Het stilzwijgen van de Keizerstraat: gerechtigheid vermoord vóór de rechter sprak
Suriname rouwt. Negen levens werden op gruwelijke wijze uitgewist in Commewijne en een samenleving zoekt houvast, antwoorden en gerechtigheid. Maar nog vóór de rechtszaal haar werk kon doen, stierf de hoofdverdachte Dennis Aroma in een donkere politiecel aan de Keizerstraat. En met hem dreigt ook de waarheid te sterven. Niet uit medelijden met een vermoedelijke massamoordenaar, maar uit angst voor wat deze zaak zegt over onze rechtsstaat, onze menselijkheid en ons respect voor medische en juridische grenzen.
Dit verhaal gaat niet alleen over schuld of onschuld. Het gaat over moeders die hun kinderen verloren en nooit zullen horen waarom. Over nabestaanden die recht hadden op waarheid. En over een staat die de plicht heeft zelfs het meest gehate individu levend voor de rechter te brengen.
De beelden die niet liegen
De beelden van de aanhouding laten weinig aan de verbeelding over. Dennis Aroma was geen gezonde arrestant die op eigen benen een cel werd binnengeleid. Zijn voet was door politiekogels nagenoeg van zijn been gescheiden. Medisch gezien spreken we niet over een simpele schotwond, maar over een traumatische amputatie: een levensbedreigende toestand die onmiddellijke chirurgie, intensieve pijnbestrijding, antibiotica via infuus en continue medische monitoring vereist.
Iedere Surinamer die ooit een ziekenhuis van binnen heeft gezien, weet dit. Iedere arts weet dit. Iedere politieman weet dit. En toch belandde deze zwaargewonde man binnen 48 uur in een politiecel.
De vraag die ons collectief geweten zou moeten verscheuren is eenvoudig en huiveringwekkend: hoe?
Medische ethiek of institutionele druk?
Een arts die een patiënt met dit letsel ontslaat naar een cellenhuis, handelt in strijd met alles wat de medische ethiek voorschrijft. Geen steriele omgeving. Geen wondzorg. Geen pijnmanagement. Geen infectiecontrole. Een open schotwond in een beruchte, onhygiënische cel aan de Keizerstraat is geen detentie — het is een doodsvonnis.
Wie tekende dit ontslag? Was het een medische beslissing, of bezweek men onder druk van opsporingsdiensten die “het dossier wilden sluiten”? Dit is geen detailvraag, dit is een fundamentele vraag aan de leiding van het AZP en aan de geloofwaardigheid van onze gezondheidszorg.
“Finish him” – de logica van de straat
Dan is er het officiële verhaal: zelfmoord door verhanging. Een verklaring die, geconfronteerd met de medische realiteit, elke vorm van logica tart. Hoe kan een man die niet kan staan, niet kan lopen, hevige pijn lijdt en vermoedelijk onder zware medicatie staat, de fysieke handelingen verrichten die nodig zijn om zichzelf te verhangen?
In de drukste maand van het jaar, met overbelaste cellen en personeel, hangt het vermoeden van een buitengerechtelijke afrekening als een verstikkende wolk boven deze zaak. Was er sprake van nalatigheid? Of van een stille afspraak: laat het eindigen hier?
In een cel waar sociale controle minimaal is, cameratoezicht discutabel en waar men “overdag geen hand voor ogen ziet”, is het scenario van een “geholpen dood” in onze context helaas niet ondenkbaar. Dat alleen al zou elke autoriteit tot het uiterste moeten dwingen om transparantie te bieden.
Tien vragen die Suriname niet mag inslikken
Deze zaak kan niet worden afgesloten met een persbericht. De samenleving heeft recht op antwoorden:
1. Hoe kan iemand met een nagenoeg afgeschoten voet zichzelf fysiek verhangen?
2. Welke arts tekende voor zijn ontslag uit het ziekenhuis?
3. Wie verwijderde het infuus en wie was verantwoordelijk voor wondzorg?
4. Bestaan er ononderbroken camerabeelden van de gangen en de cel?
5. Waarom was er geen 24-uurs ‘suicide watch’ voor deze hoogrisico-arrestant?
6. Waarom Keizerstraat, en niet een medische detentiefaciliteit?
7. Komt er een onafhankelijke, bij voorkeur buitenlandse, patholoog-anatoom?
8. Wat was het exacte tijdstip van overlijden en wanneer was de laatste controle?
9. Hoe rijmt open wondzorg met de hygiënische realiteit van het cellenhuis?
10. Wie gaf de definitieve opdracht om hem uit het ziekenhuis weg te voeren?
Dit zijn geen aanvallen. Dit zijn plichten.
Een nederlaag voor de rechtsstaat
Dennis Aroma had voor de rechter moeten staan. Niet om beschermd te worden, maar om berecht te worden. Door zijn dood zijn de nabestaanden van negen slachtoffers beroofd van antwoorden, van context, van waarheid. Een rechtsstaat die accepteert dat verdachten “verdwijnen” vóór ze hun straf horen, zaagt aan haar eigen fundament.
Dit riekt niet naar gerechtigheid. Dit riekt naar opzet of grove nalatigheid — en beide zijn onaanvaardbaar.
De waarheid mag niet samen met Dennis Aroma begraven worden. De namen Pinas, Marica-Redan, Paragsingh en Monorath zijn onlosmakelijk verbonden aan deze zaak. Suriname kijkt mee. En zwijgen is geen optie meer.
Psycholoog Binderhagel: ‘Zelfmoord in politiecel is geen privézaak’
Klinisch neuro-psycholoog Headly Binderhagel.
De zelfdoding van de verdachte van de massamoord in Commewijne in een politiecel roept volgens psycholoog Headly Binderhagel ernstige vragen op over de zorgplicht van de overheid en het functioneren van de rechtsstaat. Hij stelt dat het overlijden van de verdachte geen op zichzelf staand incident is, maar een alarmsignaal dat wijst op fundamentele tekortkomingen in toezicht, besluitvorming en verantwoordelijkheid binnen het justitiële systeem.
De opeenvolging van gebeurtenissen rond de verdachte noemt Binderhagel “onthutsend”. Eerst werd bekendgemaakt dat de man bij zijn aanhouding door de politie in de benen was geschoten. Vervolgens werd gemeld dat hij voor behandeling was overgebracht naar het ziekenhuis. Kort daarna volgde het bericht dat hij zich in een politiecel van het leven had beroofd. Volgens Binderhagel kan deze reeks feiten niet los van elkaar worden gezien.
Zorgplicht van de staat
Zodra de staat iemand van zijn vrijheid berooft, ontstaat volgens de psycholoog een zware en onontkoombare verantwoordelijkheid. “Die plicht is niet symbolisch, maar juridisch afdwingbaar.” Een verdachte in hechtenis bevindt zich in een volledig gecontroleerde omgeving en heeft geen mogelijkheid om zelf hulp te zoeken of zijn situatie te beïnvloeden.
“Een verdachte in politiehechtenis kan niet weg, kan geen hulp zoeken en heeft geen zeggenschap over zijn omgeving. Juist daarom rust op de overheid de verantwoordelijkheid om het leven van die persoon actief te beschermen, ongeacht de ernst van het misdrijf,” stelt Binderhagel.
Dat de verdachte bij zijn arrestatie schotverwondingen had opgelopen, maakt de zaak volgens hem extra ernstig. Daarmee was de man niet alleen een gedetineerde, maar ook een patiënt. Medische behandeling alleen is in zo’n situatie onvoldoende, benadrukt hij.
Volgens Binderhagel had voorafgaand aan de insluiting vastgesteld moeten worden inverzekeringstelling de juiste maatregel was. “Juridisch en professioneel gezien had eerst moeten worden vastgesteld of deze persoon überhaupt geschikt was voor detentie. Wie lichamelijk gewond én psychisch ontregeld is, hoort niet in een reguliere politiecel thuis.”
Bekende psychologische risicofactoren
Binderhagel wijst erop dat vanuit psychologisch oogpunt de risico’s voorspelbaar en bekend waren. Internationaal onderzoek toont volgens hem al jaren aan dat het risico op zelfdoding het grootst is in de eerste uren na arrestatie, vooral bij verdachten van extreem geweld.
“Arrestatie betekent een existentiële breuk: verlies van controle, confrontatie met schuld en schaamte, publieke veroordeling en uitzicht op langdurige detentie.” Wanneer daar lichamelijke pijn, shock en verwondingen bijkomen, ontstaat volgens hem een acute crisissituatie waarin impulsief zelfdestructief gedrag niet uitzonderlijk, maar juist te verwachten is.
“Dit zijn geen theoretische overwegingen, maar vaststaande psychologische feiten”, stelt Binderhagel, Juist daarom bestaan er volgens hem wereldwijd protocollen die voorschrijven dat verdachten in dergelijke omstandigheden intensief moeten worden bewaakt.
“Ze vormen de reden waarom politie- en detentieprotocollen wereldwijd voorschrijven dat juist in dit soort gevallen intensief toezicht noodzakelijk is: permanente observatie, frequente controles, en zo nodig plaatsing in een medische of psychiatrische omgeving.” Dat toezicht is volgens hem geen gunst, maar een professionele plicht: “Dat is geen luxe en geen gunst aan de dader, maar een professionele verplichting.”
Geen privéhandeling
Een zelfdoding in een politiecel kan volgens Binderhagel nooit worden afgedaan als een privéhandeling. “Een zelfdoding in een politiecel is daarom nooit een privéhandeling. Het is een gebeurtenis die plaatsvindt in een volledig gecontroleerde omgeving, waarvoor de staat eindverantwoordelijk is.”
Wanneer iemand onder die omstandigheden toch de gelegenheid krijgt zichzelf van het leven te beroven, verschuift de kernvraag volgens hem. “Dan is de vraag niet óf er toezicht was, maar of dat toezicht voldeed aan wat redelijkerwijs mocht worden verwacht.”
De gebrekkige en tegenstrijdige communicatie over de zaak versterkt volgens Binderhagel het maatschappelijke wantrouwen. In plaats van duidelijkheid te bieden, blijft onduidelijk wat er precies is gebeurd, wat leidt tot speculatie en onzekerheid.
Voor de nabestaanden is de schade volgens hem onherstelbaar. Door het overlijden van de verdachte komt het strafproces tot stilstand en verdwijnt de mogelijkheid tot openbare waarheidsvinding. “De samenleving blijft achter met vragen, de nabestaanden met een leegte.”
Rechtsstatelijke gevolgen
Volgens Binderhagel staat met dit incident meer op het spel dan één individuele tragedie. “De rechtsstaat wordt niet beoordeeld op haar woorden, maar op haar handelen.” Haar kracht blijkt niet uit hard optreden, maar uit zorgvuldigheid, juist in emotioneel beladen situaties.
“Zij bewijst haar kracht niet door hardheid, maar door zorgvuldigheid, juist wanneer emoties hoog oplopen en de dader alle sympathie heeft verspeeld.” De kern van die zorgvuldigheid is volgens hem helder: “Wie iemand opsluit, draagt volledige verantwoordelijkheid voor diens leven. Altijd.”
Alarmsignaal
Binderhagel verwerpt de gedachte dat een zelfmoord in detentie onvermijdelijk zou zijn. “Een zelfmoord in een politiecel is geen noodlot. Het is een alarmsignaal dat niet mag worden genegeerd.” Het gaat daarbij niet om medelijden met een verdachte, maar om het beschermen van fundamentele rechtsstatelijke waarden.
“Dit is geen kwestie van medelijden met een dader, maar van trouw blijven aan de kern van de rechtsstaat.” Wanneer de overheid absolute macht uitoefent, moet daar volgens hem absolute zorgvuldigheid tegenover staan.
“Elke uitzondering die wordt toegestaan uit woede, haast of onverschilligheid, ondermijnt het systeem dat burgers juist hoort te beschermen.” Het incident afdoen als een tragische gebeurtenis miskent volgens Binderhagel de ernst van de situatie.
“Wie dit incident wegzet als een tragisch detail, mist de essentie: hier is niet alleen een leven verloren gegaan, maar ook een stuk rechtsstatelijke geloofwaardigheid.” Die geloofwaardigheid kan volgens hem alleen worden hersteld door openheid en verantwoordelijkheid. “En die laat zich niet herstellen met stilte, maar alleen met openheid, verantwoordelijkheid, onderzoek en hervorming.”
https://dwtonline.com/psycholoog-binderhagel-zelfmoord-in-politiecel-is-geen-privezaak/
We hebben gezien wat voor enorme schade het ‘Monster van Commewijne’ heeft aangericht. Hij was geen zwerver maar hij had wel een zware ‘geestelijke bagage’. In en rondom Paramaribo lopen er nog honderden van deze ‘monsters’ rond. De vraag is wat gaat de regering Simons doen?
Onderminister Jadnanansing had gewaarschuwd voor zelfmoord door moordverdachte
VWA-onderminister Raj Jadnanansing
De onderminister van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid (VWA), Raj Jadnanansing, had gisteren in gesprek met SUN te Tamansarie in het district Commewijne reeds een waarschuwend geluid laten horen dat de moordverdachte Dennis Aroma extra goed in de gaten gehouden dient te worden. Volgens bewoordingen van de onderminister betrof het een ‘zorgpunt’ dat hem danig bezighield. Jadnanansing is psycholoog en oud-directeur van het Psychiatrisch Centrum Suriname, het PCS. Door hem werd er ook op gewezen dat het gevaar bestaat dat de moordverdachte zal pogen zichzelf van het leven te beroven. Dat heeft daadwerkelijk plaatsgevonden in het cellenhuis van Keizerstraat.
‘Ik wil graag weten als er fouten zijn gemaakt’
Over het gruwelijke drama waarbij negen personen middels messteken om het leven zijn gekomen, hierover zei de onderminister van Volksgezondheid het volgende: ‘Dat wil ik graag weten, als er fouten zijn gemaakt of ze iets over het hoofd hebben gezien.’ Hij zegt met klem dat het streven van het PCS altijd op gericht is om een zo gesloten mogelijk systeem te hebben, dat eenieder die een manier van stress, depressie of gevaar ondervindt, telefonisch contact kan opnemen en doorverwezen kan worden naar een stukje hulp. Het bloedbad, hier heeft hij geen woorden voor om de ernst van de situatie te benadrukken: ‘heel veel ongeloof, het is onvoorstelbaar.’
Betreffende de zaak van de moordverdachte Dennis Aroma, in het verder te verlopen traject zou zeker een gedragsdeskundige geraadpleegd worden, alsook het opmaken van een psychologisch -psychiatrisch rapport, verzekerde de onderminister.
Twee overlevenden worden psychisch begeleid
Met betrekking tot de zestienjarige dochter van de verdachte, die het geval heeft overleefd, de Raad voor Huiselijk Geweld en het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting zullen de nodige begeleiding bieden. De tiener is aanspreekbaar. Ook de heer die het geval heeft overleefd, is aanspreekbaar en zal de nodige psychische begeleiding genieten. De psycholoog adviseert om de feiten af te wachten en de politie alle ruimte te bieden haar onderzoek af te ronden. Dat er red flags zouden zijn geweest in de naaste omgeving waarom er niet eerder aan de bel kon zijn getrokken, hij waagt het zich niet om een uitspraak te doen. Wanneer de feiten boven water zijn gekomen zal het systeem nader onder de loep worden genomen, hield de onderminister voor. Hij heeft reeds gesproken met president Jennifer Geerlings-Simons over dit voorval, hoe deze door het systeem (PCS) heen kan zijn gegaan.
Zie LIVE videoverslag SUN WEB TV: https://www.youtube.com/watch?v=nUPuL9vf6Y4&t=3376s