APENTROTS OP ONZE ZWARTE AFKOMST. MAAR ZWART ZIJN IS NIET VANZELFSPREKEND LID TE ZIJN VAN EEN ETNISCHE POLITIEKE PARTIJ.

Auteur: Angela Fernald.

Mijn stellingname: Onze “vuile was binnen houden”, dat is onze valkuil geweest. Wij zwarten leefden niet in de realiteit maar in eng nationalistisch zwart zweeferig denken waarbij sterke zwarte leiders de dienst uitmaakten en wij als makke scahpen volgden en iedere andersdenkende zwarte werd uitgemaakt voor “outcast, verrader, redi musu en bounty”, zwart van buiten maar wit van binnen. Deze discussie is breedvoerig door Franz Fannon blootgelegd in zijn boek: “Verworpenen der aarde”. Maar wij zwarten moeten iedere keer het wiel weer uitvinden omdat wij niet lezen en omdat wij niet schrijven maar eindeloos lullen. 

 

Niks nieuws dus onder de zon, rascisme is ingebed in de structuren van overheid en bestuur in alle landen, ook de zwarte landen. Het punt is wat doe je ertegen om ermee om te gaan. Niet te verwarren de persoonlijke strijd tegen rascisme en rascisme als instrument van politici. Doen alsof het een openbaring is en ertegen protesteren is de keus van elk individu. Wie zich beledigd voelt die gaat ertegen in. Maar op politiek en staatsniveau is het een heel ander vraagstuk. En deze verwarring van persoonlijk leed en politiek misbruik wordt op een hoop gegooid. De persoonlijke strijd is volkomen terecht. Maar zeer naïef is het te denken dat politici er voor ons als volk zijn. Politici dienen vaak eigen belangen, helemaal in de ex-kolonies waar er een probleem van slavernij verleden naar voren wordt geschoven om zo de zwarte bevolking nog meer zand in de ogen te strooien en emotioneel op te zetten tegen alles wat wit is. het is voor zulke krijgsheren in de politiek goed garen spinnen als op etnische basis stemvee gewonnen kan worden. En Suriname leent zich uitstekend hiervoor, omdat het KIESSTELSEL zulk onrecht heeft geinstitutionaliseerd. Marrons zijn oververtegenwoordigd op basis van minder stemmen. Deze gespleten door onrecht verkregen schijnmacht maakt dat de leiders naast hun schoenen gaan lopen, tot grote irritatie van velen. Suriname leeft op vele vlakken in een SCHIJNWERKELIJKHEID Cultuur en geloof, etniciteit en politiek hebben raakvlakken met elkaar maar dienen strikt gescheiden te worden van staatsmacht. Indien niet, dan krijgen wij MISBRUIK VAN STAATSMACHT via het misbruik van de culturele achtergrond. En dit is precies wat Ronnie Brunswijk heeft gedaan. met zijn boeren slimheid dacht hij de MARRON KAART op tafel te moeten leggen, maar de ABOP en Brunswijk staan niet gelijk aan de MARRONS. Binnen de partij ABOP van Brunswijk is er zelfs sprake van een geletterde minderheid die het onderspit delft van de ongeletterde meerderheid met aan de leiding Ronnie Brunswijk. Het vraagstuk van zwart bewustzijn kan dus nooit aan Ronnie Brunswijk worden opgehangen omdat hij juist degene is die de grote schare achterban van laaggeletterden misbruikt met zijn semi-boosheid over een CARTOON. Dit is de dieperliggende ergernis van het Surinaamse volk die ziet hoe politici misbruik maken van hun positie van macht om hun eigen volk dom te houden. Een gespeelde boosheid net als een gespeeld socialisme door de zogenaamde revolutie onder leiding van Desi Bouterse. Bouterse en Brunswijk zijn een kwelling voor de oprechtheid van ons volk en de oprechtheid van onze geschiedenis. Door deze twee “criminelen” is goed zichtbaar geworden dat Surinamers in een schijnwereld worden gehouden gebaseerd op onwaarheid. Zwarte mensen in Suriname willen zich juist ontwortelen uit deze drogredenen van gedeelde smart, omdat iedereen weet dat het om misleiding en misbruik gaat van zwarte leiders. Zwarte mensen wereldwijd beginnen in te zien dat het persoonlijk leed wordt omgezet in politiek gewin en de zwarten massaal het gelag betalen die achter dit soort politici aanlopen. Daarom, verbeter de wereld, begin bij jezelf en wees geen kanonnenvoer voor politici die etniciteit en rascisme als instrument hebben om macht te verwerven. Hoe meer zwarten hun persoonlijke en dus hun maatschappelijke best doen hoe minder rascisme er op den duur zal zijn. Het omgekeerde is natuurlijk  ook waar. En in dit omgekeerde houden Ronnie Brunswijk en Desi Bouterse ons volk, dom blijven en emotie de boventoon laten voeren zodat zij de grote leider kunnen blijven.

‘Onze vuile was ligt op straat’

31 augustus 2020

'Onze vuile was ligt op straat'
Marvin Hokstam
 

[INGEZONDEN] – “Misschien worden deze dingen die er onderhuids waren nu eens eindelijk geadresseerd. Maar ja, misschien is dat ook wishful thinking.” Wijzere woorden hoorde ik afgelopen weekend niet.

 

Ik moest zondagmiddag naar Utrecht rijden en besteedde mijn tijd in de auto aan een handsfree telefoongesprek met een kennis in Suriname, om het eens te hebben over de spotprent waarin de Zwarte vice president van Suriname als aap werd afgebeeld, en ik kon mijn afkeer met moeite beteugelen.

Het heeft me altijd gestoord dat het multiculti land waar ik ben opgegroeid, met volgepompte borst prat gaat op haar etnische harmonie. Het was een leugen. Ik heb mijn hele leven lang moeten aanhoren dat Suriname “het enige land ter wereld is” waar een moskee en een synagoge naast elkaar staan. Het is een mooie aanblik daar aan de Keizerstraat, bij de monding van de Jodenbreestraat, maar ik heb vaker het tegenovergestelde van die idyllische harmonie meegemaakt.

Ik wist lang voordat ik in Europa kwam wonen al wat racisme was. Ik wist in Suriname al dat ik als Zwart mens voor sommige mensen minder was dan zijzelf, want mij was mijn hele jeugd al geprobeerd in te peperen dat ik me moest gedragen naar mijn kleur.
Ik heb van jongs af aan, aan de mensen die me dat zeiden, mijn hielen moeten laten zien. Assholes achter me laten is niks nieuws.

Maar je hangt je vuile was niet buiten. Als Suriname zich wil blijven presenteren als het 17e rijkste land ter wereld, waarin zoveel verschillende etniciteiten harmonisch naast (en niet langs) elkaar leven, ga ik ook met mijn bescheiden platform geen ander verhaal erover vertellen. Een kleine omissie voor algemene bestwil moet kunnen.

Toen de VHP als een van de grootste winnaars uit de verkiezingen kwam en vrees voor rassensentimenten geuit werd, bleef ik stil. Democratie vind ik bullshit, dus ik uitte mijn mening niet dat het van democratie zou hebben getuigd als de twee grootste partijen (VHP en NDP) waren gaan samenwerken en een evenwichtige coalitie gingen vormen ten bate van het land.
Dat ik vreesde dat de VHP verkoos om liever met ABOP samen te gaan werken, omdat ze misschien dachten dat ze die “Marrons” makkelijk onder de voet konden lopen, zei ik ook niet. Voordeel van de twijfel, toch?

Ik zei alleen dat ik vond dat het electoraat had moeten kiezen voor een nieuwe wind, in plaats van de gevestigde orde weer te vervangen met de gevestigde orde. Eigenlijk vind ik veel meer over hoe “we” ons telkens in de luren laten leggen door de gevestigde orde, maar dat is een andere kwestie. En wie ben ik?

Dat het nu racistisch uitpakt vind ik daarom niet vreemd. Het verbaast me niet. Racisten ruiken snel hun pis en hun ignorance neemt met rasse schreden toe, net als wanneer een stel losgelaten schurftige honden weer wild wordt en zich een roedel machtige wolven gaat wanen.

Kijk maar naar Amerika en Nederland waar rechtse politiek veld wint en rechtse leiders een superioriteitswaanzin aanwakkeren onder racisten. Trump is aan de macht en noemt Nazi’s “goede mensen” en Zwarte moeders “bitches”, dus zijn volgelingen voelen zich genoeg gesterkt om hun KKK puntmutsen af te doen en hun ware gezicht te laten zien.
Ze rijden anti-Trump demonstranten te pletter met hun auto’s vol confederate stickers, schieten op hun 17e koelbloedig Black Lives Matter demonstranten dood en vluchten daarna zonder enige vrees voor arrestatie, door een politiecordon de veiligheid in.
En dan worden ze “helden” genoemd en wordt er ook nog genoeg geld ingezameld voor hun verdediging, want ze kwamen op voor de “democratie van hun land”.
De mensen die zij neermaaiden hadden beter moeten weten dan voor Zwarte mensenlevens en mensenrechten op te komen na een avondklok die was afgekondigd om te verbieden dat mensen voor Zwarte mensenlevens en mensenrechten opkomen.

Yes, I said it; de verdediging van de cartoonist die Ronnie Brunswijk als een ongeschoolde aap afbeeldde, is net zo erg als wanneer mensen in de verdediging springen voor white supremacists die zich verzetten tegen de notie dat een Zwart leven ertoe doet.

Als je al niet eens het besef kan hebben dat je een mens niet als een dom dier afbeeldt … als je in staat bent om daarna te schrijven dat een Zwart mens moet overwegen om “apetrots” te zijn dat jij hem afbeeldde als een aap … dan ben je net zo erg als de ergste racist die “all lives matter” roept.

Je bent misschien geen racist, maar als het kwaakt als een doks en het tekent cartoons als een doks … dan is het zo ignorant als fuck!

Zeker als je ook nog de ballen hebt om net als die laffe KKK racisten die nu trots hun hoodies
afdoen, uit de anonimiteit van je cartoon te stappen om een publieke statement te maken waarin je zegt dat de Zwarte VP apetrots zou moeten zijn dat jij hem een harige apenstaart gaf.

Daar begint het mee. Miljoenen mensen zijn geen ignorant Trump volgelingen, maar velen voelen zich wel gesterkt door zijn leiderschap dat hen ervan overtuigt dat ze superieur zijn en ik inferieur.

En zo weten honderden duizenden Surinamers ook beter, maar er zijn onder hen velen die zich ineens gesterkt zien door een etnisch onevenwichtig leiderschap dat hen een soortgelijk gevoel van superioriteit geeft. Dat hen zegt dat Zwarte mensen inferieur zijn. En dom genoeg om bullshit te slikken als toffie.

Ja, dat zeg ik ook. Ook in Suriname denkt men dat Zwarte mensen dom zijn en niet doorhebben dat wanneer je hen beledigt, het een belediging is.

Hate me for speaking truth; I don’t give a fuck.
Want ik was het niet die de vuile was buiten ging hangen.

Suriname is gebouwd langs flinterdunne etnische lijnen en die hebben altijd breuken getoond. Ik weet het. Iedere Surinamer weet het. Maar we hebben onze vuile was altijd liever binnengehouden.

Wel, hij is nu zichtbaar voor een ieder, sinds de cartoonist de Zwarte Marron vice president als een aap afbeeldde. Sinds zijn hoofdredacteur hem onder de bus smeet.

Sinds de cartoonist zelf met een “sorry dat je mijn racisme racistisch vond” excuus kwam. Sinds hij ervan uitging dat zwarte mensen wel zouden geloven dat hij het als een compliment bedoelde toen hij een Zwarte man als aap tekende …. in 2020, wanneer iedereen weet het geen compliment is.

Sinds mensen hem publiekelijk gingen verdedigen.

Ja, ik moest ook walgen van die opiniestukken die in de kranten verschenen de afgelopen dagen. Hoezo is de cartoonist die al jaren ongeremd gore racistische prenten tekent ineens “de cartoonist des vaderlands”? Hoezo krijgt hij een ode?

Hoezo publiceren kranten opiniestukken waarin de vice president wordt bekritiseerd voor zijn reactie tegen racisme? Hoezo schrijft een krant “de cartoon werd als racistisch ervaren” waar het zou moeten schrijven “de cartoon was racistisch”?

Waar haalt een krant die wordt gemanaged door de adviseur van de president het lef vandaan? Hoezo mag de vice president niet gebelgd zijn wanneer hij, een man die als voorbeeldfiguur dient voor veel Zwarte mensen, diep beledigd wordt?
Hoezo is Brunswijk kleinzielig en overgevoelig en hoezo is het “internationaal gebruikelijk” dat hoogwaardigheidsbekleders racistisch op de korrel worden genomen? Onder welke rots wonen die mensen die denken dat hun lezers daar echt in zullen trappen? Vorige week nog werd hier in Nederland een columnist bij De Nieuwe Revu ontslagen vanwege een column waarin hij een vrouw beledigde. En de laatste keer dat een krant in Belgie de Obamas als apen tekende, was er ook ophef. Het is maar een paar jaar geleden, maar die les hebben ze geleerd: je vergelijkt Zwarte mensen niet met apen! Het is het goedkoopste soort racisme en als je het wel doet ben jij het goedkoopste soort racist! Hoezo weet een krant in het harmonieuze Suriname dat niet, maar bladen hier in Europa inmiddels wel, waar het stikt van de rechtse racisten …
Hoezo is het “opgeblazen commotie” wanneer je eist dat mensen beter met jou en met elkaar omgaan?

Hoezo bekritiseert men de vice president voor actie nemen tegen een krant die racistisch is? Had men niet verwacht dat hij zijn ruggengraat ging tonen en teruggromde?

Je dient niet objectief te zijn wanneer het om racisme gaat. Niet als VP, niet als krant, niet als mens. Het is simpel: als je tegen antiracisme bent, ben je vòòr racisme.

Shit. Alleen van Zwarte mensen blijft men verwachten dat we civiel blijven bij krenkend grensoverschrijdend racisme. Als Zwarte mensen echt van zich af gingen bijten iedere keer dat we beledigd werden, zoals de moordpartij enkele jaren geleden bijvoorbeeld nadat een Frans blad een opruiende cartoon publiceerde, zou er geen water maar bloed vloeien in de rivieren op aarde. Zo vaak gebeurt het en zoveel geduld hebben we. Zwarte mensen keren altijd keurig en christelijk de andere wang, maar er is een grens tussen belediging en satire. En één van ze hoort niet in de journalistiek thuis.

Maar goed. De vuile was is buiten. Misschien is het maar goed ook. Soms werkt een goede ruzie therapeutisch voor een relatie. Misschien komen we er samen beter uit. Misschien worden de dingen die er onderhuids waren nu inderdaad eens eindelijk geadresseerd. En ja, misschien is dat inderdaad wishful thinking. De tijd zal het uitwijzen.

Jammer vind ik wel dat in harmonisch Suriname, waar mensen van allerlei rassen vredig naast elkaar dienen te leven, racisme nog altijd de boventoon voert en verdedigd wordt, in een periode van een wereldwijde pandemie, die moeilijk te beteugelen is en al aan tientallen mensen in Suriname het leven heeft gekost.

We zijn altijd geneigd geweest om te pochen dat sommige dingen niet bij ons voorkomen. Dit zou het moment moeten zijn waarop we zouden moeten laten zien dat wat we over onszelf zeggen, echt waar is. Dit zou het moment kunnen zijn geweest waarop we samen konden laten zien dat we boven de grootst mogelijke dreiging staan.
Net een moskee naast een synagoge

Jammer.

Eigenlijk moeten we ons diep schamen.
Maar zullen we het er echt over hebben?
Onze tori ligt toch al op straat.

Marvin Hokstam is journalist, schrijver, educator, maar bovenal mens. En Zwart.

https://www.waterkant.net/suriname/2020/08/31/onze-vuile-was-ligt-op-straat/

CHAOS BINNEN HET SARAMACCAANS GEZAG

27 aug 2020
Bron: Dagblad Suriname
 

Op 12 augustus 2018 heeft ex-president Bouterse samen met zijn adviseurs het advies van vijf granmans en de Saamaka 12 Lo genegeerd en Albert Aboikoni toch tot granman benoemd. Slechts weinigen waren het eens met de gang van zaken. Het benoemen van de granman was doorgestoken kaart van de toenmalige regering Bouterse-Adhin. Maar pas na het overlijden van Granman Belfon Aboikoni barstte de strijd om het granmanschap weer los in 2015. De ex-president haalde alle hoofdkapiteins naar de stad en betaalde ze grote sommen geld om zich afzijdig te houden in het benoemingsproces, zodat hij de kans kon krijgen om zijn eigen beslissing te nemen. Na terugkomst in de dorpen zwegen de kapiteins in alle talen over hun deal met Bouterse.

Grankrutu : Frans Banai

Op 18 juni 2017 organiseerde de Saamaka 12 Lo een grankrutu in Pokigron, waarbij het meerendeel van het Saramaccaanse volk nogmaals heeft bevestigd Frans Banai te willen als opperhoofd. Op de vergadering bracht politiek-hoofdkapitein Carlo Sampi van Nieuw-Aurora naar voren dat Bouterse hem en zijn collega-dorpshoofden naar de stad had gehaald om te vragen zich niet te bemoeien met de benoeming van de granman. Zo lukte het de ex-president om de benoeming van Albert Aboikoni op een slimme manier naar de politieke sfeer te trekken. Vandaar ook dat 98 procent van de Saramakaanse bevolking en de geestenwereld nooit zal accepteren dat Albert Aboikoni hun granman wordt, ook al is hij erkend door het centrale gezag in Paramaribo. Zelfs binnen de Matyau lo in Pikin Rio is er ontevredenheid over de benoeming van Albert. Vooral de Amina-groep heeft gezworen hem nimmer te zullen accepteren als granman. Alleen de familie van Johan Pansa in Bendekonde staat achter hem. De strijd om het granmanschap tussen de twee families binnen de Matyau lo, Amina en Aboikoni, zal voortduren zolang de zetel van de granman niet wordt weggehaald uit Pikin Rio. Deze strijd kun je vergelijken met de Israel-Palestijnse kwestie die eindeloos lijkt te duren. De slinkse manier waarop de Matyau de granman hebben weggehaald bij de Nasi lo heeft een vloek teweeg gebracht die zich blijft wreken onder de Matyau-nakomelingen. Politieke steun uit Paramaribo is niet voldoende om ze daarvan te verlossen. De strijd om het granmanschap is nog lang niet geëindigd. Niet omdat Bouterse zijn politieke kompaan Albert Aboikoni heeft beloond met een granmanschap betekent het dat de strijd voorgoed is geëindigd. Niet omdat de toenmalige overheid de politie en het leger heeft ingezet om de Amina-groep uit Asindohopo te verdrijven, betekent het dat de granman-problematiek is opgelost. Niet omdat Albert Aboikoni zijn granman-uniform heeft aangetrokken en op radio en televisie verschijnt, of op uitnodiging van Bouterse in Paramaribo vergadert,of naar Ghana en China afreist, betekent het dat alles weer normaal is. Niet wanneer je iedereen uitnodigt om in Asidonopo te belonen met een kapitein- of basiatitel, betekent het dat de gemeenschap goed wordt bestuurd. Ondanks het feit dat de strijdende partijen minder zichtbaar zijn in de media en het publieke domein, blijven de vloek en de geestenwereld Albert Aboikoni en zijn aanhangers ondermijnen. De granman is het hoogste gezag in de Saramaccaanse wereld, maar het is tegelijkertijd ook een spirituele functie. De benoeming, installatie of macht van de granman ligt niet alleen in handen van de mens, maar zit dieper verankerd in de geestelijke wereld. De granman heeft bijzondere verplichtingen jegens de voorouders die direct te maken hadden met de bezweringsgod (Soigadu) die de Surinamerivier leefbaar heeft gemaakt voor hun nakomelingen. Als je op een ongepaste manier de granmanzetel bestijgt, zoals in het geval van Albert Aboikoni, zonder toestemming van het volk en de geestelijke wereld, zullen jouw zaken nooit goed lopen. De grote vloek van het Saramakaanse volk en de gesteelijke wereld zullen alles wat je doet laten mislukken. De macht van de granman ligt dieper verankerd in de Saramaccaanse cultuur en traditie dan in de westerse leer (bakaa lei). Daarom lukt het Albert Aboikoni maar niet om sinds zijn benoeming door Bouterse de zegen te krijgen van de bevolkingen door de geestelijke wereld. Wat de granman eerst moet doen voordat hij kan regeren over de Saamaka samenleving (tii lio). Sinds de benoeming van Albert Aboikoni door Bouterse, heeft hij nog niet één van de verplichte rituelen voor een Saramaccaanse granman gedaan. Als je niet op gepaste wijze de granmanzetel bestijgt, krijg je geen enkele medewerking van de traditionele deskundigen omdat die de Matyau-vloeken niet op zich willen nemen. Wanneer de samenleving akkoord gaat met de benoeming van een granman, dan zijn er vijf rituele verplichtingen die hij moet doen voordat zijn normale werkzaamheden kunnen aanvangen:

Ten eerste moet hij naar Daume zodat de Dombi lo hem bij de gebedsplaats (faakapau) van AvoKunguluka kunnen vrijwaren van de grote vloek (puu fiofio). Met dit ritueel wordt voor de granman de weg vrijgemaakt om de overage verplichtingen te doen in andere dorpen.ü

Ten tweede moet hij offers gaan brengen (tuwe wata) voor AvoGbonugbonu van de Abaisa lo te Masiakiiki. Toen Wetiwoyo van de Matyau lo zijn vader Granman Kofi Bonsuma van de Nasilo had behekst (wisi) in 1835 en het granmanschap had gestolen en meenam naar Pikin Rio, was het Avo Gbonugbonu die de Matyau hiervoor had vervloekt (bai helu da Matyau).

Ten derde moet iedereen die de granmanzetel van de Surinamerivier bestijgt naar Pada Lafanti gaan om te offeren voor Granman Kofi Bonsuma. Daar voeren de Nasi speciale Anago-rituelen uit, waarbij ze de vloek bezweren zodat hij zijn werk als granman naar behoren kan doen.

Ten vierde moet hij naar Bendiwata afreizen, alwaar hij lopend op zijn knieën (waka ku kini) vergiffenis dient te vragen bij de bezweringsgod (Soigadu) en om offers te brengen (paka palima) voor de feiten die opeenvolgende Matyau hebben gepleegd bij het overnemen van het granmanschap. Op deze manier wordt hij gezegend om de gemeenschap te kunnen leiden.

Het vijfde wat hij moet doen, is een eerste werkbezoek brengen bij alle dorpen langs de rivier (lontu lio). Bij elk dorp krijgt hij een feestelijke ontvangst en een bezoek aan de gebedsplaats voor een plengoffer (tuwe wata a faaka). In de christelijke dorpen zingen en bidden ze voor hem in de kerk. Pas na zijn rondleiding langs de rivier mag hij zich granman noemen en is hij bevoegd om het volk in krutu bijeen te reopen (kai liokuutu).

Sinds Bouterse ruim twee jaar geleden Albert Aboikoni tot granman heeft benoemd, zijn geen van deze verplichte rituelen uitgevoerd. De vier lo ́s die deze speciale kennis bezitten zijn: Dombi, Abaisa, Nasi en Langu. Deze lo ́s zullen nooit overgaan tot het uitvoeren van deze rituelen voor een Matyau-granman zo lang Paramaribo niet de kandidaat erkent die de meerderheid van het Saramakaanse volk als granman wenst. De eer die de Saramakaanse granman had is behoorlijk aangetast door de handelingen van de toenmalige regering Bouterse en de Matyau lo. De kunu en de vloek van het volk werken door binnen de Matyau lo. De vloek van het Saramakaanse volk en de geestelijke wereld heeft een zondanige impact op de Matyau dat alles wat de NDP-granman Albert Aboikoni onderneemt dreigt te mislukken. Dat zou anders zijn geweest als Albert Aboikoni zich bij de bevolking en de geestelijke wereld had geëxcuseerd (begipaadon) voor het feit dat hij op een ongepaste manier aan de macht is gekomen. Maar dat heeft hij niet gedaan. Het eerste wat hij deed toen hij plaatsnam op de granmanzetel was ontslagbrieven sturen naar de kapiteins en basia ́s van Saamaka 12 Lo omdat hij ze ziet als een bedreiging voor zijn alleenmacht. In oktober 2018 hield Albert Aboikoni een gebedsceremonie bij de samenvloeiing van de Gran Rio en de Pikin Rio (Tuliobuka begi). Nauwelijks drie dagen later verdronk een van zijn onderdanen vlak bij de plek waar hij zijn gebeden heeft uitgesproken. Op zijn eerste grankrutu te Asindohopo gebeurden er ook vreemde dingen. Twee van de aanwezigen moesten ziek worden afgevoerd. De redimusu adviseur van Bouterse, Salomon Emanuels kreeg een beroerte en werd per vliegtuig naar het ziekenhuis in Paramaribo gevlogen. De delegatieleider uit Masiakiiki werd halverwege teruggeroepen omdat zijn zoon was overleden. De boot van de politiek benoemde kapiteins en basia’s uit Nieuw-Lombe en Klaaskreek kapseisde op de terugweg, waarbij ze al hun baggages kwijtraakten te Bofokule Dan. Voor het Saramaccaanse volk waren dit sterke aanwijzingen dat Albert Aboikoni niet door de geestelijke wereld wordt geaccepteerd als granman.

Paramaribo, 12 augustus2020.

E. Kwadjani, voorzitter van de actiegroep Puu Saamaka A Notu is opgericht in 2015 met het doel om het Surinaamse volk en de rest van de wereld heldere en onpartijdige informatie te verschaffen over de kwestie van de Saramaccaanse granman.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *