BEDROEFD MAAR NIET VERSLAGEN
25 FEBRUARI 1980: HET BEGIN VAN DE VERWOESTING VAN SURINAME
25 MEI 2030: DE OPDRACHT VAN HET TOTALE VOLK IS DE NDP VOOR GOED WEG TE KRIJGEN UIT HET MACHTSCENTRUM
DE VLOEK VAN SURINAME WAS DE NDP VOL VAN LEUGENS, HAAT, WOEDE, UITSLUITING, WROK, KARAKTERMOORD, DUISTERNIS, RODDEL EN RACISME.
“HIJ IS WEGGEGAAN EN HIJ HEEFT ONS MET ZE GELATEN” (rouwdienst 2 april 2026 )
2 april 2026 Kritiek hoort bij het vak maar we wisten uit welke hoek die kritiek kwam, en dat merken we nu nog, maar laten we niet doorgaan want dat gaat alleen maar woede wekken
DE NDP HAD SANTHOKI TOT ZONDEBOK GEMAAKT, DE GEHELE SAMENLEVING MAAKTE NU DE NDP TOT ZONDEBOK WANT ZIJ ZIJN DE VLOEK VAN SURINAME. WHAT GOES AROUND COMES AROUND
Bisschop Choennie waarschuwt op Goede Vrijdag voor ‘alledaags kwaad’ van roddel
Bisschop Karel Choennie
In zijn boodschap op Goede Vrijdag heeft bisschop Karel Choennie gelovigen opgeroepen stil te staan bij de kracht van woorden en de schadelijke impact van roddel. Volgens hem vormt roddelen een vaak onderschat, maar diep ingrijpend kwaad dat zowel individuen als de samenleving aantast.
De bisschop benadrukt dat Goede Vrijdag niet alleen een moment is om het lijden van Jezus Christus te herdenken, maar ook om te reflecteren op het lijden dat mensen elkaar aandoen. “Wij kunnen het kruis van de wereld verzachten door onze tong te beheersen,” stelt hij.
Volgens Choennie werd ook Jezus zelf slachtoffer van laster en kwaadsprekerij. Hij wijst erop dat woorden de kracht hebben om op te bouwen, maar ook om te vernietigen. Roddel kan volgens hem reputaties beschadigen, relaties ondermijnen en blijvende emotionele schade veroorzaken.
In zijn boodschap, mede geïnspireerd door inzichten uit het boek The Forgotten Way van Matthew Kelly, stelt de bisschop dat roddelen een vorm van “alledaags kwaad” is waaraan vrijwel iedereen deelneemt, vaak zonder zich daarvan bewust te zijn. Het kan leiden tot angst, verdeeldheid en zelfs ernstige psychische gevolgen.
Daarnaast waarschuwt hij dat roddel niet alleen anderen schaadt, maar ook de spreker zelf. Het tast het karakter aan, verhardt het hart en ondermijnt het vertrouwen binnen de gemeenschap.
De bisschop roept gelovigen op tot zelfreflectie en bewustwording in hun dagelijks spreken. Hij benadrukt dat het doorbreken van deze negatieve spiraal vraagt om empathie, verantwoordelijkheid en de keuze om woorden te gebruiken die opbouwen in plaats van afbreken.
“Laat het kruis van Christus ons inspireren om te leven als mensen van het licht,” benadrukt de geestelijke. “Mensen die anderen opbouwen en niet afbreken.
3 april 2026 President Jennifer Geerlings-Simons heeft in een boodschap op haar Facebookpagina vrijdag stilgestaan bij de betekenis van het lijden en sterven van Christus en de bredere impact daarvan op de Surinaamse samenleving.
ZIJ SPRAK MET DUBBELE TONG WANT HAAR ACHTERBAN WERD NIET GECORRIGEERD OMDAT ZIJ DE VEROORZAKER WAS.
DE LEIDSTER VAN HET DUISTERE SLANGENGEBROED PROBEERDE NU SANTHOKI OVERLEDEN WAS DE VERBINDENDE FACTOR TE SPELEN DOOR HET GELOOF ZWAAR TE MISBRUIKEN NET ALS HAAR EX PARTIJ VOORZITTER DESI BOUTERSE
DE ZOGENAAMD GELOVIGE PRESIDENT SIMONS WAS IN TEGENSTELLING TOT EX-PRESIDENT SANTHOKI IN GEEN VELDEN OF WEGEN TE BEKENNEN IN DE KERK TIJDENS DE HOOGMIS IVM PASEN
260405 – LIVE Pontificale Hoogmis ivm Pasen vanuit St. Petrus & Paulus Kathedrale Basiliek
Jennifer Simons die misbruikt maakt van het geloof voor politieke doeleinden.
PAASBOODSCHAP SIMONS:
Vandaag herinneren wij ons door de herdenking in de christelijke gemeenschap van het lijden en sterven van Christus het universele thema van lijden dat het leven met zich meebrengt en de bereidheid tot het brengen van grote offers of zelfs het grootste offer.
Het is een moment dat ons uitnodigt tot diepe reflectie op onze eigen levenswandel, maar zeker ook op de gezamenlijke koers van onze natie. Suriname kent een rijke maar complexe geschiedenis, gekenmerkt door momenten van diep onrecht.
Deze hoofdstukken uit ons verleden, vanaf koloniaal onrecht en geweld tot het onrecht dat wij zelf elkaar bewust of onbewust hebben aangedaan, zijn geen historische verhalen, maar realiteiten die tot op de dag van vandaag een diepe invloed hebben op onze leefomstandigheden, de psyche van ons volk en ons vaak onbewust drijven tot handelen dat onszelf en de natie niet ten goede komt.
Deze dag van lijden en sterven droeg ook in zich het moment van vergiffenis bij berouw en was het voorspel voor de opstanding en herleving op een hoger niveau.Laat dit ons helpen om in momenten van beproeving en pijn te zien dat bezinning en verootmoediging de weg kunnen openen voor vergiffenis, groter inzicht, herstel en leven op een hoger niveau, hier in ons materiële bestaan maar ook in het geestelijke.
Voorbij elk onrecht en in elk lijden ligt de weg naar vernieuwing. Wij moeten slechts die mogelijkheid zien, de genade accepteren en bereid zijn de weg die we tot zover gegaan zijn te verlaten om het pad te gaan van bekentenis, respect voor onszelf en van liefde voor de naaste en voor God.
Als de vrouw aan wie het leiderschap over deze natie is toevertrouwd, heb ik deze verantwoordelijkheid met ernst en nederigheid op mij genomen, bewust van mijn beperkingen als mens maar ook met vertrouwen in de goddelijke kracht die mij ondersteunt in het werk dat ik moet volbrengen, samen met allen die streven naar een samenleving van welzijn en naastenliefde.
Wij streven naar een samenleving die bevrijd is van de negatieve invloeden van onrecht dat geworteld is in ons verleden. Het is daarom nodig om op een dag als vandaag daarbij stil te staan.
Laten wij gezamenlijk streven naar vergeving voor de fouten die in het verleden zijn begaan, zowel bewust als onbewust. Wij vragen om de kracht om ons land te genezen en harten voor te bereiden op een toekomst waarin wij als gemeenschap door vergeving en eenheid de uitdagingen die voor ons liggen krachtig tegemoet kunnen gaan, maar ook de voorspoed die ons wacht in dankbaarheid met elkaar kunnen delen. Zoals beproevingen niet het einde van een verhaal vormen, zo is ons huidige punt niet het eindstation voor Suriname.
Laten wij als burgers van dit land in vrede met elkaar leven, ernstig werken en God niet vergeten. Zo kunnen wij als natie opstaan in vrijheid en welvaart. Een gezegende toekomst voor onze gehele Republiek Suriname.
Lobi,
DE SYMBOLIEK VAN DE PAARSE VOORZITTER: HET NEGEREN EN WEGKIJKEN VAN DE FOTO VAN DE OVERLEDENE.DE ACHTERBAN BEGREEP DIT SIGNAAL
(zie ter vergelijking onderstaande foto van haar partijgenoot Ashwin Adhin: oog contact)
Een oproep tot moreel herstel: terug naar de essentie van ons mens-zijn
INGEZONDEN
Geachte landgenoten, burgers van Suriname, de recente gebeurtenissen rond het verscheiden van diverse oud-staatshoofden hebben een spiegel voor onze samenleving geplaatst. Helaas, wat we in die spiegel zien, is niet het beeld van de harmonieuze, respectvolle natie die we pretenderen te zijn. De golf van haat, spot en inhumaniteit die over onze digitale en fysieke pleinen spoelt bij het overlijden van politieke figuren, markeert een dieptepunt in onze nationale geschiedenis. Het is tijd dat wij, als burgerij, stilstaan bij de vraag: waar zijn we onze menselijkheid kwijtgeraakt?
“Wij moeten onszelf de spiegel voorhouden: dragen wij bij aan de polarisatie door berichten te delen, te ‘liken’ of simpelweg weg te kijken?”
De erosie van het fatsoen
Wanneer de dood – de meest onvermijdelijke en heilige grens van het menselijke bestaan – niet langer wordt bejegend met stilte of respect, maar met vreugdedansen en vitriool, is er sprake van een ernstige morele erosie. Politieke meningsverschillen mogen fundamenteel en fel zijn, maar zij mogen nimmer de basis vormen voor de ontmenselijking van de ander. Als wij het vermogen verliezen om de mens achter de functionaris te zien, verliezen wij een essentieel deel van onszelf.
Onze religieuze en culturele erfenis
Suriname is gebouwd op de fundamenten van diepe religieuze waarden en culturele tradities, waarin eerbied voor de doden en troost voor de nabestaanden centraal staan. Of we nu putten uit de leer van het christendom, het hindoeïsme, de islam of onze inheemse en Afro-Surinaamse tradities: geen enkele bron in onze rijke geschiedenis rechtvaardigt de haat die we nu zien. Door deel te nemen aan of te zwijgen bij deze uitingen, verloochenen we niet alleen onze voorouders, maar ook de spirituele erfenis die ons land altijd heeft gekenmerkt als een baken van tolerantie.
Zelfreflectie als noodzaak
De wijzende vinger naar de politiek is begrijpelijk, maar onvoldoende. De verandering begint bij de burgerij zelf. Wij moeten onszelf de spiegel voorhouden: dragen wij bij aan de polarisatie door berichten te delen, te ‘liken’ of simpelweg weg te kijken?
Ware beschaving wordt niet gemeten aan hoe we omgaan met onze vrienden, maar aan het fatsoen dat we opbrengen voor degenen met wie we het hartgrondig oneens zijn. Het corrigeren van onze taal, onze gedachten en ons gedrag op sociale media is geen politieke daad, maar een menselijke plicht.
Een oproep tot bezinning en actie
Wij roepen elke burger op tot een moment van diepe bezinning. Laten we de ‘vunzigheid’ en de ‘beerput’ achter ons laten en kiezen voor een weg van waardigheid. • Zelfcorrectie: spreek uw naasten, vrienden en partijgenoten aan wanneer zij de grenzen van het fatsoen overschrijden.
• Menselijkheid boven ideologie: herken in elke medeburger – ongeacht rang, stand of verleden – de menselijke waarde.
• Herstel van de publieke moraal: laten we van Suriname weer een land maken waar fatsoen de norm is en niet de uitzondering.
Laten we voorkomen dat toekomstige generaties opgroeien in een maatschappij waarin haat het wint van medemenselijkheid. Het is aan ons om het morele kompas te herstellen. Niet morgen, maar vandaag. Want een volk dat de waarde van de mens niet langer eert, verliest uiteindelijk zijn eigen waarde. Voorwaarts in waardigheid en respect.
Irshaad Fatehmahomed (DNA-lid NPS)
2 min.Read
Hoe ziek moet je zijn? NDP-propagandist Raynel Enfield spot met dood Santokhi
Als er één ding pijnlijk duidelijk is geworden na het overlijden van VHP-voorzitter en oud-president Chan Santokhi, dan is het wel hoe diep de verruwing in Suriname inmiddels is gezakt. Nog voordat de rouw goed en wel was ingedaald, stroomden op sociale media de beledigingen, het gescheld en de misselijke spot al binnen. Alsof de dood van een mens voor sommigen niet eens een moment van stilte of fatsoen meer verdient.
Wie daar nog van opkijkt, heeft de voorbije jaren kennelijk niet goed opgelet. De stroom aan haat, verdachtmakingen en racistische vernederingen richting Santokhi is namelijk niet uit de lucht komen vallen. Die is jarenlang gevoed, aangewakkerd en politiek uitgebuit door met name NDP’ers.
Wat begon als felle oppositie, ontaardde steeds vaker in een propagandamachine waarin niet de inhoud, maar de afbraak van de persoon centraal stond. Santokhi moest niet alleen bestreden worden, hij moest besmeurd, belachelijk gemaakt en publiekelijk kapotgeschreven worden.
Dat patroon zien we nu zelfs na zijn dood schaamteloos doorgaan. En juist dat maakt deze zaak zo onthullend. Want wanneer zelfs het overlijden van een oud-president nog aanleiding is voor walgelijke spot, dan is er geen sprake meer van politieke strijd, maar van moreel verval.
Een van de meest schokkende voorbeelden komt van Raynel Enfield, de man die leiding geeft aan het Informatie & Propaganda Instituut van de NDP en daarnaast ook bestuurslid is van het SZF. Op zijn story verschenen beelden die rechtstreeks inspelen op het overlijden van Santokhi. Op een van die afbeeldingen is een doodskist te zien, samen met viagra pillen en de tekst ‘doodsoorzaak: viagra’, waarin op een misselijkmakende manier naar een vermeende doodsoorzaak wordt verwezen.
Laat dat even goed doordringen: dit is niet zomaar een verdwaalde internettrol zonder verantwoordelijkheid. Dit is iemand die verbonden is aan het propaganda-apparaat van een politieke partij. Iemand dus die geacht wordt richting te geven aan communicatie, framing en politieke beeldvorming. En juist hij bevestigt met zulke posts precies waar velen al jaren op wijzen: dat de aanvallen op Santokhi geen losse incidenten waren, maar onderdeel van een bewust vergiftigde politieke cultuur.
Hoe ziek moet je zijn om op zo’n moment dit soort beelden te verspreiden? Hoe ver moet je moreel zijn afgegleden om de dood van een medemens te gebruiken voor goedkope spot, vuil sentiment en politieke venijnigheid? En wat zegt het over een partij als de leider van haar propaganda-instituut zich op deze manier manifesteert?
De waarheid is hard, maar simpel: wie dit plaatst, roept zichzelf tot de orde van de beschaving. Dit is geen humor. Dit is geen satire. Dit is geen scherpe politieke kritiek. Dit is laag, ziekelijk en respectloos. Dit is het soort gedrag dat niet alleen de nabestaanden kwetst, maar ook het publieke debat verder vergiftigt.
Dat Santokhi jarenlang doelwit was van aanvallen uit NDP-hoek, is voor velen allang geen geheim meer. De beledigingen, de framing, de persoonlijke steken onder de gordel — het hoorde er kennelijk allemaal bij. Maar dat nu zelfs na zijn overlijden nog op deze manier wordt doorgetrapt, laat zien dat sommige mensen geen enkele grens meer erkennen. Niet de grens van fatsoen, niet die van menselijkheid en zelfs niet die van de dood.
Raynell Enfield moet hier dan ook glashelder op worden aangesproken. Niet met een slap excuus, niet met politiek wegkijken, maar met ondubbelzinnige afkeuring. Want als dit het gezicht is van politieke propaganda, dan is het een gezicht waar iedere fatsoenlijke Surinamer zich diep voor zou moeten schamen.
De dood van een ander is geen podium voor vuilspuiterij. Wie daar toch voor kiest, laat vooral zien wat hij zelf is geworden.
1 min.Read
Speel niet met de dood: Jongeman maakt grappen over dood Santokhi en verliest eigen vader kort daarna
ByRedactie
March 31, 2026 DEEL
Wat begon als een smakeloze grap op sociale media, eindigde kort daarna in een persoonlijke nachtmerrie. Een jongeman die kort na het overlijden van oud-president Chan Santokhi op Facebook te zien was terwijl hij grappen met zijn vrienden maakte over diens dood, werd vrijwel direct geconfronteerd met een keiharde realiteit: zijn eigen vader kwam tragisch om het leven bij een verkeersongeval.
Volgens de beschikbare informatie werd de man, die zich nog kort daarvoor online in een filmpje schertsend had uitgelaten over het overlijden van de VHP-voorzitter, plotseling getroffen door het nieuws dat zijn vader – rijdend op een e-bike – was aangereden en op slag was overleden.
De ironie van het moment is pijnlijk: de dood waar hij zojuist nog om lachte, trof hem persoonlijk en genadeloos.
Het incident legt een bredere maatschappelijke tendens bloot die steeds zichtbaarder wordt: het publiekelijk bespotten of zelfs toejuichen van iemands overlijden. Op sociale media circuleren reacties waarin niet alleen luchtig wordt gedaan over de dood van Santokhi, maar in sommige gevallen zelfs openlijk wordt gejuicht en beledigende uitlatingen worden gedaan.
Namen zoals die van NDP’er Jeny Prado worden daarbij genoemd als voorbeeld van personen die zich op grievende en beledigende wijze hebben uitgelaten over de overlden VHP-voorzitter, zoals hieronder ook te zien is.
Deze ontwikkeling roept fundamentele vragen op over normen, respect en de grenzen van online gedrag. De dood – ongeacht politieke voorkeur of persoonlijke opvattingen – blijft een ingrijpende gebeurtenis die nabestaanden raakt en maatschappelijke reflectie vraagt.
Het voorval met de jongeman onderstreept op harde wijze hoe dun de lijn kan zijn tussen afstandelijke spot en directe confrontatie. Wat zich online nog als vermaak aandient, kan in het echte leven binnen een fractie van een seconde omslaan in verlies en verdriet.
De boodschap die hieruit spreekt is eenvoudig, maar krachtig: de dood is geen onderwerp om lichtzinnig mee om te gaan. Vandaag is het een ander, morgen kan het dichtbij komen.
