Amerikaanse minister prijst president Ali om rol in regionale veiligheid
08 jan 2026 | snc.com | Door: Redactie
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, heeft president Dr. Mohamed Irfaan Ali van Guyana geprezen voor zijn leiderschap op het gebied van regionale veiligheid. De lof kwam tijdens een ontmoeting waarin beide landen spraken over betere samenwerking op veiligheidsgebied.
Volgens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken speelt Guyana een steeds grotere rol in het bevorderen van veiligheid en stabiliteit in de regio en daarbuiten. Rubio gaf aan dat de Verenigde Staten Guyana zien als een belangrijke partner.
De VS en Guyana willen hun samenwerking verder versterken om gezamenlijke problemen aan te pakken, zoals de illegale handel in drugs en wapens. Deze criminaliteit zorgt volgens beide landen voor onrust en schaadt de economie in de regio.
Beide leiders benadrukten ook het belang van samenwerking tegen criminele netwerken en terroristische organisaties, en van het versterken van de grensbewaking en politiediensten.
President Ali zei in een aparte verklaring dat Guyana nauw wil blijven samenwerken met de Verenigde Staten. Hij noemde de VS een belangrijke en strategische bondgenoot op het gebied van veiligheid.
Ali sprak ook waardering uit voor het leiderschap van de Amerikaanse president en minister Rubio bij het beschermen van vrijheid, democratie en veiligheid in de regio.
Verder herhaalde hij dat Guyana zich blijft inzetten tegen internationale misdaad, waaronder drugs- en goudsmokkel. Daarbij benadrukte hij het belang van de rechtsstaat, eerlijke verkiezingen en democratische regels.
De Amerikaanse minister bevestigde dat de Verenigde Staten Guyana blijven steunen bij het beschermen van zijn soevereiniteit en landsgrenzen.
De gesprekken vonden plaats op dinsdag 6 januari 2026. Beide landen hebben afgesproken het overleg en de samenwerking voort te zetten.
Mogelijk ontmoeting tussen Trump en Colombiaanse president ophanden
Na eerst forse dreigementen geuit te hebben wil de Amerikaanse president Donald Trump nu een ontmoeting organiseren met Gustavo Petro, de president van Colombia. Op Truth Social meldt Trump telefonisch contact te hebben gehad met Petro. Volgens hem worden regelingen getroffen voor een bijeenkomst in het Witte Huis.
Na de inval in Venezuela van afgelopen weekeinde leek de verstandhouding tussen Trump en Petro op een nieuw dieptepunt terechtgekomen. Petro veroordeelde zondag de ontvoering van de Venezolaanse president Maduro, waarop Trump dreigde met militaire actie tegen het Zuid-Amerikaanse land. Zonder bewijs te overleggen houdt hij de regering van Petro verantwoordelijk voor drugssmokkel naar de VS. Trump noemde Petro zondag nog ‘een zieke man’.
Na hun telefoontje lijkt Petro weer iets gestegen in Trumps achting, al is bij de Amerikaanse president nooit zeker hoe lang dat standhoudt. De twee presidenten spraken over ‘drugs en andere meningsverschillen’, schrijft Trump. ‘Ik waardeerde zijn telefoontje en toon, en kijk ernaar uit hem binnenkort te ontmoeten.’
Ali spreekt waardering uit voor leiderschap van president Trump
President Irfaan Ali. Foto: Reuters
De Guyanese president Irfaan Ali heeft maandag telefonisch overleg gevoerd met de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio over de recente ontwikkelingen in Venezuela en andere strategische vraagstukken in het westelijk halfrond. Tijdens het gesprek sprak Ali zijn waardering uit voor het leiderschap van president Donald Trump, dat volgens Georgetown richtinggevend is voor vrijheid, democratie en regionale veiligheid.
Volgens een persverklaring van het Guyanese ministerie van Buitenlandse Zaken benadrukte president Ali dat Guyana de Verenigde Staten ziet als een strategische en onmisbare veiligheidsbondgenoot. Hij herhaalde Guyana’s vaste bereidheid om nauw samen te werken met Washington bij het versterken van regionale stabiliteit en veiligheid.
Ali onderstreepte Guyana’s steun aan alle inspanningen om grensoverschrijdende criminaliteit te bestrijden, met specifieke aandacht voor drugs- en goudsmokkel en narco-terrorisme. Daarnaast bevestigde hij de toewijding aan de rechtsstaat, vrije en eerlijke verkiezingen en het handhaven van democratische normen, met als doel vrede en welvaart voor de bevolking in de regio.
Verenigde Staten bevestigen steun aan Guyana
Minister Rubio bevestigde tijdens het overleg de blijvende steun en het partnerschap van de Verenigde Staten met Guyana, in het bijzonder bij de verdediging van de soevereiniteit en territoriale integriteit van het land. Beide partijen spraken af het overleg voort te zetten over de besproken thema’s en andere onderwerpen van wederzijds belang.
Amerikanen zeggen Venezolaanse oliesector ‘voor onbepaalde tijd’ over te nemen
De Amerikaanse minister van Energie, Chris Wright, zegt dat de VS voor ‘onbepaalde tijd’ de controle zullen nemen over de verkoop en productie van olie in Venezuela. De uitspraak komt nadat president Trump dinsdagavond al had gezegd dat Venezuela op korte termijn ‘tientallen miljoenen’ vaten met olie aan de VS zou ‘overdragen’.
Een woordvoerder van het Witte Huis stelt dat de VS al een deal hebben gesloten met de interim-regering van Venezuela. De regering zelf heeft nog niet gereageerd. Hoe die controle over de oliesector vorm moet krijgen, is onduidelijk.
Volgens minister Wright is het essentieel dat de VS de controle nemen over de Venezolaanse oliesector, ‘om de noodzakelijke veranderingen teweeg te brengen in Venezuela’. Volgens Wright kan het geld dat de Amerikanen gaan verdienen met de verkoop van Venezolaanse olie uiteindelijk ‘terugvloeien’ naar Venezuela.
Het Zuid-Amerikaanse land heeft de grootste oliereserves ter wereld, maar door westerse sancties heeft het land weinig mogelijkheden om zijn olie te verkopen. Ook hebben de Amerikanen blokkades ingesteld om te voorkomen dat Venezolaanse olietankers in- en uitvaren. The New York Times schrijft dat Trump vrijdagmiddag gesprekken zal voeren met westerse olieproducenten om weer te investeren in de Venezolaanse oliereserves.
Politie zoek Cubaanse vrouwen en Surinaamse man in zaak mensenhandel
V.l.n.r. Rosana Guerra Perez, Biorn Nieveld en Nelkis Guerra Perez. Foto (c) Korps Politie Suriname – edit by Waterkant.Net
President Trump richt – na Venezuela – nu blijkbaar zijn pijlen op Colombia, Mexico en Groenland
Over Colombia
Trump bedreigt Colombia, een buurland van Venezuela, met een militaire interventie. “Colombia wordt geregeerd door een zieke man die graag cocaïne maakt en verkoopt aan de VS, en dat gaat hij niet lang meer volhouden”, stelt Trump.
Met die ‘zieke man’ bedoelt Trump de linkse Colombiaanse president Gustavo Petro, een criticus van Trump. Petro veroordeelde het voorbije weekend de ‘illegale’ ontvoering van de Venezolaanse president Maduro. Hij mobiliseerde ook extra troepen en materieel om de grens met Venezuela te beveiligen. Op de vraag of Trump doelt op een militaire operatie in het Zuid-Amerikaanse land, antwoordde de president: “Klinkt goed voor mij.”
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/01/05/wie-heeft-trump-na-venezuela-in-het-vizier/
President Jennifer Simons is woensdag 7 jan 2026 samen met minister André Misiekaba van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid naar Colombia, Bucaramanga vertrokken op uitnodiging van het Hospital Internacional de Colombia (HIC).
7 jan 2026 President naar Colombia voor versterking medische samenwerking
President Jennifer Simons vertrekt vandaag samen met minister André Misiekaba van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid naar Bucaramanga, Colombia, voor overleg over medische samenwerking. President Simons keert zaterdag terug naar Suriname.
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/90024
4 jan 2026 Ibrahim Traoré waarschuwde Maduro vóór zijn arrestatie, maar hij luisterde niet.
In deze gepassioneerde, verbijsterende toespraak zegt kapitein Ibrahim Traoré dat hij Nicolás Maduro waarschuwde vóór de ontvoering, maar dat Maduro de waarschuwing vol zelfvertrouwen negeerde. Traoré onthult hoe zijn inlichtingendienst rapporten over een geplande ‘ontvoeringsoperatie’ onderschepte en hoe hij Maduro herhaaldelijk waarschuwde om uiterst voorzichtig te zijn met Amerikaanse troepen en verborgen verraad binnen het leger. Traoré beweert dat het onmogelijk is om een president in eigen land te ontvoeren zonder verraad van binnenuit, en hij onthult één voor één de belangrijkste veiligheidsgeheimen die hij deelde. Hij veroordeelt wat hij Amerikaans imperialisme noemt en beschuldigt de VS ervan het internationaal recht te schenden door Maduro ’s nachts te ontvoeren en hem naar New York te dwingen zich te verantwoorden voor drugsdelicten.
Wat men vergeet: Maduro was geen legitieme president van Venezuela
BY REDACTIE CHRONOSJANUARY 6, 2026
Nicolás Maduro staat sinds 2013 aan de macht in Venezuela, nadat hij Hugo Chávez opvolgde. Zijn presidentschap is vanaf het begin betwist en zowel binnen Venezuela als internationaal wordt zijn legitimiteit ernstig in twijfel getrokken. Analyse van de verkiezingen van 2018 en 2024, de massale migratie en recente internationale gebeurtenissen laat zien dat Maduro vooral aan de macht bleef door controverse, repressie en verkiezingsmanipulatie, niet door een democratisch mandaat.
In 2018 werd Maduro herkozen met 67,7 % van de stemmen, volgens de door hem gecontroleerde Kiesraad (CNE). De opkomst was echter historisch laag: slechts 46 % van de geregistreerde kiezers nam deel, terwijl de belangrijkste oppositiecoalitie, de Democratische Unie (MUD), de verkiezing grotendeels boycotte. Veel prominente tegenkandidaten mochten niet deelnemen, werden verbannen of gevangen gezet. Oppositiekandidaat Henri Falcón erkende de uitslag niet en noemde de verkiezing illegitiem. Ook de internationale gemeenschap was kritisch: de Verenigde Staten, de Europese Unie en de Lima-groep erkenden de verkiezing niet als vrij of eerlijk, en wezen op stemmanipulatie, onderdrukking van oppositieleiders en het ontbreken van onafhankelijke waarnemers. Zelfs Maduro’s eedaflegging voor de door hem gecontroleerde Constituerende Vergadering in plaats van de Nationale Assemblee werd als grondwettelijk problematisch gezien.
Onder zijn beleid verslechterde de economie drastisch. Hyperinflatie, tekorten aan voedsel en medicijnen en economische stagnatie maakten het leven voor miljoenen Venezolanen vrijwel onmogelijk. De migratie begon aanvankelijk in kleine aantallen, maar versnelde vanaf 2017–2018 toen de crisis erger werd en de repressie tegen de oppositie toenam. Miljoenen Venezolanen zochten veiligheid in buurlanden zoals Colombia, Brazilië, Peru en Ecuador, maar ook in het Caribisch gebied en Noord-Amerika. Inmiddels hebben meer dan 7 miljoen Venezolanen het land verlaten, wat een van de grootste migratiegolven in Zuid-Amerika vormt. Demonstraties en journalistieke activiteiten werden hard onderdrukt, waardoor vrijheid van meningsuiting en politieke participatie ernstig werden beperkt.
In 2024 zette Maduro deze controversiële lijn voort. Hij werd opnieuw uitgeroepen tot winnaar van de presidentsverkiezingen met ongeveer 51,95 % van de stemmen volgens de door hem gecontroleerde Kiesraad. De uitslag kon echter opnieuw niet onafhankelijk worden geverifieerd. De oppositie claimde dat Edmundo González de echte winnaar was met naar eigen tellingen 67 % van de stemmen en publiceerde online meer dan 80 % van de stembureaugegevens, die de officiële Kiesraad weigerde vrij te geven. Internationale waarnemers konden de verkiezing niet controleren, en landen zoals de Verenigde Staten en de Europese Unie erkenden de uitkomst niet. Oppositieleider González sprak van een coup tegen de democratie. Ondertussen bleef de Venezolaanse economie instorten en trok de massale migratie van burgers verder aan.
Hoewel Maduro jarenlang “president” werd genoemd, kan men stellen dat hij sinds 2018 geen legitiem gekozen leider van Venezuela is geweest. Zijn macht berustte op controle over staatsapparaten, repressie van de oppositie en verkiezingsmanipulatie, en niet op de vrije wil van het volk.
AMERIKAANS DICTAAT: RODRIGUEZ MOET BUIGEN OF BARSTEN
De diplomatieke maskers zijn afgevallen in Caracas en Washington. Terwijl de stofwolken van de ongekende Amerikaanse inval in de Venezolaanse hoofdstad nog maar net zijn neergedaald, wordt de ware aard van de nieuwe machtsverhoudingen pijnlijk duidelijk door onthullingen in de internationale media.
Uit recente rapportages blijkt dat de regering-Trump de huidige interim-president, Delcy Rodriguez, niet behandelt als een soeverein leider van een natie, maar als een instrument van geopolitieke opportunisme—een pion die volgens ingewijden moet worden gedresseerd en vervolgens zonder pardon moet worden weggegooid. De taal die door bronnen binnen de Amerikaanse administratie wordt gebruikt, markeert een terugkeer naar de meest rauwe vorm van imperialisme, waarbij Rodriguez aan een “korte lijn” wordt gehouden. Een bron dicht bij het Witte Huis verklaarde onomwonden dat het team van Trump er vertrouwen in heeft dat ze haar in elke gewenste richting kunnen “zwepen” voordat zij wordt geloosd.
Deze machtsdynamiek vertaalt zich in een dwingende eisenlijst die de soevereiniteit van Venezuela volledig negeert. Washington eist dat Rodriguez breekt met jarenlange bondgenoten door Iraanse en Cubaanse functionarissen uit te zetten, de olieleveringen aan Amerikaanse tegenstanders onmiddellijk staakt en de binnenlandse veiligheidsoperaties onder strikt Amerikaans toezicht plaatst.
Hoewel Rodriguez publiekelijk de retoriek van verzet hanteert en zweert dat het land nooit meer een kolonie zal worden, schetst de realiteit achter de schermen een beeld van totale omsingeling. De VS gebruiken een combinatie van militaire dreiging en financiële wurging als diplomatiek drukmiddel. Naast de schaduw van een mogelijke tweede militaire interventie, fungeren de bevroren activa van Rodriguez en de nationale sancties als de handboeien van deze interim-regering. President Trump heeft deze positie bekrachtigd door openlijk te verklaren dat Washington Venezuela zal “besturen” tot er een overgang is die de VS welgevallig is, waarbij hij Rodriguez persoonlijk waarschuwde dat zij een nog hogere prijs zal betalen dan haar voorganger Maduro als zij de Amerikaanse dictaten niet opvolgt.
De strategie van Washington is echter gebouwd op drijfzand. Deskundigen omschrijven het huidige politieke landschap in Caracas als een instabiele kuil vol adders, waar interne rivaliteit en de perceptie van Rodriguez als vazal van een buitenlandse mogendheid elk moment tot een explosie kunnen leiden. Terwijl de VS hameren op de vrijlating van Amerikaanse gevangenen, blijft de roep om echte democratisering en humanitaire hulp voor de lijdende bevolking ondergeschikt aan het geopolitieke schaakspel. Wat we hier zien is de reanimatie van de Monroe-doctrine in haar meest meedogenloze vorm: een soevereine staat die wordt gereduceerd tot een protectoraat onder een tijdelijke bewindvoerder met een vervaldatum. In dit machtsspel is Rodriguez geen partner, maar een gebruiksvoorwerp in een grootschalige herindeling van de Zuid-Amerikaanse invloedssfeer, waarbij de prijs voor de Venezolaanse burger opnieuw de inzet is van een strijd die ver boven hun hoofden wordt beslist.
https://unitednews.sr/amerikaans-dictaat-rodriguez-moet-buigen-of-barsten/
Dodental Amerikaanse aanval op Venezuela naar 55 militairen
Bij de Amerikaanse aanval op Venezuela, waarbij afgelopen weekend president Nicolás Maduro werd gevangengenomen, zijn 55 militairen om het leven gekomen. Dat melden Cuba en Venezuela in een gezamenlijke telling. Eerder zei dat laatste land al dat 32 Cubanen waren omgekomen. Zij zouden op verzoek van Caracas in Venezuela zijn geweest.
Het officiële aantal overleden Venezolaanse militairen komt daarmee op 23. Onduidelijk is of dit dodental nog kan oplopen en of er ook nog burgerslachtoffers worden gemeld. De lijst die de landen nu naar buiten brengen, bevat slechts de namen van gedode militairen. (ANP)
Blamage Cubaanse geheime dienst bij arrestatie Maduro: 32 liquidaties door VS met behulp van een overloper?
CARACAS- De fameuze Cubaanse inlichtingendienst heeft een enorme dreun opgelopen bij de arrestatie van Nicolas Maduro. Bij de supersnelle actie van de Amerikanen kwamen maar liefst 32 Cubanen om die hem hadden moeten beschermen. En dat is een regelrechte blamage voor de dienst die over de hele wereld werd en wordt ingehuurd om communistische dictators te beschermen.
De gevreesde supersoldaten van de ’Revolutionaire Strijdkrachten’ van wijlen Fidel Castro gingen er prat op dat ze aanslagen tegen machthebbers in Angola, Panama en op Cuba hadden verijdeld en dat ze Amerikanen als spionnen in hun zak hadden. Diezelfde dienst stond letterlijk in hun hemd toen zaterdag rond twee uur ’s nachts de secret services van Amerika een kazerne binnendrongen en Maduro en zijn vrouw arresteerden voordat ze naar hun saferooms konden vluchten. Maria Werlau, die in 2019 een boek schreef over de inmenging van Cuba in Venezuela, ziet met de snelle actie van Trump het bewijs dat de macht van Cuba en zijn terreurdiensten ernstig aan het verzwakken is. De dienst van Castro werd decennia gebruikt door bijvoorbeeld de Russen om in Zuid-Amerika, waar ze tenslotte ook vooral Spaans spreken, te infiltreren en terreur te zaaien. De veiligheidstroepen waren altijd prima geïnformeerd en wisten menig dissident in eigen land en elders op te sporen en te elimineren.
Dat Maduro werd opgepakt, is nog niet eens de grootste blamage, zegt Jorge Castañeda, voormalig minister van Buitenlandse Zaken van Mexico en auteur van verschillende boeken over het Cubaanse regime, tegen de Wall Street Journal. „Wat bijna nog erger is, is dat ze de Amerikanen geen schade konden toebrengen. Dit betekent dat de Cubanen geen idee hadden waar ze moesten zitten en wat ze moesten doen.” Dat geeft ook te denken over de positie van de inlichtingendiensten op Cuba. President Trump voelde dat feilloos aan toen hij aan boord van de Air Force One na de actie aankondigde dat Cuba nu ook klaar was om ’te vallen’. De inlichtingendienst telt rond de 100.000 leden. Het is een organisatie die op heel Cuba met strakke hand regeert en angst zaait. Ze zijn aanwezig op werkplekken, scholen, bioscopen en hebben informanten op elke straathoek.
Het veiligheidsapparaat kan naar eigen believen het telefoonnetwerk en (toch al beperkte) internet lamleggen of aftappen. De dienst is berucht om zijn illegale huiszoekingen/inbraken waarbij geen spoor wordt achtergelaten.
Paranoïde
De organisatie is zelfs zo paranoïde dat ze een contraspionage-eenheid hebben om te testen of iedereen nog wel zuiver op de communistische graat is. De WSJ sprak met bronnen die zeggen dat er waarschijnlijk rond de 140 Cubanen aanwezig waren in het militaire fort waar Maduro zich schuilhield. Inclusief Asdrúbal de la Vega, een officier die niet van Maduro’s zijde week en in de kamer naast hem sliep.
Tientallen gewonden
Naast het grote aantal doden zouden er tientallen gewonden zijn. Veel soldaten liepen ook ernstige brand- en granaatwonden op. Of Asdrúbal de la Vega nog leeft of gewond is geraakt, is onduidelijk. Cuba en het leger van Venezuela hullen zich verder in stilzwijgen.
De doorgaans goed ingevoerde krant weet dat de Amerikaanse inlichtingendiensten maanden bezig zijn geweest met de voorbereiding. Er zou ook iemand heel dichtbij Maduro zijn overgelopen. Iemand die precies wist waar hij heen reisde, wat hij at, en zelfs welke huisdieren Maduro had. Twee dagen nationale rouw
Cuba heeft twee dagen van nationale rouw afgekondigd voor de soldaten „die zijn gesneuveld in gevechten met terroristen”, schreef de Cubaanse president Miguel Díaz-Canel zondag op X. De verklaring op zich is al bijzonder, want Cuba heeft altijd ontkend dat er militairen in Venezuela waren. De WSJ sprak met een Amerikaanse veiligheidsadviseur die zich verbaast dat Maduro dacht veilig te zijn op een militaire basis. „Als je echt wilt voorkomen dat je wordt gearresteerd, ga je naar plekken waar niemand van weet”, zegt hij. „Je vraagt je af waarom Maduro niet naar een onopvallend appartement midden in Caracas of op het platteland is gegaan.” Volgens de Cuba-kritische site Cuballama.com zijn de honderden Cubanen die nu nog in Venezuela zijn bezig om het land zo snel mogelijk illegaal te verlaten richting Brazilië, Colombia en Guyana.
’Wie kent deze Cubanen?’
De site 14ymedio.com, die de miljoenen Cubanen in ballingschap informeert, heeft meerdere foto’s gepubliceerd van bij de Amerikaanse actie omgekomen Cubanen en roept de lezers op hen te identificeren. Tot nu toe wijst alles erop dat ze verbonden waren aan de veiligheidsdienst van Cuba. De foto’s komen allemaal van socialemedia-posts van rouwende Cubanen die een vader, broer of zoon betreuren.
’Cocaïne tegen wapens geruild’
Aanhouding Maduro grote klap voor Hezbollah: terroristen nauw betrokken bij drugshandel Venezuela
TEL AVIV- Het einde van het regime van Nicolás Maduro betekent een grote klap voor Hezbollah. De Libanese terreurbeweging is al decennialang actief in Venezuela, vooral in de drugshandel, met de volledige support van het linkse leiderschap. Dat dreigt nu te veranderen.
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rubio noemde de grote rol van Hezbollah, naast die van Iran, als een van de redenen voor de militaire actie in het Zuid-Amerikaanse land. „Geen drugshandel meer, geen Iraanse Hezbollah-aanwezigheid meer daar en geen misbruik meer van de olie-industrie om al onze tegenstanders over de hele wereld te verrijken.” Drugskartels
Hezbollah heeft door heel Latijns-Amerika nauwe banden met drugskartels, maar in Venezuela is ook de connectie met de machthebbers ijzersterk. Dat is volgens de Verenigde Staten niet zo raar: zij beschuldigen Maduro ervan een belangrijke rol te spelen in de drugshandel. De gekidnapte ex-president staat daarvoor nu terecht in New York.
Hezbollah, ofwel de ’Partij van God,’ verloochent al jaren haar eigen ideologie om via tal van illegale activisten extra inkomsten te verwerven. Iran is veruit haar grootste financier, maar door de economische crisis daar, gepaard met groeiende protesten, staat die inkomstenstroom onder druk.
Nu komen ook de vele miljoenen uit Venezuela in gevaar, al is het afwachten of het nieuwe leiderschap, dat min of meer onder curatele staat van de VS, een ander beleid zal gaan voeren. Smokkel
De gerenommeerde denktank Rand publiceerde vorig jaar een rapport over de banden tussen Hezbollah en Venezuela. Volgens de onderzoekers hebben eerst Hugo Chávez en daarna Maduro de terroristen van Hezbollah een ’operationeel centrum’ geboden. De moslimextremisten worden in Venezuela geen strobreed in de weg gelegd, of het nu gaat om drugshandel, het witwassen van geld of de smokkel van tal van producten.
De regering zou hen zelfs paspoorten geven, zodat ze makkelijk door de regio kunnen reizen voor hun clandestiene activiteiten. „Hezbollah werkt uitgebreid samen met overheidsfunctionarissen op het gebied van inlichtingen, het verkrijgen van wapens, identiteitsdocumenten, bankrekeningen en transportroutes voor het verplaatsen van agenten en materieel”, aldus het rapport. Iran geldt als een soort motorolie voor al deze illegale ondernemingen. Het land gebruikte zelf Venezuela om internationale sancties te ontwijken, terwijl staatsvliegtuigen leden van Irans Revolutionaire Garde rondvlogen. Diezelfde Garde was van plan om een paar jaar geleden de bekende Iraanse journalist Masih Alinejad, die in New York in ballingschap leeft, te ontvoeren en via Venezuela naar Iran te brengen.
As van Verzet
Teheran en Caracas sloten in 2022 een uitgebreid samenwerkingspact, waarbij Maduro zei dat ook zijn land deel uitmaakt van de As van Verzet. Net als Hezbollah. Die terreurorganisatie maakt in Venezuela, net als in veel andere Latijns-Amerikaanse landen, gebruik van de vrij omvangrijke Libanese gemeenschap, van wie een groot deel in de jaren ’80 de burgeroorlog in hun land is ontvlucht. Daarnaast zijn er ook Venezolanen van Syrische afkomst, van wie een aantal nauwe banden had met het regime van Bashar al-Assad. Daaronder voormalig vicepresident Tareck el-Aissami, die door de VS wordt beschuldigd van drugshandel en banden met Hezbollah. Een Venezolaanse diplomaat, Ghazi Nassereddine, oorspronkelijk uit Libanon, legde in 2009 volgens de Amerikaanse DEA de connectie tussen El-Aissami en Hezbollah.
Cocaïne voor wapens
Die bijeenkomst zou de aanzet hebben gegeven tot een deal tussen de Colombiaanse Farc-rebellen en Hezbollah, waarbij cocaïne tegen wapens werden geruild. Een uitgebreide studie van de Amerikaanse Atlantic Council, een andere denktank, zette enkele jaren geleden deze banden tussen politici, criminelen en terroristen al nauwgezet uiteen. Daaronder ook de rol van de voormalige Venezolaanse parlementariër Adel el-Zabayar, die wordt beschuldigd van coördinatie tussen het bewind van Maduro en Hezbollah over drugs- en wapenhandel. De onderzoekers leggen uit hoe Venezuela kon uitgroeien tot een knooppunt van drugs en terreur: voor Latijns-Amerika is Hezbollah een probleem van het Midden-Oosten, terwijl het Westen zich voor de bestrijding van terreur ook met name op dat deel van de wereld richt. Daardoor konden organisaties als Hezbollah, met behulp van corrupte politici, er relatief vrijelijk opereren. In ieder geval tot de militaire actie van de VS tegen Venezuela vorige week.
Regime in Caracas treedt hard op na afkondiging noodtoestand
Hoewel president Nicolás Maduro is ontvoerd en de VS de touwtjes in Venezuela in handen zeggen te hebben, treedt de Venezolaanse regering nog altijd hard op tegen dissidenten. Sinds de regering gisteren de noodtoestand heeft afgekondigd, zijn gewapende knokploegen actief in de straten van de hoofdstad Caracas en werden veertien journalisten uit binnen- en buitenland gearresteerd, meldt de Financial Times.
Hoewel de overgebleven regeringsleden onder grote druk staat van de VS om mee te werken aan de Amerikaanse plannen, gaven zij gisteren opdracht tot de opsporing en arrestatie van iedereen ‘die betrokken is bij het aanmoedigen of ondersteunen van de gewapende aanval door de VS’.
Een mensenrechtenactivist in Caracas zegt tegen de Financial Times dat de repressie gisteren flink is toegenomen. Autoriteiten zouden door telefoons van burgers gaan, op zoek naar ‘materiaal dat kan worden opgevat als steun voor de acties van de VS’. Ook heeft de regering de zogeheten ‘colectivos’ gemobiliseerd. Deze gewapende knokploegen die loyaal zijn aan de regering hebben op verschillende plekken in de stad checkpoints ingericht.
Het gros van de veertien opgepakte journalisten werd gearresteerd rondom het gebouw waar interim-president Delcy Rodríguez werd ingezworen, aldus de Venezolaanse vakbond voor journalisten. Zij zijn inmiddels weer op vrije voeten; een buitenlandse journalist werd het land uitgezet.
Colombia: we blijven samenwerken met VS in strijd tegen drugs
Colombia blijft met de VS samenwerken in de strijd tegen onder meer drugssmokkel. Daarbij gebruikt Colombia onder meer hoogwaardige Amerikaanse technologie. Dit hebben de Colombiaanse ministers Armando Benedetti van Binnenlandse Zaken en Andrés Idárraga van Justitie beklemtoond op het moment dat president Gustavo Petro en zijn Amerikaanse ambtgenoot Donald Trump met elkaar overhoop liggen.
In het weekend noemde Trump Petro een zieke man en suggereerde dat militaire actie tegen Colombia tot de mogelijkheden behoort. De linkse president Petro is een fel criticus van Trump, vooral op het gebied van migratie en Latijns-Amerika. Hij heeft de Amerikaanse militaire actie van afgelopen zaterdag tegen Venezuela veroordeeld.
Colombia en de VS hebben lange tijd nauwe relaties onderhouden onder meer in de st rijd tegen guerrillabewegingen en drugskartels. De linkse Petro werd in 2022 president. Sinds Trump vorig jaar weer president werd, is de relatie tussen beide landen aanzienlijk bekoeld.
Regering VS plant overleg met oliebedrijven over Venezuela
De regering van president Donald Trump is van plan later deze week bijeenkomsten te houden met leidinggevenden van Amerikaanse oliebedrijven om te bespreken hoe de olieproductie in Venezuela kan worden verhoogd, zegt een bron tegen persbureau Reuters.
De vergaderingen met de bestuurders van de olieconcerns zijn van cruciaal belang voor de plannen van de regering om de Amerikaanse oliebedrijven weer actief te krijgen in het Zuid-Amerikaanse land. De Venezolaanse regering nam bijna twintig jaar geleden de controle over van de door de VS geleide energieactiviteiten.
De drie grootste Amerikaanse oliebedrijven, Exxon Mobil, ConocoPhillips en Chevron, hebben volgens verschillende topmensen uit de oliebranche nog geen gesprekken gehad met de regering over het gedwongen vertrek van Maduro. Dit staat haaks op de uitspraken van Trump afgelopen weekend.
Krant: CIA adviseerde Trump over bestuur Venezuela
De CIA concludeerde recent dat de top van de Venezolaanse regering de meeste kans zou maken om het land stabiel te kunnen besturen na de val van president Nicolás Maduro. Dat melden bronnen maandag aan Amerikaanse krant The Wall Street Journal (WSJ). Volgens de krant schatte de CIA in dat de oppositie in Venezuela weinig kans van slagen zou hebben om het land te kunnen besturen.
Maduro werd afgelopen weekend tijdens een Amerikaanse militaire operatie gevangengenomen en overgebracht naar New York. Vicepresident Delcy Rodríguez, een trouwe aanhanger van de al decennia autoritair regerende regeringspartij van Maduro, werd maandag geïnstalleerd als waarnemend president van het land.
De CIA zou president Donald Trump hebben geadviseerd dat Rodríguez de beste kaarten in handen heeft om Venezuela door de komende periode te loodsen, schrijft de WSJ. Persbureau Reuters kon het nieuws niet onafhankelijk verifiëren.
Maduro noemt zichzelf nog altijd president van Venezuela. Ook de naar Spanje gevluchte oppositieleider Edmundo González Urrutia verwees zondag in een videoboodschap naar zichzelf als president en leider van het Zuid-Amerikaanse land.
Waarom een vreedzame terugkeer naar democratie in Venezuela onwaarschijnlijk is
Nu de Amerikanen de Venezolaanse president Nicolás Maduro hebben ontvoerd, is de vraag: wat nu? Maduro’s rechterhand Delcy Rodríguez is met Trumps zegen beëdigd als waarnemend president. Terugkeer naar de democratie lijkt laag op Trumps prioriteitenlijstje te staan.
Dit artikel is geschreven doorMarjolein van de Water en Michel Maas
Gepubliceerd op 3 januari 2026
De Venezolaanse minister van Defensie, Vladimir Padrino López, beloofde zaterdag met ‘massale inzet’ van militaire middelen terug te slaan na de ‘criminele aanval door de Verenigde Staten’. Volgens de minister vormen ‘soldaten en bevolking een ondoordringbare muur van verzet’.
De Volkskrant Buitenland
Ontvang twee keer per week nieuws en de belangrijkste verhalen van onze correspondenten en buitenlandredacteuren.Inschrijven
De vraag is echter hoe ondoordringbaar die muur is. Zal het leger loyaal blijven aan de regering nu president en opperbevelhebber Nicolás Maduro en diens vrouw Cilia Flores zijn ontvoerd door de Amerikanen? Wie komt er nu aan het roer in het Zuid-Amerikaanse land? En wat gaat de bevolking doen?
Nu Maduro in een Amerikaanse cel wacht op berechting is vicepresident Delcy Rodríguez (56), in ieder geval tijdelijk, zijn plaatsvervanger. Haar vader was een prominent socialist, werd om politieke redenen opgepakt en stierf in 1976 in een politiecel. Mede vanwege deze familiegeschiedenis is Rodríguez zeer toegewijd aan de socialistische ‘bolivariaanse’ revolutie die Maduro’s voorganger Hugo Chávez in 1998 begon.
Rechterhand Chavéz
Rodríguez was onder Chávez minister van Staat, oftewel de rechterhand van de president. Onder Maduro werd ze in 2014 minister van Buitenlandse Zaken en in 2017 kwam ze aan het hoofd te staan van de Grondwetgevende Vergadering, destijds in het leven geroepen om het democratisch gekozen parlement buitenspel te zetten. Sinds 2018 is ze vicepresident en minister van Olie.
Op zaterdag hield ze een woedende televisietoespraak tegen de Amerikaanse ontvoering van Maduro. In haar toespraak noemde ze Maduro ‘de enige president van Venezuela’ en eiste ze zijn ‘onmiddellijke vrijlating’. Volgens Trump zou Rodríguez na haar inauguratie dit weekend een draai hebben gemaakt. In een telefoongesprek met buitenlandminister Marco Rubio zou ze zich bereidwillig hebben getoond ‘te doen wat nodig is om Venezuela weer groot te maken’.
Haar oudere broer Jorge Rodríguez is ook een sleutelfiguur binnen het regime. Hij was onder Chávez vicepresident en is nu voorzitter van het parlement. Jorge diende voorheen als hoofd van de Nationale Kiesraad en speelde in die hoedanigheid een grote rol bij het sjoemelen met verkiezingsuitslagen en het aan de macht houden van Maduro. Broer en zus Rodríguez staan bekend als intellectuele breinen van de ‘chavistas’ en onderhouden ook een groot deel van de internationale contacten.
Minister in kogelvrij vest
Tijdens haar toespraak werd Rodríguez nog geflankeerd door een andere oudgediende van het regime: Diosdado Cabello, minister van Binnenlandse Zaken. Hij is in New York een van de medeverdachten in de zaak tegen Maduro. Cabello verscheen als een van de eersten, met kogelvrij vest, op televisie om de Amerikaanse overval te veroordelen en het volk tot kalmte te manen.
‘Vertrouw op de politieke en militaire leiders’, aldus Cabello. ‘Blijf kalm, verval niet in wanhoop, zodat je het de binnenvallende vijand, de terroristische vijand die ons lafhartig heeft aangevallen, niet makkelijker maakt.’ De Amerikanen hebben 25 miljoen dollar uitgeloofd voor de tip die tot de arrestatie van Cabello leidt.
Op handen gedragen
Cabello, eveneens een fanatiek chavista van het eerste uur, was vicepresident onder Chávez, diende enkele uren als interim-president tijdens een poging tot staatsgreep in 2002 en is sinds 2011 voorzitter van de oppermachtige Socialistische Partij. Toen de immens populaire Chávez in 2012 op sterven lag, week Cabello niet van zijn zijde. Mede daardoor werd hij na Chávez’ dood door de bevolking op handen gedragen.
Hij wordt echter ook gezien als belangrijkste kracht achter de repressie door het regime. Cabello gebruikt zijn positie als minister van Binnenlandse Zaken om naar eigen inzicht tegenstanders te laten oppakken en gevangen te zetten. Sinds 2014 heeft Cabello een eigen programma op de nationale televisie waarin hij de bevolking ophitst tegen politieke opponenten en de ‘socialistische revolutie’ bejubelt.
Gewapende knokploegen
Na de Amerikaanse aanval deed Cabello zaterdag een oproep aan de ‘gemotoriseerden’ om alert te zijn. Daarmee doelt hij op de zogeheten ‘colectivos’, gewapende knokploegen die loyaal zijn aan de regering. Het zijn mannen die zich op motoren door de steden bewegen en de afgelopen jaren regelmatig zijn ingezet in de strijd tegen tegenstanders van het regime. Ze schieten bijvoorbeeld met scherp op demonstranten en voeren een schrikbewind in sloppenwijken.
Ook defensieminister Padrino López, tevens commandant der strijdkrachten, behoort tot de harde kern van de chavistas. Toen militairen in 2002 een coup probeerden te plegen om Chávez van zijn troon te stoten, bleef toenmalig generaal Padrino loyaal aan de president en groeide uit tot een van diens grootste vertrouwelingen. Maduro, die zelf geen militaire ervaring heeft, stelde Padrino aan als minister van Defensie en gaf hem als commandant grote macht. Ook Padrino staat op de arrestatielijst van de Amerikanen.
Regimewisseling
President Trump zei tijdens een persconferentie op zaterdag dat de Amerikanen Venezuela gaan ‘runnen’ tot er een ‘veilige machtsoverdracht’ kan plaatsvinden. Het is onduidelijk of hij nu interim-president Rodríguez nu het voordeel van de twijfel geeft om grotere chaos te vermijden. Herstel van de democratie of het uitroepen van verkiezingen lijken in elk geval niet Trumps eerste prioriteiten te zijn.
De belangrijkste oppositieleider María Corina Machado, die vorig jaar de Nobelprijs voor de Vrede won en er nooit een geheim van heeft gemaakt dat ze Amerikaans ingrijpen zou toejuichen, bevindt zich in het buitenland. Trump noemde haar op zijn persconferentie bovendien ongeschikt om het land te leiden. Andere prominente figuren uit de oppositie zijn eerder al gevlucht of monddood gemaakt.
Invloedrijk leger
De grote vraag is ook wat het Venezolaanse leger gaat doen. Persbureau AFP bericht op zondagavond dat de krijgsmacht Delcy Rodríguez als interim-leider steunt. Om zich te verzekeren van loyaliteit heeft Maduro het leger grote politieke invloed en economische voordelen gegeven. Zowel hooggeplaatste regeringsfunctionarissen als legerleiders verdienen een hoop geld aan criminele activiteiten zoals drugshandel, illegale mijnbouw en goudsmokkel. Veel van hen vrezen in de gevangenis te belanden als er een democratische regering aantreedt.
Eerdere pogingen van de oppositie (gesteund door de Amerikanen) om het leger van aan haar zijde te krijgen, zijn faliekant mislukt. Hoewel er sinds Maduro’s aantreden meerdere keren sprake is geweest van rebellerende legereenheden, bleef het leeuwendeel van de militairen de regering trouw. De opstandelingen werden bovendien zwaar bestraft.
Geen belang bij stabiliteit
Een rustige en vreedzame terugkeer naar de democratie lijkt daarmee hoe dan ook onwaarschijnlijk. Naast het leger en de zwaarbewapende knokploegen hebben ook internationale drugskartels en criminele organisaties belangen in het land. Onder Maduro is het voor Colombiaanse kartels eenvoudiger geworden om Venezuela als doorvoerland voor cocaïne te gebruiken. Zij hebben daarom geen belang bij een stabiele regering die de banden met Amerika aanhaalt.
En dan zijn er nog de zogeheten burgermilities, Venezolanen die loyaal zijn aan de regering van Maduro en de afgelopen maanden in ‘opperste staat van paraatheid’ zijn gebracht. Volgens de regering gaat het om 4,5 miljoen burgers die bereid zouden zijn ‘te vechten voor het vaderland’. Dit aantal lijkt sterk overdreven en bovendien is het de vraag hoeveel van deze burgers zouden standhouden als het tot gevechten zou komen.
De rest van de bevolking zit tussen al deze vuren in. De afgelopen jaren zijn al bijna acht miljoen Venezolanen het land ontvlucht om te ontsnappen aan de repressie en de economische malaise. Het overgrote deel is neergestreken in andere Zuid-Amerikaanse landen, met name buurland Colombia.
Hoewel het overgrote deel van de Venezolanen snakt naar een einde aan het dictatoriale regime van de chavistas, hebben velen ook weinig op met de oppositiepartijen, die in de jaren tachtig en negentig met hun neoliberale beleid en corruptie grote onvrede creëerden en zo de weg vrijmaakten voor de opkomst van Chávez.
Veel Venezolanen vrezen dat de oppositie de enorme olievoorraden van Venezuela op een presenteerblaadje zal aanbieden aan de Amerikanen.
Maduro voor rechtbank New York: ik ben onschuldig
De Venezolaanse president Maduro heeft voor een rechtbank in New York verklaard dat hij onschuldig is. Hij wordt door de Verenigde Staten onder meer beschuldigd van het faciliteren van grootschalige drugshandel. Ook zijn vrouw Cilia Flores zegt dat ze onschuldig is.
“Ik heb niets verkeerd gedaan. Ik ben een fatsoenlijk man, de president van mijn land”, zegt Maduro, die gekleed is in een blauw gevangenisuniform. “Ik ben gevangengenomen.”
https://nos.nl/liveblog/2596929-maduro-voor-rechtbank-new-york-ik-ben-onschuldig
Autoriteiten willen medeplichtigen aanval VS opsporen
De Venezolaanse politie heeft het bevel gekregen om ‘onmiddellijk’ op zoek te gaan naar mensen die dit weekend de Amerikanen hebben geholpen. Vooral Venezolanen die de operatie hielpen die president Maduro overmeesterde en naar de VS te bracht, lopen gevaar.
Dit staat in een document waarmee de noodtoestand in het land is uitgeroepen. Het opsporingsbevel geldt al sinds zaterdag, maar is vandaag pas gepubliceerd.
De nachtelijke aanval en ontvoering van Maduro zijn internationaal met verbazing onthaald. Waarnemers hebben na het weekend het vermoeden geuit dat de speciale Amerikaanse eenheid samenwerkte met Venezolanen, mogelijk ter betaling. Een reconstructie van The New York Times bevestigt deze lezing.
De VS hadden een hoge beloning uitgeloofd voor informatie die tot de aanhouding van Maduro zou leiden. De socialistische president wordt in Washington als drugscrimineel gezien.
Venezuela houdt adem in: nieuwe leider Delcy Rodríguez komt uit criminele familie en geldt als schoothondje van afgezette Maduro
AMSTERDAM- De Venezolaanse vicepresident Delcy Rodríguez is na de Amerikaanse arrestatie van Nicolás Maduro aangesteld als interim-leider. Het lijkt er niet op dat de 56-jarige Rodríguez ingrijpende koerswijzigingen gaat doorvoeren. Al jarenlang houdt ze kritiekloos vast aan het anti-democratische beleid van de afgezette president.
Kort nadat Amerikaanse troepen Maduro en zijn vrouw vrijdagnacht gevangen hadden genomen in een militaire basis in de hoofdstad Caracas, werd er al gespeculeerd over de opvolger van de president. De Amerikaanse president Donald Trump liet zich in een interview met Fox News terughoudend uit over wie Venezuela zou moeten besturen. Later zei hij tijdens een persconferentie dat de Verenigde Staten het land voorlopig gaan runnen.
Het hooggerechtshof in Venezuela ging daar niet in mee en benoemde vicepresident Delcy Rodríguez als nieuwe interim-leider. Of zij beter zal functioneren dan haar voorganger, die onder meer in verband wordt gebracht met verkiezingsfraude, grove mensenrechtenschendingen en economisch wanbeleid, valt nog te bezien. Een slechtere leider dan Maduro is haast niet voor te stellen, maar ook Rodríguez wordt gelinkt aan een reeks schandalen. Ze is al sinds 2003 actief in de Venezolaanse politiek. Na een aantal functies op verschillende ministeries werd ze in 2006 minister van Presidentiële Zaken. Haar ambtstermijn was van korte duur omdat ze het aan de stok zou hebben gekregen met president Hugo Chávez. Tijdens een ruzie in Moskou had ze hem naar verluidt uitgescholden, waarna ze per vliegtuig terug naar Venezuela werd gestuurd. In augustus 2013 benoemde Maduro Rodríguez tot minister van Communicatie en een jaar later stelde hij haar aan als minister van Buitenlandse Zaken. Ze werd de eerste vrouw in de geschiedenis van Venezuela die deze functie bekleedde. Sinds 2018 is Rodríguez de vicepresident van Maduro.
Rodríguez schaart zich achter Maduro
Rodríguez heeft zich in al die jaren volledig achter het anti-democratische beleid van Maduro geschaard en ze heeft er ook actief aan bijgedragen. Zo leidde ze in 2017 de Grondwetgevende Vergadering. Dat is een orgaan dat door Maduro is opgezet om een nieuwe grondwet op te stellen, maar dat door critici wordt gezien als een middel om de oppositie te marginaliseren.
De internationale gemeenschap ziet Rodríguez als het schoothondje van Maduro. Ze staat onder meer op sanctielijsten van de Verenigde Staten, Canada en de EU, vanwege vermeende betrokkenheid bij ondermijning van democratische processen en corruptie. Ook Rodríguez’ familie is niet onomstreden. Haar vader Jorge Antonio was medeoprichter van de marxistische beweging Liga Scialista. De leden hiervan waren in de jaren 60 en 70 betrokken bij veel terroristische daden, waaronder de beruchte ontvoering van de Amerikaanse zakenman William Frank Niehous in 1976. Hij werd ruim drie jaar vastgehouden, een van de langste ontvoeringen in de geschiedenis van Venezuela. Jorge Antonio overleed onder verdachte omstandigheden in gevangenschap.
Broer Rodríguez sleutelfiguur in regime Maduro
Rodríguez’ broer Jorge is een sleutelfiguur in het regime van Maduro. Hij is voorzitter van de Nationale Vergadering, een instituut dat wetten maakt en de regering controleert. Maar er valt weinig te controleren, omdat de huidige machthebbers een supermeerderheid in de Nationale Vergadering hebben.
Trump houdt de situatie in Venezuela nauwlettend in de gaten en heeft een duidelijk signaal aan Rodríguez afgegeven. „Ze zal een hogere prijs betalen dan Maduro als ze niet doet wat juist is”, zei hij in een interview met het tijdschrift The Atlantic.
’Privéjets, villa’s en juwelen’: jacht op drugsmiljoenen van Maduro leidt naar zijn vrouw en zoon met opvallende bijnaam
AMSTERDAM- Zwitserland heeft maandag de bankrekeningen geblokkeerd van de gearresteerde Venezolaanse president Nicolás Maduro en zijn naasten. Hoe rijk is de afgezette dictator? Eerder hadden de VS al 700 miljoen dollar aan bezittingen bevroren. De Amerikaanse justitie stelt dat illegale deals vaak verliepen via zijn vrouw Cilia en zoon Nicolas, bijgenaamd ’De Prins’.
De Zwitserse federale regering besloot tot de blokkade van de tegoeden van Maduro en ’met hem verbonden personen’ nadat Amerikaanse troepen afgelopen weekend de president en zijn vrouw in Venezolaanse hoofdstad Caracas gevangen namen. De waarde van de tegoeden is niet bekend gemaakt. Wel laat Zwitserland weten dat als uit rechtszaken blijkt dat de gelden van illegale oorsprong zijn, het geld ten goede komt aan de bevolking van Venezuela. Drugssmokkel
Maduro en zijn vrouw Cilia zitten nu in een Amerikaanse cel in afwachting van hun berechting. De VS beschuldigen Maduro van medeplichtigheid of zelfs leidinggeven aan de drugssmokkel vanuit zijn land. Aanhangers van de Venezolaanse president zien het als Amerikaanse verzinsels.
Volgens de officiële Amerikaanse aanklacht tegen Maduro wordt jaarlijks 200.000 tot 250.000 kilo cocaïne via Venezuela gesmokkeld, met schepen maar ook via commerciële vliegvelden onder hoede van militairen en corrupte ambtenaren. ’Afspraken over steekpenningen’
Maduro en zijn trawanten zouden hierover ook afspraken hebben gemaakt met leiders van de Colombiaanse militaire beweging Farc en diverse regionale drugkartels, waaronder het beruchte Tren de Aragua.
In de aanklacht staat onder meer dat Cilia in 2007, toen haar man nog minister van Buitenlandse Zaken was, een ontmoeting regelde tussen een drugsbaron en het hoofd van de Venezolaanse anti-narcotica-brigade. Daarbij werd afgesproken dat de drugsbaas voor elke geslaagde drugsvlucht 100.000 dollar zou betalen, waarvan een deel naar de ministervrouw ging.
’Pakketten drugs in privéjet’
Maduro’s zoon Nicolas, ook wel Nicolasito of ’De Prins’ genoemd, deed volgens de Amerikanen ook mee. Zo vermeldt de aanklacht dat hij ongeveer tweemaal per maand met een intercontinentale privéjet van het type Falcon 900 met pakketten drugs vloog vanaf het partyeiland Margarita. Het 35-jarige parlementslid is nog op vrije voeten. Afgelopen augustus liet de Amerikaanse procureur-generaal Pam Bondi al weten dat voor 700 miljoen dollar beslag is gelegd op zaken van Maduro of mensen in zijn directe omgeving. Het betreft onder meer privéjets, een landhuis in de Dominicaanse Republiek, diverse miljoenenwoningen in Florida, een paardenfokkerij, exclusieve auto’s en juwelen.
Zwitserland legt wel vaker beslag op tegoeden van corrupte staatshoofden. Zo heeft het dit jaar 119 miljoen euro aan tegoeden bevroren van de gevluchte Syrische dictator Assad en zijn omgeving.
Miljoenen van Marcos
Soms komen gestolen miljoenen inderdaad vrij. Zo retourneerde Zwitserland ruim 1 miljard dollar die was gestolen door de voormalige Nigeriaanse dicator Sani Abacha. Uit het potje van de Filipijnse dicator Ferdinand Marcos kon 684 miljoen dollar terug naar het volk. En Peru ontving 116 miljoen dollar terug die ex-president Alberto Fujimori en zijn vrienden achterover hadden gedrukt, Maar veel vaker gaven de Zwitserse banken niks terug, blijkt uit onderzoek dat wordt aangehaald door de VN-organisatie ter bestrijding van corruptie UNCAC. De Egyptische president Hosni Moebarak mocht 430 miljoen dollar houden en de tegoeden van machthebbers in Congo (5 miljard dollar), Liberia (3 miljard dollar) en Tunesië (11 miljard dollar) bleven ook onaangetast.
Zwitserland bevriest tegoeden van Maduro en zijn naaste medewerkers
De Zwitserse autoriteiten hebben de tegoeden van de Venezolaanse president Nicolás Maduro en een onbekend aantal van zijn naaste medewerkers ‘uit voorzorg’ bevroren, vanwege ‘de huidige situatie’. Onduidelijk is om hoeveel geld het gaat. De maatregel is in ieder geval voor de komende vier jaar van kracht en een aanvulling op de sancties die de Europese Unie in 2018 heeft ingevoerd tegen Venezuela, aldus de verklaring. Het gaat niet om leden van de huidige Venezolaanse regering, stelt Zwitserland.
Met de maatregel zegt het land te willen voorkomen dat de tegoeden worden opgenomen. De autoriteiten zeggen daarbij dat niet duidelijk is of de tegoeden illegaal verkregen zijn. Dat wordt de komende tijd uitgezocht. Als blijkt dat de tegoeden illegaal verkregen zijn, ‘zal Zwitserland ernaar streven om deze ten goede te laten komen aan het Venezolaanse volk’, aldus de verklaring.
Zwitserland is het eerste westerse land dat maatregelen neemt tegen Maduro en zijn medewerkers sinds zijn ontvoering door de Amerikanen zaterdag. De Zwitsers maken in de verklaring duidelijk dat het besluit niet betekent dat zij de Amerikaanse ingreep goedkeuren. Daarover hebben zij nog niets gezegd.
LIVE | Trump dreigt Venezuela met nieuwe aanval en waarschuwt ook Mexico, Denemarken en Iran
CARACAS- Donald Trump heeft er geen twijfel over laten bestaan wie het voor het zeggen heeft in Venezuela. De Amerikaanse president heeft ook laten weten dat een tweede aanval tot de mogelijkheden behoort. Volg alle ontwikkelingen in ons liveblog.
Peperdure feesten, blote jurken en kapitale huizen: zo luxe leven Iraanse machtshebbers terwijl woedende bevolking verhongert
Iraniërs gaan al een week de straat op om, met gevaar voor eigen leven, te protesteren tegen het corrupte islamitische regime. Zij kunnen nauwelijks rondkomen, terwijl de religieuze en militaire leiders baden in weelde. Er zijn wat dat betreft veel overeenkomsten met Venezuela: Iran beschikt eveneens over gigantische oliereserves, maar alleen de elite profiteert ervan.
Ralph Dekkers Correspondent Midden-Oosten
Die tweedeling werd ook pijnlijk blootgelegd tijdens de Israëlische aanvallen eerder dit jaar op een reeks militaire commandanten. Veel Iraniërs konden een gevoel van schadenfreude niet onderdrukken toen zij hun luxueuze appartementen en dure interieurs in brand zagen staan.
De commandanten wonen met name in het noorden van Teheran, net als de zogeheten ’aghazadehs’: bevoorrechte kinderen van regime-functionarissen, die er niet alleen een opulente levensstijl op nahouden, maar zich ook niet hoeven te houden aan de islamitische regels die voor de rest van de bevolking wel gelden. Ali Shamkhani, een topadviseur van ayatollah Khamenei, was een van de hoge functionarissen die een Israëlische aanval op zijn luxeappartement overleefden. Kort daarna was hij echter doelwit van een gigantische volkswoede toen een video van het huwelijk van zijn dochter uitlekte.
Extravagant huwelijk dochter Ali Shamkhani
Dat was gehouden in een peperduur hotel. De jurk van de bruid was zo laag uitgesneden dat die door een van de Kardashians gedragen had kunnen worden. Op het feest dansten vrouwen bovendien zonder hoofddoek onbekommerd met mannen die niet tot hun familie behoren. Volgens een nieuwssite van de oppositie zijn er zo veel islamitische regels overschreden dat Shamkhani veroordeeld had moeten worden tot 99 stokslagen. Hij is lang niet de enige van het Iraanse leiderschap voor wie blijkbaar andere regels gelden. Twee kleinkinderen van Ali Khamenei lagen de afgelopen jaren al onder vuur vanwege hun dure levensstijl.
En in een verder verleden werd de dochter van een andere belangrijke ayatollah beschuldigd van het dragen van Chanel-outfits onder haar chador.
Afkeer tegen het corrupte sjah-regime
Een belangrijke aanjager van de Islamitische Revolutie in 1979, die de ayatollahs aan de macht bracht, was de afkeer van het corrupte sjah-regime dat met miljarden smeet, terwijl de bevolking ook toen geen cent te makken had. Zo gaf de sjah in de jaren zeventig ’s werelds duurste feest ooit om het Perzische rijk te herdenken. Daarvoor creëerde hij een peperdure oase in de woestijn waar hoogwaardigheidsbekleders vanuit de wereld werden ingevlogen.
De zoon van de laatste sjah presenteert zich momenteel als hét alternatief voor het islamitische regime, maar gezien het discutabele verleden van zijn familie is het zeer de vraag in hoeverre hij de support geniet van de bevolking. Hij wordt bovendien gesteund door Irans aartsvijand Israël.
Nieuwe aanvallen tegen Hezbollah en Iran
Dat land gaat er volgens mediaberichten vanuit dat door de Amerikaanse actie tegen Venezuela het makkelijker zal zijn om nieuwe aanvallen tegen Hezbollah en Iran te ondernemen.
Benjamin Netanyahu presenteerde vorige week, tijdens een bezoek aan Donald Trump, al nieuwe aanvalsplannen, met name gericht tegen het Iraanse raketprogramma. Trump zelf opperde vrijdag al Amerikaanse actie tegen Iran, maar om een andere reden: „Als Iran vreedzame demonstranten neerschiet en doodt, wat zijn gewoonte is, dan zullen de Verenigde Staten hen te hulp schieten.” Na de militaire actie tegen Venezuela en de gevangenname van president Maduro zullen de Iraanse leiders in ieder geval iets minder goed slapen. Trump zou eerder dit jaar nog voorkomen hebben dat Israël het Iraanse regime ten val zou brengen, of in ieder geval een poging daartoe zou ondernemen.
Binnen Israël groeit echter het besef dat dat bij een volgende militaire confrontatie toch echt het doel moet zijn, al dan niet met hulp van de Amerikanen.
Massale demonstraties in Iran
Khamenei hield zich, uit angst voor zijn leven, schuil tijdens de twaalfdaagse oorlog met Israël. Nu ziet hij zich opnieuw geconfronteerd met binnenlandse betogingen. Die begonnen als protest tegen de dalende waarde van de nationale munt, mede doordat de centrale bank biljetten blijft drukken, maar zijn uitgegroeid tot een beweging tegen het regime.
Er waren afgelopen week op meer dan 170 locaties demonstraties, waarbij ordetroepen meer dan tien betogers doodden. Revolutionaire Garde heeft vinger in de pap
Khamenei zelf leidt geen luxe leven, maar staat wel aan het hoofd van een gigantisch imperium dat naar schatting zo’n 200 miljard dollar waard is. Dat kwam deels tot stand door de inbeslagname van tal van eigendommen van gewone Iraniërs, zo bleek jaren geleden uit onderzoek van persbureau Reuters.
Ook de Revolutionaire Garde heeft overal een vinger in de economische pap. Na de revolutie van 1979 onteigende het regime duizenden particuliere bedrijven. Een deel daarvan werd daarna gedeeltelijk geprivatiseerd, waarbij vrienden van het regime een fortuin vergaarden, enigszins vergelijkbaar met de Russische oligarchen. Dat is een van de belangrijkste grieven van de bevolking, die nu in verzet komt.
Invasie in Venezuela is geen verdediging van democratie maar moderne vorm van piraterij
Ahmet Daskapan Activist binnen de anti-racismebewegingen, arbeidersbewegingen en vredesbewegingenPersoon volgen
Onder het mom van de Monroe-doctrine wordt dezelfde boodschap opnieuw uitgesproken: Latijns-Amerika is geen regio van soevereine volken, maar een achtertuin waar Washington zichzelf het recht toekent om te bepalen wie mag regeren.
De Verenigde Staten hebben, in strijd met het internationaal recht en elke moraal, een militaire invasie uitgevoerd in Venezuela. Maar geen enkele situatie kan en mag als reden gelden voor deze invasie. Niets, maar ook helemaal niets, kan deze invasie of deze piraterij legitimeren. Wat hier plaatsvindt, is een poging om de oude positie in Venezuela terug te winnen en de olie opnieuw te beheersen. Dat is geen verdediging van democratie, maar een moderne vorm van piraterij.
De aarde is in de greep van neoliberale en neokoloniale piraterij van de Verenigde Staten. Het zou een historische vergissing zijn om deze piraterij uitsluitend toe te schrijven aan Donald Trump als persoon. Wie het Amerikaanse presidentschap bekleedt, kan accenten leggen en toon en tempo veranderen, maar het fundament blijft hetzelfde: de Amerikaanse doctrine is institutioneel verankerd in de staat. Het is een staatslogica die het beleid richting geeft, ongeacht verkiezingsuitslagen en ongeacht welke politieke speler tijdelijk op het toneel verschijnt.
Daarom is het misleidend om te doen alsof presidenten de bepalende actor zijn. Dat beeld past eerder bij bananenrepublieken, waar één persoon of één kliek het staatsapparaat volledig naar de hand zet. Als de Amerikaanse president werkelijk de allesbepalende actor zou zijn, dan zouden we de Verenigde Staten moeten beschrijven als een autocratisch systeem. Zo functioneert de Amerikaanse staat echter niet. De staat werkt als een collectieve eenheid waarin verschillende machtscentra, instituties en belangenblokken elkaar voortdurend beïnvloeden en met elkaar strijden. Die interne, vaak harde logica van macht en tegenmacht maakt de staat juist dynamisch, slagvaardig en alert.
Vanuit die staatslogica moet de invasie in Venezuela begrepen worden. Deze invasie is geen persoonlijke bevlieging van Trump, maar een breed gedragen staatspolitiek van de Verenigde Staten. Historisch gezien wordt de Amerikaanse staatspolitiek gekenmerkt door één constante: alles doen wat nodig is om de eigen belangen veilig te stellen. Dat zijn niet alleen geopolitieke belangen, maar ook economische belangen, met name die van Amerikaanse ondernemingen en investeerders.
De invasie in Venezuela heeft daarom in wezen niets te maken met de vermeende drugsverbondenheid van Maduro, noch met het verhaal over een “onderdrukkend regime” dat als moreel rookgordijn wordt ingezet. De aanklacht tegen Maduro in de Verenigde Staten is in deze context vooral façade en legitimatie-instrument. Het is een narratief dat moet dienen om een daad van agressie en een inbreuk op soevereiniteit acceptabel te maken voor een westers publiek.
Trump zegt openlijk dat de Verenigde Staten Venezuela gaan “besturen” en maakt er geen geheim van dat het draait om de belangen van de VS en haar ondernemers. In dezelfde lijn worden figuren naar voren geschoven die zich presenteren als alternatief gezag. Daarmee wordt het scenario van regime change opgebouwd: eerst delegitimering van de gekozen regering, vervolgens het creëren van een “tegenregering”, en uiteindelijk de normalisering van buitenlandse inmenging als zogenaamd noodzakelijk of zelfs “bevrijdend”.
Geen enkel argument legitimeert deze invasie. Wie toch probeert legitimiteit te construeren, doet dat door de koloniale logica te verhullen achter woorden als “democratie”, “stabiliteit”, “mensenrechten” of “anti-narcotica”. In de praktijk gaat het om macht, bezit en controle.
Wie vandaag doet alsof Washington pas sinds kort “hard” optreedt in Latijns-Amerika, liegt of is historisch ongeletterd. De relatie van de Verenigde Staten met Venezuela is historisch gezien bijna altijd een koloniale relatie geweest, waarin het land werd bekeken als wingewest: een territorium dat grondstoffen levert en waarvan de politieke leiding wordt getolereerd zolang die leiding de Amerikaanse belangen beschermt.
Het is daarom essentieel om terug te gaan naar het begin van de twintigste eeuw. Al vanaf het begin van de jaren 1900 hielden de Verenigde Staten in Venezuela een van de meest afschuwelijke dictators van het continent overeind: Juan Vicente Gómez. Niet omdat Gómez de Venezolanen vrijheid bracht, niet omdat hij “stabiliteit” betekende voor het volk, maar omdat hij één ding perfect deed: hij stelde de Amerikaanse belangen veilig.
Gómez werd door tijdgenoten en critici vergeleken met figuren als Hitler en Mussolini: niet omdat geschiedenis identiek is, maar omdat de methoden herkenbaar waren. Onderdrukking, geweld, angst, een staat die zichzelf boven de bevolking stelt en een samenleving die wordt gedwongen te zwijgen. Gómez is in de Venezolaanse geschiedenis het symbool geworden van terreur en wreedheid. En toch werd hij niet omvergeworpen door buitenlandse druk, maar juist geduld, geholpen en politiek gedekt, zolang buitenlandse ondernemingen en belangen hun gang konden gaan.
Dit is geen detail, maar de kern. Het toont het principe dat steeds terugkeert: zolang een dictator de belangen van de VS dient, zolang hij de olie, de havens, de contracten en de geopolitieke route openhoudt, krijgt hij ruimte. In dat model is “democratie” geen waarde, maar een instrument dat men inzet wanneer het uitkomt.
Ook in latere periodes hield Washington in Venezuela en in de regio autoritaire regimes in het zadel, of keek het de andere kant op, zolang zij de Amerikaanse belangen dienden. De boodschap aan de bevolking was telkens hetzelfde: jullie mogen stemmen, maar alleen binnen de grenzen die buitenlandse macht toestaat. Zodra een volk buiten die grenzen stemt, wordt de keuze problematisch gemaakt, zwartgemaakt, gesaboteerd, gesanctioneerd of met geweld teruggedraaid.
Met de komst van Hugo Chávez veranderde de situatie fundamenteel. In 1998 kwam Chávez via verkiezingen aan de macht, met een agenda die niet langer de externe winsten centraal stelde, maar nationale soevereiniteit en herverdeling van rijkdom. De oliebelangen werden sterker genationaliseerd. De relatie met de Verenigde Staten werd aan banden gelegd.
Tegelijkertijd werden relaties ontwikkeld met landen die door Washington traditioneel als tegenpolen worden gezien, zoals Rusland, Iran en China. Daarmee werd Venezuela in de ogen van het Amerikaanse staatsapparaat niet langer een leverancier, maar een land dat zijn eigen koers vaart. En dat is, in de logica van hegemonie, onacceptabel.
Vanaf dat moment werd Venezuela in het westerse discours niet langer behandeld als een soevereine staat met een eigen koers, maar als een “probleem” dat gecorrigeerd moest worden. De beschuldigingen stapelden zich op: verkiezingsfraude, drugs, terreur, corruptie. Het patroon is bekend. Niet omdat zulke beschuldigingen nooit enige basis kunnen hebben, maar omdat ze in de geopolitieke praktijk vooral functioneren als instrumenten om druk op te bouwen, sancties te legitimeren en uiteindelijk inmenging te normaliseren.
Ook staatsgrepen en couppogingen passen in dit repertoire. Toen Chávez via een militaire coup, met hulp van de VS, van de macht werd afgezet, ging de bevolking massaal de straat op. Door die volksmobilisatie kwam Chávez terug in het zadel. Chávez was een zeer geliefde leider bij de Venezolaanse bevolking. Dat is precies wat in westerse analyses vaak wordt weggepoetst: de sociale basis van de Bolivariaanse koers, juist omdat die koers breekt met de oude koloniale verhouding.
Onder Nicolás Maduro kwam daar een extra kwetsbaarheid bij. De olieprijs daalde, terwijl ongeveer tachtig procent van de economie afhankelijk is van olie. Dat maakt iedere externe drukmaatregel meteen een nationale crisis.
De Verenigde Staten hebben die kwetsbaarheid maximaal uitgebuit, onder andere via zware sancties en embargo’s. Het gevolg was voorspelbaar: economische verstikking, stijgende armoede, sociale onrust en massale emigratie. Miljoenen mensen verlieten het land. In plaats van dat als een humanitaire ramp te herkennen die mede door sanctiepolitiek wordt veroorzaakt, wordt die ramp vervolgens gebruikt als “bewijs” dat de regering moet vallen. Zo sluit het propagandistische cirkeltje zichzelf.
Dat de Verenigde Staten in dit soort zaken niet de waarheid spreken, is geen gok en geen complottheorie. Het is historisch aantoonbaar gedrag. Wie de propaganda rond Venezuela wil begrijpen, hoeft maar één precedent serieus te bestuderen: de invasie in Irak.
De argumentatie waarmee Irak werd binnengevallen, bleek achteraf een constructie. Men sprak over massavernietigingswapens, over acute dreigingen, over noodzaak en veiligheid. Het resultaat was geen “bevrijding”, maar een maatschappelijke implosie. Meer dan twee miljoen Irakezen zouden daarbij om het leven zijn gekomen. En twintig jaar na dato verkeert Irak nog steeds in chaos.
Dit is het morele en politieke probleem: wanneer een grootmacht een invasie verkoopt met een moreel verhaal, is het zelden het volk dat er beter van wordt. Het zijn de belangen, de contracten, de posities en de controle die worden herverdeeld. Het volk betaalt de prijs.
Wie vandaag de aanklacht tegen Maduro, het verhaal over “drugs”, “terreur” en “verkiezingsfraude” kritiekloos herhaalt, herhaalt dezelfde techniek: een oorlog of invasie wordt niet gepresenteerd als piraterij, maar als “noodzakelijke interventie”. De woorden veranderen, maar de logica blijft.
De kernpijn voor het Westen is niet dat Venezuela zogenaamd “onvoldoende democratisch” zou zijn, maar dat Venezuela de Verenigde Staten niet langer als meester erkent. Met Chávez werd de VS in politieke zin weggestuurd en werden relaties aangegaan met China en Iran. Dáár ligt de geopolitieke breuk.
Op basis hiervan proberen velen, via een cocktail van verhalen over drugs, terreur en verkiezingsfraude, de invasie van de VS te legitimeren, begrijpelijk te maken en instemming te organiseren. Het feit dat die instemming soms daadwerkelijk georganiseerd kan worden, bewijst hoe sterk de koloniale mentaliteit in het Westen nog aanwezig is. Men blijft geneigd om de wereld te bekijken alsof de VS het natuurlijke recht heeft om landen te disciplineren, regeringen te vervangen en grondstoffen “veilig te stellen”.
Daarbij spelen de media een sleutelrol. De manier waarop media instemming organiseren voor de invasie in Venezuela laat zien dat journalistieke onafhankelijkheid al lang niet meer vanzelfsprekend is. Door voortdurend mensen een podium te geven die vertellen dat zij “blij” zijn met de Amerikaanse invasie, wordt de invasie op zichzelf niet legitiem. Dat sommige slaven instemden met de slavernij omdat zij daaraan privileges ontleenden, maakte de slavernij ook niet legitiem.
De situatie in Venezuela is een zaak van het volk van Venezuela. Het is per definitie not done dat een buitenlandse macht zich ermee bemoeit. Dit is kolonialisme.
De manipulatieve berichtgeving in de media werkt echter wél maatschappelijk legitimerend: herhaling, emotie en selectieve beelden moeten de indruk wekken dat bezetting gelijkstaat aan bevrijding.
Wie kritisch kijkt, ziet ook dat deze invasie functioneert als een proefballon: een test voor wat er geopolitiek en maatschappelijk mogelijk is, en hoe ver men kan gaan wanneer men het verpakt onder oude doctrine-taal. Onder het mom van de Monroe-doctrine wordt dezelfde boodschap opnieuw uitgesproken: Latijns-Amerika is geen regio van soevereine volken, maar een achtertuin waar Washington zichzelf het recht toekent om te bepalen wie mag regeren.
Dit mechanisme zie je ook terug in hoe bepaalde oppositiefiguren internationaal worden gepositioneerd. Maria Corina Machado geldt als een prominente steunpilaar van de coup tegen Chávez en als verdediger van Amerikaanse belangen. Die coup was geen “interne correctie”, maar een buitenlandse operatie: de Verenigde Staten organiseerden en steunden destijds de militaire couppoging tegen Chávez. Het Venezolaanse volk ging massaal de straat op en bracht Chávez terug. Dat is een cruciaal feit, omdat het toont hoe diep Chávez geworteld was in de samenleving.
Machado kreeg in 2025 de Nobelprijs voor de Vrede. Dat wringt met haar politieke rol: zij steunde een militaire coup en steunt nu ook deze militaire invasie van de VS. Hoe kan iemand met zo’n rol zo’n prijs krijgen? De waarde van de Nobelprijs voor de Vrede heeft hiermee een deuk opgelopen, omdat de prijs in zo’n geval niet langer staat voor vrede, maar voor geopolitieke branding.
In 2019 werd Machado door Trump bovendien als “legitieme president” naar voren geschoven, terwijl zij zich niet eens kandidaat had gesteld. Dat soort proclamatie is geen democratie, maar machtsuitoefening. In dat kader moet ook het naar voren schuiven van alternatieve leiders en symbolische “presidenten” worden gezien: mensen die zichzelf tot president verklaren zonder daadwerkelijk mandaat van het volk, maar wél met erkenning en steun van Washington. Het is een methode om de soevereiniteit van het land van binnenuit te breken, terwijl de regie extern ligt.
De Verenigde Staten wroeten al decennialang in de binnenlandse politiek van Venezuela. Die permanente inmenging is een belangrijke bron van instabiliteit en verarming, omdat zij elk intern conflict verandert in een geopolitiek front, met sancties, sabotage en druk als vaste instrumenten. Het is hoog tijd dat de wereldbevolking dit soort piraterij een halt toeroept. De Verenigde Staten gedragen zich daarbij alsof zij boven de Verenigde Naties staan en boven het internationale recht.
Daarom moet ook helder worden benoemd wat er juridisch op het spel staat. Een invasie is in strijd met het internationale recht, en een nationaal arrestatiebevel geeft geen vrijbrief om elders in de wereld mensen te arresteren. Juristen benadrukken in brede kring dat een staat geen recht heeft om een andere staat te “besturen” of om leiders buiten het eigen rechtsgebied te grijpen op basis van eigen binnenlandse aanklachten. In dat licht moet, wanneer een buitenlandse macht een staatshoofd en diens partner zonder rechtsgrond uit hun land haalt, worden gesproken over ontvoering. Daarom moet worden gesproken over de ontvoering van Maduro en de first lady.
De Verenigde Staten onderschatten duidelijk de kracht van het Bolivariaanse verzet en maken de misrekening dat zij met zulke invasies hun koloniale positie terug kunnen nestelen.
https://www.bnnvara.nl/joop/artikelen/invasie-in-venezuela-is-geen-verdediging-van-democratie-maar-moderne-vorm-van-piraterij
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/04132505/040126BUI_2028855671_2.jpg)
INTERNATIONAAL RECHT
Wat betekent de Amerikaanse aanval op Venezuela voor de internationale rechtsorde?
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/04183408/040126BUI_2028857982_analyse1.jpg)
ANALYSE NA-OORLOGSE WERELDORDE
Imperialisme is helemaal terug: wat de Amerikaanse aanval betekent voor de wereld
:format(webp)/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/04185434/040126BUI_2028838841_cuba2.jpg)
LATIJNS-AMERIKA
In meer presidentiële paleizen rijst de bange vraag: kan ik ook van mijn bed worden gelicht?
:format(webp)/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/05052614/TOPSHOT-VENEZUELA-US-CONFLICT-CRISIS_72063835.jpg)
LIVEAANVAL VS OP VENEZUELA
- Interim-president Rodríguez roept VS op tot dialoog: ‘Onze volkeren verdienen vrede, geen oorlog’
- Cuba: 32 Cubaanse officieren gedood bij Amerikaanse aanval op Venezuela
- Venezolaanse oppositieleider González noemt zichzelf ‘president’ en ‘leider’ Venezuela
:format(webp)/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/04171022/040126BUI_2028855851_Olie1.jpg)
VENEZUELA
Trump vindt dat de VS alle recht hebben op de Venezolaanse olie: hoe belangrijk is die olie voor de wereldeconomie?
Trump zegt opnieuw dat VS ‘de controle’ hebben over Venezuela, maar blijft onduidelijk over wat dat betekent
De Amerikaanse president Donald Trump heeft zondagavond aan boord van het presidentiële vliegtuig voor de tweede dag op rij gezegd dat de Verenigde Staten ‘de controle’ hebben over Venezuela, nu de Venezolaanse leider Nicolás Maduro opgesloten is in New York. Hoe die controle er precies uit komt te zien, blijft onduidelijk.
‘We moeten dealen met mensen die net zijn geïnaugureerd’, zo sprak Trump, refererend aan de nieuwe interim-regering van Venezuela, onder leiding van vicepresident Delcy Rodriguez. Zij eiste zaterdag nog van Trump dat hij Maduro en zijn vrouw onmiddelijk zou vrijlaten. Inmiddels hanteert Rodriguez een mildere toon: de vicepresident zegt nu mee te willen werken met de VS, maar blijft vechten voor de vrijlating van Maduro.
Op vragen van journalisten over wat Trump nu precies van Rodriguez wil, zei Trump: ‘We willen volledige toegang. We hebben toegang tot de olie nodig en toegang tot een aantal andere dingen, zodat we het land weer kunnen opbouwen.’
Trumps buitenlandminister Marco Rubio kwam zondagochtend al met een verklaring over wat Trump nou precies wil zeggen: ‘Als de Amerikaanse president zegt dat de VS de controle zullen hebben over Venezuela, dan betekent dit dat de nieuwe leiders tegemoet moeten komen aan onze eisen, waaronder het terugdringen van de drugs- en wapenhandel.’
Interim-leider Venezuela vraagt Trump om ‘respectvolle’ samenwerking
De tijdelijke president van Venezuela, Delcy Rodríguez, wil een ‘respectvolle’ samenwerking met de Amerikaanse president Donald Trump op basis van wederzijds respect. Vicepresident Rodríguez werd door het hooggerechtshof van Venezuela tijdelijk benoemd tot president na de Amerikaanse aanval op het land en de ontvoering van Nicolás Maduro naar de VS.
De relatie tussen Caracas en Washington moet volgens Rodríguez zijn gebaseerd op ‘soevereine gelijkwaardigheid en zonder interventie’. De tijdelijke leider richtte zich in de verklaring rechtstreeks tot Trump: ‘Onze mensen verdienen vrede en dialoog, geen oorlog.’
Trump dreigde zondag nog dat Rodríguez een hogere prijs zal betalen dan Maduro ‘als ze niet doet wat juist is’.
32 Cubanen omgekomen tijdens inval Venezuela
De Cubaanse regering heeft zondag bekendgemaakt dat 32 van haar burgers zijn omgekomen tijdens de Amerikaanse inval in Venezuela. Het gaat om Cubaanse militairen en geheime agenten die op verzoek van de Venezolaanse regering naar het Zuid-Amerikaanse land waren gestuurd.
‘Onze landgenoten hebben hun plicht met waardigheid en heldhaftigheid vervuld en zijn, na felle weerstand, gesneuveld in directe gevechten met de aanvallers of als gevolg van bombardementen’, zo luidde een verklaring die werd voorgelezen op de staatstelevisie.
Havana heeft aangekondigd dat er op 5 en 6 januari twee dagen van nationale rouw zullen zijn ter nagedachtenis aan de slachtoffers.
Trump dreigt Venezolaanse interim-president met ‘erger lot dan Maduro’
De Amerikaanse president Donald Trump dreigt dat de Venezolaanse interim-president Delcy Rodríguez ‘een hogere prijs zal betalen dan Maduro’, als zij weigert mee te werken met de Amerikanen. Dat zegt Trump in een interview met The Atlantic. Gisteren leek Trump nog zijn steun uit te spreken voor Rodríguez, die vicepresident was onder de door de VS ontvoerde president Nicolás Maduro.
Het Venezolaanse Hooggerechtshof stelde Rodríguez gisteren aan als waarnemend president, voor een termijn van negentig dagen. In een toespraak eiste Rodríguez de onmiddellijke vrijlating van haar voorganger, die zij ‘de enige president van Venezuela’ noemde.
In het interview verdedigde Trump zijn besluit om Maduro met geweld gevangen te nemen. ‘Alles is beter dan de huidige situatie’, aldus de president. Ook herhaalde hij dat andere landen mogelijk hetzelfde lot wachten als Venezuela, waaronder Groenland. ‘We hebben Groenland absoluut nodig’, zei Trump, die vorig jaar meermaals zinspeelde op een Amerikaanse annexatie van het Deense eiland.
Ook de VS omarmen Delcy Rodríguez. Wie is zij? En waarom ziet Trump haar zitten?
Nieuwe president Met Delcy Rodríguez hebben de VS voortaan een intelligentere en pragmatische gesprekspartner in Caracas, maar geen minder radicale. Ook Maduro’s opvolger zal een transitie naar democratie zo lang mogelijk tegenhouden.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/04115936/040126BUI_2028853861_1.jpg)
Er was een omstreden Amerikaanse militaire aanval voor nodig, maar voor het eerst in zijn 181-jarige geschiedenis heeft Venezuela een vrouwelijke president – in ieder geval voorlopig. De 56-jarige vicepresident Delcy Rodríguez is de nieuwe leider van het chavistische regime, nu haar politieke baas Nicolás Maduro door de VS gevangen is genomen en in een New-Yorkse cel zit in afwachting van zijn proces wegens veronderstelde drugshandel.
In de eerste chaotische uren na Maduro’s ontvoering, was zaterdag onduidelijk waar Rodríguez verbleef. Volgens meerdere berichten bevond ze zich in Moskou. Staatsmedia lieten een audiofragment horen, waarop ze op hoge toon eiste dat de VS een teken van leven gaven van Maduro en zijn vrouw Cilia. Aan het eind van de Venezolaanse middag bleek Rodríguez toch niet in Rusland te zitten en verscheen ze op de staatstelevisie, die haar nog introduceerde als vicepresidenta. In haar toespraak zei ze ook zelf dat Maduro nog altijd de president was en riep ze op tot zijn „onmiddellijke vrijlating”. Circa twee uur eerder hadden de Amerikaanse president Donald Trump en diens buitenlandminister Marco Rubio haar echter al op het schild gehesen als nieuwe de facto machthebber in Venezuela. Rubio had een lang telefoongesprek met haar gehad en ze zou bereid zijn om met de Amerikanen samen te werken. Trump noemde haar zelfs een geschiktere kandidaat om het land te leiden dan oppositieleider en vredesprijslaureaat María Corina Machado, die volgens hem „respect” ontbeert in Venezuela. Pas aan het einde van de lange zaterdag 3 januari 2026 bepaalde het Hooggerechtshof dat Maduro door zijn ontvoering „gedwongen afwezig is” waardoor „een buitengewone en atypische overmachtssituatie is geschapen waarin de grondwet niet letterlijk voorziet”. Maar omdat het land wel bestuurd moet worden en „beschermd tegen buitenlandse dreigingen”, bevalen de hoge rechters dat Rodríguez per direct als ‘waarnemer’ alle presidentiële taken overneemt. Nieuwe verkiezingen zijn hierdoor niet nodig.
Onthoofd, niet omver geworpen
Dat Trump en Rubio haar – voor dit moment – wel zien zitten, is deels opportunisme. Door het Maduro-regime ‘slechts’ te onthoofden en niet volledig omver te werpen, ontstaat geen onvoorspelbaar machtsvacuüm, waarin het land zou kunnen afglijden in chaos of burgeroorlog. Dit Witte Huis hecht niet aan democratisch en goed bestuur in de regio. Er moeten regimes zitten met wie Washington zaken kan doen, of het nu gaat om olie of de bestrijding van immigratie en criminaliteit.
Ook Maduro bood in zijn nadagen de VS zulke medewerking aan. Maar de regering-Trump nam alleen genoegen met zijn vertrek van de macht. Een ballingschap in Turkije zou Maduro hebben afgeslagen, waarna hij blufte dat de Amerikanen hem maar moesten komen halen – wat ze zaterdag deden.
Die operatie verliep voor het Pentagon zo vlekkeloos, dat de Amerikanen zo goed als zeker medewerking hebben gehad van binnen het bewind. Daarmee is het niet gezegd dat de VS er in geslaagd zijn specifiek Rodríguez en haar broer Jorge, de machtige parlementsvoorzitter, los te weken. Maar door haar zo fluks te omarmen als tijdelijke president, maken de VS wel duidelijk dat ze niet meteen aansturen op een transitie naar democratie. Daarmee overleeft het 27 jaar oude chavistische project voorlopig.
Na de dood van grondlegger Hugo Chávez (in 2013) en de gevangenneming van Maduro, is het nu aan Rodríguez om deze van oorsprong links-populistische, ‘anti-imperialistische’ (lees: anti-Amerikaanse) beweging een nieuw fase in te leiden. Ideologisch is de socialistische regeringspartij PSUV echter al jaren afgegleden tot een vehikel voor zelfverrijking; een crimineel web van corrupte partijkopstukken en generaals die elk hun eigen olieveldje, drugslijn of illegale goudmijn mogen exploiteren. Rodríguez maakt met haar broer al twee decennia deel uit van dit netwerk. Pragmatische minister van Olie
Opgegroeid in een gezin van marxistische dissidenten vervulde Rodríguez eerst onder Chávez en later onder Maduro verschillende topposities. Ze was minister van Buitenlandse Zaken, voorzitter van de grondwetgevende vergadering, minister van Economie en Financiën, sinds 2018 vicepresident en de afgelopen twee jaar ook minister van Olie.
In die laatste rol zou ze de Amerikanen positief zijn opgevallen. Hoewel ideologisch net zo trouw aan het chavisme als de rest van de top, toonde ze zich economisch pragmatisch. De ooit zo rendabele olie-industrie kan alleen gereanimeerd worden met buitenlandse investeringen, zag ze in.
Daarvoor was ze bereid tot dialoog met de zogenoemde imperialistisch vijand. Zo kon de Amerikaanse petroreus Chevron weer een joint-venture aangaan met staatsoliemaatschappij PdVSA. Een samenwerking waarvoor Trumps voorganger Joe Biden een uitzondering op Amerikaanse sancties verleende en die vorig jaar nog verlengd werd. Dat Rodríguez zaterdag strijdbaar mededeelde dat Venezolaanse bodemschatten niet geplunderd zullen worden, lijkt vooral retoriek.
Trump heeft nu een intelligentere en meer pragmatischere gesprekspartner in Caracas. Rodríguez zei „bereid te zijn tot relaties op basis van respect en binnen de internationale wettelijke kaders”. Tegelijkertijd is ze radicaal genoeg om een transitie naar democratie zo lang mogelijk tegen te houden.
De politiestaat die ze erft, liet dat zaterdag ook meteen blijken. Tijdens haar tv-toespraak werd ze geflankeerd door binnenlandsminister Díosdado Cabello, verantwoordelijk voor de hardste repressie. Terwijl burgers lange rijen vormden bij supermarkten en apotheken, patrouilleerden in de hoofdstad volop colectivos, knokploegen van het regime van gewapende mannen op motorfietsen. Venezolanen die mochten hopen dat met Maduro ook snel een eind kwam aan de dictatuur, zullen nog veel meer geduld moeten hebben.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/04120846/040126BUI_2028853861_3.jpg)
Leger Venezuela erkent Delcy Rodríguez als interim-leider
Een maandenlange voorbereiding, een ‘mol’ in Maduro’s entourage en een bliksemaanval: hoe de Venezolaanse president werd ontvoerd
Aanval op Venezuela Aan de gevangenneming van president Maduro ging een lange voorbereiding vooraf. Een uiterst geheime CIA-operatie leidde tot een bliksemaanval op Caracas – en Maduro’s voorgeleiding bij het openbaar ministerie in Brooklyn.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/04160334/040126BUI_2028839432_1.jpg)
De operatie zelf duurt niet veel langer dan enkele uren, maar aan de opzienbarende Amerikaanse ontvoering van Nicolás Maduro gaat een maandenlange voorbereiding vooraf. Al in augustus van het afgelopen jaar wordt het lot van de Venezolaanse president beslecht als een team medewerkers van inlichtingendienst CIA in het diepste geheim het land binnenglipt voor een uiterst gevaarlijke spionagemissie.
Het doel van de gewaagde inlichtingenoperatie: alle mogelijke informatie verzamelen over het dagelijks leven van Maduro en zijn naasten, zodat hij uiteindelijk, drie dagen in het nieuwe jaar, van zijn bed kan worden gelicht tijdens Operatie Absolute Resolve.
De voorbereidingen gaan ver, zo blijkt uit verklaringen van president Trump en de Amerikaanse generaal Dan ‘Raizin’ Caine, de hoogste legerchef en zelf een oud-topman van de CIA, en uit reconstructies die onder meer The New York Times en de persbureaus Reuters en Associated Press maakten op basis van anonieme getuigenissen van Amerikaanse inlichtingen- en defensiefunctionarissen.
Een ‘mol’ in Maduro’s huis
De Amerikanen zetten hoog boven Caracas onder meer ‘onzichtbare’ drones in waarmee relevante routes en bewegingen vanuit de lucht werden vastgelegd. Het opvallendste van de missie is dat de CIA-ploeg zich weten te verzekeren van de diensten van een menselijke bron, een ‘mol’ in de entourage van Maduro die de Amerikanen de ontbrekende details over diens dagelijkse routines levert. Washington weet wat Maduro eet, waar hij naartoe gaat, welke kleding hij draagt en zelfs met welke huisdieren hij zich omringt, zegt generaal Caine zaterdagavond tijdens een persconferentie in Mar-a-Lago, het resort van president Trump in Florida.
Deze bron in de directe omgeving van Maduro staat volgens de Reuters-reconstructie paraat om op het moment van de operatie, zaterdagochtend in alle vroegte, de exacte locatie van de Venezolaanse president door te geven. Die directe informatie is cruciaal: uit de langdurige observaties hebben de Amerikanen geleerd dat Maduro tussen de zes en acht woningen heeft en vaak van locatie wisselt, om veiligheidsredenen. Washington weet wat Maduro eet, waar hij naartoe gaat, welke kleding hij draagt en zelfs met welke huisdieren hij zich omringt
De Amerikanen moeten dus zeker zijn van de exacte locatie op het moment van hun aanval. Ook dat blijkt uitvoerig voorbereid. Als de eerste explosies rond 01.50 uur lokale tijd de nachtelijke stilte van Caracas verstoren hebben de CIA en commando’s van de contraterreurmacht Delta Force er al honderden uren training op zitten.
Op een defensielocatie in Kentucky bouwen medewerkers van de Joint Special Operations Command een vrijwel exacte replica van Maduro’s onderkomen in Caracas, zodat de Amerikaanse elite-eenheden de ontvoeringsoperatie – en vooral het binnendringen van het beveiligde gebouw – tot in de kleinste details kunnen oefenen.
Riskante operatie
De riskante operatie op vijandelijk grondgebied – de Verenigde Staten hebben geen ambassade in Venezuela waar de CIA-medewerkers zich achter kunnen verschuilen – doet in verschillende opzichten denken aan Operation Neptune Spear in 2011, toen een team van Amerikaanse Navy Seals midden in Pakistan schijnbaar uit het niets een aanval uitvoerde op het huis waar Osama bin Laden zich schuilhield. De gezochte Al Qaeda-leider, het brein achter onder meer de aanslagen van 11 september 2001 in de VS, werd bij die operatie gedood.
Maar de bliksemaanval op Venezuela is in veel opzichten beduidend riskanter: het gaat hier om de ontvoering van het staatshoofd van een land dat al maanden op de hoogte is van een ongekende Amerikaanse troepenopbouw voor zijn kust: een armada aan oorlogsschepen, honderden gevechtsvliegtuigen, een vliegdekschip, helikopters, amfibische aanvalsschepen en zeker vijftienduizend militairen.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/04165151/040126BUI_2028839432_2.jpg)
Bovendien heeft president Trump zijn Venezolaanse ambtgenoot in de laatste maanden van 2025 meermaals en uitvoerig gewaarschuwd dat Washington uit is op diens vertrek. Een totale verrassing kan de Amerikaanse operatie dus niet zijn voor Maduro, diens beveiliging, of de Fuerza Armada Nacional Bolivariana, de Venezolaanse strijdkrachten.
Desondanks lijkt Maduro volkomen te zijn overrompeld door de nachtelijke landing bij zijn compound. Volgens anonieme Defensiebronnen in verschillende Amerikaanse media heeft Trump al vier dagen eerder, op de valreep van Oud en Nieuw, toestemming gegeven voor de aanval op Venezuela en de ontvoering van Maduro en zijn echtgenote, Cilia Flores. Maar op voorspraak van de inlichtingendienst en militaire planners wordt gewacht op betere weersomstandigheden boven Caracas, vooral op een hemel met minder bewolking.
Honderdvijftig vliegtuigen
Die situatie ontvouwt zich zaterdagochtend vroeg. Terwijl Trump en zijn naaste adviseurs vanuit Mar-a-Lago via een livestream meekijken, openen de Amerikaanse strijdkrachten hun aanval op Venezuela. Die begint vrijdagnacht, lokale tijd, als volgens generaal Caine een deel van de in totaal ruim honderdvijftig ingezette oorlogsvliegtuigen, waaronder F-35 gevechtsvliegtuigen en B-1 bommenwerpers, opstijgt vanaf twintig luchtmachtbases verspreid over het westelijk halfrond, voor inleidende beschietingen, afleidingsmanoeuvres en de operatie tegen Maduro zelf.
Tankvliegtuigen cirkelen boven de Caribische Zee, in het luchtruim manoeuvreren spionagedrones en militaire toestellen die gespecialiseerd zijn in het elektronisch jammen van vijandelijke wapensystemen. Trump zegt zelf naderhand tegen Fox News – triomfantelijk: „We hadden een gevechtsvliegtuig voor elke mogelijke situatie.”
De eerste aanvallen treffen radar- en luchtafweersystemen, onder meer op de luchtmachtbasis Generalissimo Francisco de Miranda bij Caracas, beter bekend als La Carlota, en het militaire complex Fuerte Tiuna. Even ten noorden van de stad worden militaire installaties rond de haven van La Guaira bestookt. Ook melden de Venezolaanse autoriteiten aanvallen op de telecommunicatietoren Cerro El Volcán, de luchthaven Higuerote in de deelstaat Miranda en de luchtmachtbasis El Libertador in de stad Maracay. Bewoners van Caracas melden binnen een half uur zeven zware explosies. Op verschillende plekken in de stad valt de stroom uit.
VS vallen Venezuela aan, meerdere explosies gemeld
Locaties waar luchtaanvallen zijn gemeld
Stadsgrenzen hoofdstad Caracas
VENEZUELA
El Libertador (luchtmachtbasis)
Fuerte Tiuna (militair complex)
La Carlota (luchtmacht- basis)
La Guaira (haven)
Cerro El Volcán (Telecommunicatie- toren)
Higuerote (vliegveld)
Caraïbische Zee
Bron: UK Defence Journal e.a.NRC 030126 / YD
Een konvooi helikopters
Als de ‘ogen en oren’ van de verouderde Venezolaanse krijgsmacht goeddeels zijn uitgeschakeld, vliegen Amerikaanse helikopters onder dekking van gevechtsvliegtuigen laag boven Caracas richting de compound van Maduro, waarvan beelden worden gedeeld op sociale media. De toestellen worden beschoten, zo melden bronnen later aan Reuters, en één wordt zelfs geraakt, maar kan verder vliegen.
Eenmaal bij het ‘safe house’ van de Venezolaanse president aangekomen breken de Amerikaanse commando’s in, bewapend met mitrailleurs en zware snijbranders. Volgens Trump breken ze de „stalen deuren binnen enkele seconden” open.
Generaal Caine vertelt een half etmaal later dat de Maduro’s zich bij de confrontatie met de Amerikaanse binnendringers overgeven. Kort daarop worden Maduro en zijn vrouw meegenomen naar een van de gereedstaande helikopters, en zo snel mogelijk weggevoerd, richting de Caribische kust van Venezuela.
Tijdens hun terugtrekking raken de Amerikaanse toestellen verzeild in enkele confrontaties met de Venezolaanse luchtverdediging, zegt generaal Caine naderhand, waarbij de indringers „uit zelfverdediging” schoten afvuren.
Verouderde krijgsmacht
Alles bij elkaar is Operation Absolute Resolve binnen een paar uur voorbij. De Venezolaanse strijdkrachten, die van oudsher zwaar leunen op sterk verouderd en vaak slecht onderhouden Russisch oorlogsmaterieel, vormen geen partij voor ’s werelds modernste krijgsmacht. De operatie is met chirurgische precisie uitgevoerd, zo laten president Trump en de legerstaf de wereld later op zaterdag weten. „Ik heb een paar behoorlijk goeie dingen gedaan, maar ik heb nog nooit zoiets als dit gezien”, zegt Trump.
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/01/04163206/040126BUI_2028839432_carlota.jpg)
Helemaal ongeschonden komen de Amerikanen niet uit de strijd. Trump maakt melding van enkele gewonden, maar geeft geen details. Aan Venezolaanse kant worden zeker veertig doden gemeld, maar ook daarvan ontbreken nadere gegevens.
De doelwitten van de nachtelijke operatie, president Maduro en zijn echtgenote, zijn dan al lang en breed onderweg naar de VS. Maduro wordt per helikopter afgeleverd op een Amerikaans oorlogsschip voor de kust, de USS Iwo Jima. Dat zet direct koers naar het noorden, in de richting van New York.
Enkele uren later plaatst Trump op zijn eigen platform Truth Social een fotovan de ontvoerde Venezolaanse president op slippers, in een grijs joggingpak – en met handboeien, koptelefoon en blinddoek – met de tekst: ‘Nicolas Maduro aan boord van de USS Iwo Jima.’
Zaterdagavond worden Maduro en zijn echtgenote per helikopter afgeleverd in New York, waar zij in Brooklyn worden opgesloten in een detentiecentrum. Daar wacht hen naar verwachting een lang traject voor de Amerikaanse rechter.