Van drugsoorlog in 1986 naar goudoorlog in 2026. Royalty verlaging gaat niet om illegaliteit van de poknokkers maar om roof van de grote aan de NDP gelieerde clan. Suriname steeds meer het imago van een door en door corrupte en zwakke narcostaat.
(founder/owner website)
Interne machtstrijd en concurrentie
Zoveel constructies, zovele petten. President Jennifer Simons zwichtte voor de druk van de coalitie met Ronnie Brunswijk in de hoofdrol. De president zei dat zij haar macht moet behouden en dus ging 25 februari mooi niet door. 25 februari wordt (vooralsnog) geen nationale vrije dag. President Jennifer Simons heeft dat gezegd in het radioprogramma Bakana Toriop LIM FM. Opeens ging het om een visie in haar partij en niet om de dag op zich. Met andere woorden, de NDP briefschrijvers die vroegen om die vrije dag begrepen de revolutie niet. Een scherpe sneer naar een deel van haar achterban die haar duidelijk niet zag zitten. Eenzaam met enkele vertrouwelingen opende zij het NDP sociaal maatschappelijk bureau, terwijl Patricia van Ommeren alias “mama” officieel het mandaat van de minister van sociale zaken Diana Poki kreeg om het DDB centrum officieel als kantoor te gebruiken om de “mofina wan” te kunnen horen. De president concurreerde dus Patricia van Ommeren door hetzelfde te doen vanuit de partij, want immers zij is de partijleider. Laurens Neede die aanwezig was bij de opening door de president liet geen enkele twijfel bestaan hoe in de partij de kaarten lagen. Geen ghetto leider, geen voorzitter van het parlement maar wel de lichtgekleurde “witte” elite. In de NDP streden drie hoofd partijen tegen elkaar: de zwarte ghetto aan de basis, de lichtgekleurde “witte” elite aan de top en de Hindoestaanse kapitaal groep er tussenin. De onderlinge strijd tussen de restgroep militairen van het eerste uur die zich NDP-ers en Boutisten noemden. Jennifer Simons was geen Boutist. Gordon Macdonald spuugde zijn gal over de aanvallen van Marcel Oostburg op Ashwin Adhin zonder dat de leiding daar iets over zei. De tegenstelling: Laurens Neede met Jennifer Simons en Ramon Abrahams met Ashwin Adhin.
De macht behouden en de revolutie de grond in boren
De partijleider koos voor haar coalitie, want zonder steun van Ronnie Brunswijk kon haar regering uiteen vallen. Brunswijk zat niet in de. regering dus de president kon het standpunt innemen dat haar regering achter de initiatiefvoorstellen omtrent hervorming van de rechterlijke macht stond. Coalitie niet maar regering wel. Brunswijk uit de coalitie gooien kon niet want de regering zou de gevolgen ondervinden. De coalitie partner zou dan in de oppositiebanken plaats nemen, nu zat hij nog als coalitiegenoot in het parlement. Brunswijk eruit smijten zoals Jennifer van Dijk-Silos schreeuwde betekende volgens haar slechts dat de regering op 27 zetels kon rekenen. En dus geen tweederde meerderheid. De president wist al dat de ABOP de tweederde meerderheid niet zou verlenen en kwam er dus een verklaring dat de regering wel achter de initiatiefvoorstellen stond. Was dit een voorbode om Brunswijk duidelijk te maken dat hij niet meer nodig was als de tweederde meerderheid niet gehaald werd en dat de regering doorging met minder zetels maar wel achter haar initiatiefnemers stond aangaande de hervormingen.
Simons de baas in de regering Brunswijk baas boven baas in de coalitie. Nieuw Koffiekamp een NDP scenario
Als hoofd van de regering sprak de president ferme taal. Zoals de coalitieleider ook ferme taal sprak met zijn historische speech. Twee bazen in het bestuur waarvan een baas boven baas was, Ronnie Brunswijk. Als regeringsbaas was Simons baas over de ABOP leden en ministers en kon zij daarop deze ministers bevelen om marron goudzoekers in Nieuw Koffiekamp te ontruimen, waardoor het odium van clean sweap op Ronnie Brunswijk werd geladen. Door de vele petten op werd er continu stuivertje verwisselen gespeeld, er werd dus geen politiek bedreven in Suriname maar politiek gespeeld. De belangen waren zo groot dat het eigen belang voorging en dat er daarom geen sprake kon zijn van politiek bedrijven geschoeid op feiten en wetenschappelijke leest. Het patronage model van het krijgsheershap dat overheerste in Suriname liet dit niet toe. Alles was vriendjespolitiek dus eigen NDP vrienden eerst in het binnenland en zo de machtspositie van Brunswijk verkleinen door het voor te stellen dat de ABOP op eigen mensen insloeg en hen verwijderde van hun gronden en hun bron van inkomsten. De president verscheen wijselijk niet in het gebeid omdat de werkelijkheid anders ervaren werd en men wist dat niet Ronnie Brunswijk hierachter zat maar dat de regering onder leiding van de president hiervoor verantwoordelijk was. Met de actie van organic zagen wij min of meer hetzelfde toen Sergio Gentle in het oor van Milando Atompai fluisterde dat het niet Chandrikapersad Santhoki was die de resolutie voor ontslag van de drie inspecteurs had getekend, maar dat het Ronnie Brunswijk was. Want toen was alles wat de klok sloeg” Chan musu gwe”, dus paste het mooi in dit scenario om Santhoki als rode lap te gebruiken in de acties tegen de regering, want de ABOP leider zette steeds druk onder die coalitie. De protestorganisatie Organic probeerde deze druk en oppositie binnen de coalitie voering van Brunswijk te misbruiken door luidkeels te roepen” hari a stekker puru”. Maar Ronnie Brunswijk wist dit spel meesterlijk te spelen, hij bleef Santhoki trouw tot het einde van de regeerperiode, terwijl alle drie overige coalitiegenoten het veld verlieten en Santhoki als zondebok neerzetten. Nu dreigde hetzelfde te gebeuren met Ronnie Brunswijk, want met Organic betrof het ook een NDP scenario om Santhoki ten val te brengen. Brunswijk was nu aan de beurt, hij moest eruit gesmeten worden en het odium van verraad aan het eigen marronvolk moest hem opgeplakt worden door de president.
Partijleider en 25 februari
In de NDP was Jennifer Simons formeel de baas zonder ondersteuning. Simons leunde op Eugene van der San en Jennifer van Dijk-Silos die haar volledig het juridische bos hadden ingestuurd. De juridische wereld lachtte deze twee waterdragers openlijk uit, ook binnen de NDP werd Eugene van der San uitgelachen. De twee grootste racisten in de NDP, de twee grootste aanvallers op de rechterlijke macht en de twee grootste Santhoki haters, daar was waar de president Simons op steunde en leunde. Op het moment dat Jennifer van Dijk-Silos begreep dat zij juridisch bakzeil had gehaald, keerde zij openlijk de president de rug toe met een lafhartige aanval in de rug omtrent het beleid van de president. Jennifer van Dijk-Silos had zichzelf al heel vroeg vrijgekocht door vanaf het aantreden van de president op twee paarden te gokken: het juridische paard met de coup en het economische paard met het verraad. Was de coup gelukt met politieke inmenging in de rechterlijke macht dan was van Dijk-Silos stil geweest. Nu er van mislukking sprake was mede door haar eigen toedoen, gooide mevrouw het over de issue die zij vanaf dag een bij de hand had, een soort stuivertje verwisselen wanneer het goed of fout ging. Een opportunisme van formaat en een ruggengraat van een tuinslang, een vrouw met zeven levens en net als onkruid verging zij niet door telkens it valse verraderlijke model toe te passen van de zoetheid en de bitterheid. Voor alle gevolgen van haar daden deed zij aan stuivertje verwisselen. Als partijleider zal niet de president, maar de NDP-er Jennifer Simons haar achterban toespreken. Dan zal het weer erop lijken alsof alle neuzen in een richting wezen. Dat was de NDP, een partij van volksverlakkerij en misleiding.
Conclusie:
Goudordening een belangen strijd tussen de NDP en de ABOP en president Jennifer Simons faciliteert haar partijleden en innercircle. Brunswijk had het instrument van 2/3 meerderheid en Jenny had het instrument van opperbevelhebber en baas over haar ministers, anders konden die ook de laan uit en dan vergrootte de president hiermee haar macht door op de opengevallen ABOP ministeries NDP-ers neer te zetten. Het ging dus niet alleen om eigen belang/economie maar ook om politiek/macht. Bestuurlijke macht maar ook binnen de NDP consolidatie van de macht van de partijleider Simons en Laurens Neede en Ivan Graanoogst tegen Ramon Abrahams.
Tot slot: vrij spel en daarom moest de korpschef Bryan Isaacs weg
Politiemannen en cipiers vragen SRD 15.000 om telefoons cellen binnen te smokkelen. “Minister Monorath zei dat er ook een levendige online betting en oplichtingspraktijken vanuit de cellenhuizen en penitentiaire inrichtingen plaatsvinden. “Vanuit gevangenissen lichten ze elkaar op. Er is een pa die bekendstaat als Cash-out. Hij gaat geld innen voor gedetineerden. Als we Cash-out straffen en weghalen, ontstaat er morgen een andere Cash-out.“
26 juli 2025: Brunswijk: ‘ABOP mag posities bij DNV en de korpschef invullen’. De vicevoorzitter van de Nationale Assemblée in Suriname, Ronnie Brunswijk, heeft vandaag tegenover journalisten bevestigd dat hij het vicepresidentschap aan Gregory Rusland heeft gegund, maar dat de ABOP in ruil daarvoor personen voor andere sleutelposities, zoals bij het Directoraat Nationale Veiligheid (DNV) en de korpschef mag voordragen. “Dat is de afspraak, dat is onze compensatie,” verklaarde hij tegenover de pers.