6 jan 2012: Waar ik mij ook zorgen over maak, is de positie van de media. Op het eerste oog is er niets aan de hand en is er ook een groot verschil met toen Bouterse in de jaren 80 aan de macht was. Iedereen mag alles zeggen –ook ik – maar subtiel wordt met je afgerekend. Vorig jaar werden mediahuizen die kritisch zijn, niet langer werden uitgenodigd voor persconferenties van regering en overheid. Ook nu nog wil men hen nog ‘vergeten’ uit te nodigen. Velen van mijn oud-collega journalisten zijn bij bosjes zijn aangesteld als voorlichter of ambtenaar bij de overheid of een van de regeringsorganen. Ook hier in feite niets nieuws onder de zon, maar onder Bouterse bereikte dit fenomeenongekende hoogten.
10 dec 2025 Een schoonmaak of een machtsgreep bij Onderwijs? Hoe kun je beleid bouwen wanneer de fundering dezelfde dag wordt weggezaagd? Het antwoord is simpel: dat kan niet. En misschien is dat precies de bedoeling. Politieke invloed is sterker wanneer structuren zwak zijn. Maar een land dat zijn onderwijs onderwerpt aan politieke spelletjes, beschadigt zijn toekomst.
H. Smeltz
10 dec 2025 Massale ontheffingen ongekend in geschiedenis Minowc. Jarbandhan waarschuwt dat de gang van zaken in de samenleving reeds kan worden geïnterpreteerd als mogelijke strijdigheid met artikel 8 lid 2 van de Grondwet, dat discriminatie op onder meer ras en politieke overtuiging verbiedt
VHP-parlementariër Ameerani Jarbandhan
BT DONDERDAG 4 DEC 2025 || COLUMN NITA RAMCHARAN
Kwaliteit van verslaggeving
INGEZONDEN
In afwachting van het begin van elke grote live reportage in Suriname vraag ik me af met welke ‘onvolkomenheden’ – om het netjes uit te drukken – ik, en met mij vele anderen geconfronteerd zullen worden. De ervaring heeft namelijk geleerd dat het merendeel van de ‘verslaggevers’ in Suriname zich niet of nauwelijks voorbereidt op een vlekkeloos en waarheidsgetrouwe reportage.
Ware het niet om mijn betrokkenheid met mijn geboorteland – al woon ik er al jaren niet meer – zou ik niet luisteren of Surinaamse kranten – ook op hun websites – lezen.
Maar als ik eenmaal luister of lees, dan schud ik keer op keer meewarig het hoofd en kan ik maar één conclusie trekken: verslaggevers in Suriname – de goede niet te na gesproken, want die zijn er zeker ook – bereiden zich niet voor, lezen zich niet in, verdiepen zich niet in wat zal komen of wat ze mogen verwachten in hun dagelijkse werk.
Niet persoonlijk
Ik zal in dit stuk niet op de man/vrouw spelen, want het is niet mijn bedoeling om mensen of welk medium dan ook aan de schandpaal te nagelen. Wat mij ertoe brengt om dit stuk te schrijven is de hoop dat mensen zich erin zullen herkennen en er alles aan doen om in een volgende reportage beter voor de dag te komen.
De grote reportages die ik de afgelopen tijd gevolgd heb zijn die van de uitvaarten van oud-presidenten Desi Bouterse en Ronald Venetiaan, Keti Koti en recent de viering van vijftig jaar Srefidensi. Maar er zijn ook enkele persconferenties of vraaggesprekken langsgekomen. Voor mij waren het allemaal tenenkrommende uren.
Ik zal het vooral hebben over reportages rond een halve eeuw Srefidensi. Dit vooraf: Er wordt voortdurend gezegd en geschreven – vooral in de afgelopen maanden – (…) na de onafhankelijkheid van Suriname. Onafhankelijkheid is een voortgaand proces. De juiste uitdrukking is ‘na de onafhankelijkheidsverklaring’.
Blunder
En nu terug naar 25 november.
Allereerst het afkeurenswaardige gedrag van parlementariër Bronto Somohardjo tijdens de bijzondere openbare vergadering van De Nationale Assemblee. Hij bleef langer aan het woord dan was afgesproken en toen de voorzitter hem netjes vroeg af te ronden wees hij met zijn vinger (ik weet niet naar wie) en zei in de microfoon: ‘Ik ga zelf daar staan als je me nog een keer interrumpeert’. Schandelijker kon het niet met zoveel internationale gasten. Maar dat terzijde.
Wat ik zelf aanmerk als ‘de grootste blunder van de dag’ is het volgende. Een verslaggever heeft het over dè plek waar de onafhankelijkheid symbolisch begon en zegt onder meer: (…) ‘Het Onafhankelijkheidsplein waar vijftig jaar geleden de onafhankelijkheid werd afgekondigd. De plek waar de Nederlandse vlag werd neergehaald en de Surinaamse vlag werd gehesen (…)’.
Ook al was je vijftig jaar geleden nog kind – als verslaggever moet je toch dit stukje geschiedenis kennen. Het gebeurde in het toen nog Suriname Stadion en dus niet op het plein.
Wenkbrauwen fronsende uitspraken
Dan volgen hier enkele (van de tientallen) taal- en grammaticale ‘hoogstandjes’, ontboezemingen en opmerkingen waarvan je denkt: ‘zeggen verslaggevers dat echt?’
Rond de bijzondere openbare vergadering van ‘De Nationale Assemblee’. ‘Er staan hier allerlei lekkere dingen om geconsumeerd te worden’. ’De mensen zijn net zo mooi gekleed als het weer’;
(en tot de minister van Buitenlandse Zaken): ‘U bent heel mooi gekleed’; en wat te zeggen van deze: ‘Goedemorgen onderminister, u bent uitgedost’.
En dan op het Onafhankelijkheidsplein in afwachting van de parade/het defilé:
‘je bakt letterlijk in de zon’; ‘de president zal de vaandel groeten’; ‘in de 50-jaar bestaan van ons 50-jarig republiek’; ‘onze vrouwelijke president die de vaandeloverdracht op dit moment doet’; ‘aan deze 50-jarige jubileum en deze defilé; ‘er wordt nu pas een aanvang gemaakt met de start van de defilé’; ’de zon is snikheet op het startpunt’. (Nog even dit over ‘onze vrouwelijke president’: hebben wij dan ook een mannelijke?)
Ik zal u een verdere opsomming besparen. Maar dit is ‘de rode draad’ van het taalgebruik en de verslaggevings- of interviewtechniek op 25 november 2025.
Mogelijk dat mensen zullen zeggen dat de uitspraken zijn gedaan ‘in the heat of the moment’. In dat geval mag ik u geruststellen: dat is het niet; dat zou het zijn als het sporadisch was; het is een kwestie van het Nederlands niet beheersen en je niet goed voorbereiden.
Ik heb hierboven de term verslaggevings- of interviewtechniek gebruikt. Er worden bij sommige gelegenheden vragen gesteld waarvan ik me afvraag: wat is daarvan de relevantie?
Als iemand zich op een bepaald moment van de dag van 25 november op het Onafhankelijkheidsplein bevindt, trap geen open deur in met de vraag: waarom ben je hier gekomen?’ Al stel je die vraag aan verschillende mensen, er komt één antwoord uit – soms met een nuance: ‘voor de parade en het defilé’.
Grun Dyari
Ik neem u even mee terug naar het condoleanceregister in Grun Dyari ter ondertekening, in verband met het overlijden van oud-president Venetiaan. Een verslaggever vraagt aan iemand die duidelijk daarvoor is gekomen: Waarom bent u hier? Wat een onzin vraag toch?
De president was er ook. Een verslaggeefster vraagt haar, terwijl ze naar haar auto loopt, iets over schoolmaaltijden. Hoe verzin je zoiets? Bij een rouwplechtigheid. De president heeft op een nette en beheerste manier de vraagsteller op haar plaats gezet. Een andere verslaggever wilde weten of het de eerste keer was dat de president in Grun Dyari was. Toen ze ontkennend antwoordde, kwam de vraag hoe lang geleden. Ondanks deze onzin bleef het staatshoofd beleefd. Verslaggevers moeten – ondanks hun drang naar informatie – leren zich aanpassen aan omstandigheden. Ook bij persconferenties of ontmoetingen met bijvoorbeeld ministers vraag ik me af: hoe verzin je zo een vraag? Wat is de relevantie ervan?
Advies
Dames en heren ‘verslaggevers’: als u een activiteit moet verslaan: bereid u erop voor. Verdiep u in het onderwerp waarover het gaat, schrijf vragen op. Wees niet bang om te vragen (ik ontkom vaak niet aan de indruk dat dat gebeurt). Er zijn mensen die zich tegenover journalisten verslikken in hun eigen woorden. Niet zelden gebeurt het dat een verslaggever die stommiteiten (sorry voor dit woord) letterlijk overneemt onder het mom: ‘zo is het gezegd en ik wil geen verwijt hebben dat ik woorden heb verdraaid’. Dat is geen journalistiek en verschuil je niet achter een of andere opleiding. Je mag met je diploma zwaaien, maar de beste manier om journalistiek te bedrijven is je scholen in de praktijk.
De beste verslaggevers die nu in Suriname rondlopen – ik noem geen namen , maar het gaat over zowel iets oudere als jonge – hebben niet in een leslokaal gezeten om het vak te leren. Ze hebben hooguit stage gelopen, soms in het buitenland. Je hebt niets aan een diploma als je het nieuws niet op een aangename, liefst laagdrempelige manier weet te brengen. Probeer te leren van anderen die zichzelf gevormd hebben in de praktijk. Dat heb ik ook gedaan en vandaag de dag pluk ik er – ook al ben ik jaren gepensioneerd – nog de vruchten van.-.
Lucien de Freitas, oud-verslaggever
Amsterdam
Het Surinaamse ‘Starnieuws’ bleek voor Nita Ramcharan de ideale vorm van onafhankelijke journalistiek
In Suriname geldt: nieuws is pas waar als het op Starnieuws heeft gestaan. Het succes van de website, de belangrijkste informatiebron van het land, is onlosmakelijk verbonden aan oprichter en hoofdredacteur Nita Ramcharan. Wie is zij, en wat drijft haar?
Dit artikel is geschreven doorDiederik Samwel Gepubliceerd op 23 november 2025
Wie op de hoogte wil blijven van het laatste nieuws in Suriname, volgt Starnieuws. De nieuwssite geldt niet alleen als de belangrijkste informatiebron van het land, het is ook het populairste digitale platform onder Surinamers in binnen- en buitenland, vóór Wikipedia, Facebook en YouTube. Het onderwerp waarmee Starnieuws opent, bepaalt vaak het gesprek van de dag.Wist je dat…Je als lid van het Volkskrant toegang hebt tot alle
V+ artikelen én alle podcasts en puzzels?Bekijk alle voordelen
In de Surinaamse samenleving, die qua informatievoorziening wordt gedomineerd door sociale media – met name Facebook is populair –, geldt dat nieuws pas op waarheid berust als het op Starnieuws staat. Daarom doen overheid, politieke partijen, bedrijven en belangenorganisaties alle mogelijke moeite hun informatie via Starnieuws naar buiten te brengen.
Het succes van de nieuwssite is onlosmakelijk verbonden aan de rol en invloed van oprichter en hoofdredacteur Nita Ramcharan. Als voormalig hoofd- en eindredacteur van twee dagbladen, tv-programma’s en een opinieblad vond Ramcharan (67) in 2010 met een eigen nieuwssite de ideale mogelijkheid om onafhankelijke journalistiek te bedrijven.
Ondergewaardeerd
Dat spreekt niet vanzelf in Suriname. In de kleine gemeenschap in Paramaribo lopen politieke, zakelijke en eigen belangen geregeld door elkaar en dat maakt kritische verslaggeving er niet eenvoudiger op. Tegelijkertijd wordt de beroepsgroep van journalisten zowel ondergewaardeerd als onderbetaald. Om rond te komen moeten redacteuren bij kranten, tv- en radioprogramma’s en nieuwssites vaak meerdere items per dag aanleveren – er is lang niet altijd sprake van een vast dienstverband. Zodra ze de kans krijgen, verkassen getalenteerde journalisten regelmatig naar de overheid of het bedrijfsleven, waar ze als voorlichter een veelvoud kunnen verdienen.
Zo’n overstap heeft Ramcharan nooit overwogen. Haar passie voor de journalistiek is diepgeworteld en dateert van 8 december 1982, toen vijftien prominente Surinamers, onder wie vijf journalisten, werden doodgeschoten in Fort Zeelandia. Dat gebeurde onder verantwoordelijkheid van de Militaire Raad van Desi Bouterse. Een van de slachtoffers was Ramcharans verloofde, de toen 28-jarige journalist Lesley Rahman. Die traumatische ervaring legde de kiem voor haar verbeten strijd voor het vrije woord. Journalisten mochten nooit en te nimmer de mond worden gesnoerd.
Ze zette haar plannen voor een loopbaan in het onderwijs opzij en werd in navolging van Rahman redacteur bij dagblad De Ware Tijd, sinds de oprichting in 1957 jarenlang de invloedrijkste nieuwsbron van Suriname. ‘De klap van 8 december dreunt nog altijd na’, zegt Ramcharan. ‘Ook tegenwoordig kunnen journalisten bang zijn om in de problemen te komen door een publicatie. Dat mechanisme moeten we doorbreken.’
Journalistieke vrijheden
Begin jaren tachtig was De Ware Tijd de enige krant die, zij het onder strenge censuur van de militaire regering, mocht verschijnen. Toen de democratie zich vanaf de verkiezingen in 1991 geleidelijk herstelde, hernam de redactie behoedzaam haar journalistieke vrijheden.
De censoren verdwenen weliswaar van de redactieburelen, maar journalisten werden alsnog geregeld geïntimideerd of bedreigd. Ramcharan, in 1991 een van de oprichters en tevens eerste voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ), ondervond hoe in haar woning werd ingebroken, vernielingen werden aangericht en de muren werden beklad met doodsbedreigingen. De bedreigingen kwamen vooral uit de hoek van de Nationale Democratische Partij van Desi Bouterse. Ze liet zich niet uit veld staan. Na een korte onderbreking om opinieblad Kompas op te zetten, keerde ze in 1996 als hoofdredacteur terug bij De Ware Tijd.
Aan dat dienstverband kwam in 2002 een einde na herhaalde ruzies met de uitgever en eigenaar van de krant. Die wilde ingrijpen in het redactiebeleid, terwijl Ramcharan pal bleef staan voor haar principes. Samen met haar toenmalige partner Edward Troon ging ze daarna van start met dagblad Times of Suriname.
Levensmissie
Journalist Wilfred Leeuwin (58), oud-SVJ-voorzitter, werkte door de jaren heen geregeld samen met Ramcharan. Hij werd door haar aangesteld als junior-redacteur bij De Ware Tijd, was enige tijd actief als freelancer en maakt sinds dit voorjaar deel uit van de Starnieuws-redactie. Leeuwin roemt ‘het lef en de gedrevenheid waarmee Ramcharan haar levensmissie vervult: het waarborgen van de persvrijheid’.
Hij was erbij toen ze in de maanden voorafgaand aan de lancering van Times of Suriname in 2003 in een hangmat in het redactiegebouw bleef slapen. Haar rol ging volgens Leeuwin veel verder dan alleen schrijven: ‘Ze was tegelijkertijd manager, wilde het drukproces perfectioneren, selecteerde het lettertype, controleerde het kleurgebruik en bracht in het begin persoonlijk krantenexemplaren naar de verkooppunten.’
Nog geen half jaar na de introductie van Times verwees de geldschieter, de in 2023 overleden Dilip Sardjoe, het door Ramcharan opgestelde redactiestatuut naar de prullenbak omdat hij een andere, meer commerciële kant op wilde met de krant. Als hij, Sardjoe, de rijkste ondernemer van het land, de markt kon veroveren met auto’s, frisdranken en wasmachines, moest het hem met een dagblad toch ook lukken? Hij zou de lezers voortaan bedienen met foto’s van verkeersongelukken op de voorpagina en meer showbizz en sport in de kolommen.
Ramcharan trok haar conclusies en stapte over naar de televisie. Bij staatsomroep STVS werd ze eindredacteur van het 10 minuten jeugdjournaal en nam ze een jaar later mede het initiatief voor de talkshow Suriname vandaag.
In die periode besloot Giwani Zeggen (45), die net zijn studie politicologie in Nederland had afgerond, terug te komen naar Suriname ‘om te helpen bij de opbouw van het land’. Zijn ambitie was om tv-presentator te worden en dan bij voorkeur onder leiding van Ramcharan: ‘Het was alsof ik met Messi wilde samenspelen. Ik beschouw haar als boegbeeld van de Surinaamse journalistiek. Ze staat voor onverschrokkenheid en kwaliteitsjournalistiek.’
Journalistieke integriteit
De gedroomde samenwerking bij Suriname vandaag bleef uit omdat Ramcharan ook met de omroep in aanvaring was gekomen. Vóór haar talkshow de ether in ging, had ze als voorwaarde gesteld dat het op dinsdag en donderdag live werd uitgezonden, om iedere bemoeienis door de overheid uit te sluiten. Toen de herhaling van de uitzending toch een keer was aangepast, belde ze op hoge poten met vicepresident Ramdien Sardjoe, indertijd verantwoordelijkheid voor het mediabeleid van de Surinaamse overheid.
Het ging om een item over het geschil tussen China en Taiwan, waarbij de Surinaamse regering de handelsbelangen vooropstelde en de kant van China koos. In Suriname vandaag was daar kritisch op gereageerd, en volgens de bewindsman was dat niet voor herhaling vatbaar. Ramcharan dreigde op te stappen wanneer haar journalistieke integriteit opnieuw zou worden geschonden. Nadat een half jaar later ook in een andere reportage bleek te zijn geknipt, nam ze op staande voet ontslag.
Eigen nieuwssite
Wijzer geworden door de opeenvolgende afgebroken dienstverbanden, vatte Ramcharan het plan op voor een eigen nieuwssite. Bij Starnieuws hoeft ze aan geen enkele partij verantwoording af te leggen: niet aan een eigenaar en net zo min aan adverteerders of overheidsinstanties.
Kort na de lancering in 2010 maakte ze een vliegende start met de site, toen ze tijdens de verkiezingen via tientallen informanten bij lokale stembureaus als eerste de uitslagen per district kon brengen. Die stonden eerder online dan op de grote schermen van het hoofdstembureau, waardoor de daar verzamelde (internationale) pers massaal de laptops openklapte en Starnieuwsaanklikte.
RIDDER EN OFFICIER
Nita Ramcharan werd in 2023 op voorspraak van vertegenwoordigers van de Nederlandse diaspora benoemd tot ridder in de Orde van Oranje Nassau. Een jaar later kreeg ze van de Surinaamse regering een decoratie als officier in de Orde van de Gele Ster. In november 2025 is ze door de president van Suriname benoemd tot commandeur in de Ereorde van de Palm.
Volgens Zeggen is Ramcharan op het juiste moment in het gat gesprongen. ‘De Ware Tijd had toen wel een site, maar daar las je alleen artikelen die al in de krant hadden gestaan. Nita zette het nieuws à la minute op de site. Dat was echt vernieuwend. Ook omdat ze dankzij haar netwerk vaak primeurs kreeg.’
Net iets eerder
Die positie is in de loop der jaren alleen maar versterkt. Organisaties, ministeries en andere partijen informeren het publiek bij voorkeur via Starnieuws, omdat het met afstand de bestbezochte site van het land is. Daardoor krijgt de redactie het laatste nieuws vaak net iets eerder binnen dan andere media.
Zeggen vermoedt zelfs dat Ramcharan in de positie verkeert dat ze kan eisen dat men haar als eerste een bepaald persbericht stuurt, maar die suggestie wijst zij resoluut van de hand: ‘Partijen willen graag hun nieuws als eerste melden via onze site. Als ze mij daarover benaderen, kan ik vragen of ze ons als eerste informeren. Dat is iets anders.’
Niettemin beschouwt Zeggen Starnieuws met De Ware Tijd, dat tegenwoordig slechts drie keer per week in gedrukte vorm op acht flinterdunne tabloid-pagina’s verschijnt, maar wel het laatste nieuws online brengt, als een van de weinige betrouwbare nieuwsbronnen. Het niveau van de overige media noemt hij ‘armoedig’.
Volgens Zeggen mogen veel journalisten die naam niet eens dragen, maar worden ze wel als zodanig erkend. Ze kunnen opschrijven wat ze willen, bronnen worden niet vermeld, feiten kloppen niet of meningen worden tot feiten verheven. ‘Neem Dagblad Suriname, dat grossiert in deskundigen die alleen onder hun voornaam worden geciteerd.’
Gezondheid
Recent was Leeuwin waarnemend hoofdredacteur van Starnieuwstijdens een van Ramcharans spaarzame vakanties. Binnen de kortste keren liep hij op zijn tandvlees, als gevolg van de overstelpende hoeveelheid binnenkomende persberichten en telefoontjes. Al langer vraagt hij zich af waar zijn collega de tijd vandaan haalt. ‘Ik heb het idee dat een dag voor haar 48 uur telt. Eerlijk gezegd maak ik me ook weleens zorgen over haar gezondheid.’
Mogelijk houdt de natuur haar op de been. Sinds een jaar of tien heeft Ramcharan de Starnieuws-redactie gevestigd op familiegrond, gelegen ‘op’ Leiding, waar savanne en bos de stadsgrens van Paramaribo markeren. Daar houdt ze tussen de bedrijven door de traditie van het telen van groente, fruit en bloemen in ere.
17 nov 2025 Dan wil ik het even hebben over kwestie ‘Chinalco-onderhandelingen’. Het is de persdienst van de regering zelf die er gewag van maakte. De vrije media & journalisten werden echter aangewezen als de schuldigen; de verspreiders van ‘fake news’. Zelfs de president deed mee met dit… scenario. Ik hoop dat zij het gauw corrigeert. Ze heeft beloofd eerlijk te zijn. Corrigeer dit dan ook. Want het moment dat journalisten werkelijk een blunder begaan, zal die hele propagandamachine, inclusief fake sites, fake account en bevriende mediabedrijven, ingezet worden om zo’n journalist te schande te zetten en met de grond gelijk te maken. Soms vraag ik me af of we niet te oud worden voor bepaalde dingen.
B-cham Chandralall
14 nov 2025 Japanse regering reageert fel op misleiding rond US$ 90.000-schenking
De ambassade van Japan
De ambassade van Japan heeft een officiële verklaring uitgegeven naar aanleiding van berichten in de Surinaamse media waarin wordt gesuggereerd dat een bedrag van USD 90.000, bestemd voor de renovatie van de vis- en vleeshallen van de Kwatta Agrarische Markt, “niet verantwoord zou kunnen worden” door het bestuur van de markt. Volgens de ambassade zijn deze uitlatingen onjuist, misleidend en schadelijk voor de feiten rond het afgeronde project. Volgens de diplomatieke verklaring is er geen enkele aanwijzing dat er geld is verdwenen of onrechtmatig besteed. De fysieke oplevering vond plaats op 20 oktober 2021, tijdens een ceremonie die werd bijgewoond door Japanse diplomaten, marktbestuurders, regeringsfunctionarissen en lokale belanghebbenden. Ondanks de onjuiste berichtgeving zegt de Japanse regering de samenwerking met Suriname te willen voortzetten.
Mathoera: ‘Ik vind het zeer kwalijk dat DNA leden erop uitzijn om anderen schade toe te brengen’
Trishul Broadcasting Network (TBN PRIME ALERT)
DE PERS NAM WEER ALLES KLAKKELOOS OVER ZOALS MATHOERA AANGEEFT!
owner website
Wie deze vraag afdoet als “gevaarlijk” miskent de rol van journalistiek als publieke waakhond. De vrijheid om te vragen wat anderen fluisteren, is de zuurstof van een open samenleving. In een democratie mag een vraag verontwaardiging oproepen — maar nooit censuur.
Johan Blomhoff
Johan Blomhoff
https://www.facebook.com/groups/713968489133113/user/61577593996898/?locale=nl_NL
De vraag van reporter Ganesh aan president Jennifer Simons – “Uw regering wordt beschuldigd van etnische zuivering?” – heeft velen doen fronsen. Toch is het belangrijk om onderscheid te maken tussen onfatsoen en onrechtmatigheid. Journalistiek die zich beperkt tot beleefdheid, verliest haar democratische betekenis.
Onder artikel 10 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) valt ook de vrijheid van journalisten om confronterende, provocerende en zelfs schokkende vragen te stellen, zolang deze bijdragen aan een maatschappelijk debat. Het EHRM heeft herhaaldelijk bevestigd – onder meer in Thorgeirson t. IJsland (1992), Bladet Tromsø en Stensaas t. Noorwegen (1999) en Castells t. Spanje (1992) – dat juist bij kritiek op de overheid de grenzen van aanvaardbare uitlatingen ruimer zijn.
Ganesh deed wat een politieke journalist behoort te doen: machthebbers confronteren met beschuldigingen die in de samenleving leven. Hij verkondigde geen feit, maar stelde een vraag die appelleerde aan publieke percepties over vermeende etnische scheefgroei in overheidsbeleid. Dat is ongemakkelijk, maar niet grensoverschrijdend.
Wie deze vraag afdoet als “gevaarlijk” miskent de rol van journalistiek als publieke waakhond. De vrijheid om te vragen wat anderen fluisteren, is de zuurstof van een open samenleving. In een democratie mag een vraag verontwaardiging oproepen — maar nooit censuur.
Conclusie: Widjai Ganesh handelde binnen de grenzen van journalistieke vrijheid. Zijn vraag was scherp, maar rechtmatig — precies wat een vrije pers hoort te zijn.
https://www.facebook.com/groups/713968489133113/user/61577593996898/?locale=nl_NL
BT DINSDAG 21 OKT 2025 || ETNISCHE ZUIVERING. GANESH DOOR DE MAND GEVALLEN
Column: Etnische zuivering is geen vraag; het is taal van oorlog
21 okt 2025
Maandag vierden wij Divali – het feest van licht, harmonie en spirituele zuiverheid. We prijzen onszelf als “de kleine Verenigde Naties”. En tóch blijkt telkens opnieuw: te veel mensen blijven vastzitten in etnische reflexen. Vooral in de politiek. Terwijl Suriname juist groot is geworden omdat geen enkele groep de andere overheerst.
Tijdens de regeringspersconferentie werd aan president Jennifer Simons de vraag gesteld of er sprake is van “etnische zuivering” bij ontheffen van personen op cruciale posities die tijdens de vorige regering waren aangesteld. Laat het duidelijk zijn: die term is geen politieke vraag. Het is taal van oorlog. Een term die internationaal verbonden is aan genocide en systematische vernietiging van bevolkingsgroepen. Zulke taal gebruik je niet licht in een democratie – en zéker niet in een land dat 50 jaar onafhankelijkheid nadert als schoolvoorbeeld van etnische co-existentie.
Laat het duidelijk zijn: die term is geen politieke vraag. Het is taal van oorlog. Een term die internationaal verbonden is aan genocide en systematische vernietiging van bevolkingsgroepen. De president reageerde terecht zichtbaar scherp – en vooral helder
De president reageerde terecht zichtbaar scherp – en vooral helder. Ze herinnerde eraan dat Suriname gelaagd is opgebouwd: wie vijf mensen voor zich ziet, kan slechts kiezen uit wie er wérkelijk in die groep aanwezig is. Beleid is geen etnisch schaakspel – het is een samenstelling van realiteit. Haar slotvraag aan de journalist – “heeft u mijn antwoord begrepen?” – was een noodzakelijk wake-up moment dat meer ging over het begrip van begrippen, dan over politiek.
Een kritische pers is onmisbaar. Maar kritische vragen mogen nooit misleidende framing worden. Een journalist mag alles vragen – zolang hij beseft dat woorden geen neutrale instrumenten zijn.
Laten we eerlijk zijn:
Geen enkele politieke partij in Suriname representeert één etnische groep. Niet de coalitie. Niet de VHP. Niet de NDP. Niet één. We zijn een land van minderheden. Wie vandaag suggereert dat “zijn volk” wordt weggehaald, ondermijnt het Surinaamse fundament – namelijk dat niemand hier een meerderheid bezit. Niemand.
Wat er gebeurt bij machtswisseling is politiek – geen etnische zuivering. Het is een patroon dat al sinds jaar en dag bestaat. Moeten we dat herzien? Absoluut. Maar met wetgeving, transparantie en systeemhervorming – niet met explosief taalgebruik dat de samenleving psychologisch voorbereidt op een vijand die niet bestaat.
De juiste vraag is dus niet:
“Van wie zijn die mensen?”
De volwassen vraag is:
“Hoe ontwerpen we een systeem waarin geen enkele regering nog het gevoel kan hebben dat staatsposities persoonlijk bezit zijn?”
Wie vandaag nog suggereert dat machtsdynamiek in Suriname een strijd is tussen rassen – speelt niet met politiek. Hij speelt met vuur. Suriname is op weg naar 50 jaar onafhankelijkheid. Dan moet de etnische politiek voorgoed eindigen. Geen enkel land kan volwassen worden als het zichzelf reduceert tot stammenlogica. Wie etnisch vuur aanwakkert in een land dat op vrede gebouwd is, mag nooit aan een lucifer komen.
Nita Ramcharan https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/88799
BT DINSDAG 21 OKT 2025 || ETNISCHE ZUIVERING. ONVERANTWOORDELIJKE
Ongefundeerde politieke beschuldigingen van racisme kunt u afstraffen!
19 okt 2025
Marie-Louise Vissers (NDP/BOUTIST)
Enkele politieke partijen, veelal gestoeld op etnische politiekvoering, proberen hun politieke nederlaag om te zetten in toekomstige politieke winst door slim gebruik te maken van een van de krachtigste manipulatiestrategieën in de politiek: slachtofferschap. Zij presenteren zichzelf als “de martelaar” van de democratie.
Slachtofferschap werkt psychologisch op meerdere niveaus. Het roept medeleven op, versterkt groepsbinding en schuift verantwoordelijkheid af. Daarmee wil men bereiken dat maatschappelijke kritiek niet langer gericht is op de diverse vormen van fraude waarin zij betrokken waren, maar deze verontwaardiging ombuigen in een complottheorie. Hun achterban moet gaan geloven dat zij worden achtergesteld en gediscrimineerd door hun politieke tegenstander, die zogenaamd kwaadaardige motieven zou hebben. Dit sluit perfect aan bij de ‘wij versus zij’-strategie: een tactiek in populistische politiek die altijd één vijand gebruikt voor politieke manipulatie.
Het doel is dat hun leden zich persoonlijk aangevallen voelen door de politieke tegenstander, waardoor zij nog trouwer aan hun partij verbonden blijven. Dit wordt ‘gedeeld slachtofferschap’ genoemd en is een krachtig bindmiddel.
De onmacht die leden van de “zogenaamde politieke vijand” vervolgens voelen – doordat zij telkens onware verwijten naar hun hoofd geslingerd krijgen en hier niets tegen kunnen doen – is zeer moeilijk te incasseren en veroorzaakt spanning. De strategie van ‘verdeel en heers’ komt dan in werking: een politieke partij zaait verdeeldheid bij de tegenstander om te voorkomen dat deze zich verenigt, met als doel haar eigen macht te behouden of te vergroten. Dit gebeurt door onderlinge vijandschap te creëren.
Om stand te houden tegen onterechte beschuldigingen en laster is het belangrijk om kalm te blijven en bewijs te verzamelen. Leden moeten emotionele reacties vermijden en alles documenteren wat relevant is – zoals berichten, getuigenissen en officiële documenten – zodat een juridische klacht kan worden ingediend als dat mogelijk is. Omdat het in dit geval om een groep gaat en niet om één individu, zijn juridische stappen tegen laster namelijk moeilijker. Zie Wet van Strafboek 2020, Staatsblad No. 42, artikel 321 lid 1.
Duidelijke en transparante communicatie helpt hierbij, maar politieke confrontaties moeten worden vermeden. Dat maakt dat het échte politieke slachtoffer vaak zwijgt. Wil men spreken, dan moet dit via officiële mediakanalen gebeuren, vooral bij online beschuldigingen, zodat dergelijke uitingen via juridische procedures of platformregels kunnen worden verwijderd.
Daarom is het van belang dat burgers beseffen dat politieke leiders een keuze hebben in hoe zij hun macht willen behouden: door het verdelen óf verenigen van hun burgers.
Een manier is door mensen te verdelen. Creëer een gemeenschappelijke vijand en maak het zo urgent dat het aanvoelt als een kwestie van leven of dood voor de achterban; die emotie wekt onvoorwaardelijke steun op. Veroveren, winnen tegen elke prijs, is dan het enige doel.
Een andere manier om te leiden, is door mensen te verenigen. Door het creëren van een gemeenschappelijke levensmissie, een gedeelde ambitie waarin mensen worden geïnspireerd om samen met de leider het land op te bouwen. De politieke reis om gezamenlijk iets groters te realiseren, verenigt mensen. De wens om een nalatenschap achter te laten is de reden waarom mensen zich bij zo’n missie aansluiten.
De vraag is: voor welk leiderschap kiest de burger?
Kiezen we ervoor Surinamers te verdelen in etnische en/of politieke groepen, met als doel de macht van een politieke leider te vergroten zonder maatschappelijke verantwoordelijkheid te nemen — door angst te zaaien bij hun achterban? Of kiezen we voor leiderschap dat samen met elke Surinamer een weg wil inslaan om het land op te bouwen, met als doel het welzijn van iedereen te bevorderen, met economische groei als basis voor vrijheid, veiligheid en gedeeld welzijn?
Het is aan u om te kiezen: een leider die via manipulatief slachtofferschap en verdeel-en-heerspolitiek macht wil vergaren voor een kleine groep, óf een leider die transparant beleid voert in het belang van de gehele natie, met gerechtigheid voor iedereen.
Marie-Louise Vissers
Advies, consultatie en politiek development bureau Mawini
Bronnen:
– Fearless Culture: Transformeer uw cultuur om samenwerking en vernieuwing te versnellen
– Wet van Strafboek
– KIS: Onderzoek naar polarisatie — Theorieën en aanpakken van polarisatie
https://www.kis.nl/sites/default/files/2022-06/theorieen-en-aanpakken-van-polarisatie-uitgebreid.pdf
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/88774
B-cham Chandralall
18 okt 2025
President, weest u blij met de “vervelende” vragen, zodat u antwoord kan geven op deze “vervelende” vraagstukken die door “vervelende” mensen worden opgeworpen. Want als u geen antwoord geeft, zullen anderen die vragen voor u beantwoorden en op een “vervelende” manier.
Natuurlijk zouden we iets kunnen zeggen over de “vervelende” houding naar journalisten voor het stellen van die “vervelende” vragen, en de “vervelende” manier waarop u uw propagandamachine hebt ingezet om die “vervelende” journalist genadeloos aan de schandpaal te laten nagelen. Maar weet u…
We zijn deze “vervelende” dingen al gewend van uw voorganger en zijn voorganger. Het zou ons juist verbazen als u precies dat pad niet zou bewandelen. Ik hoop dat u tevreden bent met de manier hoe die journalist propagandistisch is geexecuteerd voor het stellen van de vragen waar grote delen van de samenleving mee zitten. Ik dacht juist dat u blij zou zijn dat die vragen gesteld zijn, zodat u als moeder van het land alle ruis kon wegnemen op een sobere en geruststellende manier.
Maar die minachtende opstelling is nergens voor nodig. Wat maakt u dan anders dan uw voorganger?
Misschien is dit alles bedoeld om journalisten bang te maken om in het vervolg kritische vragen te stellen uit vrees dat ze worden afgeslacht door de media-tentakels van de partij, zoals dat ook eerder is gebeurd. Laat het dan zo zijn.
Ach… we worden al 15 jaren bespot voor het kritisch zijn, en als we dat niet doen, worden we ook verweten voor het niet-kritisch zijn.
Wan dey…. a systeem sa kenki… maar nog even niet.
Krakti Ganesh !
Lobi
https://www.facebook.com/profile.php?id=100063634414304
19 okt 2025 B-Cham: journalist die eerder op sociale media beweerde dat “de propagandamachine van de president” doelbewust journalist Widjai Ganesh zou hebben “geëxecuteerd” na diens vraag over etnische zuivering.
B-Cham Chandralall
‘Solidair met Simons’ hekelt uitlatingen van journalist: “Drama is geen journalistiek”
De Facebookpagina Solidair met Simons, die de regering van president Jennifer Geerlings-Simons ondersteunt, heeft in een scherpe verklaring uitgehaald naar een journalist, die volgens de groep doelbewust onwaarheden verspreidt en zich presenteert als slachtoffer van vermeende politieke propaganda.
In de verklaring schrijft de groep: “We hebben de zoveelste ‘vervelende klaagzang’ gelezen van ene B-Cham, die zich graag in de slachtofferrol wentelt, enkel om zichzelf als moraalridder te presenteren. De ironie is treffend! Degene die zegt te vechten tegen ‘propaganda’, gebruikt zélf elke gelegenheid om mensen te manipuleren met verdraaide woorden en opgeblazen verontwaardiging.”
Volgens Solidair met Simons is er sprake van een groeiende trend waarin publieke figuren kritiek uiten zonder respect of feiten, wat volgens hen bijdraagt aan vervuiling van het maatschappelijk debat. De groep benadrukt dat vrijheid van meningsuiting ook verantwoordelijkheid vereist. “Kritiek is welkom — het is zelfs noodzakelijk — maar kritiek zonder respect, zonder feiten, en vol insinuaties is geen moed, het is misleiding,” stelt de verklaring.
Zij reageert hiermee op opmerkingen van de journalist die eerder op sociale media beweerde dat “de propagandamachine van de president” doelbewust journalist Widjai Ganesh zou hebben “geëxecuteerd” na diens vraag over etnische zuivering. Volgens de groep is dit “pure waanzin” en een poging om verdeeldheid te zaaien.
“De president hoeft niemand de mond te snoeren. Ze heeft belangrijkere taken: een land leiden dat tientallen jaren is uitgeput door wanbeleid, verdeeldheid en goedkoop populisme. Wie geen antwoorden meer heeft, verschuilt zich achter drama, slachtofferschap en grote woorden,” aldus de verklaring. Solidair met Simons roept op tot volwassen en constructieve discussies in plaats van emotionele aanvallen of sensatiezucht.
“Wie werkelijk gelooft in journalistiek, stelt vragen met integriteit. Wie werkelijk wil bijdragen aan de opbouw van Suriname, zaait geen wantrouwen, maar zoekt dialoog. Dat is het verschil tussen oprecht kritisch zijn en doelbewust polariseren.”
Solidair met Simons besluit met een oproep aan het volk om zich niet te laten meeslepen door cynisme of provocatie:
“De president heeft geen behoefte aan schouderklopjes of applaus, maar aan een volk dat begrijpt dat vooruitgang niet gebouwd wordt op sensatie, maar op samenwerking, verantwoordelijkheid en waarheid. Suriname verdient volwassen gesprekken, geen theatrale zelfverheffing. Krakti, wan lobi, wan kondre.
Incident met Widjai Ganesh legt spanningsveld bloot tussen politiek en vrije pers
19 OKT 2025
Een deel van de Surinaamse persgemeenschap heeft fel gereageerd op de aanhoudende online aanvallen op journalist Widjai Ganesh, die momenteel op sociale media het mikpunt is van de propagandamachine van de NDP.
De lastercampagne volgde na een vraag die Ganesh afgelopen woensdag stelde aan president Jennifer Geerlings-Simons tijdens een persconferentie in Paramaribo.
De journalist vroeg of er sprake was van een vorm van etnische zuivering binnen ministeries en andere overheidsinstellingen sinds het aantreden van de huidige regering. De president reageerde met de woorden: “Als er vijf mensen van een bepaalde afkomst zijn en ik haal er één weg, is dat dan etnische zuivering? Want dan blijven er nog vier over.”
Hoewel de president haar antwoord mogelijk als rationele uitleg bedoelde, werd de reactie door velen — waaronder collega-journalisten — ervaren als minachtend en neerbuigend.
Diverse mediaprofessionals stellen dat de toon van de president niet strookt met de waardigheid en openheid die verwacht mag worden van een staatshoofd in omgang met de pers. Sinds het voorval wordt Ganesh op sociale media geconfronteerd met persoonlijke aanvallen, racistische opmerkingen en verdachtmakingen.
Gesproken wordt van een gevaarlijke trend van karaktermoord en intimidatie van mediapersonen die kritische vragen durven te stellen aan machthebbers.
“De taak van de pers is het stellen van lastige vragen, ook aan de hoogste autoriteiten. Het demoniseren van een journalist ondermijnt niet alleen het individu, maar ook het recht van het publiek op eerlijke informatie,” wordt benadrukt.
“Een leider moet juist tonen dat zij kritiek aankan. Door op deze manier te reageren, versterkt men het beeld van politieke arrogantie en intolerantie tegenover persvrijheid,” wordt verder aangevoerd.
De recente gebeurtenis heropent het debat over de kwetsbare positie van journalisten in Suriname, waar politieke beïnvloeding, sociale mediapropaganda en publieke framing steeds vaker het journalistieke werk onder druk zetten.
De journalist vroeg of er sprake was van een vorm van etnische zuivering binnen ministeries en andere overheidsinstellingen sinds het aantreden van de huidige regering. De president reageerde met de woorden: “Als er vijf mensen van een bepaalde afkomst zijn en ik haal er één weg, is dat dan etnische zuivering? Want dan blijven er nog vier over.” Diverse mediaprofessionals stellen dat de toon van de president niet strookt met de waardigheid en openheid die verwacht mag worden van een staatshoofd in omgang met de pers. Sinds het voorval wordt Ganesh op sociale media geconfronteerd met persoonlijke aanvallen, racistische opmerkingen en verdachtmakingen.
Hoewel de president haar antwoord mogelijk als rationele uitleg bedoelde, werd de reactie door velen — waaronder collega-journalisten — ervaren als minachtend en neerbuigend. “Een leider moet juist tonen dat zij kritiek aankan. Door op deze manier te reageren, versterkt men het beeld van politieke arrogantie en intolerantie tegenover persvrijheid,” wordt verder aangevoerd.
Diverse mediaprofessionals stellen dat de toon van de president niet strookt met de waardigheid en openheid die verwacht mag worden van een staatshoofd in omgang met de pers.
Onderzoeksjournalistiek
SURINAME STAAT IN het Caribisch Gebied in de schijnwerpers. Valerie Fris, freelancejournalist voor onder meer de Ware Tijd, heeft samen met vier collega’s samengewerkt aan een onderzoek over mensenhandel en ze hebben daarvoor een prijs gewonnen voor verantwoord onderzoeksjournalistiek. Het journalistieke veld in Suriname is ingenomen met deze prijs, heeft Fris gefeliciteerd en ook goed naar haar woorden geluisterd. Ze haalt aan dat het met name in Suriname heel moeilijk is om aan onderzoek te doen, omdat het geld om maanden aan een onderwerp te werken er eenvoudigweg niet is. Daarnaast is het zo dat Surinaamse politici, bedrijven en individuen geen cultuur hebben van informatieverstrekking. Alle informatie wordt angstvallig geheimgehouden. Iedereen wijst naar de journalist en hoe die niet in staat is onderzoek te doen. Totdat wordt gevraagd om informatie, dan moet elders worden gekeken. Een samenleving moet de aandacht wel willen vestigen op meer dan sensatie om werkelijk onderzoeksjournalistiek te kunnen waarderen
De wet Openbaarheid van bestuur kan daarbij helpen, maar een cultuur kweken gaat niet eenvoudig. Zo is er bijvoorbeeld al een wet op de jaarrekeningen, maar weinig overheidsbedrijven houden zich eraan. Het Staatsziekenfonds heeft al sinds 2016 niets gepubliceerd en het staatsmijnbouwbedrijf Grassalco sinds 2017 niet. Wanneer journalisten geen of weinig tools hebben om hun werk te doen, zal de kwaliteit van de democratie achteruitgaan, maar ook de kwaliteit van bestuur op alle fronten. Mensen zijn eerder geneigd zich te houden aan regels van goed bestuur en beloften als zij daar door een kritische pers en dito samenleving aan worden gehouden. Bedrijven en bestuurders die zich aan regels houden, zorgen voor een geordende samenleving, wat weer goed is voor het groter plaatje.
Het zou dan ook mooi zijn als de particuliere sector bijdraagt aan een sterk journalistiek veld. Dat is in het verleden wel gebeurd. Toen hebben enkele bedrijven samengebundeld om een journalistenprijs uit te rijken. Het was een stimulans voor journalisten om zich extra goed in te zetten. Net als Fris zijn veel journalisten ook blij met de stichting Stimuleringsfonds Journalistiek Suriname, dat nu al enkele jaren bestaat en langzaam terrein wint.
Maar het mes snijdt aan twee kanten. Wie een diepgravend onderzoek doet en het publiceert, zal merken dat stukken die langer zijn dan vierhonderd woorden nauwelijks de aandacht krijgen. Een samenleving moet de aandacht wel willen vestigen op meer dan sensatie om werkelijk onderzoeksjournalistiek te kunnen waarderen. Niet zelden wordt gewezen naar hoe goed journalisten in Nederland hun werk doen. Zelden weet men dat bij veel onderzoekswerk in Nederland een stevig budget is gealloceerd. Dan is het maandenlang onderzoeken van een thema makkelijker.
Maar het is ook aan het journalistieke veld in Suriname om zichzelf beter te gaan definiëren. Want de vraag die wordt gesteld: is een influencer journalist en is het toegestaan om opportuun tussen beide te schakelen is wel valide. Anders is een journalist die sociale media zoals TikTok gebruikt om zonder direct eigen voordeel serieus nieuws makkelijker verteerbaar te maken. Daar moeten meer van komen.
Er is in ieder geval veel werk aan de winkel voor journalisten, bestuurders, bedrijven en burgers. Een cultuur van vrije informatieverstrekking en vrije meningsuiting moet samen worden gekweekt. Die komt namelijk niet uit de lucht vallen.