HET ILLEGITIEME BESTUUR NA HET MOORDVONNIS

21-01-2020

Het heeft er veel van dat in Suriname men maar niet begrijpt wat de kern is van het probleem. Vele schrijvers en de oppositie gaan van het standpunt uit “ wij zijn toch allemaal Surinamers”? Inderdaad zijn wij allemaal Surinamers maar dat is niet het vraagstuk, het punt is dat wij Surinamers zijn met tegenstrijdige belangen waarbij de hoofdtegenstelling erop neerkomt dat een zeer dunne bovenlaag ons land leegroofd en de rol van de oude kolonisator heeft overgenomen. De situatie met de nieuwe onderdrukkers is vele malen erger dan na onze onafhankelijkheid omdat de leiding van ons land vertegenwoordigd wordt door een veroordeeld staatshoofd voor moord en drugsdeal. Vanaf 29 november 2019 is de legitimiteit van ons bestuur aan diggelen gegooid. Het buitenland gaat niet met een moordernaars regiem aan tafel zitten. China, Cuba, Canada, de Phillippijnen en nu ook de VS beoordelen de situatie in Suriname op zijn juiste merites, het moordenaarsregiem wordt niet erkend. Zie in dit verband het bericht dat de minister van Buitenlandse zaken van de VS, Mike Pompeo Suriname niet heeft uitgenodigd voor top overleg. De constitutionele verdedigers van onze rechtsstaat, de rechterlijke macht wordt politiek aangevallen terwijl de oppositionele politiek kiest voor de stoel die de rechtsstaat aanvalt. De rechterlijke macht, in dit geval de drie moedige vrouwen van de Krijgsraad, laten zich echter niet uit het veld slaan door het verraad van de oppositie die maar roept hoe de rechtsstaat wordt aangevallen maar zelf kiest voor de aanvaller door die stoel waarop hij zit te legitimeren in plaats van stelling te nemen tegen de moordenaar op die stoel die zich verschuilt achter het ambt dat hij volledig heeft uitgehold en illegitiem heeft gemaakt met zijn veroordeling. De vraag is of de grondwet toestaat dat een moordenaar staatshoofd kan zijn. Strikt juridisch zit Suriname met een machtsvacuum van een illegitiem staatshoofd, vandaar dat de strikt juridische instanties zoals de Procureur Generaal en het Openbaar Ministerie geen vin verroeren in onderzoek van het illegitieme bestuur die van haar eigen instituten zoals de CBvS die zij zelf bemand heeft een grote corrupte bende heeft gemaakt. Binnen eigen gelederen van het bestuur zwijgt men daarom in alle talen en doet zogenaamd zelf onderzoek, maar een illegitiem bestuur mist het gezag volledig. Juist omdat de veroordeelde moordenaar aan het hoofd van het bestuur elk gezag mist wordt de keten om hem heen steeds drastischer met stelen en heeft de moordenaar als president een horde mensen nodig om zijn gevallen gezag te ondersteunen op 22 januari wanneer hij zelf in de beklaagdenbank van de Krijgsraad moet verschijnen. De schade die de natie leidt door de hele samenleving op die dag te ontwrichten deert de illegitieme president niet omdat hij door deze status van illegitimiteit ook de rechtsgevolgen van zijn wandaden niet draagt. De inkomstenderving op deze dag van zijn partijpolitieke morele ondersteuning zou op hem persoonlijk en zijn partij moeten worden verhaald, wanneer er een nieuwe regering aantreedt. De verliezen die ons land lijdt vanwege deze illegitieme president met zijn moordvonnis geeft temeer aan dat de moordenaar slechts door dreiging en patronage de hele ambtenarij laat leegstromen via zijn CLO partijlid om de wereld te doen geloven dat het volk van Suriname een politieke strijd voert tegen een politiek strafrechtsproces. Maar hoe belachelijk maakt deze moordenaar zichzelf, er is een vonnis uitgesproken, het proces is zogoed als beeindigd ware het niet dat de wet de moordenaar het rechtsmiddel bood van verzet bij zijn verstekveroordeling, van welk verzet de veroordeelde moordenaar gebruik heeft gemaakt. Dus van een politiek proces kan al geen sprake meer zijn, zijn gezag is tanende nationaal nog niet, maar internationaal zeer zeker, vandaar dat de moordenaar de wereld media rondom zijn verschijnen voor de krijgsraad wil misleiden en zijn legitimiteit op deze manier wil bevestigen met de schare opgetrommelde mensen om hem heen. De illegitimiteit wil deze moordenaar zo omzetten in legitimiteit, maar de grondwet en zijn eigen partij statuten verhinderen dat. En toch gebeurt het maar gewoon in Suriname dat dit alles kan, omdat de oppositie geen leiding heeft, het volk niet over de grens durft te trekken door aan te geven dat na het moordvonnis van 29 november 2019 er een machtsvacuum is ontstaan en wij defacto geen president meer hebben die op legitimiteit kan bogen omdat de grondwet dit niet ondersteunt. (Zie mijn blogartikel van 24 jan “illegitimiteit ondersteunt”) De oppositie had vanaf 29 november 2019 niet moeten meedoen aan het politieke tik-tak spelletje van de veroordeelde moordenaar maar de handschoen in de ring moeten gooien en de daad bij het woord moeten voegen dat zij de rechtsstaat beschermd, zoals zij altijd beweerd heeft. De rechtsstaat beschermen betekent dat in de Nationale Assemblee de plechtige verklaring van de illegitimiteit aan de orde moest worden gesteld, waarna de pers en de samenleving ingelicht moesten worden dat het bestuur zichzelf klem gereden heeft in de veroordeelde moordenaar en het ons land niets anders overbleef dan zowel binnen als buiten parlementair het staatshoofd niet meer te erkennen als staatshoofd. Met het niet meer erkennen van het staatshoofd was de leiding in de strijd van ons volk op een zeer correcte manier overgnomen door de oppositie of een deel van de oppositie. Als de VHP leider het presidentschap claimt was hij de eerst aangewezen persoon om voor te gaan in deze strijd, dan had hij waar leiderschap en durf getoond. Dit leiderschap is nu precies wat Suriname ontbeerd, wij zitten opgescheept met bange leiders en opportunistische leiders die elkaar niet vertrouwen, een volk niet kunnen leiden maar enkel op macht uit zijn. Macht en leiderschap zijn twee verschillende dingen. De totale oppositie heeft op het moment supreme het leiderschap laten liggen en de veroordeelde moordenaar juist in de kaart gespeeld dat hij verder legitiem president is. Door deze zware inschattingsfout van de oppositie zit ons land met de gebakken peren. Zolang onze leiders falen en steeds verkeerde standpunten blijven innemen zal het lijden van ons volk langer duren en de oplossing eveneens omdat Suriname leiderschap nodig heeft. Macht zonder leiderschap is ons dilemma.

Suriname niet uitgenodigd voor topoverleg met Amerika

21/01/2020 06:08 – Ivan Cairo  De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Mike Pompeo. Foto:

PARAMARIBO – Suriname participeert niet in de bespreking dinsdag tussen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Mike Pompeo, en collega’s van Caricom-landen. Minister Yldiz Pollack-Beighle kreeg geen uitnodiging en gaat dus niet. De bijeenkomst die in Kingston, Jamaica, plaatsvindt heeft voor enige controverse gezorgd in Caricom. 

Of Barbados wel een uitnodiging heeft gekregen, is niet gezegd. In ieder geval stuurt Bridgetown geen vertegenwoordiger. Premier Mia Mottley zegt dat haar regering niet deelneemt aan onderonsjes waarbij niet alle Caricom-landen zijn uitgenodigd. Barbados is nu voorzitter van Caricom.

Desgevraagd zegt minister Beighle uit de media te hebben vernomen dat er een bilateraal onderhoud zal plaatsvinden tussen de ministers van Buitenlandse Zaken van Jamaica en de VS. “In de marge van deze meeting schijnen enkele Caricom-landen te zijn uitgenodigd. Suriname is niet uitgenodigd. Ook de agenda voor deze gesprekken is ons niet bekend”, aldus de bewindsvrouw.

Ze benadrukt dat Suriname en de VS een “excellente bilaterale samenwerking” met elkaar hebben. Vooralsnog is onduidelijk welke landen zijn uitgenodigd voor de meeting in Kingston. Tijdens een receptie afgelopen zaterdag ter gelegenheid van de viering van de 100ste verjaardag van premier Errol Barrow – nu wijlen – zei Mottley dat de ontmoeting met Pompeo een poging is om de Caricom te verdelen.

“We zoeken geen ruzie. Ik ben niet op zoek naar gevechten, maar ik ben mij ervan bewust dat als dit land niet ergens voor staat, het voor alles te vinden zal zijn. Als voorzitter van Caricom kan ik onmogelijk toestaan dat mijn minister van Buitenlandse Zaken een vergadering bijwoont met iemand waarbij slechts enkele leden van Caricom zijn uitgenodigd. Als sommigen worden uitgenodigd en niet allemaal, dan is het een poging om deze regio te verdelen”, zei Mottley.

In maart 2019 was er ook al onenigheid binnen Caricom nadat de Amerikaanse president Donald Trump een handjevol Caricom-leiders had uitgenodigd voor een bespreking in het Witte Huis. Die uitnodiging werd gezien als een beloning voor hen die een resolutie ondersteund hadden bij de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS). In die resolutie werd de tweede ambtstermijn van vijf jaar van de Venezolaanse president Nicolás Maduro niet erkend.

De vijf Caribische leiders die de bijeenkomst bijwoonden, werden door de premier van Antigua en Barbuda, Gaston Browne, getypeerd als “zwakzinnig” door op de uitnodiging van Trump in te gaan. “Ik schaam me voor die zwakke leiders die zich laten gebruiken om de agenda van anderen uit te voeren,” schreef Browne op zijn Facebook-pagina.

Het besluit van de vijf om naar die meeting te gaan, werd ook bekritiseerd door Ralph Gonsalves, de premier van St. Vincent en de Grenadines. Gonsalves beschuldigde de VS ervan dat hij de regio probeerde te verdelen. Ook de premier van Trinidad en Tobago, Keith Rowley, leverde kritiek.

http://www.dwtonline.com/mobiel/?node=492269

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *