Drugsdoorvoer, ondergronds bankieren, eigen belang, roofkapitalisme, corruptie en chaos terwijl de president vraagt om geduld van het volk om geen acties te voeren, stijgen de prijzen en is er een parallel wisselkoers. Waar is Chotelall??
(founder/owner website)
Suriname is een ongeordende samenleving en daar maakte het pluche al tientallen jaren misbruik van
Omdat de samenleving niet geordend is golden er totaal andere mechanismen die normaal in de wetenschap niet aan de orde zijn in goed geordende democratische samenlevingen. President Jennifer Simons zei aan protesterende docenten van de technische opleidingen(De Bond van Leraren bij het Technisch Onderwijs (BLTO) dat zij geen salarisaanpassingen kan toepassen omdat anders de prijzen van levensmiddelen en diensten omhoog zullen gaan. Dus hiermee bevestigde de president dat niet alleen vraag en aanbod de prijs bepaalden maar ook psychologische factoren een rol speelden in de samenleving dat leed aan gebrek aan vertrouwen. Bij gebrek aan vertrouwen kwam ook angst en onzekerheid om de hoek kijken waardoor mensen vaak eieren voor hun geld kozen. Van absolute objectiviteit was geen sprake meer van. De omstandigheden van onzekerheid in de samenleving beïnvloedden de gangbare economische theorieën. Met andere woorden wetten waren niet absoluut maar pasten zich aan de samenlevingen aan en de uitkomst van een ongeordende samenleving en een geordende samenleving waren dus niet dezelfde. Niets is absoluut of universeel, alles is onderhevig aan verandering.
Afwijkingen naar gelang de omstandigheden en uniformiteit geen wet van meden en perzen.
Ronnie Brunswijk mag dan wel een terrorist genoemd worden, maar hij is de belangrijkste sta in de weg voor de NDP warlords in het binnenland en de gewapende ex-militairen als beveiligers van hun bezittingen. Een kruidvat in het binnenland waar allerhande smokkel van rondhout en goud plaats vind, waar doden vallen in de uitgeputte goudmijnen van de multinationals, om maar niet te spreken van de enorme hoeveelheid valuta dat naar het buitenland wordt overgemaakt. Dankzij het gebrek aan onderzoeks journalistiek weet de bevolking hier weinig tot niets over, niet eens wie de grootgrondbezitters zijn, wie de eigenaren van de scalians zijn en ga zo maar door. Sensatie journalistiek en onsamenhangende columns van hoofdredacteuren en redacties beheersen de mediahuizen, een walhalla voor de warlords die zo niets hoeven te vrezen omdat niemand graaft. In plaats daarvan wordt er karaktermoord gepleegd op met name Chandrikapersad Santhoki, want dat is lekker makkelijk, een man die voor velen synoniem is geworden voor de VHP. Dat er net als de NDP ook VHP schurken zijn die met elkaar samenwerken is evident, soort zoekt soort altijd op, maar om Santhoki daarvan de schuld te geven omdat het om mensen gaat die op hem lijken, dat is ronduit schandalig. Wie steelt en rooft moet boeten is het standpunt van de voorzitter van de VHP, zonder aanziens des persoons. Dus als de man in kwestie, de leider van de partij een scheve schaats rijdt zal geen enkele uitzondering gemaakt worden door het openbaar ministerie, maar dan moet het bewijs er wel duimendik op liggen. Tot nu toe is er geen enkel bewijs aangeleverd bij het openbaar ministerie omtrent malversaties, fraude en corruptie gepleegd door Chandrikapersad Santhoki maar vanaf de man het interview op Apintie TV had afgestaan, was het hek van de dam in Suriname. Kranten, social media en praatprogramma’s, alles was gericht op Chan Santhoki, negatief en positief. Chan domineerde het nieuws en dat zei toch wel heel veel over het Chan syndroom en vervolgens de karaktermoord die werd losgelaten op de persoon als gevolg van dit syndroom.
Het Chan syndroom als afleidingsmanoeuvre en geschiedvervalsing.
Politieke belangen bij de een, economische belangen bij de ander en historische belangen bij weer een ander. De NPS-er Milando Atompai klom als een spin over de rug van de NPS en vervolgens over zijn eigen coalitie heen om te scoren, terwijl in Para anderen de stoute droom vatten om een tweede stad compleet met trein verkeer te bouwen en weer een ander schreef zo graag de geschiedenis vanuit het perspectief van de gekoloniseerde, terwijl aan de andere kant de valuta handelaren en de exporteurs met de vetste kluif ervan door gingen. De douane was weer open goal geworden, de korpschef was aan de kant gezet, de aanval op de legerbevelhebber lag in de pijplijn en de rechterlijke macht op de operatie tafel. Chaos alom aan de top en aan de basis, want daar reed men letterlijk elkaar dood, huiselijk geweld, mishandeling en berovingen waren aan de orde van de dag. Ieder voor zich, eerst ikke en dan nog niet eens op afstand het eigen land,Suriname. Integendeel, de staat werd leeggeroofd en ordening op een vlaggeschip van morserij was onmogelijk. Fisti prodo, een vlag op een modderschuit is wat er van Suriname geworden is. Op een fundament van drijfzand en chaos konden de warlords welig tieren. Met de olie in het vooruitzicht is de ontwikkeling en vooruitgang van de natie kansloos, de armoede zal exponentieel toenemen als nooit tevoren. Alleen organisatie van het volk kan dit getij keren
Organisatie van het volk de enige weg tot vooruitgang en ontwikkeling
En precies hier zat het dilemma. Het volk was lam geslagen en niet georganiseerd. Vakbonden waren in de meeste gevallen bijna eigendom van een voorzitter. Vele vakbondsleiders hadden een twijfelachtige reputatie van onwaarachtigheid opgebouwd. Het volk was stuurloos en zonder leiders. Maar er gaan altijd ramen open waar deuren sluiten, dat is een natuurwet, er is altijd licht aan het einde van de tunnel, zolang er hard gewerkt wordt. Suriname heeft een nationale leider in de persoon van Chan Santhoki cadeau gekregen, iemand die probeert te verbinden en het rasisme van de NDP en ook in de eigen partij aan het bestrijden is. Maar het vleermuismodel van de NDP draaide de realiteit altijd om alsof het Santhoki is die de grote racist is. De waarheid is evident en de bewijzen zijn er hoe de NDP het rasisme heeft ingezet als instrument van karaktermoord in hun verkiezingsstrijd en ook daarna met de zuivering van met name de bevolkingsgroep die op Santhoki lijkt. Niemand is heilig, ook Santhoki niet, maar daarvoor is er een rechterlijke macht die zijn werk onafhankelijk moet kunnen doen en precies aan deze poot van de trias politica is de NDP heftig aan het zagen: de PG moet weg en er moeten 3 PG’s komen. Maar de democratie en de rechtsstaat staken hier met goed verstand een stokje voor door niet gewillig de NDP wil en ondeskundigheid vanuit het parlement haar hun wil te laten opleggen.
Chan blaas je niet snel omver
Vandaar de paniek en het Chan syndroom. Men weigert de werkelijkheid te zien. De VHP en de ABOP zijn gegeven de Surinaamse realiteit de grootste sta in de weg voor de roofkapitalisten. Niet dat Chan en Ronnie heilig zijn, maar het NDP alternatief van warlords is nog vele malen erger. De jonge natie kan natuurlijk niet direct de beste sprint inzetten, maar er is momenteel geen enkele andere optie dan dat Santhoki wederom het stokje overneemt in 2030, want first things first en pas daarna kan de ruwe diamant verder geslepen worden nadat er een goed en beschaafd democratisch fundament is neergelegd. Nu is het drijfzand en chaos waar de natie aan onder door gaat. Met 17 zetels heeft het volk gesproken en de man met de meeste stemmen is in charge, the sheriff is back in town en de NDP siddert, met aan hun zijde de PALU met het hoogste woord die o zetels heeft behaald.
Een frisse politieke stroming. Het gaat niet om Chan maar om het model
Met een bevlogen bestuurder aan het roer, dat is waar de zogenaamd linkse PALU en NDP bang voor zijn. Chan staat stevig op de dijk en laat zich niet zomaar omver blazen. De toon was door hem gezet en de reacties van de opportunisten zoals Milando Atompai van de NPS waren al zichtbaar, vissen in troebel water op weg naar 2030 door af te geven op zijn eigen coalitie en de president. Scheurtjes in de coalities, zoals sommigen dat noemen. Maar Chan was dus de politieke trendsetter, een verdienste die hij zelf had opgebouwd, want liever politieke character building dan politieke karaktermoord. Chan deed dit zelf beseffende waarschijnlijk dat de beste bode altijd jezelf is. Nu nog de massale steun van het volk om de onbeschaafde wereld waarin Suriname in verzeild is geraakt, te overstijgen door de man die bewezen heeft veel voor elkaar te kunnen krijgen te ondersteunen. Het gaat niet om een persoon Santhoki maar om het object Suriname dat gered moet worden en dat kan alleen door middel van evidence based denken en niet door kwaliteit weg te zetten voor ondeskundigheid en rommel. Het tijdperk van patronage en het verafgoden van leiders moet absoluut tot het verleden gaan behoren. No one is above the law en patroons en volgzame leerlingen zoals dat zich op social media manifesteert, zal met het nieuwe denken een halt worden toegeroepen. Ook ok Santhoki is een gerespecteerde Surinamer die kritisch begeleid moet worden, want de eerlijkheid gebied te zeggen dat hij nu the right man on the right place en the right time is om Suriname er bovenop te helpen. En een ieder mag hier anders over denken, dat is subjectief maar de objectieve werkelijkheid, de hedendaagse realiteit in Suriname en de wetenschap laten zich niet door meningen bepalen, de natuur doet eenvoudigweg haar werk en de stroming van een oceaan is niet te stoppen noch achterwaarts te herleiden. In de visie en het vleermuis-model van de NDP is deze stelling natuurlijk flauwekul.