President Simons laat traantje bij Surinaams volkslied tijdens ontmoeting diaspora in New York
Redactie
Tijdens haar bezoek aan de Liberty Banket Hall in New York werd president Jennifer Simons zondag emotioneel toen de Surinaamse gemeenschap haar met het massaal zingen van het volkslied verwelkomde. Foto: CDS
Video van harkende president van Suriname gaat viraal
16 september 2025
Beeld via de Nationale Democratische Partij (NDP)
Een korte video van de Surinaamse president Jennifer Geerlings-Simons die in een oranje veiligheidshesje een grasstrook harkt, gaat razendsnel rond op sociale media.
Het fragment is gedeeld via de Facebook-pagina van de NDP en wordt massaal bekeken en doorgestuurd. Simons ging op pad met vakantiejobbers die bezig zijn met een Krin-Kondre actie.
Op de beelden is te zien hoe de president, omringd door andere vrijwilligers in reflecterende hesjes, met een hark aan het werk is langs een berm. Anderen rapen vuil of maken de omgeving schoon.
Het is een ongebruikelijk beeld van een staatshoofd en dat verklaart mede de aandacht online.
Onder het bericht stromen reacties binnen. Supporters prijzen het “meewerken met de handen”; anderen plaatsen vraagtekens en noemen het vooral symboliek.
Hoe dan ook: het filmpje zet de toon op social media en levert de NDP veel zichtbaarheid op.
https://www.waterkant.net/suriname/2025/09/16/video-van-harkende-president-van-suriname-gaat-viraal/
HET BEGIN VAN EEN VERANDERING?
President Jennifer Simons kondigde deze week aan, dat zij een deel van haar salaris persoonlijk zal investeren in een fonds voor maatschappelijke projecten. Op papier is het een klein gebaar, financieel gezien nauwelijks een druppel op de gloeiende plaat van Surinames structurele uitdagingen….
Toch verdient het aandacht, en misschien zelfs navolging. Simons lijkt met deze stap iets te willen zeggen of doorbreken dat Suriname al te lang verlamt: het gevoel dat verandering altijd van bovenaf moet komen. “Zonder de burgers en bedrijven van Suriname gaan we het niet redden”, zei ze. Daarmee raakt ze een kernwaarheid. Ontwikkeling is geen eenrichtingsverkeer van regering naar volk, maar een wederzijdse verantwoordelijkheid.
Dat ze juist maatschappelijke projecten wil steunen, denk aan broodinitiatieven voor kinderen, vakantiebanen en steun voor studenten is veelzeggend.
Het zijn de plekken waar armoede, ongelijkheid en uitzichtloosheid zich het hardst doen gevoelen, maar die doorgaans het minst profiteren van grootse economische plannen.
Symboliek lost geen begrotingstekort op. ‘’Wij hebben een stevig nieuw budget nodig, betere belastinginning en meer inkomsten uit de goudsector’’, aldus Simons. Ook het terugdringen van de schuldenlast is cruciaal. Belangrijker nog is dat Simons het publieke vertrouwen probeert te herstellen door te zeggen: ‘’Ik vraag offers van jullie, maar ik lever zelf ook in.’’ In een politiek klimaat dat vaak getekend is door wantrouwen en cynisme, is dat op zichzelf al verfrissend. De komende jaren, tot de olie-industrie echt van de grond komt, zijn cruciaal. Suriname heeft inderdaad geen tijd meer voor verlammende negativiteit, zoals de president stelt.
Maar wat het land vooral nodig heeft, is dat meer mensen in de politiek en daarbuiten, de moed kunnen opbrengen om verantwoordelijkheid te nemen, en niet te wachten tot ‘de overheid’ het allemaal oplost. Het gebaar van Simons is bescheiden, misschien zelfs vooral symbolisch. Maar juist symbolen kunnen het begin zijn van echte verandering.
Zeggen, Essed en Pigot over SLM-case
Van Samson over hoogte DNA schadeloosstelling, schandalen politie & slechte schoolresultaten’
Essed: “Voornemen NPS-fractie is puur populisme en zal nauwelijks effectief zijn”
4 augustus 2025
Advocaat Hugo Essed noemt het puur populisme dat de fractie van de Nationale Partij Suriname (NPS) in De Nationale Assemblee (DNA) heeft besloten om maandelijks gezamenlijk een bedrag van 120.000 Surinaamse dollars uit de salarissen van haar zes leden beschikbaar te stellen voor sociale projecten.
“Ik vind het puur populisme en het zal nauwelijks effectief zijn. Iedereen die een bedragje in zijn handen krijgt, zal natuurlijk blij zijn. Maar het lost totaal niets op,” zei Essed in het programma Welingelichte Kringen.
De advocaat raadt de parlementariërs die vinden dat ze een deel van hun salaris moeten afstaan, ongeacht van welke partij ze komen, aan om naar de notaris te stappen en aan hun wettelijke plicht te voldoen door daar een opgave te doen van al hun bezittingen en inkomens.
“Begin dat eerst te doen. Vervolgens maak je van je positie in het parlement gebruik om goede wetten aan te nemen, waardoor sociale instellingen duurzaam van subsidie worden voorzien. Dan doe je veel meer dan populistisch een fonds op te richten om wie dan ook te helpen,” aldus Essed.
Parlementariërs ontvangen een bruto maandsalaris van ruim SRD 130.000. Na belastingen en andere inhoudingen blijft daarvan afgerond SRD 95.000 netto over.
Het voornemen van de NPS-fractie kwam nadat hun fractiegenoot Poetini Atompai als eerste publiekelijk stelde maandelijks een bedrag van SRD 50.000 opzij te zetten voor de samenleving.
Het eerste spaardoel – SRD 600.000 tegen begin augustus 2026 – zal volgens Atompai in overleg met de Surinaamse samenleving worden besteed.
Column: Voor land en volk
4 aug 2025
Een baby komt ter wereld met lege handen, maar houdt in zijn piepkleine knuistjes iets groters vast dan goud of goed: liefde, hoop en geloof. Geen aandelen, geen status, geen materiële verworvenheden, maar de onzichtbare erfenis van zijn moeder – die hem negen maanden heeft gedragen, gevoed en heeft liefgehad. Hij arriveert op aarde vol vertrouwen in het onbekende, met de hoop op een rechtvaardig leven en het geloof dat hij goed zal handelen – voor zichzelf, voor anderen, voor land en volk.
Die woorden – voor land en volk – worden in het publieke domein vaak groots uitgesproken. Politici dragen ze als schild, leiders gebruiken ze als slogan, machthebbers schilderen ze op spandoeken. Maar wat betekenen ze nog als ze niet gedragen worden door daden? Als ze niet weerspiegeld worden in gerechtigheid, mededogen en menselijkheid? Woorden zonder morele inhoud zijn lege dozen: luidruchtig, maar hol.
Maar een volk is geen abstract begrip. Het bestaat uit individuen – uit jou, uit mij, uit ieder mens die ademhaalt op deze bodem. Ieder van ons is een levend deel van wat het volk vormt, en een onlosmakelijk deel van het land dat wij bewonen: Suriname. Het is geen toeval dat we op dit stukje aarde zijn geboren. Het is een bestemming, een zegen – maar ook een plicht. Wie Suriname zijn vaderland noemt, draagt de verantwoordelijkheid om het te beschermen, te koesteren, en niet te schaden of te vervuilen. Dit land is er niet alleen om op te leven, maar om mee te leven. We mogen het gebruiken, ja – maar altijd met het besef dat we het ook moeten behouden.
Dezelfde baby die het leven instapte met hoop, eindigt zijn reis met lege handen. Na een leven van streven, winnen, verliezen, liefhebben en lijden, sluit hij de cirkel. Zijn handen, nu stil en open, tonen dat hij niets meeneemt van wat hij verzamelde: geen rijkdom, geen roem. Achter zijn baar staan geen verhuiswagens. Zijn nalatenschap ligt niet in zijn bezittingen, maar in zijn daden. Zijn keuzes. Hoe hij geleefd heeft – en voor wie.
Zijn lege handen tonen de wereld en moeder natuur dat hij terugkeert naar het onstoffelijke, zoals hij ooit gekomen is – met alleen dat wat werkelijk van waarde was: liefde, hoop en geloof.
Wat blijft er over van “voor land en volk” als het niet verweven is met waarheid, opoffering en eerlijke zorg voor de ander? Misschien moeten we het niet blijven roepen in debatten en campagnes, maar zacht herhalen in daden van betekenis. In de manier waarop we zorgen, onderwijzen, dienen. Niet schreeuwend op podia, maar fluisterend in keuzes.
Want uiteindelijk zijn het niet de woorden die blijven – het zijn de sporen die we achterlaten.
Indra Toelsie
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/87573