BRIEF 4
08 Maart 2017
MACHT PUR SANG: L’etat c’est moi.
Stelling:
Het algemeen belang is het recht van het totale volk en niet dat van 1 persoon die zich achter het volksbelang verschuilt als toevallige President. Met andere woorden: Moet de rechter, het parlement of het volk de President terug fluiten of andersom?
Geinspireerd door de internationale vrouwendag en met referte naar mijn vorig schrijven d.d 08 februari 2017, onderstaand een vervolg van mijn verdere analyse om te begrijpen waarom mijn case onopgelost blijft. Door verder te analyseren krijg ik nieuwe inzichten en bemerk ik dat ik niet de enige ben wiens rechten worden vertrapt, maar dat het bestuur van het land structureel en fundamenteel verkeerde inzichten en handelingen verricht die grotendeels in het nadeel zijn van burgers, met name de meest kwetsbare groepen in het land. Zaken staan niet op zichzelf, in de kern is er hetzelfde probleem, namelijk een overheid die zichzelf de strop heeft omgedaan en het totale volk het gelag daarvan moet betalen, ook ondergetekende.
De internationale vrouwendag is daarom een uitgelezen podium voor mij om mijn aanklacht tegen de overheid wereldkundig te maken. Mijn analyse behelst dit keer de relatie tussen de machthebbers(vrouwen en mannen) met een denkwijze van: “L’etat c’est moi” en mijn onderstaand thema. Als vrouw en in de eerste plaats als mens is het mijn plicht op te komen voor mijn recht op recht, mijn vrouwenrecht, mijn onderwijs- en ontwikkelingsrecht, mijn inmiddels “vergane” arbeidsrecht, mijn pensioenrecht, kortom mijn mensenrecht.
Mijn thema is dan ook : “Niet bang zijn om te spreken”: “je pense, donc je suis ”
Vrijheid van denken en spreken is het hoogste goed dat een mens bezit, omdat een mens meer is dan slechts materie.
Het is dan ook mijn plicht om mijn stem te laten horen, strijdbaar te blijven en door te gaan met mijn gevecht, wat ook het gevecht van velen schijnt te zijn in Suriname, mannen en vrouwen. Met mijn aanklacht roep ik op deze internationale vrouwendag alle vrouwen van Suriname op hard en duidelijk hun stem te laten horen wanneer met name vrouwen in de top van het bestuur van het land het gemunt hebben op andere vrouwen en er alles aan doen om kritische vrouwen uit te schakelen. Onze mannen/arbeiders zijn door hun vakbondsleiders al in de steek gelaten. Maar de vrouwen zullen aan de zijde van hun mannen de strijdbijl oppakken. De vrouwen gaan voor in de strijd, het onderwijs bevat het grootste leger georganiseerde vrouwen, en het zijn deze vrouwen die zich momenteel roeren en vastberaden zijn hun rechtszekerheid en recht op recht te bevechten. En als er iets is waar deze President bang voor is dan is dat wel de kracht van de volgende drie woorden: “organisatie, eenheid en solidariteit” . “De ontwaarding van onze munteenheid heeft gemaakt dat inkomens en lonen veel minder waard zijn geworden dan twee jaar geleden, en hierdoor worden vooral de arme gezinnen het zwaarst getroffen. Helaas constateren wij dat de instituten die daarvoor behoren op te komen – onder andere sommige vakbonden en hun leiders – zich laten inkapselen door de politiek en de arbeiders aan hun lot overlaten.” (http://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/40114)
Vrouwen in het onderwijs voeren een verantwoorde en rechtvaardige strijd olv hun vakbondsleider. De vrouwenorganisaties zouden deze vrouwenstrijd annex onderwijzersstrijd moeten ondersteunen omdat het recht op recht in het geding is en de onderwijzers de slaaf-meester verhouding van de overheid beu zijn. De patronage banden moeten doorgeknipt worden in Suriname, de dictatoriale wijze van besturen een halt worden toegeroepen en dat gaat elke Surinamer aan, man en vrouw. Want heden ik, morgen gij.
De administratieve rechter of wel ambtenarenrechter
Het bestuur van het land heeft zichzelf zodanig verkeerd ingericht met names and faces, patronage en vriendjespolitiek dat er een complete chaos is ontstaan, zoals ik al eerder schreef in mijn brief van 08 februari 2017.
In deze bestuurlijke wanorde is er geen vertrouwen van de burger in de overheid. De overheid in crises en met de rug tegen de muur valt altijd eerst de meest kwetsbare groepen aan om tegemoet te kunnen komen aan de eisen van internationale financiele instellingen. Op een eenzijdige dus niet eerlijke en ondemokratische manier, en bovendien een niet transparante manier van handelen probeert de overheid het ambtenarenapparaat mogelijk af te slanken en dictatoriaal haar wil op te leggen aan de meest kwetsbare groepen “vrouwen” in dit geval.
Volgens de regels van de wet.
De overheid kan niet doen wat ze wil en met eigen (mis) interpretaties komen aan de wet en het recht van anderen. Toekennen van mijn en andermans recht is geen gunst maar een plicht van de overheid conform de wetten in dit land.
De wet is de wet en een overeenkomst is niet eenzijdig te beeindigen of naar eigen goeddunken en in eigen belang anders in te vullen. “ Als een leraar is aangesteld krachtens de ambtenarenwet, dan moet hij ook volgens de regels van deze wet worden ontslagen. Daarbij moet ook rekening worden gehouden dat elke leraar, dat zijn er samen ongeveer 11.000, het recht heeft om ook volgens deze wet bezwaar aan te tekenen tegen het ontslagbesluit en daarna in beroep te gaan en eventueel te stappen naar de ambtenarenrechter.”
http://www.suriname.nu/101/1dagbladsuriname2.html
Eenmaal haar wil opgelegd en doorgedrukt betekent dat er bij in beroep gaan tegen het besluit van de overheid de leerkrachten bij de administratieve rechter te biecht moeten gaan. En precies hier zit hetzelfde probleem als met ondergetekende want de ambtenarenrechtspraak in hoogste en laatste instantie ligt in handen van de President die zichzelf en zijn eigen bestuur beschermt. De President is daarom ook degene die middels zijn minister van onderwijs de beslissing neemt om het ambtenarenapparaat af te slanken, dus enerzijds de politieke besluiten nemen en vervolgens dezelfde besluiten juridische ongedaan maken, dat is een contradictio sine qua non door conflict of interest. Eigen belang eerst, dat heeft de voorrang bij de politieke machthebbers. Net zoals bij de amnestiewet, gratie en het constitutioneel hof is het de President die het laatste woord heeft.
Wanneer in een persoon niet alleen tegenstrijdige functies zijn verenigd maar het Semi-Presidentieel stelsel bijna alle bevoegdheid legt in handen van de President dan gaat het goed fout. Komt daar nog bij het schaduwkabinet met cordon-sanitair en concentrische circels. Het zou de parlementsvoorzitster sieren om dit soort cruciale vraagstukken van complete incapseling van een geheel volk aan de kaak te stellen en onderwerping aan patronage en vriendjespolitiek uit te bannen in de Republiek Suriname, want ontwikkeling loopt via de wet en niet volgens de wil van mensen. Zonder wetten geen bescherming en ontwikkeling en de hamer is in handen van de voorzitster van de Nationale Assemblee en niet van de President. Zij en haar leden kunnen en moeten de President terug fluiten. Maar de realiteit is helaas anders.
De voorzitster van de Nationale Assemblee
Een vrouw die een heroische rol kan spelen, ware het niet dat haar partijvoorzitter haar in alle vrijheid van denken en handelen beperkt en afremt. De President is haar partijvoorzitter die meer macht heeft in het parlement dan de voorzitter van het Parlement. De geestelijke ketening van partijpolitieke loyalisten mag nooit boven het algemeen belang van de natie worden gesteld. Er is van alles mis als belangrijke wetgeving die richting kan geven aan de ontwikkeling van de natie en de bescherming van burgers en beroepsgroepen uitblijft, maar ook buitenlandse investeerders belemmert voet aan wal te krijgen in de economie van het land als de President ook deze bevoegdheid naar zich toetrekt en het parlement overruled. ( zie in dit verband de MOU met de Alcoa). Een onderwijswet, milieuwet , investeringswet en anti-corruptiewet ontbreken terwijl een amnestiewet in no time werd gemaakt. Er is geen vrijheid van denken en daarom is het Surinaamse parlement meer in dienst van de regering en meer nog vervallen tot de beschermvrouwe van de President omdat steeds weer door dezelfde partijloyalisten een verdediging wordt opgezet om hun partijvoorzitter te beschermen en structurele en fundamentele wetgeving maar niet van de grond kan komen. Dit is een onhoudbare situatie en anti de triaspolitica leer. Vrijheid van spreken en denken van partijloyalisten is aan banden gelegd en dezelfde behandeling denkt de leiding van het land de burgers van Suriname op te dringen. De tijd is aangebroken dat wij als Surinamers niet bang moeten zijn om hard en duidelijk te spreken en op te komen voor elkaar door te vechten tegen verarming, onderwerping, onderdrukking, intimidatie, leugen, bedrog, manipulatie, verdeel- en heers. Eenheid en solidariteit maakt macht. Voorwaarde is “emancipate our mind from mental slavery”.
Het volk krijgt steeds meer in de gaten hoe het systeem van de President werkt en hoe de voorzitster van de Nationale Assemblee geen leiding geeft maar onder leiding staat van de President en hiermee een cruciale rol vervult in degradatie van het instituut van Parlement en medeschuldig is, zo niet de hoofdschuldige is aan de ellende waarin het volk onder gebukt gaat omdat de voorzitster simpelweg haar werk niet doet zoals het behoort, niet kan doen zoals het behoort omdat zij niet durft te spreken en de President durft te corrigeren. Al de leiders die zich leiders noemen durven niet te spreken tegen hun meester en zijn medeschuldig aan de teloorgang van Suriname. De geschiedenis zal hen niet vrij spreken.
Intimidatie en provocatie.
De twee iron-ladies, de wetgevende en de uitvoerende macht vertegenwoordigend, vervullen een cruciale positie in de rechtsstaat. De persconferentie van de vrouwelijke minister van Justitie en politie tegen de drie vrouwen de Krijgsraad vertegenwoordigend, sprak boekdelen. Het rechtssysteem is niet alleen onderuitgehaald maar ook de persoonlijke belediging door incompetentie te suggereren van de drie vrouwelijke rechters was unfair omdat dezen niet ook een persconferentie kunnen beleggen om de minister van repliek te dienen. En dat allemaal om de eerste burger van het land een grote dienst te bewijzen. Over de rol en positie van de iron-ladies is het laatste woord nog lang niet gezegd. Stille vrouwen komen niet in het voetlicht, worden verdrongen en ondergesneeuwd door de ijverige dienaressen van de heersende elite, vrouwen maar ook vele mannen die weigeren toe te treden tot de sectarische orde rondom de President.
Primaat van de politiek over de onafhankelijke rechtspraak?
Met inzet van alle middelen van de staat alsof dat het prive eigendom van de President in samenspraak met de voorzitter van de Nationale Assemblee is, wil het bestuur de totale macht uitoefenen op parlement, rechterlijke macht en de burgers. Alleen met de denkwijze in de titel van mijn schrijven kan dit gedrag van de heersende machthebbers geplaatst worden. Alleen mensen die zich oppermachtig wanen tonen disrespect naar burgers, instanties en organen van staat. Denken met alles weg te kunnen komen, want het volk zMet misbruik van hun macht denken zij dat alles mogelijk is, maar zoals ik al eerder zei in mijn schrijven van 08 februari 2017: “macht gaat net zo lang door tot macht macht ontmoet.”. Het zijn wij, het volk en burgers van Suriname om de President tot inzicht te brengen dat de ministers en het bestuur in dienst van het volk zijn en onze belangen en onze rechten moeten dienen en niet zichzelf zegenen omdat zij het kruis in handen hebben. De enige manier om de politieke overmacht te stuiten op demokratische wijze is om niet bang te zijn te spreken, de stem van het volk is de hoogste macht, en niet alleen op de dag van de verkiezingen. Vervolgens heeft de hoogste rechterlijke instantie het Hof van Justitie het laatste woord, het primaat en het prerogatief om uiteindelijk te bepalen wie er gelijk heeft in straf- en burgerzaken en geschillen tussen organen van de staat onderling en tussen overheid en burgers. En niet het politieke bestuur, de President persoonlijk, noch de Nationale Assemblee, maar de onafhankelijk rechters van de rechterlijke macht. Wij leven in een demokratische rechtstaat gebaseerd op de trias politica. Maar onze President gedraagt zich als een Vorst met zichtbare minachting voor het hoogste college van staat, een orgaan dat als poppenkast is betiteld door hem. Met consequent en systematisch misbruik van macht is de President in feite onfeilbaar, onaantastbaar, onoverwinnenlijk, een omstandigheid dat absoluut onacceptabel, unfair en verwerpelijk is in een demokratie. Presidenten van deze signatuur moeten gestopt worden door te spreken en onze stem massaal te laten horen, nationaal en internationaal omdat dit geenszinds de bedoeling kan zijn van een demokratie. De geest van de demokratie ademt vrijheid uit. Langs demokratische weg een dictatuur ontwikkelen herbergt een tegenstelling in zich, is ondemokratisch en aangezien Suriname formeel een demokratische rechtsstaat is, is nog steeds het volgende adagium van kracht: “ “Niemand kan interveniëren in een lopende rechtszaak. Dat vindt de president ook. Hij zegt erbij dat hij alles mag aanwenden wat binnen de constitutie is toegestaan om zijn zaak te verdedigen. Ik vind echter dat het stopzetten van de rechtszaak geen vorm van verdediging is maar manipulatie van het rechtssysteem ten eigen voordele.”
http://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/40177
Verwarring zaaien.
Behalve de geestelijke brainwashing en uitspraken als “de mens staat” centraal en “ik hou van u, u hoeft niet van mij te houden” wordt bewust een volk op het verkeerde been gezet terwijl de President precies het tegendeel bewijst aan de natie: armoede en geen ontwikkeling. Dezelfde methode, hetzelfde model wordt gebruikt om het rechtssysteem te manipuleren.
Zeggen en niet doen wat je zegt maar de schijn ophouden is ongeoorloofd en kan gekenmerkt worden als misleiding, manipulatie en bedrog. Ook het uitlokken en uitdagen van prominenten die niet behoren tot de aanbidders van de President, die worden beschimpt op politieke podia, in de media en bewust woorden in de mond gelegd die zij niet gesproken hebben. Dit kan gekenmerkt worden als opzettelijke verdraaiing en de samenleving een verkeerd beeld geven omtrent personen. Dit bewust op het verkeerde been zetten van het volk is een politiek middel van de heersende elite om verwarring te zaaien zodat niemand het meer begrijpt en hierdoor de eenheid van het volk te breken, want een verenigd volk is gevaarlijk, is in staat een onderdrukkend en bedriegelijk systeem voortijdig naar huis te sturen, wat nooit de bedoeling mag zijn voor deze President anders komt hij persoonlijk in de problemen vanwege een lopend strafproces. Maar meer nog, wat veel gevaarlijker is, is dat het politieke imperium dat de President om zich heen gebouwd heeft, dan ook als een kaartenhuis in elkaar stort. Vandaar dat alles ingezet wordt om de President te verdedigen en in het zadel te houden. Zelf zegt de President: “dat hij alles mag aanwenden wat binnen de constitutie is toegestaan om zijn zaak te verdedigen”. ALLES !!
Met politieke, economische, maatschappelijke, geestelijke en juridische middelen worden kwetsbare groepen, met name de armen, de afhankelijke ambtenaren en de vrouwen het eerste aangevallen. Ook de “onzichtbare hand” slaat toe en bezorgd menigeen slapeloze nachten. De concentrische circels rondom de President worden in positie gebracht om het systeem dat zij hebben opgebouwd in stand te houden, te verdedigen wanneer er gevaar dreigt te ontstaan als kritische burgers en maatschappelijke groepen hun stem laten horen. De mensen die opkomen voor hun rechten worden vervolgens betiteld als te zijn staatsgevaarlijk, staatsvijanden, handlangers van de kolonisator, onwillige honden, mensen die onderworpen moeten worden aan dekolonizing the mind omdat ze “wit” denken. De gemene uitspraken en de aanvallen op burgers die hun rechten opeisen begon met de “beruchte uitspraak” van de President op een persconferentie in 2011 met aan zijn zijde gezeten mevrouw Dr.Drs. Jennifer van Dijk-Silos. Aan het adres van de Inheemsen en Marrons na het mislukken van de grondenrechtenconferentie te Cola Kreeg werd de volgende denigrerende uitspraak gedaan door de President: “Wie denkt dat wijsheid duur is, weet niet hoe duur domheid is”. De bal is door een dappere Marron vrouw naderhand in een ander verband teruggekaast naar de President met de woorden: “ wie niet weet dat hij niet weet, maar denkt dat hij weet, en niet eens weet dat hij niet weet, is een gevaar voor zichzelf en de samenleving.”
Suriname voorwaarts
Ode aan de zovele “onzichtbare” dappere Surinaamse vrouwen in het algemeen, met name de meer dan 4000 geregistreerde vrouwen aangesloten bij de onderwijsvakbond die door hun moed zich te registreren hebben aangetoond niet bang meer te zijn om voor zichzelf op te komen door te spreken via hun ervaren vakbondsleider. Die momenteel een zware maar rechtvaardige strijd voeren, verdienen ondersteuning van de totale gemeenschap. Deze vrouwen zijn moeders en vertegenwoordigen leerlingen, vaders en hun gezinnen. Moge de almachtige hun bijstaan in hun strijd door onbevreesd te blijven spreken.
Ik wil mijn betoog eindigen met ode aan twee Surinaamse vrouwen waarvoor ik persoonlijk diep respect heb, die ook gedurfd hebben zowel mevrouw Dr. Mr. van Dijk-Silos als wel de President van de Republiek openlijk van repliek te dienen. Onze geschiedenis heeft veel voorbeelden van strijdbare dappere vrouwen, maar onze contemporaine geschiedenis laat een nieuwe lichting strijdbare vrouwen zien die ik bij name wil noemen, vrouwen die niet bang zijn te denken en te spreken, op te komen voor het Surinaamse belang. De eenheid en solidariteit tussen vrouwen uit stad, district en binnenland is de onvermijdelijke nieuwe generatie voorhoede strijders die de armoede en onrecht kunnen uitbannen door te spreken en te eisen dat de regering daadwerkelijk de mens centraal stelt en niet zichzelf en haar vrienden. De kracht van de demokratie ligt in de beleving daarvan, want de hoogste macht is het volk en niet de DNA, die slechts vertegenwoordiger is, intermediair tussen regering en burgers. Wanneer zij haar opdracht verzaakt, grijpt het volk eigenhandig in, vroeg of laat. “You can fool the people sometime, but you can’t fool the people all the time.”
Mevrouw Drs.Wonny Boedhoe: een markante uitspraak:
“Het probleem is niet heb ik genoeg geld, het probleem is niet heb ik genoeg inkomsten, het probleem is beheers ik de bestedingenzijde. Daar is er sprake van een procesaanpassing, daar is er nog veel werk te doen. Niet alleen voor deze regering, de komende regering, voor any andere regering, we hebben er nog steeds niks aan gedaan, het is heel erg belangrijk dat we iets doen aan onze payfactor Alleen dan gaan we weten of er genoeg geld is, m.a.w. mag ik een bestelbon uitschrijven. Zolang we dat niet kunnen beheersen, gaan we deze zaken blijven krijgen.” (https://www.youtube.com/watch?v=uvSPvnyspfM )
Ziedaar het probleem. Het is m.i. daarom ook niet verwonderlijk dat de eerste minister van financieen in het kabinet Bouterse-Ameerali mevrouw Drs. Wonny Boedhoe al heel gauw de eer aan zichzelf hield en opstapte. Haar visie staat in ieder geval haaks op de huidige gang van zaken. Een voorziene geest, getuigt van inzicht, intelligentie en visie. Dit kaliber vrouwen die de voorhoede zijn in elke samenleving en gezin, krijgen niet de kans onder een regering met een signatuur van onderwerping. Zonder strijdbare en ontwikkelde vrouwen is ontwikkeling van ons land ondenkbaar. Regeringen met een dictatoriale signatuur remmen bewust deze vrouwen af in hun werk voor de natie en de wetenschap.
Mevrouw Drs. Erna Aviankoi :
Zij vertegenwoordigd het Marron Vrouwen Netwerk en de Associatie van binnenlandse Industrielen. Deze Marron vrouw kreeg de schone woorden onderstaand toegedicht.
“Je hebt getoond een strijder te zijn voor het belang van het binnenland en op deze manier uiten wij onze waardering, zei Aboikoni. Het traditioneel gezag is de mening toegedaan dat Aviankoi als marronvrouw een lans heeft gebroken voor het belang van het binnenland. En verder: “Je hebt ons hart gestreeld met de vechtlust en kennis die je tentoon hebt gesteld, sprak granman Samuel Forster zijn waardering uit. De stamleider gaf aan dat nu de procedures opgang moeten worden gebracht voor de definitieve benoeming te Drietabbetje, de residentie van de Aucaanse granman. De afvaardiging van de Aucaners kreeg de opdracht deze benoeming over te brengen aan granman Matodja Gazon, van welke stam Aviankoi lid is. Namens de Inheemsen gaven de granmans Alaparu Asongo van de Trio’s en Attuk Nuwahe van de Wayana’s hun zegen aan deze voordracht.
(de ware tijd 22 februari 2011)
Aviankoi is gevraagd om op te treden als Hoofdkapitein en zij is in deze functie zaterdagavond 19 febr 2011 op Langa Tabiki gezegend door de granmans.
Beide dames leggen het (deel) probleem bloot in de kern. De bron aanpakken is altijd deel van de oplossing, die oorzaak moet eerst worden blootgelegd met te durven spreken door na te denken en eerlijk te zijn. Het juiste verband tussen oorzaak en gevolg kunnen leggen is in schril contrast met het regeringsbeleid. Hoe kan het ook anders als het eigen belang prevaleert bij de machthebbers.
Naar ik van ganzen harte hoop zijn beide vrouwen standvastig gebleven en hebben zij evenals ondergetekende hun ziel niet verkocht voor een bordje linzensoep.
Conclusie:
Rechters, parlement en volk zijn de meerderheid en gaan boven het misbruik van macht door de President. Het kiekeboe-model door zich telkens te verschuilen achter een niet bestaande entiteit, een niet bestaande waarheids- en verzoeningscommissie zoals bij de amnestiewet, het verwijzen door de Auditeur-militair naar een niet bestaand constitutioneel Hof, een in hoger beroep gaan door het Openbaar Ministerie niet gestoeld op een bestaande wet maar gewoon omdat de President dat wil o.g.v. niet aantoonbaar staatsgevaar daar moet structureel en voorgoed paal en perk aan gesteld worden door een overgrote meerderheid van de bevolking die niet achter deze onwetenschappelijke handelwijze en denkwijze wenst aan te lopen en nog minder zich vrijwillig een dictatuur laat opleggen langs demokratische weg, met als argument de grondwet en de wet bieden de bevoegdheid en zijn in de handen van 1 persoon, de allesbepalende en allesoverheersende President. Dit is een kenmerk van machtsdronkenheid, maar ook van angst waardoor machtsmisbruik valt onder “ALLES”. (http://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/40177 )
Dit alles is tiranni en tegen de wil van het demokratische volk en haar demokratische organen en instituten. Dus kan en moeten de rechters, het parlement en het volk de President terug fluiten en niet andersom? Het is hun historische plicht en demokratisch recht.
Ik zal niet ophouden u als OAS mensenrechtenorganisatie te blijven benaderen totdat ik genoegdoening krijg.
Angeline Y. R. Fernald (gehuwd van Wel)
CC.
Zijne Excellentie De President van de Republiek Suriname
De heer D.D. Bouterse
P/A Kabinet van de President
Kleine Combeweg 2-4
Paramaribo – Suriname