LEES OOK: STAATS CENSUUR EN GESCHIEDVERVALSING VAN DE OVERHEID WAAR ZIJN DE MEDIA
Critici stellen dat president Jennifer Simons moet ophouden het Surinaamse volk te misleiden.
Volgens hen vertoont haar optreden hetzelfde patroon als in de periode 2010–2015: het verdraaien van feiten, het wekken van insinuaties en het negeren van officiële documentatie.
Feiten op een rij
Uit beschikbare stukken blijkt ondubbelzinnig dat het broodjesproject onder president Chan Santokhi via een openbare aanbesteding is verlopen.
Er is géén afwijkingsresolutie toegepast. De procedure is volledig vastgelegd in officiële documenten, waaronder de bekendmaking van het Kabinet van de President.
De gepubliceerde bekendmaking toont aan dat het traject transparant is gevolgd, met duidelijke data, voorwaarden en betrokken instanties. Daarmee wordt de suggestie van onregelmatigheden niet door feiten ondersteund.
Geen kritiek, maar misleiding
Wat nu wordt gepresenteerd als kritiek, is volgens critici bewuste misleiding.
“Het zonder bewijs suggereren van fouten ondermijnt het publieke debat en schaadt het vertrouwen van burgers.
Het Surinaamse volk verdient waarheid en openheid, geen politieke spelletjes. De documenten spreken voor zich.”
Black Widow Bouterse provoceert ook Simons met ‘symbolische’ kranslegging
ByRedactie
Ingrid Bouterse, weduwe van de inmiddels overleden veroordeelde dictator en massamoordenaar Desi Bouterse, heeft opnieuw voor opschudding gezorgd door op 8 december – de dag van de Decembermoorden – een zogenaamde kranslegging te houden ter ere van ‘militairen die 50 jaar hun grondwettelijke taak hebben vervuld’.
Een actie die breed wordt gezien als een gerichte provocatie richting president Jennifer Simons én als een affront aan de nabestaanden van de vijftien vermoorde mannen van 8 december 1982.
Een bewuste datum: 8 december als politiek wapen
Er bestaat in Suriname al jaren een officiële Dag van de Militair op 8 augustus. Toch koos Ingrid Bouterse ervoor om precies 8 december te claimen voor haar eigen symboliek. Dat is geen toeval. Dat is geen respect. Dat is politieke manipulatie — een poging om het militair narratief van de jaren tachtig te rehabiliteren op de dag die juist symbool staat voor hun misdaden.
Simons is duidelijk: geen gratie, geen heropening, geen terugkeer naar het verleden
President Jennifer Simons maakte eerder ondubbelzinnig duidelijk: Er komt geen gratie voor Desi Bouterse. De veroordeling staat vast. 8 december is afgesloten – de geschiedenis is geschreven en blijft staan. In dat licht wordt de actie van Ingrid Bouterse niet gezien als eerbetoon, maar als een directe poging om het gezag van de president én de rechtsstaat te tarten.
‘Black Widow’-strategie: eerst loyaal, nu machtsspel
Opmerkelijk is dat deze provocatie komt slechts enkele dagen nadat Ingrid Bouterse bij het bezoek van koning Willem-Alexander en koningin Máxima openlijk verklaarde dat zij ‘met de flow meegaat’. Die uitspraak werd breed gezien als een signaal dat de familie Bouterse zich neerlegt bij de nieuwe politieke en maatschappelijke realiteit — een vorm van zelfbehoud nadat Desi letterlijk en figuurlijk is geofferd voor de machtspositie van de partij en zijn entourage.
Maar haar kranslegging toont iets heel anders:
De ‘Black Widow’ probeert het imago van het regime wéér nieuw leven in te blazen, precies op de dag waarop Suriname de slachtoffers van datzelfde regime herdenkt. Een klap in het gezicht van de nabestaanden. Voor de families van de slachtoffers voelt deze actie als een bewuste trap na. Niet alleen omdat 8 december een dag van nationale rouw is, maar omdat de weduwe van de dader deze dag probeert te herdefiniëren, alsof de geschiedenis nog onderhandelbaar is.
Politieke boodschap vermomd als bloemenkrans
Ingrid Bouterse spreekt over “militairen die hun taak hebben vervuld”, maar de context is duidelijk: Dit is geen neutrale hulde. Dit is een poging om de militairen van de dictatuur opnieuw te presenteren als helden, ondanks hun bewezen rol in onderdrukking, foltering en moord.
Conclusie
De kranslegging van Ingrid Bouterse op 8 december is geen onschuldig ritueel, maar een berekende provocatie.
Een poging om het verleden te herschrijven.
Een poging om de lijn van president Simons te ondermijnen.
En vooral: een pijnlijke belediging richting de families van de slachtoffers, die wéér moeten zien hoe de daders symbolisch worden gevierd.
Suriname verdient rust, waarheid en heling — geen politieke necromantie.
Samenwerkingsverband Zeelandia ’82
NDP’ers Oostburg en Ingrid Bouterse provoceren op 8 december met geflopte tegenactie
ByRedactie
Vandaag is het 8 december – een datum die voor Suriname niet zomaar een dag is, maar een litteken. Precies 43 jaar geleden werden vijftien Surinamers onder leiding van Desi Bouterse zonder proces opgepakt, gemarteld en vermoord in Fort Zeelandia. Bouterse loog op de nationale TV dat de slachtoffers op de vlucht waren doodgeschoten; de grootste leugen ooit in Suriname.
Voor nabestaanden, democraten en iedereen met een geweten is 8 december een dag van rouw, bezinning en stil respect. Maar dit jaar kozen prominente NDP’ers Marcel Oostburg en Ingrid Bouterse-Waldring er demonstratief voor om die herdenkingsdag te kapen voor hun eigen politieke agenda.
Oostburg, die zichzelf graag profileert als ‘Spits Scherpschutter’, riep de afgelopen dagen publiekelijk op tot een kranslegging bij het monument van de omgekomen militairen en dat ook op maandag 8 december 2025. Het zou dan gaan om herdenking van militairen die zijn gesneuveld tijdens het Binnenlands Conflict. Dit werd bewust neergezet als een soort ‘alternatieve’ herdenkingsdag – alsof de moord op vijftien weerloze burgers en de militairen uit een totaal ander conflict één en hetzelfde verhaal zijn.
Maar de stunt liep faliekant mis. De zogenaamde ‘kranslegging’ werd een genante vertoning en een grote flop: er kwam slechts een handvol mensen opdagen (foto). De overgrote meerderheid van de samenleving liet het afweten. Weldenkenden weigerden om mee te doen aan wat velen zien als ordinaire geschiedsvervalsing. Op sociale media klonk de verontwaardiging hard en rauw.
Een scherpe reactie uit de samenleving vatte de woede treffend samen:het optreden van Ingrid Bouterse en Marcel Oostburg is niets minder dan ordinaire geschiedsvervalsing. Zij wijzen erop dat de gesneuvelde militairen uit de Binnenlandse Oorlog (1986–1992) werden ingezet in een conflict dat door de toenmalige legerleiding zelf werd aangewakkerd, en dat deze mannen níets te maken hebben met de vijftien burgers die op 8 december 1982 zijn gemarteld en vermoord.
Het misbruiken van deze rouwdag voor een politieke agenda wordt als respectloos en opportunistisch gezien. Ook wordt gewezen op het selectieve zwijgen over namen als Hawker en Horb, wat volgens critici bewijst dat het hier niet gaat om eerbetoon, maar om politieke manipulatie.
Belangrijk detail: er wórdt al jaarlijks stilgestaan bij de gesneuvelde militairen uit het Binnenlands Conflict – maar dan op 8 augustus, met een eigen plechtigheid en eigen context. Oostburg en Ingrid Bouterse weten dat en toch kozen ze uitgerekend 8 december om de gesneuvelde militairen naar voren te schuiven. Dat is geen onschuldige vergissing, dat is een politieke provocatie.
Deze actie zegt veel over de morele staat van de NDP-top. In plaats van 8 december te respecteren als een dag waarop de staat zich schuldig maakte aan politiek gemotiveerde moord, proberen zij de aandacht weg te trekken van de verantwoordelijkheid van het toenmalige leger en zijn leiding. Geen woord over de slachtoffers in Fort Zeelandia. En geen woord over de veroordeling door de rechter.
Ook de rol van D-TV Express is ontluisterend. Waar deze zender al jaren schittert door afwezigheid bij de 8-decemberherdenkingen voor de slachtoffers van de Decembermoorden, stond de camera nu wél ineens paraat toen Oostburg en Ingrid Bouterse hun politieke toneelstukje opvoerden. Geen toeval, maar een signaal: D-TV gedraagt zich duidelijk als verlengstuk van de NDP, niet als onafhankelijk medium. Wie jarenlang amper interesse toont in de herdenking van vijftien vermoorde burgers, maar wél opduikt bij een door NDP’ers geënsceneerde tegen-herdenking, laat zien waar de loyaliteit ligt.
En waar blijft de huidige NDP-leiding of president Simons in dit alles? Geen publiekelijk corrigerend woord, geen afstand, geen poging om de eigen mensen tot de orde te roepen. Door te zwijgen legitimeert de partijtop deze provocatie. Daarmee lijkt de boodschap duidelijk: het misbruiken van de pijn van nabestaanden, het overschreeuwen van de herinnering aan 8 december 1982 en het herschrijven van de geschiedenis zijn blijkbaar volkomen acceptabel binnen de politieke strategie.
Vandaag had moeten draaien om vijftien mensen die zijn weggehaald, gefolterd en vermoord, omdat ze durfden te denken, te schrijven en te spreken. In plaats daarvan probeerden Oostburg en Ingrid Bouterse de aandacht te verschuiven – en maakten ze pijnlijk zichtbaar hoe weinig eerbied er bij hen is voor de waarheid en voor de doden van 8 december.
Één troost: de samenleving trapte er niet in. De massale afwezigheid bij hun kranslegging en de felle reacties online tonen dat grote delen van Suriname dit politieke toneelspel doorzien.
Minister Bouva negeert diplomatiek herstel Santokhi en claimt staatsbezoek als eigen verdienste
Minister Melvin Bouva van Buitenlandse Zaken, Internationale Handel & Internationale Samenwerking benadrukte bij het bezoek van koning Willem-Alexander en premier Dick Schoof dat de uitnodiging aan het Nederlandse staatshoofd zou zijn gerealiseerd door de huidige regering — en niet door haar voorganger.
Die stellingname laat echter een belangrijk deel van de recente diplomatieke geschiedenis buiten beschouwing. Onder het NDP-bewind van de veroordeelde en inmiddels overleden ex-president Desi Bouterse bereikte de relatie met Nederland een dieptepunt. Het was pas na de inauguratie van president Chan Santokhi in 2020 dat het diplomatieke herstel met kracht werd ingezet.
Ontvangst van President Chan Santokhi door de Staten Generaal
Een belangrijke mijlpaal daarbij was het bezoek van president Chandrikapersad Santokhi aan de Staten-Generaal in de Ridderzaal op het Binnenhof in Den Haag op donderdag 9 september, een historisch moment dat het hernieuwde vertrouwen tussen beide landen symboliseerde. Binnen enkele maanden na zijn aantreden maakte Santokhi bovendien werk van normalisering en verbetering van de bilaterale relatie, wat de basis legde voor verdere diplomatieke stappen. Bouva verwijst in zijn uitlatingen naar de huidige regeringsperiode als het moment waarop de uitnodiging voor het staatsbezoek werd geformaliseerd. Dat is formeel correct, maar politiek selectief: het traject waaruit deze uitnodiging is voortgekomen, werd immers opgebouwd door de regering-Santokhi. Door dat werk niet te erkennen, laat Bouva bewust buiten beeld dat de NDP in haar laatste regeerperiode juist verantwoordelijk was voor de verslechtering van de banden met Nederland.
Tijdens het bezoek herhaalde Bouva zijn zorgen over de behandeling van Surinamers bij visumaanvragen. Volgens de minister worden aanvragen al jaren onheus en soms ondoorzichtig behandeld, vaak zonder deugdelijke motivering bij afwijzing en zonder terugbetaling van de kosten. De kwestie van visumvrij reizen ligt echter niet bij Nederland, maar bij de Europese Commissie, zo merkte hij op.
Opvallend is Bouva’s stelling dat onduidelijk zou zijn welke stappen de vorige regering precies heeft gezet richting Nederland. Hij zegt niet te weten of er een formeel verzoek is ingediend door de regering-Santokhi, ondanks het feit dat het herstelproces destijds breed werd gecommuniceerd en diplomatiek zichtbaar was.
Bouva’s nadruk dat de realisatie van het staatsbezoek uitsluitend op conto van de huidige regering moet worden geschreven, illustreert vooral zijn selectieve lezing van de feiten. Het diplomatieke fundament voor dit bezoek werd gelegd vóór zijn aantreden, door een regering waarvan de aanpak voor de NDP politiek ongunstig uitvalt — een realiteit die Bouva liever ongenoemd laat.
Het is daarom van groot belang dat de geschiedenis in de juiste context wordt verteld. Geschiedvervalsing is een ernstige zaak waar vooral journalisten, maar ook het volk, waakzaam voor moeten zijn. Alleen door feiten helder te benoemen blijft het publieke debat eerlijk en transparant.
Koning Willem Alexander en Mark Rutte ontvangen Surinaamse president Santokhi
Surifeelings President Chandrikapersad Santokhi en Koning Willem-Alexander.
Niet de vorige, maar de huidige regering had de Nederlandse koning uitgenodigd voor staatsbezoek
Minister van Buitenlandse Zaken, Internationale Handel en Samenwerking, Melvin Bouva, weerspreekt dat het staatsbezoek van koning Willem-Alexander gebaseerd zou zijn op een uitnodiging van de vorige regering. Volgens Bouva is de uitnodiging volledig door de huidige regering voorbereid en formeel aangeboden na diplomatiek overleg.
Bouva: “Niets is minder waar”
Voorafgaand aan de ministerraadsvergadering reageerde Bouva op berichten dat het staatsbezoek zou voortkomen uit een ‘oude’ uitnodiging. “Ik hoor allerlei dingen over uitnodigingen van toen die zouden zijn gestuurd. Niets is minder waar. De uitnodiging voor dit staatsbezoek is, na diplomatiek overleg – en dat staat ook in de uitnodiging – formeel aangeboden. Kort na mijn aantreden heb ik dat gesprek gevoerd. Ik meen dat het op 28 september was, tijdens de VN-vergadering in New York.”
Na bevestiging vanuit Nederland werd het staatsbezoek volgens hem binnen twee maanden georganiseerd, met ondersteuning van beide regeringen.
Tijdens de regering-Santokhi was het de bedoeling dat een eventueel bezoek van koning Willem-Alexander zou plaatsvinden in het kader van de viering van 46 jaar onafhankelijkheid van Suriname. Zover is het echter niet gekomen.
Koning Willem-Alexander en koningin Máxima werden op 1 december verwelkomd op het presidentieel paleis door president Jennifer Simons en first gentleman Glenn Geerlings. Tijdens het bezoek stonden onder andere ontmoetingen met jongeren, het bedrijfsleven en culturele organisaties centraal. Het koningspaar bezocht onder meer het historische centrum van Paramaribo en sprak met studenten.
Tevens sprak koning Willem-Alexander De Nationale Assemblee toe tijdens een buitengewone openbare vergadering. De president hield een staatsdiner, waar beide landen hun intentie uitspraken om de samenwerking te verdiepen op economisch, educatief en maatschappelijk terrein.
EXCUSES OF LEUGENS? HIRA, PALU EN KONINKLIJKE GESCHIEDENIS
Tijdens een recente lezing in het PALU-centrum, liet Sandew Hira weinig aan de verbeelding over: de excuses van koning Willem-Alexander voor het Surinaamse slavernijverleden zijn volgens hem, gebaseerd op een leugen. Het Nederlandse koningshuis presenteert zich als toeschouwer, maar was volgens Hira, actief betrokken bij de slavernij en profiteerde het grootschalig van de handel in tot slaaf gemaakte mensen. Hira illustreerde dit met historische feiten: voorouders van het Huis van Oranje waren grootaandeelhouder in de Middelburgse Commercie Compagnie (MCC), een van de grootste slavenhandelaren van de 18e eeuw. Koning Willem I, bijgenaamd de ‘Koopman-Koning’, tekende persoonlijk voor miljoenen in de Nederlandse Handel-Maatschappij (NHM), eigenaar van plantages in Suriname en Nederlands-Indië. Zelfs na de afschaffing van de slavernij, bleef de NHM profiteren van de suikerindustrie, onder andere via de plantage Mariënburg. Hira stelt dat beschaafde excuses niet beperkt mogen blijven tot symbolische woorden over Afrikaanse slavernij, maar het volledige koloniale verleden moeten erkennen: van de illegale bezetting van Suriname en de uitbuiting van contractarbeiders uit Azië tot het systematisch stelen van rijkdommen en het veroorzaken van menselijk leed.
Zijn familie beschuldigt hem van zelfprofilering, het verspreiden van halve waarheden en het instrumentaliseren van historische tragedies om zijn eigen agenda te dienen.
Toch staat Hira zelf ter discussie. In 2017 distantieerde zijn familie zich van hem vanwege eerdere mediacampagnes en politieke betrokkenheid, die de reputatie van de familie en nabestaanden van slachtoffers zouden hebben geschaad. Zijn familie beschuldigt hem van zelfprofilering, het verspreiden van halve waarheden en het instrumentaliseren van historische tragedies om zijn eigen agenda te dienen. Het is een intrigerend contrast: Hira hekelt de symbolische excuses van het Huis van Oranje, maar wordt tegelijk beticht van het misbruiken van het historische debat voor persoonlijke profilering. Hier ligt de kern van de discussie: wat is de waarde van excuses als de boodschapper zelf niet onbesproken is? Hira vraagt terecht om volledige erkenning van het verleden, inclusief herstelbetalingen en verantwoordelijkheid voor de gestolen rijkdommen van Suriname. Tegelijkertijd roept zijn optreden vragen op over intentie en legitimiteit. Zijn kritiek is scherp en belangrijk, maar de toon en methodiek roepen ook scepsis op. Het debat over excuses van het Nederlandse koningshuis toont een hardnekkige spanning: symboliek versus daadkracht. Excuses zijn nuttig als ze een eerlijk en volledig beeld geven van historische feiten en als ze samengaan met concrete stappen richting herstel en compensatie. Zonder dat blijven ze lege woorden, een toneelstuk van diplomatieke pracht en praal. Suriname en de wereld verdienen meer dan mooie woorden en mediahypes. Wie excuses aanbiedt, moet volledig durven erkennen wat is gebeurd, inclusief de omvang van de gestolen rijkdommen en het leed dat generaties overspant. Tegelijkertijd moeten critici hun boodschap zuiver en integer brengen, zodat het debat niet vervalt tot persoonlijke profilering of mediadrama. Pas dan kan het gesprek over historische rechtvaardigheid werkelijk oprecht en constructief worden gevoerd.