LEES OOK: STARNIEUWS EN DE PRESIDENT MET HAAR SOCIAL MEDIA KANALEN VASTGELOPEN WANT A TAFRA DRAAI NOW (DL1)
7 maart 2026 Starnieuws, tegenwoordig de beste zijspan van de NDP, bij DTV de huismedia van de NDP en dan natuurlijk ook bij SRHerald, de andere zijspan van de NDP. De 3 media samen met LimFM vormen tegenwoordig de eerstelijns verdediging van Simons. Zij haasten zich dezer dagen om het op te nemen voor haar.
Accreditatie of uitsluiting? SVJ onder vuur om greep op journalistiek
Naomi Hoever( voorzitter SVJ) , Nita Ramcharan (hoofdredacteur en eigenaar Starnieuws), Ivan Cairo(journalist De Ware Tijd), Wilfred Leeuwin (journalist en redactielid Starnieuws)
De Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) dreigt met haar ‘accreditatiebeleid’ af te glijden van belangenbehartiger naar poortwachter van de pers. Wat als ordening of professionalisering wordt verkocht, roept in werkelijkheid steeds meer vragen op over willekeur, uitsluiting en machtsmisbruik binnen de journalistieke sector.
Dat onduidelijk is op basis van welke criteria journalisten worden gecodeerd of erkend, zorgt al langer voor onrust in mediakringen, schrijft Dagblad De West. Juist omdat verschillende mediahuizen en journalisten al jarenlang actief zijn en hun bestaansrecht ontlenen aan hun werk, rijst de vraag waarom een vereniging zich in de positie zou mogen manoeuvreren om te bepalen wie voldoende ‘erkend’ is.
De grootste zorg is dat accreditatie niet langer een administratief hulpmiddel lijkt, maar een machtsmiddel kan worden. Zodra toegang tot informatie, persmomenten of evenementen afhankelijk wordt van een SVJ-stempel, is de grens overschreden. Dan wordt persvrijheid niet beschermd, maar gefilterd.
Die kritiek klinkt nog feller uit de hoek van journalist B-cham Chandralall, die stelt dat accreditatie niet mag afhangen van willekeur, van aardig gevonden worden of van kritiekloos meelopen met een gevestigde orde, aldus B-cham Chandralall die zegt dat hij persoonlijk klaar is met de SVJ. Volgens hem mag geen enkele journalist worden gedwongen zich te onderwerpen aan de genade van een club die zich opwerpt als maatstaf voor wie wel of niet toegang verdient.
En precies daar zit het gevaar. Een journalist is geen journalist dankzij de goedkeuring van de SVJ, maar dankzij zijn werk, zijn onafhankelijkheid en zijn rol in het informeren van de samenleving. Zodra een vereniging zich die macht toe-eigent, verandert zij van vertegenwoordiger in scheidsrechter. En dat is in een democratische samenleving onaanvaardbaar.
Als de SVJ werkelijk wil professionaliseren, dan begint dat met transparantie, niet met schimmige coderingen en vertraagde accreditaties. Zolang openheid over criteria, procedures en bedoelingen uitblijft, blijft de verdenking overeind dat hier niet kwaliteit wordt bewaakt, maar conformiteit wordt beloond.
De journalistiek in Suriname heeft geen kartel nodig, geen goeroes en geen poortwachters. Zij heeft ruimte nodig voor onafhankelijke stemmen, óók wanneer die lastig, kritisch of ongewenst zijn. Want een pers die eerst toestemming moet krijgen om haar werk te doen, is geen vrije pers meer.
https://surinamenieuwscentrale.com/accreditatie-uitsluiting-svj-onder-vuur-om-greep-op-journalistiek
Kenneth Moerli: “SRS en staatsmedia zijn heel zwak”
Voorzitter van SJV Duidelijkheid en herinneringen over de afspraken voor journalisten.
Journalist Belfor sommeert Waterkant.net wegens onjuiste berichtgeving
Journalist Joymar Belfor heeft de redactie van Waterkant.net formeel gesommeerd om een volgens hem onjuist en misleidend nieuwsartikel te corrigeren. Het gaat om een publicatie van 7 maart 2026, waarin wordt gesteld dat Belfor niet zou zijn toegelaten tot een regeringspersconferentie.
Volgens Belfor is deze weergave feitelijk onjuist. Hij kreeg namens het mediaplatform Chronos Times toegang geweigerd door de Communicatie Dienst Suriname (CDS).
Daarnaast bevat het artikel volgens Belfor een onjuist verband tussen zijn intimidatie en bedreigingen en de uitsluiting van Chronos Times. Deze zaken hebben volgens hem niets met elkaar te maken. Ook de verwijzing naar gebeurtenissen van “enkele weken eerder” klopt volgens Belfor niet met de feitelijke gang van zaken.
Belfor stelt dat hij persoonlijk contact heeft opgenomen met de redactie van Waterkant.net om hen op deze onjuistheden te wijzen en hen de gelegenheid te geven het bericht te corrigeren. Volgens hem heeft de redactie echter geweigerd de noodzakelijke correctie door te voeren. Daarbij zou het journalistieke principe van hoor en wederhoor niet zijn toegepast.
Om die reden heeft Belfor de redactie formeel gesommeerd om het artikel binnen 24 uur te corrigeren en een duidelijke rectificatie te plaatsen. Hij waarschuwt dat het publiceren en handhaven van onjuiste informatie zijn reputatie als journalist kan schaden. Indien de correctie niet binnen de gestelde termijn wordt doorgevoerd, behoudt hij zich het recht voor om verdere juridische stappen te ondernemen.
Noot van de redactie:
Deze kwestie is ontstaan door de weigering van het mediahuis Chronos Times tot de regeringspersconferentie van afgelopen vrijdag, waarbij journalist Belfor het medium zou vertegenwoordigen. Er was formeel een e-mail gestuurd naar de Communicatie Dienst Suriname, maar daarop werd niet gereageerd. Ook heeft Belfor persoonlijk geprobeerd zich te registreren voor deelname namens het nieuwsmedium.
Zoals in het statement van de SVJ voorzitter is aangegeven liep de regering vooruit op zaken m.b.t ordening. Het registratie proces van de journalist van Chronos en het mediahuis zelf lopen. Chronos Times is een officieel geregistreerd medium bij het KKF.
https://chronostimes.com/journalist-belfor-sommeert-waterkant-net-wegens-onjuiste-berichtgeving/
Joymar Belfor meldt intimidatie
BT VRIJDAG 6 MAART 2026 || PRESIDENT VOORNEMENS OM GOUDSECTOR VERDER TE ORDEREN
JOURNALIST BELFOR OVER ONJUISTE NIEUWSBERICHT WATERKANT
Culturu wordt niet bij persconferentie toegelaten
Journalist Chronos Times uitgesloten van regeringspersconferentie
REDACTIE CHRONOS MARCH 6, 2026
Vandaag tijdens de regeringspersconferentie heeft de voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ), Naomi Hoever, een opmerking gemaakt. De journalist van Chronos Times was uitgesloten van de persconferentie door de Communicatie Dienst Suriname (CDS), met verwijzing naar een lijst van de SVJ. Hoever gaf aan dat zij bij de poort bijna werd tegengehouden. Ook de journalist van Culturu stond op dat moment nog buiten en een cameraman van ATV werd tegengehouden.
Hoever gaf aan dat zij het op prijs stelt dat de regering voorstander is van ordening van de sector, maar maakte enkele belangrijke kanttekeningen. De SVJ is in gesprek met de overheid over ordening van media en journalistiek, en de persvrijheid is volgens de grondwet niet absoluut en gebonden aan beroepsmatige regels. Op dit moment werkt de SVJ aan het proces van ordening. De ordening is niet inhoudelijk, maar systematisch. Het gaat dus niet om het beperken van de pers en vrije meningsuiting. Iedereen mag doen wat hij of zij wil, maar wel binnen de ordening. Dat de CDS verwijst naar de SVJ heeft te maken met gevoerde gesprekken. Belangrijk is dat de ordening niet door de regering wordt gedaan, maar dat de verantwoordelijkheid ligt bij de beroepsgroep.
Voor nu, zolang het proces niet officieel is bepaald, bepaalt de SVJ voor niemand anders dan haar leden. Hier blijkt echter dat de regering/CDS niet wacht op de ordening en vooruitloopt door te verwijzen naar het voorkomen op een lijst van de SVJ.
Simons benadrukt ordening mediaveld en journalistiek via accreditatie
President Jennifer Simons op de ontwapeningsconferentie van vrijdag
President Jennifer Simons heeft vrijdag tijdens de persconferentie van de regering benadrukt dat het belangrijk is dat er meer ordening komt in het medialandschap en de journalistiek. Volgens de president loopt de regelgeving waarmee de samenleving wordt geordend ver achter op de technologische ontwikkelingen. Het staatshoofd verwacht evenwel dat de Surinaamse vereniging van Journalisten (SVJ) in het ordeningsproces, de verantwoordelijkheid neemt met een accreditatieproces en trainingen.
Door de ontstane wildgroei is volgens de president niet altijd duidelijk wie of wat als nieuwsmedium kan worden aangemerkt. De wildgroei, met name op sociale media, heeft volgens het staatshoofd een punt bereikt waarbij handelingen plaatsvinden, zoals het vervalsen van tekst en beeld, die voortaan strafbaar gesteld zullen worden.
Simons reageerde hiermee op een opmerking van Naomi Hoever, voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ). Hoever gaf aan dat de vereniging als beroepsorganisatie in gesprek is met de overheid om te komen tot een systeem van ordening, waarbij de verantwoordelijkheid bij de erkende beroepsgroep wordt gelegd.
Zowel de president als de SVJ-voorzitter benadrukten dat iedereen zijn of haar journalistieke activiteiten mag ontplooien, maar dat er wel een ordening moet plaatsvinden. Volgens Simons is het belangrijk dat burgers weten welke media daadwerkelijk als nieuwskanalen kunnen worden beschouwd.
Hoever benadrukte dat de voorgestelde ordening niet inhoudelijk van aard is en de overheid niet bepaald wie wel of geen journalist is. “Deze ordening is systematisch en niet bedoeld om de pers of de vrije meningsuiting te beperken. Iedereen mag doen wat hij of zij wil, maar persvrijheid is niet absoluut en hoort binnen een bepaalde verantwoordelijke ordening,” aldus de SVJ-voorzitter.
Simons wees er op dat los van de gesprekken met de SVJ duidelijk moet zijn dat het vervalsen van informatie, bijvoorbeeld door middel van kunstmatige intelligentie (AI), strafbaar zal worden gesteld. Daarbij gaat het onder meer om het manipuleren van beeld of geluid om iemand iets te laten zeggen wat die persoon nooit heeft gezegd. Volgens de president is dat vergelijkbaar met valsheid in geschrifte, maar dan in woord en beeld.
De kwestie kwam tijdens de persconferentie aan de orde nadat bleek dat de Communicatiedienst Suriname bij aanvang van de bijeenkomst aan bepaalde media had aangegeven dat zij niet op de mailinglijst van de SVJ voorkwamen en hun de toegang tot de persconferentie zou hebben geweigerd. Hoever merkte daarbij op dat de regering daarmee mogelijk al vooruitloopt op het systeem van ordening, waaronder accreditatie.
De SVJ-voorzitter benadrukte echter dat de beroepsvereniging voorlopig alleen voor haar eigen leden kan bepalen wie wordt geaccrediteerd, totdat het proces van ordening (zelfregulering) met de regering is afgerond. Zij gaf aan dat in dit traject ook de Vereniging van Radio- en Televisiebedrijven in Suriname (VRTS) wordt betrokken.
De SVJ lanceerde bij de viering van haar 35-jarig bestaan het accreditatieproces, waarbij in eerste instantie de eigen leden zijn geaccrediteerd. Voor niet-leden is accreditatie eveneens mogelijk, mits zij zich committeren aan de gedragscode en beroepsethiek van de beroepsgroep.
De VRTS werkt intussen aan een systeem om dit principe ook te integreren voor geregistreerde mediabedrijven. Beide organisaties hebben aangekondigd binnenkort een informatiesessie te organiseren voor het media- en journalistenveld.
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/90931
Accreditatie of selectie? Waar ligt de grens voor persvrijheid in Suriname?
De Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) en de Vereniging van Radio- en Televisiebedrijven in Suriname (VRTS) willen ‘orde scheppen’ in het medialandschap. Met een accreditatiesysteem voor journalisten én mediabedrijven spreken zij over professionalisering, kwaliteitsbewaking en verantwoord ondernemerschap.
Op papier klinkt dat logisch. In de praktijk ligt hier echter een fundamentele vraag onder: waar eindigt kwaliteitszorg en waar begint selectie?
Journalistiek is in Suriname – net als in andere democratische samenlevingen – een vrij beroep. Er bestaat geen wettelijke titelbescherming en geen staatsregistratie. Dat is geen toevalligheid, maar een bewuste bescherming van de persvrijheid. Zodra iemand een vergunning nodig heeft om journalist te ‘mogen’ zijn, verschuift macht van de vrije pers naar een controlerend orgaan. Dat is precies wat persvrijheid moet voorkomen.
Accreditatie op zich is niet problematisch. In veel landen bestaan beroepsverenigingen die kwaliteitsnormen hanteren of gedragscodes bewaken. Dat is gezond voor een sector. Het wordt echter gevoelig wanneer zo’n accreditatie in de praktijk verandert in een toegangssleutel. Als overheidsinstanties straks zeggen: “Alleen geaccrediteerde journalisten mogen naar binnen,” dan ontstaat er feitelijk een filtersysteem. En wie controleert dan de poortwachter?
De kern zit in vrijwilligheid. Is accreditatie een kwaliteitslabel dat extra geloofwaardigheid geeft? Of wordt het een instrument om te bepalen wie legitiem is en wie niet? Dat onderscheid is cruciaal. Want in een democratie mag ook de ongeorganiseerde, kritische of nieuwe stem bestaan — zelfs als die niet in een vereniging zit of niet voldoet aan de traditionele structuur.
Die spanning zie je nu al terug in de publieke discussie. Zo waarschuwde NDP-propagandist Clifton ‘Limbo’ Limburg onlangs voor ‘nieuwe nieuwssites’ die na verkiezingen zouden zijn opgericht en sprak hij zelfs over ‘infiltratie’ bij regeringspersconferenties. In datzelfde betoog pleitte hij ervoor dat onbekende platforms aan de deur scherp worden bevraagd met vragen als: “Wie bent u? Welk medium? Wie zit er achter de schermen? Voor wie werkt u?” Dat klinkt als orde en controle, maar het laat tegelijk zien hoe snel “kwaliteit” kan verschuiven naar poortwachterschap: alsof persvrijheid een club is waarbij iemand anders bepaalt wie binnen mag en wie niet.
De intentie van SVJ en VRTS kan oprecht zijn: professionalisering, duidelijkheid, ordening. Maar goede bedoelingen zijn geen garantie tegen machtsconcentratie. Zeker in een kleine samenleving waar politiek, media en economie elkaar raken, kan een accreditatiesysteem onbedoeld veranderen in een mechanisme van uitsluiting. Vandaag heet het kwaliteitsbewaking. Morgen heet het: “U bent niet erkend.”
Persvrijheid betekent niet dat alles vrijblijvend is. Het betekent wel dat toegang tot het publieke debat niet afhankelijk mag zijn van goedkeuring door een selecte groep. De kracht van journalistiek ligt juist in haar open karakter: gevestigde redacties én nieuwe platforms, traditionele media én digitale initiatieven.
De echte test voor dit initiatief is daarom niet hoe streng de normen zijn, maar hoe breed de ruimte blijft. Wordt accreditatie een vrijwillig keurmerk? Of groeit het uit tot een stille licentie? In dat antwoord ligt de grens tussen ordening en beperking.
Een sterk medialandschap bouw je met kwaliteit én vrijheid. Zodra één van de twee onder druk komt te staan, raakt het evenwicht zoek. En in een democratie is evenwicht geen luxe — het is een noodzaak.