De grote misleider en geopolitiek uitgesloten Simons vond een olie excuus
Het nieuwe imperialisme trof de zwakke economieën diep in het hart. Venezuela viel als eerste om en de VS nam de rol van wereld leider op zich. Regime-change en machtswellust bewezen dat in Venezuela er geen chaos was ontstaan. Het leek er eerder op alsof de bevolking zich bevrijd voelde van de ex-president Nicolas Maduro, terwijl de door de Amerikanen in het zadel geholpen Delcey Rodriquez genoot van haar verworven macht. Frankrijk en Nederland, de voormalige kolonisatoren met de meeste koloniën bleven niet achter op de expansie van de VS en hun oorlogsschepen trokken richting de straat van Hormuz in het Midden-Oosten om ook mee te delen in de gouden olie toekomst. Energie en gas leveranties waren door de oorlog tussen Rusland en Oekraïne al een probleem gebleken in Europa. Het midden oosten was een strategische voorraadkamer en de machtigsten in de wereld brachten dat onder hun controle. Nederland en Frankrijk lagen om de hoek wat betrof de westelijke hemisfeer en de Amerikaanse macht in de regio. Suriname was dus gewaarschuwd omdat ook Cuba op instorten stond vanwege de huidige economische boycot door de VS die veel zwaarder was dan die ervoor vanaf de varkensbaai crises in 1962, toen Cuba volledig geïsoleerd werd door de Monroe doctrine en Iran, China en Rusland de stevige bondgenoten werden voor het kleine eiland. Een doorn in het oog van de Verenigde Staten met anno 2026 met Donald Trump aan het roer als resultaat de volledige vernietiging van Cuba door de economische boycot. Met de val van Venezuela lag de olie leverantie aan Cuba nagenoeg stil en met de oorlog tegen Iran was Cuba vrijwel compleet van de olie afgesneden.
Olie en NDP leningen
De olie inkomsten van Suriname zullen in 2028 volledig naar schuldaflossing gaan vanwege de miljarden leningen door president Simons, aldus Asis Gajadien. De toekomst zag er verwoestend uit maar de president voerde de aangekondigde maatregelen aangaande de toeslagen versneld uit vanwege de gevolgen van de oorlog in het Midden-Oosten . Suriname mocht er donder op zeggen dat zij onder leiding van de NDP zou afglijden naar een zeer armoedig land. De bevolking was te laag geletterd en niet in staat behoorlijk voor zichzelf te zorgen. En dit al tientallen jaren lang. De NDP ging van 16 naar 17 zetels en de HVB o.l.v Rayond Sapoen verwierf 1 zetel . Slechts 1 zetel winst voor de NDP met een zware campagne betekende dat deze partij die met drie samenwerkende partijen de verkiezingen inging, deze niet gewonnen had. De wereld maakte ook haar analyse en van een regime-change in Suriname vroeg of laat bestond geen enkele twijfel, democratisch of van buitenaf, het zou net zoals in Venezuela geen burgeroorlog teweeg brengen omdat Simons echt niet geliefd was bij het volk. De Amerikanen gaven nu al het overduidelijke signaal en het allerlaatste duwtje aan de NDP om voorgoed van het toneel te verdwijnen in 2030 of mogelijk zelfs eerder. Suriname en de wereld waren NDP-moe ,dat was duidelijker dan ooit tevoren. Van een revolutionaire partij was ook al geen sprake, dat bleek overduidelijk aan het gedrag van de rest van de overgebleven socialistische regimes zoals Nicaragua en Cuba. Omdat Cuba geen drugsland is waren de Amerikanen in gesprek met het regime. “VS praat met personen uit kring rond Raúl Castro over toekomst van Cuba.” “Volgens berichtgeving van Miami Herald gaan het om informele contacten met invloedrijke figuren binnen de Cubaanse machtsstructuur.” Cuba besefte dat de wereld veranderd was en haar steunpilaren waren komen weg te vallen. Maar Suriname was een ander verhaal en was vanwege haar drugs imago zowel vanuit de socialistische en westerse wereld volledig geïsoleerd. De NDP aan het roer vol met drugs, goud- en hout warlords, een corrupt leger en politiekorps, corrupte ambtenaren en een wild-west in het binnenland met gewapende bendes, was een totaal ander land dan Cuba en had meer gemeen met Venezuela. De chaos kon de president de kop kosten en Suriname in een nog grotere chaos storten wanneer de vlam in de pan sloeg vanuit het volk en de eigen NDP verdeelde achterban. Nu al werd vanuit eigen NDP gelederen behoorlijke obstructie gepleegd. Op een zeer geraffineerde en gewiekste manier presenteerde zich een “purple power” aan een van de satellietzenders van de NDP. Suriname was deel van de wereld en in negatieve zin met het bende geweld en de drugsafrekeningen kon het land met een zeer zwakke leiding en een interne machtsstrijd zonder plan en ontwikkelingsvisie noch beleid afglijden tot een zeer onveilig en zwaar armoedig land met alle gevolgen van dien voor de regio met grensoverschrijdende criminaliteit en smokkel. President Simons sprak op 12 maart 2026 in haar toespraak tot de natie over een regeerprogramma welke onderhevig was aan de omstandigheden in het Midden- Oosten maar zij gaf niet aan welke gevolgen en volgens welk plan en hoe die dreiging uit het Midden-Oosten te pareren en het volk te zullen beschermen. Alleen de toeslagen-beloftes zouden versneld worden uitgevoerd en gesprekken gevoerd worden, zei ze in haar toespraak van 4:27 minuten. President kondigt versnelde steunmaatregelen aan vanwege gevolgen oorlog Midden-Oosten
Alle ingrediënten aanwezig voor het instorten van het NDP regime
Het was voelbaar slechts een kwestie van tijd voor de NDP staatsmacht. De slimme president probeerde tijd te kopen en sprak de natie toe over de omstandigheden in de wereld en de oorlog in Iran. Geen woord over concrete gevolgen hiervan, over energie tekorten of prijsstijgingen van benzine en alles wat met de olie samenhing. Misleiding om haar val te vertragen met allerlei mooie beloften. Het volk zou wederom begrip moeten hebben want oorlog was oorlog, geduld en begrip vragen zoals de president al deed voordat de oorlog begonnen was. Zij verklaarde toen dat er geen geld was en dat de lonen niet verhoogd konden worden. Met de dure olie zal de economie compleet vast draaien. Dure importen en dure transportkosten zouden een genadeslag geven aan de economie, het ongeleide projectiel dat president Simons niet onder controle had, waarop zij geen enkel plan noch beleid op kon los laten wanneer er schaarste zou ontstaan. Er was geen enkele buffer opgebouwd voor moeilijke tijden want de NDP hield alleen met zichzelf rekening om slechts aan de macht te blijven en de rechterlijke macht onder controle te krijgen maar ook om de staat leeg te plunderen. Met zwak leiderschap, coalitie-perikelen, zware polarisatie, uitsluiting van deskundigheid, racisme, bestuurlijke chaos en de frontale aanvallen op de rechterlijke macht, het leengedrag, de regionale isolatie, geen ontwikkelingsplan plus de voelbare gevolgen van twee oorlogen in Iran en Rusland-Oekraine, kon alles opeens zomaar compleet anders zijn in Suriname. Angst voor de toekomst zou leiden tot een land waar het recht van de sterkste geldend was. Maar ook een land klaar voor ingrijpen van buitenaf, waarbij een vroegtijdige regime-change niet uitgesloten was, want de Donroe doctrine was bloed serieus en Suriname was volledig in het geopolitieke vizier van de VS.
Conclusie
Suriname was een schurkenstaat en het volk moest niet zeuren omdat zij versneld de toelagen uitbetaald zullen krijgen vanwege de oorlog in Iran. Geen ba suku ba feni ba tjari, ook al was de ghetto zwaar misbruikt, maar stil zitten was geen optie voor de weldenkende Surinamer. Het politiek uitsluiten van een hele bevolkingsgroep en haar deskundigheid was niet wat de toekomst voor Suriname in petto had.Schurken dienden gestraft te worden en dat was het prerogatief van het openbaar ministerie. Maar Jennifer Simons maakte juist dit orgaan verdacht en tot nationale discussie, compleet met social media en satelietzenders erbij. Guyana, Trinidad and Tobago, Engeland en de VS zagen de Indiase diaspora niet als bedreiging maar juist als een verrijking voor ontwikkeling en vooruitgang. In Suriname had de NDP het tot haar passie en doel gemaakt om de VHP en de ex-president Chandrikapersad Santhoki te vuur en te zwaard te bestrijden, desnoods met als gevolg de totale ondergang van de natie. Dit Chan-syndroom zei alles over het eigen onvermogen om een land te leiden en te besturen. Met een zeer laag geletterde bevolking en een grote groep gecertificeerde analfabeten, opportunisten en avonturiers had het land met zo weinig inwoners en zoveel rijkdom een alles behalve glorie rijke toekomst zolang de NDP het voor het zeggen had in het land.