de ogen en verwarring moesten helpen om te overleven over de rug van een natie en een volk door enkelingen die politieke macht koste wat het koste wilde behouden. Er werd aldus een cordon sanitair van media en politici gevormd rondom de president, alle macht moest in handen van creolen worden gespeeld om zo de president in het zadel te kunnen houden. Maar de bal rolde niet, een volk liet zich niet eeuwig bedonderen. Ook niet met constante beïnvloeding vanuit de gekleurde media van de president. Een lawine van lawaaimakers vanuit een bepaalde hoek was kenmerkend, de stroming van Ashwin Adhin was stil, evenals de ABOP en de VHP. Een teken aan de wand misschien? Moest daarom alles en iedereen overstemd worden door de stroming rondom Jennifer Simons? De echte waarachtige Surinamers kwamen zelden of nooit in de schijnwerpers met het goede werk dat zij deden voor de samenleving: mensen in volksbuurten uit de pinarie halen, want de NDP-ers maakten bewust oorverdovend veel lawaai. De bal moest hoe dan ook gaan rollen en blijven rollen met het driemanschap Simons-Bouva-Misiekaba. Suriname deed via Melvin Bouva als de minister van buitenlandse zaken er alles aan om de positie van Suriname op te poetsen in CELAC verband en in CARICOM verband omdat president Simons vanaf 2027 het voorzitterschap van de Caricom op zich zal nemen terwijl Suriname vanaf mei 2026 de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken van CARICOM zal leiden. De belangen van de stroming Jennifer Simons waren dus enorm. Vandaar het geschreeuw vanuit de achterban en het bedekken van de bovenkant terwijl van binnen alles rauw en verdorven was, want de wereld en Suriname wisten precies wie president Jennifer Simons was.
Crises op crises zonder regeringsplan en begrotingsbehandeling
Een tekort aan van alles vanwege de oorlog in Iran, criminaliteit was aan de orde van de dag. Daar kwam bij de ziekte in de cassave teelt, de zogeheten cassavemozaïekziekte, dreigde een nationale ramp te worden, waarbij vooral de binnenlandbewoners getroffen werden. Als gevolg van de voedselschaarste in het binnenland en het opjagen van de poknokkers in de illegale goudwinning was er een voedingsbodem geschapen voor nog meer onveiligheid in Paramaribo. Criminaliteit was aan de orde van de dag, berovingen werden steeds brutaler, georganiseerder en gewelddadiger. De problemen van armoede, woningnood, gezondheidszorg, veiligheid, onderwijs kunnen maar niet opgelost worden. Iedereen blijft maar praten maar niet in de kern van de oorzaak van de vele problemen in het land. Waarom Suriname verstopt was geraakt. Een kleine greep uit die verstopping was te zien op de social media kanalen welke bevolkingsgroep op die platforms weer het hoogste woord had net als in de politiek. En dat vanaf de eerste verkiezingen al was het deze groepering die het systeem van achterhouden en omhouden van hun achterban had uitgevonden en in stand hield. Dat systeem brak hen nu op, de NDP en de NPS waren slachtoffer van zichzelf geworden en het hele land werd in dit systeem meegezogen. Met name creoolse jongeren werden door de oudere politici opgeleid in dit verderfelijke systeem wat ervoor zorgde dat dit patroon zeer moeilijk te doorbreken was, daar de jongeren geen haar beter waren dan hun meesters.
Jongeren gevangen in het systeem van herhaling
Patronage was een sub-cultuur in Suriname. Vrouwen uit de sociaal betere milieus die in het politieke systeem van patronage naar boven klommen en top posities bekleedden, deden niets anders dan de mannen. Het systeem verzwolg deze vrouwen precies zo als de mannen en de jongeren werden de dupe. De hele creoolse samenleving was besmet met dit virus van meester-slaaf verhouding en alles wat hieruit voort kwam. Kenki a systeem en njun pasi was tegen zichzelf in gaan, dus ging alles gewoon door zoals het altijd al was met hetzelfde waterhoofd van een ambtenaren apparaat vanwege baantjes weggeven als cadeau voor bewezen politieke diensten. Zij die geregeld waren door het systeem gaven hun volle ondersteuning met chaos en verwarring te scheppen en straat acties te voeren indien nodig. Dat was het “creoolse systeem” van elkaar helpen met staatsgelden en staatsmiddelen. De jongeren waren daarom heel stil want zij hadden geen andere keus, zij waren de arme achterban en zij bezaten geen Nederlands of Amerikaans paspoort om weg te vluchten, zij waren volledig afhankelijk van de SRD en het blauwe paspoort. Zo groeiden de jongeren vanaf de schoolbanken al mee in het systeem en werden zij door de partij gefaciliteerd zodra zij toetraden. Iedereen wilde een positie bemachtigen, erbij horen en zich omhoog werken door verraad aan zichzelf en het leeg plunderen van de staat in allerlei vormen. Corruptie was inherent aan dit verrijkings-model van het patronage en een bekend gezegde uit deze subcultuur van patronage zei: “pe ju e wroko drape ju musu njan.” Dit verkeerde denk-virus had de gehele samenleving besmet, een soort van parasitisme, dus daarom was de houding van bepaalde media huizen en het uit de grond stampen van sateliet-zenders totaal niet vreemd. En vrouwen hadden niets te zeggen, het systeem waarin zij zaten, dat bepaalde hun denken en handelen. Er was dus geen enkel verschil tussen een man en een vrouw. De kinderen van Suriname leden onder beiden en werden slachtoffer van hun systeem. Iedereen zat er voor zijn eigen hachje, dat werd steeds duidelijker. Wanneer de problemen groter werden werd ook zichtbaar hoe de bewegingen in de samenleving plaats vonden, wie naar wie toe trok en wie wiens belangen ging ondersteunen zodat het eigen belang veilig gesteld kon worden. Money talks, en misdaad evenzo wanneer de rijken rijker werden. Geestelijke armoede in het systeem trof de gehele samenleving, mannen, vrouwen en jongeren uit voornamelijk de creoolse gemeenschap die dit systeem van meester-slaaf verhouding had overgenomen van de kolonisator. Het minderwaardigheid complex deed deze slachtoffers van het patronage systeem zich inferieur voelen. Hun woede over hun achterstelling werd door hun politieke leiders gekanaliseerd naar de ander, die was de schuld van hun armoede.
Nationale discussie over productie bleef uit
Hier zou de focus op moeten liggen en niet een discussie over de rechterlijke macht onder politieke controle willen brengen van de NDP. Het feit dat deze discussie uitbleef en iedereen en alles meedeed in het uitblijven hiervan, betekende dat er geen belang was voor nationale ontwikkeling omdat het systeem vast zat in zichzelf en gekoppeld was aan rijkdom door diefstal van de staat. Rijkdom van een bepaalde groep was in Suriname niet gebaseerd op productie, maar op patronage. Viel dit systeem om dan was er voor deze groep geen enkel alternatief. Dus maakten de creolen daarom niet voor niets al decennia lang het bestuur van het land uit en wilden zij de rechterlijke macht onder controle hebben zodat dit systeem van uitbuiting van eigen landgenoten eeuwig kon blijven bestaan. De wil voor productie was aanwezig maar de weg er naartoe bleef onbegaanbaar, iedere Surinamer schreef hetzelfde en legde de nadruk op productie, productie en nogmaals productie. En toch kwam het er niet van. Iedereen wist precies hoe het moest en toch gebeurde er niets omdat de creoolse leiding door het patronage systeem elke vorm van ontwikkeling tegen hield. Productie zou nooit komen vanuit deze hoek omdat dit betekende in eigen voet schieten. Leiding willen hebben maar geen productie kunnen uitvoeren, was het dilemma van de bijna volledig creoolse politieke leiding in het bestuur van het land. Er zou en kon dus niets veranderen. Misdaad, corruptie en onopgeloste problemen wisselden elkaar slechts af.
Conclusie
Zolang de politieke leiding doet wat zij altijd deden zal het volk krijgen wat zij altijd had. Staatsmacht scheen equivalent voor brood en kruimels te zijn geworden en geenszins ordening en het vooropstellen van landsbelang voor vrijheid en nationale ontwikkeling. Het was een vestzak-broekzak model. En de NDP stal deze show telkens weer, het volk werd lastig gevallen met een NDP interne strijd om de macht en de staatsmacht.