Eugene van der San: BLIKSEMAFLEIDER STRATIEMAN VAN DE LOLO TAKIE: DE ONDERBUIK BESPELER EN DE DOORGEEFLUIK NAAR NDP GELIEERDE MEDIAHUIZEN JOURNALISTEN EN COLUMNISTEN EN AAN DE MANNEN VAN DE STRAAT EN HET FACEBOOK PARLEMENT VAN PROFESSOREN ZOALS MARCEL OOSTBURG
Laster is het opzettelijk aanranden van iemands eer en goede naam, waarbij je weet dat wat je zegt niet waar is, en het je doel is om dit te verspreiden.
Framing en laster voor de tweede keer mislukt, dus alles uit de kast.
Het boosaardig proberen te framen van capabele personen zoals de ex-president Chandrikapersad Santhoki en de procureur generaal Garcia Paragsingh die nooit voor een misdrijf veroordeeld waren zoals NDP leider Desi Bouterse, uitgerekend op deze twee mensen had Eugene van der San het gemund. Niet op inhoud maar op de persoon. Deze boutist Eugene van der San probeerde eerst het verband te leggen tussen opdracht geven aan de procureur generaal door Santhoki en dus moest de rechterlijke macht gemoderniseerd en hervormd worden met meerdere procureur generaals en moest de procureur generaal in persoon weg omdat Santhoki het probleem was. Een nationale leider en de beschermer van de rechtstaat moesten weg. Toen hij zag dat zijn duivelsgebroed volledig bakzeil haalde door de inbreng van deskundigen terzake, kwam deze splijtzwam op de proppen met het salaris van de procureur generaal. Hij legde wederom een verband tussen Santhoki em dit salaris en moest volgens hem Santhoki vervolgd worden omdat hij het bestuurlijke systeem in de war had gegooid met het salaris van de procureur generaal. Het steeds verkeerd het een aan het ander koppelen zei veel over het karakter en het syndroom van de splijtzwammen die het land in een negatieve spiraal probeerde te dompelen. De samenleving werd overladen met afleidingsmanoeuvres en emotionele moddergevechten van de NDP-ers op social media. Columnisten zoals Nita Ramcharan en zogenaamde onderzoek journalisten als Wilfred Leeuwin van Starnieuws ondersteunden gretig in het framen van de aanval ie was geopend op Santhoki en Garcia Paragsingh. Jennifer van Dijk-Silos en Eugene van der San liepen de media plat om de persoonlijke aanvallen kracht bij te zetten. ook met het openbaar bekendmaken en bespreken van het salaris van de procureur generaal haalden zij bakzeil. Het was niet ex president Santhoki noch procureur generaal Garcia Paragsingh die verantwoordelijk waren voor het toekennen van het exorbitant hoge salaris van de procureur generaal. Gajadien pleit voor rechtvaardigheid salarissen, Essed wijst parlement aan als hoofdverantwoordelijke. Advocaat Serena Essed uit stevige kritiek op de totstandkoming van de wet die de financiële positie van de drie staatsmachten heeft gesynchroniseerd. Volgens haar toont de maatschappelijke ophef over de hoge salarissen aan dat het parlement zijn werk onvoldoende zorgvuldig heeft gedaan. Zij stelt dat wetten in De Nationale Assemblee niet altijd diepgaand genoeg worden voorbereid en onderzocht voordat zij worden aangenomen. “Die beloning heeft een wettelijke basis. En dat betekent dat het parlement hier de volledige verantwoordelijkheid voor draagt,” aldus Essed. Essed waarschuwt dat hetzelfde patroon zichtbaar is in lopende discussies over de instelling van een derde hoogste rechtsinstantie en een college van procureur-generaals.
De deskundigheid versloeg wederom de splijtzwam
Serena Essed kwam niet tot de conclusie dat ex- president Santhoki vervolgd moest worden of dat de procureur generaal Paragsingh hebzuchtig was en zich verrijkte boven het arme volk. Met zijn bekendmaking probeerde Eugene van der San te scoren door de onderbuik op social media aan te wakkeren, evenals de Santhoki haters bij de reguliere media. En dit lukte deels: “Een PG die 100x meer accepteert: rechtvaardigheid of schaamteloze zelfverrijking?” Eugene van der San legde het eitje samen met Jennifer van Dijk-Silos en de media en social media werden voorzien van het instrument van stemmingmakerij, polarisatie en het voeden van wrok en haat jegens mede Surinamers. Het oogmerk van de twee splijtzwammen was altijd verwarring te zaaien doordat de hoi polloi achterban ging meedoen in de discussie:
DADA EN BAITA OVER SALARIS P.G EN SITUATIE KOFFIEKAMP en De oppositie heeft moeite met het Initiatief voorstel 3 PG en een Hogeraad. En zo zat het social media hoi polloi parlement van de achterban van Eugene van der San en Jennifer van Dijk-Silos vol met nonsense meningen. Nita Ramcharan sloeg compleet de plank mis met haar gewiekste column en de misleidende foto die zij daarbij plaatste met Asis Gajadin die een plakkaat van e hofpresident Iwan Rasoelbaks in ontvangst nam. Nita Ramcharan liet het voorkomen alsof de VHP een bom had geplaatst met de wetgeving omtrent het salaris van de procureur generaal. Maar meer nog, zij zag niet verder dan haar neus lang was en ging op de persoonlijke toer met haar vraagstelling: “En dan dringt zich een ongemakkelijke vraag op: wist Gajadien toen werkelijk niet wat nu glashelder is geworden? Of wist hij het wél en nam hij het risico bewust? Beide scenario’s zijn ontluisterend.”De titel van haar column was ook in niet mis te verstane woorden: “Column: Synchronisatie werd een salaristijdbom“. De negatieve instelling van op de persoon spelen droop ervan af en de kern van het verhaal zoals Serena Essed dat aangaf, werd verdoezeld. Low Quality en Sabi So’s. Geheime agenda’s met de kwade opzet om personen te framen, te bashen en politieke karaktermoord te plegen. In een interview had de Asis Gajadien genoegzaam aangegeven dat de bedoeling oprecht was en ook zeer noodzakelijk was maar dat er zaken over het hoofd zijn gezien ten aanzien van de differentiatie. Hij pleitte om alsnog in het parlement de wet aan te scherpen tot volledige en toepasbare juistheid. Dat was het wel van het parlement, maar e eerste aanzet was een feit. “VHP Dnalid over commotie rond bezoldiging rechtelijke macht.” En dat is een logisch uitgangspunt, want dat zo een wet er moest komen na langer dan vijftig jaren, dat was evident. In de grondwet van 1975 en in die van 1987, gaf Gajadien aan, stond dik vermeld dat zo een wet er moest komen, alleen er zijn fouten gemaakt, dat werd ook erkend door Asis Gajadien. Bovendien zei hij verder: Gajadien: beloning rechterlijke macht moet in regionaal perspectief worden bekeken.
Volgens de VHP-fractieleider moet het debat daarom niet worden gevoerd op basis van individuele of extreme gevallen. Hij benadrukt dat de uitgangspunten van de wetgeving in de kern correct zijn, maar dat aanpassingen mogelijk zijn waar de groei bij hoge dienstjaren tot uitzonderlijke bedragen leidt.
Gajadien geeft aan dat de initiatiefwet voor de geldelijke voorzieningen van de rechterlijke macht ongeveer twaalf tot dertien jaar geleden is ingediend, in de periode dat Jennifer Simons voorzitter was van De Nationale Assemblee. Hij zegt dat hij destijds samen met anderen het initiatief nam om de voorzieningen wettelijk te regelen. Aldus Gajadien. Maar de splijtzwammen maakten er weer een politiek spelletje van als zou de VHP bewust de grondwet verkrachten. Het tegendeel was waar, het was de VHP die de kat de bel aan bont terwijl de splijtzwammen alleen maar negatieve kritieken konden leveren.
Meedenken in plaats van afgeven vergt eerlijkheid, moed, onderzoek en deskundigheid.
En precies hieraan schortte het binnen het paarse kamp en hun sympathisanten uit de media die als oogmerk een politieke haatcampagne in stand moesten houden om zo de gedoodverfde aankomende president voor 2030 de pas af te snijden. Subtiel en psychologisch werd het spel gespeeld om te framen. De NDP wist heel goed dat zij de job niet kon doen en dat de man met de meest behaalde zetels niemand minder dan de voormalig president Chandrikapersad Santhoki was. Domheid werd daarom een verdien model in Suriname want hetze, haat, en uitschelden van elkaar, dat behaalde de meeste likes en vieuws. De framer was zelf doodsbenauwd om zelf geframed te worden dus moest hij ervoor zorgen zijn volgers mee te krijgen met de stroom uit vrees om zelf aangepakt te worden. Hetzelfde gold ook voor de volgers en zo draaiden de paarsen in een vicieuze cirkel van mislukking op mislukking van hun scenario’s en geheime agenda’s. Zelfs in het parlement deed de NDP niet anders dan zonder enig onderzoek en zonder een enkel feit te framen en over en weer te schreeuwen wanneer de oppositie hen niet welgevallig was. De chaos werd verergerd door de opstelling van de paarse voorzitter die op de stel gezeten doodleuk meedeed aan discussies en de oppositie van alles toewierp in plaats van dat hij leiding gaf aan het parlement. Chaos in de samenleving kwam ook vanuit de zijde van de paarsen die hun eigen braaksel moesten inslikken voor de ellende waarin zij de natie hadden gestort omdat hun president en vroeg om geduld te hebben tot 2028 wanneer de olie rijkelijk zou vloeien en de president herinnerde ook aan haar morrende achterban dat zij niemand iets beloofd had. De samenleving en de vakbonden waren dus ook meteen gewaarschuwd.
Gewiekste journalistiek een maatschappelijke ramp.
De NDP maakte misbruik van de informele sfeer van het patronage met haar korte lijnen dat in Suriname geldend was. Iedereen kende iedereen en men was bang om neergehaald te worden in de privé sfeer door mensen die systematisch op de persoon speelden en niet op de inhoud. Belangen van de burgerij en de staat konden en mochten niet verkwanseld worden door haatdragende blinde en dove uilen die veroordeelde criminelen als godheid verhieven boven de belangen van de natie. Diezelfde staat, dat deel dat zo aangevallen wordt door de NDP als te zijn partijdig, sprak wel Ashwin Adhin in hoger beroep vrij. Het openbaar ministerie werd helemaal niet teruggefloten, zoals de kop in Starnieuws suggereerde. Adhin in hoger beroep ook vrijgesproken; OM teruggefloten. Binnen de rechtspraak was er geen sprake van terugfluiten, zo zat het systeem niet in elkaar. Een NDP die intern verscheurd was met hetzelfde probleem dat zij tegen Santhoki en Garcia Paragsingh hadden ingezet: het rasisme, waarvan Ashwin Ahin slachtoffer van werd in de partij, want binnen de NDP woedde een racistische strijd.
Conclusie:
Volstaat met de vraag: Wat baten kaars en bril als de uil niet zien en lezen wil.