In politics, nothing happens by accident. If it happens, you can bet it was planned that way.
(Franklin D. roosevelt)
Zoals ik al eerder in mijn vorig artikel zei:” zolang de onderklasse in Suriname het voor het zeggen had via de NDP president en haar warlords”, zou Suriname zich nimmer kunnen ontwikkelen. Het NDP model was niet goed en sloot meer aan op hoe onderdrukkende regimes met allerlei modellen en systemen de bevolking onder de duim hielden. In Suriname ging de NDP op de stoel van de rechterlijke macht zitten en werd alles wat het openbaar ministerie in onderzoek had, breed uitgemeten door de waterdragers en futu-boi’s. Dit model van de onderklasse vooruit te schuiven ontstond onder de politieke leiding van de NPS o.l.v. Jopie Pengel en Desi Bouterse bouwde dit verachtelijke model van misbruik maken van de onderklasse volledig uit. Uiteindelijk bezweek de partijleider zelf aan zijn eigen model, het werd het monster van Frankenstein. Het was daarom niet verwonderlijk dat de NDP en de NPS elkaar vonden. De ondervoorzitter Jerrel Pawiroredjo zei het zelf eerder al dat deze twee politieke partijen, de NPS en de NDP dezelfde ideologie hadden. Dat klopte volledig, het was altijd al zichtbaar dat de zwarte onderklasse uit deze politieke partijen werd opgezet tegen de ondernemende, progressieve en geschoolde middenklasse en met name tegen de groep hindoestanen, waaronder Santhoki en de procureur generaal Garcia Paragsingh. Voorheen was er niet veeniemendal sprake geweest van verbroedering, een politiek van de-escalatie ingezet door Jaggernath Lachmon en Johan Adolf Pengel om te voorkomen dat de ontwikkeling volledig stagneerde en de racistische vlam in de pan vloog.
Bouterse misbruikte de groep Hindoestanen als een geldbron en een siermodel van “bromtij-djarie”. Met de dood van Desi Bouterse was dit model volledig losgeslagen omdat er binnen de NDP twee tegengestelde stromingen waren ontstaan. Een stroming die het rasisme in eigen huis toepaste door het tegenwerken van Ashwin Adhin en de andere stroming die internationale politiek buiten de deur wilde houden omdat dit tegen de belangen van de warlords inging en niemand minder dan de VHP en Santhoki in de kaart speelde, vond de PALU. Het was overduidelijk dat de stroming o.l.v. Jennifer Simons anti-democratisch was en de rechterlijke macht als inzet had gemaakt van nationale politiek. Deze groep binnen de NDP gedroeg zich als de “ware revolutionairen, de ware boutisten” met in hun rug de steun van de boutist Eugene van der San en Laurence Neede. De groep met PALU in de voorhoede hield vast aan het socialisme
Een pot nat
De NPS schaarde zich volledig achter de stroming van Jennifer Simons omdat de NPS geen gezichtsverlies wilde lijden. Het was. achter de schermen Ronald Assen geweest die wijlen Patricia Etnel had misbruikt om tegen de VHP tekeer te gaan en vervolgens Gregory Rusland te bewerken om de ex-president Santhoki de rug toe te keren. Hetzelfde model als de NDP werd toegepast. In de NPS ontstond een tegengestelde beweging, geen afsplitsing maar infiltratie en ingraven in de NPS van de drie ontslagen ex-commissarissen, Milando Atompai en Raoul Hellings en in de flanken Sergio Gentle en Ronald Assen. De versmelting tussen de NDP en de NPS was een feit met de samenwerking. Geen wonder dat Ronald Assen opriep om Jennifer Simons te ondersteunen, nu er zoveel verzet was tegen dit NDP-coalitie beleid. Toen ex-president en ere voorzitter van de NPS Ronald Venetiaan opriep om Santhoki te ondersteunen, kreeg hij de wind van voren en werd openlijk vernederd en beledigd door eigen partij genoten. Precies dezelfde overeenkomsten tussen de NPS en NDP die beiden verraad pleegden aan hun eigen partijleider. Verraad werd ook gepleegd in de coalitie regering Santhoki-Brunswijk, vandaar toen de oproep van Venetiaan. Maar de NPS was al onder invloed van Ronald Assen gekomen, dus werd de oproep van Venetiaan juist misbruikt om de NPS achterban voor te houden dat Venetiaan van de oude stempel was en niet mee kon gaan met verandering. De NPS kwam niet voor niets met de leuze ” A njun pasi”, een leuze die naadloos aansloot op die van de NDP met ” kenki a systeem”. En anno 2026 veranderde de wereldorde, en Suriname zat in zak en as. Hun kenki-systeem paste totaal niet in de Donroe doctrine en de Shields of the America’s. Maar de boutisten gingen gestaag door met hun vernietigende aanvallen op de rechterlijke macht, zij hadden grote haast om stevig in het zadel te zitten en de Amerikaanse invloed ver buiten de deur te houden, door de banden met China sterk aan te halen. De uitgelezen en uitgekozen persoon hiervoor was Andre Misiekaba. Het was volledig duidelijk nu, waarom deze NDP-er uitgerekend dit ministerie onder zijn hoede kreeg. Het binnenhalen van Cubanen en Chinezen kon dan ongestoord en versneld plaats vinden om zo de Amerikanen duidelijk te maken dat de NDP de revolutie en het socialisme niet zou opgeven. De droom van de NDP was een ellende waar het volk jarenlang mee opgescheept zat. Misiekaba dacht te sollen met de Amerikanen die juist alle aandacht gericht hadden op Cuba. Conflict VS en Cuba verplaatst zich naar Europa: Trump wil Cubaanse artsen in Italië wegsturen Trump wil dat de ruim 300 Cubaanse artsen die daar werken vertrekken vanwege de internationale boycot tegen Cuba.
De ophitsende factor in de geopolitiek.
Andre Misiekaba, de extremistische Boutist, bracht Suriname steeds verder in de regionale tegenstelling door met het binnenhalen van Cubanen en Chinezen een provocatie uit te lokken van de Amerikanen. Deze minister ging de strijd aan tegen het imperialistische Amerika. Zelfs het meest revolutionaire Cuba kon geen stand meer houden en onderhandelde met de Amerikanen. Invloed van met name China en Rusland werd niet geduld in de regio. Maar minister Misiekaba dacht net als zijn president het wiel opnieuw uit te moeten vinden en de Amerikanen tegen de schenen te trappen. De invloed van China in Suriname was enorm, in de economie en de productie en als het aan Misiekaba ligt ook in de zorgsector. Suriname is een soeverein land, maar de wereld was veranderd en het internationaal recht opzij geschoven. Suriname was in het vizier als narco-staat, mensenhandel en viel al lang niet meer onder de regels van het internationaal recht. Met het verder radicaliseren van het land door Simons en Misiekaba en het totaal negeren van de realiteit, gleed Suriname met al haar interne problemen verder af naar een zeer geïsoleerde en onderontwikkelde natie die afhankelijk bleef van donoren en haar economie volledig in handen speelde van China. Onder de noemer van democratie probeerde de NDP het onmogelijke te bereiken. Het was onmogelijk om met allerlei systemen van warlords de democratie op socialistische leest te schoeien. Het volk werd finaal voor de gek gehouden en gemanipuleerd omdat het arme volk ook nog laaggeletterd was en niet in staat te doorzien hoe het land de afgrond in dreef onder de noemer van volkspresident en revolutie. De NDP en NPS droom was een fata morgana, er was geen enkele economische bedrijvigheid en productie zichtbaar.
Democratie zonder franjes
De democratische westerse kapitalistische wereld waar Suriname ook deel van uitmaakte, had een helder model van ontwikkeling. Niet de ongeschoolden hadden het in de beschaafde samenlevingen voor het zeggen, zoals in Suriname. De wereld van democratie en economisch-technologische ontwikkeling draaide op hooggeschoolden. Op kennis werd er geselecteerd en niet op ongeschoolde partij loyalisten. De tijd vanmecenassen en hun cliënten in Europa was al lang voorbij. In Suriname was dit systeem van patroons en nepotisme het model van kleinschalig denken de voorwaarde voor het bestaan van de NDP en de NPS. Meritocratie was een vies woord voor de NDP en NPS zolang het niet hun eigen mensen betrof, de gecertificeerde analfabeten zoals Ronald Venetiaan deze groep van opportuniste, gelukszoekers en populisten genoemd had. Gestudeerde volksjongens uit de NDP en de NPS dachten de voorhoede te moeten zijn met uitsluiting van andere bevolkingsgroepen. Andre Misiekaba en Milando Atompai werden schoolvoorbeelden van ” a njun pasi”, het feit dat geschoolde afro Surinamers het voor het zeggen moesten hebben in Suriname met steun van Venezuela, Cuba en China. Door de veranderde wereldorde vielen Cuba en Venezuela weg en was de weg naar China volkomen wagenwijd open gezet, tot ergernis van Washington. De Amerikaanse ambassadeur en ook hun huidige minister van buitenlandse zaken Mark Rubio hadden meermaals dit onderwerp van Chinese invloed in de achtertuin onder de aandacht van Suriname gebracht. Maar Andre Misiekaba, de minister van volksgezondheid die op 7 januari met de president meereisde naar Colombia voerde een ander onvolwassen plan uit door te provoceren.
De tijdspanne
Opmerkelijk dat Suriname hieraan totaal voorbij ging. Bewust werden acties ondernomen om het land om te vormen tot een dictatoriale republiek met een aan de politiek onderworpen rechterlijke macht en een aan China gebonden economie en gezondheidszorg. Terwijl de realiteit van een leeneconomie en importland vol met warlords en gewapende groepen met zware wapens in het binnenland elke nationale ontwikkeling tegen hielden. Een verdeeld land omdat de NDP polarisatie belangrijker vond dan samenwerken op basis van wetenschappelijke inzichten. De NDP en NPS teerden op de lagere sociale volksklasse voor machtsbehoud, maar de realiteit was de veranderde wereldorde die een eind zou maken aan deze achterhaalde manier van onderdrukkende regimes met allerlei modellen van muilkorven van een bevolking door absolute politieke macht van intimidatie en bedreigingen, tot in de kleinste cellen en eenheden van hun partij en achterban. De wereld stond in vuur en vlam en Suriname aan de vooravond van een olie producerend land, totaal onvoorbereid en nu al de olie gelden opsouperend vanwege wanbeleid op het moment dat de olie bron was van oorlog voering in de wereld.
Conclusie
Met of zonder steun van de NPS was de NDP met haar laatste ademtocht bezig. De meerderheid van het volk was niet de NDP, die slechts 18 zetels behaalde met drie samenwerkende partijen. Democratisch Suriname had alle vertrouwen in de rechterlijke macht en het sociaal-maatschappelijke middenveld en kon de steun in de rug van de veranderde wereldorde op weg naar 2020 heel goed gebruiken. Want de NDP was in het wereldvizier met haar lagecy van straffeloosheid, corruptie en narco staat. Het volk drong langzaamaan deze partij uit het machtscentrum, slechts een winst van een zetel in 2025 zei al genoeg. Zonder geld, zonder plan en zonder richting deed de geïsoleerde NDP zichzelf de das om. Ze deden het helemaal zelf: “wat zij hadden gecreëerd daar werden zij nu zelf mee geconfronteerd”, was de beroemde uitspraak van Asis Gajadien van de VHP. En het klopte als een bus, ondanks het duivels gebroed inzake de politieke controle over rechterlijke macht en de ondersteuning van de NPS, was deze combinatie gedoemd tot aansluiting achter kennis en wetenschap. Niet meer het voortouw, maar het volgen en respecteren van de democratie en de beschaafde ontwikkeling van een samenleving zonder drugs, warlords en wapengeweld.