HET PATRONAGE HEEFT FLINK HUISGEHOUDEN ONDER DE BLAKA MAN!

Auteur: Angela Fernald.

 

Mijn steling: Veel mensen begrijpen niet dat hun problemen voor zeker 70% tot 80%
aan hun eigenschappen ligt. Want het is je wil, je gedrag en je instelling die de wegen opent of begrensd

Alle verandering begint bij je zelf.
LEES, studeer om je denken te verruimen.

Welk segment van onze samenleving klaagt het meest en wat is volgens jou de oorzaak of oorzaken van dit geklaag? 
Dit zei Bert Eersteling op 10 jan 2021 n.a.v. het protest van Sibrano Pique op 9 jan 2021. 

 

 

Ere wie ere toekomt. De verbroederingsgedachte is inderdaad uit het brein van Jaggernath Lachmon ontsproten. Hoewel een politiek instrument om zelf politiek te scoren en te kunnen groeien door een zetel aan Pengel af te staan, blijft het feit recht overeind, dat de schaker Lachmon zijn schaakstuk van de verbroedering heeft ingezet en zo Pengel als medeschaker op zijn schaakbord heeft mee gekregen. Vanaf dit moment was het two who made the tango. Maar one who composed the tango.Het heeft dus helemaal niets met geschiedvervalsing te maken, maar eerder met het gevoel van de blaka man dat hij weer tekort geschoten is en niet gedurfd heeft om de geschiedenis te vervalsen, wetende waarschijnlijk dat het echt Lachmon is die de eer toekomt. Hand in eigen boezem dus, de blaka man met gewoon erkennen dat de andere bevolkingsgroep hem door zijn eigen wangedrag voorbij gestreefd is. Het is hard om te horen, maar niettemin de waarheid. En Desi Bouterse heeft in het afbreken van de blaka man een centrale rol gespeeld. Eerst werd met de coup van 1980 de NPS regering o.l.v. Henk Arron weggeschoten. De aanval werd verder gericht op de politieke partij de NPS.

De progressieve politieke lijn die zich in Suriname ontwikkelde werd verder gestuit. Bouterse heeft de splitsing binnen de PNR verder kapot gemaakt toen hij Bruma in 1980 betrok bij het ondersteunen van zijn revolutie. de tegenstelling tussen Fred Derby werd verder aangewakkerd wat in december 1982 uitmondde in zijn arrestatie. Met de Bruma getrouwen Robin Raveles alias Dobru werd de revolutie van Bouterse verder gedragen. Het was belangrijk om Dobru en zijn familie en zijn echtgenote erbij te hebben. Ook de Volkspartij olv Ruben Lie Pau Sam werd opgesplitst omdat Lie Pau Sam weigerde Bouterse’s revolutie te ondersteunen. De revolutionaire volkspartij splitste zich zo af en de gebroeders Michael en Frank Naarendorp samen met Frank Playfair en Ernie Brunings werden de zware ondersteuners van Bouterse’s revolutie. Totdat ook de progressieven binnen de revolutionaire partij op 13 augustus 1980 door Bouterse werden opgesloten. Chas Mijnals, Badreisein Sital, Frank Playfair en nog enkelen werden onder het mom van een linkse coup te willen plegen, opzij geschoven. Bouterse kon op deze manier steeds aan het stuur blijven en zijn macht niet alleen vergroten maar ook een ommezwaai te maken naar het HINDOESTAANS KAPITAAL. De zogenaamde linkse revolutie maakte een radicale ommezwaai.

Sobere herdenking 25ste Blakamandey

10/01/2021 00:00 – Audry Wajwakana

Iwan Wijngaarde, te midden van de toenmalige minister Dikan en voormalig Cultuurdirecteur Elviera Sandie, tijdens de viering van Blakamandey 2020 te Benastrand, Klaaskreek.

Iwan Wijngaarde, te midden van de toenmalige minister Dikan en voormalig Cultuurdirecteur Elviera Sandie, tijdens de viering van Blakamandey 2020 te Benastrand, Klaaskreek. Foto: NII  

PARAMARIBO – Iwan Wijngaarde, voorzitter van de Feydrasi Fu Afrikan Srananman, had een grote culturele viering voor de 25ste herdenking van de Blakamandey in gedachte. Echter, doordat er nog geen grote bijeenkomsten mogen worden georganiseerd, wordt er zondag ‘slechts’ met een televisieprogramma van twintig minuten stilgestaan bij het vijfde lustrum. Op staatszender STVS zal om kwart voor zeven ’s avonds middels een collage worden teruggeblikt op de voorgaande 24 edities van de Dag van de Zwarte Beschaving.

In voorgaande jaren werd de viering van Blakamandey op de eerste zondag van januari steeds in een ander district georganiseerd. De fysieke herdenking was zaterdag met een kleine bloemenhulde te Wanhatti in district Marowijne. Vicepresident Ronnie Brunswijk legde bloemen bij het monument van Blakamandey. “Dit ter nagedachtenis van de strijd die er in het verleden in het gebied werd geleverd, maar ook ter ere van de mensen uit het gebied en de omgeving die het afgelopen jaar zijn overleden zoals hoofdkapitein Daniel Doman”, legt Wijngaarde uit.

Hij benadrukt dat hij en zijn organisatie de herdenkingsdag nimmer zullen overslaan. “Als je begint met overslaan, dan zullen ze verwateren. Het is van eminent belang om de dag die je eens werd ontnomen te herdenken. Een voorbeeld is de switwatra, een stukje cultuur dat dreigde te verdwijnen en kijk nu hoe het bijna onder eenieder leeft.” In 1976 werd door de Unesco de eerste zondag in de maand uitgeroepen tot ‘Internationale dag van de Zwarte beschaving’. Voor Wijngaarde heeft deze dag een veel diepere betekenis. “Bijna twee eeuwen lang heeft men de tot slaafgemaakte mensen hun cultuur ontnomen. In cultuur zitten normen en waarden en als die niet mogen worden beoefend dan gebeurt het alleen in het donker. Dan krijg je dat er minder goede dingen worden ontwikkeld. Breng je het in het openbaar dan gebeuren er positieve dingen. De andere bevolkingsgroepen die naar Suriname zijn gebracht, mochten wel hun cultuur vrij en blij beoefenen. Vandaar dat we 25 jaar geleden besloten om deze dag te herdenken”, zegt Wijngaarde.

Hij is niet ontevreden. Vooral het feit dat de ‘Pardon en Heling’ ook door de huidige regering wordt ondersteund doet hem goed. “Ik ga 2021 vol goede moed in.” Het thema van dit jaar is ‘Verbinding’. Hiermee wil Wijngaarde aangeven dat de mensen van Afrikaanse roots overal ter wereld met elkaar verbonden zijn. In de 25 jaar heeft de feydrasi bij elke herdenking geprobeerd een stukje geschiedenis vast te leggen. Zo is er in Babunkriki te Santigron een monument neergezet. Ook over de ‘Pardon en heling’ die in 2018 werd gelanceerd en elk jaar doorgaat, is Wijngaarde tevreden. “In 2021 gaan we door ermee en het verder uitdiepen”, zegt Wijngaarde. Sociaal-maatschappelijke problemen die de afgelopen periode niet zijn aangepakt, wil de feydrasi aanpakken. “Ik heb het gevoel dat deze groep de kruimels krijgt, want de koek wordt niet goed verdeeld. Leiders moeten nu opstaan om ontwikkeling te brengen in de gebieden die altijd achtergesteld zijn. We kunnen niet nog een eeuw hiermee verder gaan. Als Feydrasi gaan we hier aandacht aanbesteden”, benadrukt Wijngaarde.

http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2021/01/10/sobere-herdenking-25ste-blakamandey/

INGEZONDEN: VHP en Marrondag

10/10/2020 08:04

De redactie van DWT Publishing NV stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die geplaatst worden komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van DWT Publishing NV. De redactie behoudt zich het recht om stukken niet te plaatsen, in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.

De redactie van DWT Publishing NV stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die geplaatst worden komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van DWT Publishing NV. De redactie behoudt zich het recht om stukken niet te plaatsen, in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.  

Acceptatie en integratie van de marrons in onze samenleving staan niet meer ter discussie. Vandaag de dag is de Dag der Marrons niet alleen maar een aangelegenheid van één bevolkingsgroep. Samen met de marrons herdenken en vieren ook alle andere bevolkingsgroepen deze dag éénsgezind mee.

Een korte terugblik op de geschiedenis van de marrons – zoals de weggelopen tot slavernij gedwongen Afrikanen en hun nakomelingen werden genoemd – laat zien dat ze onder erbarmelijke omstandigheden werkten op de plantages. Velen stierven, maar vele grote groepen slaven vluchtten de Surinaamse bossen in. De inzet van militaire expedities om hen terug te voeren naar de plantages, lukte niet. Uiteindelijk besloot de toenmalige overheersende kolonisator om vrede te sluiten met de marrons. Op 10 oktober 2020 is het 260 jaar geleden, dat het eerste vredesverdrag werd gesloten in het jaar 1760 met de ‘Ndyuka Marrons’ en het toenmalig koloniaal bestuur.

Het binnenland was tot 1963 niet betrokken bij de verkiezingen in Suriname. Het was pas in 1967 dat een zelfstandige politieke partij onder de naam Algemene Bosnegerpartij (ABP), later bekend als de Progressieve Bosnegerpartij (PBP), in 1967 ervoor koos om met de VHP samen te werken. Bekend is de naam van de heer Jarien Vredenhof Nicolaas Gadden die tot aan zijn dood is blijven samenwerken met de VHP.

Politieke bewustzijn heeft ertoe geleid dat na de strijd tegen slavernij, de marrons zijn blijven doorstrijden voor verandering van hun leefsituatie in het binnenland voor onder meer erkenning van hun grondenrechten, goede scholing, goede gezondheidszorg, kortom de drang naar vrijheid is verruimd naar inspraak over besluiten die hun leven tot in de kern raken.

De strijd die 260 jaar geleden begonnen was als een strijd voor het verkrijgen van menselijke vrijheid en waardigheid, heeft in 2020 voor de marrongroep erin geresulteerd dat ze thans direct betrokken zijn bij regeerverantwoordelijkheid en de politieke besluitvorming van Suriname. De positie van voorzitter in het hoogste college van staat alsook de positie van het vicepresidentschap van de republiek Suriname, wordt ingevuld door vertegenwoordigers van de marrongemeenschap. Dit is de eerste keer in de geschiedenis van Suriname dat vertegenwoordigers van de marrongemeenschap deze hoge functies bekleden, hetgeen recht doet aan de politieke en democratische rechten in onze multi-etnische samenleving.

De VHP benadrukt bij deze dat geen enkele bevolkingsgroep minderwaardig of meerwaardig is aan een andere. De partij verwerpt daarom elke vorm van overheersing en dominantie. Alle bevolkingsgroepen staan samen voor de uitdaging om op basis van eigen identiteit, lees éénheid in verscheidenheid , een waardevolle bijdrage te leveren aan de wederopbouw en ontwikkeling van ons geliefd land Suriname: Wans’ ope tata komopo, Wi mu’ seti kondre bun.

De VHP feliciteert alle Surinamers, in het bijzonder de marronbroeders en -zusters, en wenst – in verband met het tegengaan van de verspreiding van Covid-19 – een ieder, een aangepaste herdenking en viering van de ‘Dag van de Marrons’ toe.

VHP

http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2020/10/10/ingezonden-vhp-en-marrondag/

Lachmons verbroederingsfilosofie versus sociaal pyromanie

 

Dr. Hans Ramsoedh
 

President Santokhi heeft op verzoek van leden van zijn Vooruitstrevende Hervormingspartij (VHP) besloten om 21 september (geboortedag van Jagernath Lachmon en leider van de VHP van 1949 tot 2001) in Suriname te verheffen tot Dag van Nationale Verbroedering en Eenheid. Deze dag wordt echter geen officiële dag. Op 21 september valt ook de Internationale Dag van de Vrede die door de Verenigde Naties (VN) in 1981 is uitgeroepen met als doel een wereldwijde dag van wapenstilstand en geweldloosheid. De VN heeft gekozen voor 21 september omdat deze dag samenvalt met de openingssessie van de Algemene Vergadering van de VN.
Volgens de president is deze dag bedoeld om het gedachtegoed van Lachmon te koesteren, zijn nalatenschap te verduurzamen. Op deze dag zal inhoud worden gegeven aan wat democratie betekent. De president stelde daarbij dat meerdere personen zich ingezet hebben voor verbroedering. Ook het DNA-lid Asiskumar Gajadien van de VHP erkent dat de bijdrage van anderen ook belangrijk is maar dat volgens hem Lachmon de geestesvader is van de verbroe­de­rings­filosofie. Hoewel NPS-voorman Gregory Rusland net als andere fracties in de DNA de VHP met het initiatief feliciteerde, wees hij er terecht op dat ook Jopie Pengel (1916-1970) als leider van de NPS in dat verband niet over het hoofd gezien mag worden. Ook deze politicus heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de vreedzame co-existentie van bevolkingsgroepen in Suriname.

In deze bijdrage gaat het mij niet zozeer om het verheffen van 21 september tot Dag van Nationale Verbroedering en Eenheid, maar om de in mijn optiek onvervalst racistische toon van de brief van 19 september 2020 van de Afro Surinaams-Nederlandse activiste Barryl Biekman aan president Santokhi waarin zij ingaat op zijn besluit. In Surinaamse media is deze brief ook onderwerp van aandacht geweest.

Onvervalst racisme
Haar brief heeft als aanhef Voorkom Geschiedvervalsing, Etnisch profileren, Institutionele uitsluiting. Voorkom Afrofobie. Geen politieke spelletjes met de Spirits van onze Surinaamse †helden en †heldinnen.
In de brief schrijft zij ‘zeer bezorgd, geschokt, zeer boos zelfs en misschien wel woedend’ te zijn op de motieven van de president om de Dag van Nationale Verbroedering en Eenheid te koppelen aan de geboortedag van Lachmon. Zij is van mening dat de president door de datumkeuze aanstuurt op en meewerkt aan het vereeuwigen van Lachmon als held van de verbroedering en eenheidspolitiek ten koste van Pengel. Zij vindt dat er niet alleen sprake is van ‘hypocrisie, etnisch profileren en institutionele uitsluiting’ bij de president maar ook van ‘Afrofobie’. Voorts betreurt de in Nederland woonachtige schrijfster het dat hierover in Suriname geen brede nationale discussie in Suriname heeft plaatsgevonden. Ook de Surinaamse diaspora (en vooral de oudere generatie) in Nederland is niet geraadpleegd. Wat het laatste betreft refereert zij aan een manco in het Suriname Diasporabeleid daar de president een ‘witte Nederlander’ zou hebben benoemd als zijn diaspora-adviseur. Kritiek heeft zij ook op de Afrikaanse Surinamers binnen de VHP die niet oplettend zijn geweest en op de NPS die geen knip voor de neus waard is aangezien zij door het besluit van de president zich door de ‘neus hebben laten boren’ (boronosos). Haar grote vrees is dat deze dag zal doorgaan als de Lachmon-Dag en met haar brief aan de president wil zij dat voorkomen.

V.l.n.r. Paul Somohardjo, Fred Derby, Jagernath Lachmon en Ronald Venetiaan

Op één punt kan ik mij vinden in Biekmans kritiek. De focus op de dag van Nationale Dag van Verbroedering en Eenheid wordt eenzijdig gelegd op Lachmon, terwijl de verbroederingspolitiek slechts mogelijk was door zijn samenwerking met Pengel en andere etnische leiders. Al deze leiders verdienen daarom dan ook die granie.
Mijn belangrijkste bezwaar tegen de brief van Biekman is dat haar argumenten tegen de Lachmon-dag blijk geven van etnisch denken verpakt in onvervalst racisme en grenzend aan opruiing. Terwijl anno 2020 de etnische verdeeldheid in Suriname gelukkig laag te noemen is, gooit schrijfster olie op het vlammetje door  groepen tegen elkaar op te zetten. In de politicologie wordt hiervoor ook de term sociaal pyromaan gebruikt.
In mijn visie kun je bij het besluit van de president misschien hooguit spreken van ondoordachtheid in plaats van hem te beschuldigen van geschiedvervalsing. En hoezo is bij het besluit van de president sprake van etnisch profileren, institutionele uitsluiting en Afrofobie? Dit zijn nogal grove beschuldigingen aan het adres van de president terwijl de schrijfster op geen enkele wijze deze verder toelicht. Openlijk racistisch is haar toon als zij het heeft over een manco in het Suriname Diasporabeleid daar de president een ‘witte Nederlander’ zou hebben benoemd als zijn diaspora-adviseur. Hoewel zij geen naam noemt van de ‘witte Nederlander’ is de enige blanke persoon als adviseur in de directe omgeving van de president   in Suriname geboren. Is in haar optiek een in Suriname geboren blanke of  ‘witte persoon’ opeens geen Surinamer meer omdat deze toevallig een ander pigment heeft dan zijzelf? Dit zijn allemaal zaken die ik iemand die in Nederland heeft gestreden voor erkenning van het Nederlandse slavernijverleden onwaardig vind.
Samenvattend, haar brief aan de president is eerder doordrenkt van etnocentrisch denken, racisme en ongegronde beschuldigingen dan dat zij op een constructieve manier de president attendeert op omissies in zijn besluit. Wat zij doet is niet de dialoog aangaan maar de racistische troefkaart trekken. Verkeert zij misschien in de waan dat ‘zwart racisme’ niet bestaat?
Dat Biekman in haar brief Surinamers met een Afro-achtergrond aanduidt als Afrikaanse Surinamers is haar goed recht, maar dat zij in haar brief meent Lachmon als een Aziatische Surinamer te moeten aanduiden vind ik aanmatigend. Hindostanen hebben zich nimmer aangeduid als Aziatische Surinamers, maar als Surinaamse Hindostanen.

Mr. Jagernath Lachmon

Verbroederingspolitiek
Voor lezers die niet bekend zijn met de Surinaamse politieke geschiedenis en de verbroederingspolitiek geef ik hieronder een korte toelichting. Ik wil voorop stellen dat ik geen Lachmonist ben in de betekenis van bewonderaar van deze politicus maar erken wel zijn grote bijdrage aan het grondvesten van de pacificatie-democratie (de wetenschappelijke term voor de verbroederingspolitiek) in Suriname.
Met de politieke samenwerking in 1958 tussen Lachmon en Pengel, respectievelijk leiders van de (Hindostaanse) VHP en de (Afro-georiënteerde) NPS werden zij de onbetwiste politieke leiders in Suriname. Deze coalitie domineerde de Surinaamse politiek tussen 1958 en 1967. Deze politieke samenwerking, verbroe­de­rings­politiek geheten, was, zoals oud-premier Jules Sedney (De toekomst van ons verleden, 2017, 3e druk) schreef, een verstandshuwelijk tussen beide partijen en een uit nood geboren politieke symbiose tussen Pengel en Lachmon. Zij hadden elkaar nodig en elkaar iets te bieden. Zo had Lachmon voor het verwerven van regeermacht een Creoolse partner nodig om het kiesstelsel van 1949 dat Hindostanen en Javanen benadeelde en Creolen bevoordeelde te wijzigen en via de regeermacht de maatschappelijke achterstand van de Hindostanen in te lopen. Op zijn beurt had Pengel Lachmon nodig in zijn strijd om de macht tegen de lichtgekleurde Creoolse elite binnen de NPS en in zijn streven naar de macht in het land.

Jagernath Lachmon en Johan Adolf Pengel

Beide politici interpreteerden de verbroederingspolitiek verschillend. Voor Pengel was zijn samenwerking met Lachmon geen principiële keuze in de zin van machtsdeling in een gesegmenteerde samenleving als voorwaarde voor etnische en politieke stabiliteit. Pengel had het nimmer over verbroederingspolitiek maar sprak consequent over een brede basis-politiek. Voor Pengel was deze politiek slechts van strategische betekenis om de politieke macht binnen zijn partij en in het land te verwerven. Lachmon was voor hem op dat moment dé aangewezen persoon om zijn doelen te bereiken en het bondgenootschap had om die reden dan ook voor Pengel een toevallig en tijdelijk karakter. Voor de NPS moest de samenwerking uiteindelijk leiden tot raciale vermenging waarmee structureel zou worden bij­ge­dragen aan het proces van natievorming.
Voor Lachmon ging de verbroederingspolitiek verder dan alleen een strategische samenwerking. Ver­broe­deringspolitiek was voor hem voorwaardelijk voor politieke stabiliteit en vreedzame co-existentie tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Deze politiek was voor Lachmon het fundament van zijn politieke filosofie en zijn politieke handelen.

Chandrikapersad Santokhi (VHP-leider) met aanhang voor het standbeeld van J. Lachmon

Het buurland Guyana laat zien hoe de afwezigheid van het besef van politieke machtsdeling tussen verschillende bevolkingsgroepen leidt tot etnische spanningen en raciale strijd met zelfs tot doden en gewonden in de geschiedenis van dit land.
De VHP wees assimilatie af. Eenheid in verscheidenheid werd het credo van Lachmon en de VHP, wat feitelijk een afwijzing inhield van iedere vorm van gedwongen of geforceerde assimilatie. Door deze verschillende doelen konden Pengel en Lachmon elkaar steeds het verwijt maken met dubbele agenda’s te werken. In 1967 kwam er een eind aan de politieke samenwerking tussen beide leiders.
Na de dood van Pengel in 1970 was de politiek van de NPS gericht op uitschakeling van de politieke macht van de VHP. Creoolse eenheid was daartoe voor de NPS het middel. Zo kwam er in 1973 het Creoolse eenheidsfront (met een Javaans randje) aan de macht dat in alle haast de onafhankelijkheid van Suriname realiseerde. In 1977 werd in de Creoolse NPK-coalitie de Hindostaanse HPP opgenomen die echter met één zetel nauwelijks iets in de melk had te brokkelen. Voor de NPS was tussen 1949 en 1980 blijvende Creoolse politieke dominantie het adagium.
Pengel heeft een belangrijke rol bij de emancipatie van de Afro-Surinamers en met name de volksklasse. Hij was echter tegelijkertijd een politicus wiens bewind werd gekenmerkt door een dictatoriaal optreden, corruptie, geldverkwisting en ‘regelarij’ of vriendjespolitiek. Suriname haalde opgelucht adem toen hij in 1969 volgend op massale stakingen van het politieke toneel verdween.
Vanwege Lachmons rol bij het herstel van de democratie na de militaire dictatuur (1980-1987), de beëindiging van de binnenlandse oorlog (1985-1992) en het herstel van de verbroederingscoalitie na 1987 typeerde de eerder genoemde Jules Sedney hem als de vredesstichter, politieke stabilisator en vader des vaderlands.
Lachmon was bereid tot grote concessies aan zijn Creoolse partner(s). Uit het oogpunt van politieke en etnische stabiliteit was voor Lachmon geen enkele concessie te veel. Ondanks dat de VHP bij de verkiezingen in 1969 met 19 zetels als grootste uit de bus kwam, werd met de Creoolse Progressieve Nationale Partij (PNP, acht zetels) het aantal ministeries gelijkelijk verdeeld. De veel kleinere PNP mocht zelfs de premier leveren. Ook in de coalities (Front en Nieuw Front) die Suriname tussen 1987-1990, 1991-1996, 2000-2010 bestuurde leverde VHP in Frontverband zetels in ten gunste van de partners. Voor Lachmon was politieke en etnische  stabiliteit belangrijker dan een dominante rol in het politieke machtscentrum. Het leverde deze partij en haar leiders dan ook de kritiek te kiezen voor een ‘zelfverkozen ondergeschikte politieke positie’ in hun samenwerking met Creoolse partijen (prof. Ruben Gowricharn in zijn Lachmonlezing: Leiderschap en etnische habitus, september 2016).

Dag van Vrede en Democratie
In plaats van de Nationale Dag van Verbroedering en Eenheid zou mijn voorkeur uitgaan naar de Dag van Vrede en Democratie op 21 september in Suriname, een dag waarop de democratische waarden centraal staan en we alle Surinamers herdenken die hebben bijdragen aan het versterken van de democratie in Suriname. Zo zijn er naast Pengel en Lachmon ook personen als Anton de Kom (de linkse activist in de jaren dertig), Pater Weidman (de oprichter van de katholieke Progressieve Volkspartij –PSV- en strijder voor het algemeen kiesrecht in 1949), de mensenrechtenactivisten in de jaren tachtig tijdens de militaire dictatuur en de slachtoffers van de Decembermoorden in 1982 wier gedachtegoed het koesteren en verduurzamen waard zijn. Ik ben echter geen adviseur van president Santokhi. Het zou niettemin een goede zaak zijn als in De Nationale Assemblée (parlement) in Suriname over deze kwestie nog eens goed wordt nagedacht.

Tot slot
Biekman sluit haar brief aan de president af met de zinsnede: ‘Ik heb in ieder geval gesproken zodat mijn eigen nazaten, wanneer ik er niet meer ben, zich niet hoeven af te vragen wat mijn bijdrage is geweest aan deze vorm van geschiedvervalsing en Afrofobie’. Mijn moverende reden voor deze bijdrage is geweest dat ik niet heb willen nalaten om te reageren op etnocentrisme, onverholen racisme en sociaal pyromanie ook in Surinaamse kring. Mijn oproep aan de schrijfster is dan ook om wat betreft de Dag van Nationale Verbroedering en Eenheid in Suriname in de geest van Lachmon de dialoog aan te gaan. Vreedzame co-existentie van bevolkingsgroepen is niet gebaat bij onnodige polarisatie.

Foto’s: Hindorama, Ranjan Akloe, Ram Soekhlal en Nationaal Archief

Uw reactie kunt u HIER naar toe sturen o.v.v. uw naam, woonplaats en e-mailadres.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *