MAAR ZOLANG PRESIDENT JENNIFER SIMONS DE BELANGEN VAN DE WARLORDS BLIJFT DIENEN ZAL HET “FISTI PRODO” BOUWEN OP DRIJFZAND BLIJVEN COMPLEET MET AAN HAAR ZIJDE HET FACEBOOK PARLEMENT EN DE WATERDRAGERS. DE ANGEL VAN DE NDP ONLOGICA VANWEGE ONKUNDE MOET ER ABSOLUUT UIT!
(founder/owner website)
ZEER OPMERKELIJK DE BOND VAN MEREDITH HOOGDORP “WI SA STREI” HEEFT DE VERKLARING NIET ONDERTEKEND
Docent uit Amsterdam stelt dat Surinaams onderwijs controle op werkuren mist
Leerkrachten in Nickerie
Een vergelijking tussen het onderwijssysteem in Suriname en Nederland heeft een discussie op gang gebracht over de transparantie en meetbaarheid van werkuren van leerkrachten in Suriname.
Renuka Biharie, voormalig docent aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname (AdeKUS) en momenteel werkzaam bij de Hogeschool van Amsterdam (HvA), pleit op de sociale mediapagina van GFC Nieuws voor een systematische aanpak van werklastregistratie.
Strikte verantwoording in Nederland
In een reactie op sociale media licht Biharie toe hoe het Nederlandse onderwijssysteem werkt. Bij een 40-urencontract wordt volgens haar elke minuut verantwoord via een zogenaamd “takenplaatje”. Dit omvat niet alleen lesuren, maar ook:
– Continu kalibratie en monitoring van evaluatieprocessen
– Onderwijsontwikkeling en accreditatie
– Studieloopbaanbegeleiding en professionalisering
– Deelname aan open dagen en onderwijsvernieuwing
“In Nederland werk je bij een 40-urencontract ook echt 40 uur, en soms meer,” aldus Biharie.
Onzichtbare werkuren in Suriname
De oud-AdeKUS-docent contrasteert dit met de Surinaamse situatie, waar een leerkracht officieel 25 uur per week werkt, van 08:00 tot 13:00 uur.
Hoewel vaak wordt gesteld dat leerkrachten thuis nog ongeveer 15 uur per week besteden aan voorbereiding en correctiewerk, ontbreekt volgens Biharie een systeem om dit te meten en te verantwoorden.
“In Suriname is het onderwijs zodanig ingesteld dat een leerkracht thuis nog 15 uur per week zou moeten werken. Maar hoe meet je dat? Om te beginnen moet het onderwijs meetbaar worden gemaakt,” stelt zij.
Werk aan de winkel
Biharie richt zich met haar boodschap tot het Ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur. Volgens haar kan er pas zinvol gesproken worden over salarisverhogingen en arbeidsvoorwaarden wanneer duidelijk is wie wat doet in hoeveel uren.
BLTO blijft in actie: eerst daden, dan pas normalisatie
De Bond van Leraren bij het Technisch en Beroepsonderwijs (BLTO) blijft in actie en zet het thuisblijven voort tot en met woensdag 4 februari 2026. De bond stelt dat hij eerst concrete daden wil zien van de regering voordat kan worden gesproken over normalisatie van het onderwijs. Het vertrouwen in minister Dirk Currie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (OWC) en directieleden is volgens de BLTO volledig verloren. Gevraagd is in een petitie aan president Jennifer Simons om hen te ontheffen.
Het bestuur van de BLTO heeft aan zijn leden meegedeeld dat er een overleg plaatsvond vrijdag in Ravaksur Plus-verband met president Jennifer Simons. Tijdens dat onderhoud is onder meer gesproken over de verslechterde financiële positie van leerkrachten en de aanhoudende problemen binnen het beroepsonderwijs.
Loonverhoging hoogste prioriteit
Volgens de BLTO staat loonsverhoging bovenaan het eisenpakket. De onderhandelingen hierover starten de komende week. Daarnaast is meegedeeld dat vicepresident Gregory Rusland heeft aangegeven dat de ministers van OWC en Financiën werken aan de uitbetaling van achterstallige overuren van BLTO-leerkrachten. Deze uitbetaling staat gepland voor woensdag aanstaande.
Ook heeft president Simons aangegeven te willen starten met een aanpak van de hygiënische omstandigheden op scholen, een punt dat al geruime tijd door de BLTO onder de aandacht wordt gebracht.
Geen besluit over minister en reddingsteam
Over het door de BLTO en andere onderwijsbonden gevraagde afzetten van de minister en directeuren is nog geen besluit genomen. De onderwijsbonden binnen FOLS, BvL/ALS bevestigen gezamenlijk dat er sprake is van ernstige communicatieproblemen met de minister van OWC.
Evenmin zijn er concrete afspraken gemaakt over het instellen van een reddingsteam voor het beroepsonderwijs, een kernpunt uit de eerdere eisen van de BLTO.
Petitie blijft leidend
De BLTO benadrukt dat zijn huidige opstelling voortvloeit uit de petitie die op 23 januari 2026 aan president Simons is aangeboden, waarin structurele misstanden binnen het beroepsonderwijs zijn opgesomd. In die petitie wordt onder meer gewezen op:
● structureel late uitbetaling van salarissen en overuren;
● het niet uitvoeren van rechterlijke uitspraken;
● falend management binnen OWC en het Directoraat Beroepsonderwijs;
● slechte hygiëne en veiligheid op scholen;
● en de achterstelling van BO-leerkrachten ten opzichte van andere onderwijssectoren.
De bond stelde toen al dat acties per direct zouden worden opgeschort mits er concrete maatregelen zouden volgen. Zolang die maatregelen uitblijven, blijft de BLTO bij zijn standpunt. “Eerst zien, dan geloven,” luidt het duidelijke signaal van de bond. De acties blijven daarom onverkort van kracht tot woensdag 4 februari 2026, in afwachting van zichtbare en structurele stappen van de regering.
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/90429
Onderwijsbonden slaan alarm: leerkrachten kunnen niet langer rondkomen
De onrust onder onderwijsgevenden heeft een kritiek punt bereikt. Onderwijsbonden verenigd in de Federatie van Organisaties van Leerkrachten in Suriname (FOLS), de Bond van Leraren (BvL) en de Alliantie voor Leerkrachten in Suriname (ALS) waarschuwen dat leerkrachten met hun huidige loon niet meer in hun levensonderhoud kunnen voorzien. De gevolgen zijn zichtbaar in toenemende demotivatie, braindrain en ernstige tekorten aan (vak)leerkrachten op alle onderwijsniveaus.
Overleven binnen de huidige financieel-economische situatie vormt een grote uitdaging en is in feite een onmogelijke opgave geworden. De levensstandaard gaat met rasse schreden achteruit, waardoor leerkrachten heden ten dage tot de bedelstaf zijn geraakt en verkeren in een toestand van extreme demotivatie. Op vrijwel alle basis-, VOJ- en VOS-scholen is het gevolg van de braindrain duidelijk merkbaar: er is een ernstig tekort aan (vak)leerkrachten op alle niveaus, stellen de onderwijsbonden.
Over onder meer deze alarmerende ontwikkeling waren de vakorganisaties vrijdag in Ravaksur Plus-verband in dialoog met de president, de ministers van Binnenlandse Zaken en Financiën en een nog bij naam te noemen commissie van deskundigen.
Naar aanleiding van een voorstel van de minister van Binnenlandse Zaken zal Ravaksur Plus overgaan tot het instellen van een werkgroep. In deze werkgroep zullen ook vertegenwoordigers van de FOLS en de BvL/ALS zitting hebben. Samen met de presidentiële commissie zal deze werkgroep alle onderwijsgerelateerde vraagstukken behandelen, inclusief de loonverhoudingen.
Het hoofddoel van de werkgroep is om op zeer korte termijn verlichting te brengen in de leef- en werkomstandigheden van onderwijsgevenden en het beroep opnieuw aantrekkelijk te maken.
Afspraken
Uiterlijk woensdag 4 februari 2026 moeten alle overuurbetalingen aan leerkrachten werkzaam in het beroepsonderwijs zijn uitbetaald;
● De ingezette gepensioneerde leerkrachten moeten uiterlijk eind februari 2026 over hun gelden beschikken;
● Alle achterstallige betalingen aan onderwijsgevenden zullen worden uitbetaald;
● Uiterlijk woensdag 4 februari 2026 dient het wensenpakket van de onderwijsbonden te zijn ingediend.
Aangezien onderwijs onder andere zorgdraagt voor de ontwikkeling en vorming van kritische burgers, gaan de vakorganisaties ervan uit dat de regering met voortvarendheid werkt aan het concretiseren van het volledige eisenpakket, teneinde de arbeidsrust in de sector te garanderen.
De verklaring is ondertekend door:
● De FOLS en haar lidorganisaties:
● SOB
● KOB
● COB
● BLTO
● IOB
● De Bond van Leraren (BvL)
● De Alliantie voor Leerkrachten in Suriname (ALS)
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/90417
Luchtvaartexpert wil alleen via onafhankelijke opstartcommissie directe bijdrage leveren
“Een directe rol zie ik uitsluitend binnen een private onderneming of binnen een onafhankelijke opstartcommissie van een nieuwe entiteit, waar professionele criteria leidend zijn en niet politieke loyaliteit. Dit standpunt is niet vijandig; het is neutraal, oprecht en deskundig. En het is definitief,” zegt oud-piloot van de SLM en luchtvaartkenner Romeo Stienstra op zijn Facebookpagina, waar hij de luchtvaartontwikkeling in Suriname nauwlettend volgt.
Stienstra geeft aan eerder benaderd te zijn door Sergio Akiemboto, chief of staff op het Kabinet van de President, maar een vervolggesprek heeft niet plaatsgevonden. “Het moment waarop dat contact stokte, was niet te wijten aan gebrek aan bereidheid tot dialoog, maar aan het moment waarop ik duidelijke randvoorwaarden stelde. Voorwaarden die voor mij niet onderhandelbaar zijn: transparantie, professionele onafhankelijkheid, bestuurlijke veiligheid en een expliciete breuk met personen uit het verleden die direct of indirect betrokken zijn geweest bij de ontwrichting van de Surinaamse luchtvaart,” aldus Stienstra.
De luchtvaartkenner benadrukt dat hij niemand onaangenaam wil zijn, maar stelt dat politieke controle moet worden gestopt als de regering de problemen in de luchtvaart werkelijk wil oplossen. “Herstel kost geld. Doormodderen kost nog meer geld. Alleen bij herstel is er sprake van een structureel levensvatbaar model. Bij doormodderen wordt publiek geld besteed zonder uitzicht op duurzaamheid, terwijl politieke agenda’s en misbruikpraktijken worden gefaciliteerd. Dat is geen beleid, dat is uitstel van faillissement op kosten van de samenleving,” zegt Stienstra.
Volgens hem staat de voorgestelde koers haaks op de vereisten van de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO) en zal deze onvermijdelijk leiden tot verdere spanningen met internationale luchtvaartorganisaties, waaronder de Europese Unie, waar Suriname reeds op de zwarte lijst staat. “Te veronderstellen dat deze wetswijzigingen op korte termijn een oplossing bieden, is niets minder dan zelfmisleiding. Het is geen structureel herstel, maar bestuurlijke gokpolitiek die het probleem slechts verplaatst en verdiept.”
Stienstra waarschuwt: “Als dit daadwerkelijk de koers is waarop de regering wil blijven varen, dan is de toekomst van de Surinaamse luchtvaart niet rooskleuriger, maar juist soberder en risicovoller dan nu. Wat hier wordt gepresenteerd als hervorming, is in werkelijkheid een vorm van voor-de-gek-houderij die Suriname verder wegduwt van internationaal herstel, vertrouwen en geloofwaardigheid. Zonder een geloofwaardige toezichthouder is elke verdere discussie over luchtvaartontwikkeling betekenisloos, of het nu gaat om doormodderen met de SLM of het daadwerkelijk opstarten van een nieuwe entiteit.”
Wij, slaven van Suriname
President van Suriname,
Wij schrijven u niet vanuit een archiefkast, niet vanuit een voetnoot in een geschiedenisboek, maar vanuit een geheugen dat nog altijd bloedt. Wij zijn slaaf geweest in dit land. Onze namen zijn u niet overgeleverd, omdat wij naamloos zijn gemaakt, maar onze stem is gebleven. Vandaag spreken wij niet alleen voor hen die geen graf kregen, geen recht, geen herstel. Wij spreken als slaven die u, tijd- en toekomstoverstijgend, aanspreken.
Wij hebben Suriname gebouwd met onze handen, onze ruggen en onze levens. Wij waren de bevolking. De planters noemden zichzelf ondernemers, maar hun winst was ons lijden. De gouverneur heette overheid, maar was in waarheid bewaker van hun belangen. Tussen zweep en wet was er voor ons geen ruimte om mens te zijn. Wij zongen om niet te breken, wij vluchtten om vrij te ademen, wij vochten omdat leven zonder waardigheid geen leven is.
Eeuwen later is de keten juridisch verbroken, maar geestelijk rammelt zij nog steeds. Suriname is onafhankelijk, zegt men, maar wij horen in het hart van de bevolking dezelfde ontevredenheid die wij kenden. Wantrouwen tegenover de overheid. Armoede naast rijkdom. Macht zonder verantwoording. De namen zijn veranderd, de structuren te weinig.
President, wij wisten wat het is om geregeerd te worden zonder gehoord te worden. Daarom is ons eerste en dringendste advies: luister. Niet ceremonieel, niet alleen tijdens verkiezingen, maar structureel, pijnlijk eerlijk. Luister naar de marktkoopvrouw, de mijnwerker, de leerkracht, de jongere zonder perspectief. Creëer geen afstandelijke overheid, maar een bestuur dat zichtbaar en aanspreekbaar is, dat durft toe te geven wanneer het faalt. Wij leerden dat macht die niet luistert, altijd geweld baart, openlijk of stil.
Wij streden voor erkenning van onze menselijkheid. Vandaag vragen wij u om waardigheid tot leidraad van beleid te maken. Dat betekent: geen corruptie die het brood van velen steelt voor het comfort van enkelen. Corruptie is een moderne zweep. Zij slaat niet op de rug, maar op de toekomst. Breek haar publiekelijk, zonder aanzien des persoons. Laat zien dat de wet boven vriend staat, boven partij, boven familie. Wij droomden van recht dat niet te koop was.
Zorg voor land en natuur alsof zij heilig zijn. Wij werden gedwongen om de aarde uit te putten voor andermans winst. Vandaag zien wij opnieuw roof: van bossen, rivieren en gemeenschappen. Ontwikkeling zonder bescherming is slechts uitgestelde armoede. Laat lokale gemeenschappen mede-eigenaar zijn van beslissingen over hun leefgebied. Vrijheid zonder zeggenschap is een lege belofte; dat hebben wij geleerd toen vrijheid ons op papier werd gegeven, maar niet in de praktijk.
Eenheid is geen slogan, president. Wij werden verdeeld om ons te verzwakken: op kleur, afkomst en geloof. Laat die oude strategie niet langer winnen. Wees een leider die verschillen beschermt zonder ze te exploiteren. Bouw een nationaal verhaal waarin niemand zich gast voelt in eigen land. Wij verlangden naar gemeenschap, omdat isolatie ons brak.
Wij vragen u ook om moed in eenvoud. Grote plannen zijn niets zonder dagelijkse rechtvaardigheid. Een loket dat werkt. Een ambtenaar die helpt in plaats van hindert. Een politie die beschermt in plaats van intimideert. Wij vreesden uniformen omdat zij de arm van de planter waren. Laat uniformen vandaag vertrouwen wekken door dienstbaarheid.
En tot slot, president, herinner u dat leiderschap tijdelijk is, maar gevolgen blijvend. Wij leefden en stierven onder besluiten die wij niet namen. U heeft nu de zeldzame kans om te besluiten mét het volk, niet over het volk. Wij streden niet alleen om ketenen te breken, maar om een samenleving te bouwen waarin niemand boven de ander staat door geboorte, bezit of nabijheid tot macht.
Wij schrijven u met verdriet, maar ook met hoop. Want ondanks alles bleven wij zingen. Wij bleven dromen. Wij bleven geloven dat recht ooit sterker zou zijn dan zweep en winst. Maak die belofte waar. Niet voor ons alleen – wij hebben ons offer gebracht – maar voor de kinderen die vandaag kijken en leren wat macht betekent.
Luister naar hen. Dien hen. En wees niet bang om te veranderen. Dat is de ware erfenis van onze strijd.
Met de waardigheid die ons altijd is ontzegd, maar nooit is afgenomen,
Wij, slaven van Suriname.
Sieuw Mahadew. sieuw66@hotmail.com
Wanneer een samenleving haar morele fundament verliest, blijft er alleen puin over
We leven in een tijd waarin incidenten, geweld en maatschappelijke ontsporingen elkaar snel opvolgen. Dagelijks worden we geconfronteerd met nieuwe vormen van agressie en signalen dat er iets diepers verschuift. Toch doen we vaak alsof het losse gebeurtenissen zijn of simpelweg pech. Maar wie goed kijkt, ziet een patroon: een langzaam afbrokkelen van het morele fundament dat samenlevingen draagt. Dat verval ontstaat niet in politiek of rechtspraak, maar in het dagelijks leven in gezinnen, waar richting, grenzen en vorming steeds minder vanzelfsprekend zijn.
Het fundament van een samenleving is nooit neutraal
We spreken graag over “normen en waarden” of “tradities”, maar benoemen steeds minder waarop die werkelijk zijn gebaseerd. Generaties lang rustten gezinnen, gemeenschappen en naties op universele morele principes: tijdloze richtlijnen die menselijk gedrag richting geven. Geen cultureel restproduct of verzameling oude ideeën, maar een dynamisch waardenkader dat zowel individueel handelen als maatschappelijke stabiliteit draagt.
• In gezinnen geeft het inhoud aan liefde, trouw, verantwoordelijkheid en vergeving.
• In de samenleving bepaalt het wat recht, gerechtigheid en solidariteit betekenen.
• In de overheid bewaakt het integriteit, goed bestuur en bescherming van kwetsbaren.
• In instituties vraagt het om waarheid, betrouwbaarheid en dienstbaarheid.
Laat een samenleving deze morele basisstructuur los, dan valt het fundament weg, en elk bouwwerk zonder fundament stort uiteindelijk in.
Het gezin: waar de eerste breuk ontstaat
Een samenleving raakt ontwricht wanneer gezinnen hun richting verliezen. Dat gebeurt wanneer morele grenzen vervagen, wanneer vorming en verantwoordelijkheid thuis verdwijnen en kinderen opgroeien zonder een stevig innerlijk richtsnoer. Zo ontstaat een generatie die vooral wordt gestuurd door impulsen, met botsingen, instabiliteit en gebrokenheid als gevolg. We spreken veel over geweld, verwaarlozing, verslaving en relationele breuken, maar vermijden de kernvraag: wat gebeurt er met een gezin dat geen hoger normatief kader erkent dan zichzelf? Zonder een gezamenlijk gedragen waardenkader blijft slechts een verzameling individuen onder één dak.
De samenleving: een optelsom van wankele huizen
Een samenleving is nooit sterker dan haar gezinnen. Wanneer gezinnen breken, breekt de samenleving mee. Afwijkend gedrag wordt dan genormaliseerd, morele grenzen verschuiven en wijken weerspiegelen wat thuis misgaat. We raken afgestompt: nog een incident, nog een crisis, en we gaan door. Maar zonder collectieve morele ruggengraat is geen samenleving neutraal. Waar ieder zijn eigen waarheid kiest en geen gedeelde waardenstructuur bestaat, vervaagt het onderscheid tussen goed en kwaad en valt het fundament weg.
De overheid: beleid zonder fundament is cosmetica
Overheden vergaderen, schrijven rapporten en lanceren programma’s, maar wat is de waarde van beleid wanneer het fundament ontbreekt? Wanneer kwaad niet meer wordt benoemd, recht plaatsmaakt voor opportuniteit en wetten slechts uit pragmatisch overleg ontstaan, verzwakt de rechtsorde. Dan reageert beleid alleen nog maar. Zonder morele ankerpunten bewaakt de overheid geen gerechtigheid, maar beheert zij chaos.
Instituten: geroepen om richting te geven, maar vaak stil
Elke samenleving heeft instituten die bedoeld zijn om richting te geven en grenzen te bewaken. Zij horen te zeggen: “Dit is de weg; dit is het fundament waarop wij bouwen.” Maar wanneer deze instituten verzwakken, bang worden voor afwijzing of hun imago belangrijker maken dan hun principes, verliezen zij hun morele stem. En als de instellingen die richting moeten geven zwijgen, wie spreekt er dan nog? Wanneer zij hun eigen waarden relativeren, waarom zou de samenleving ze dan nog serieus nemen? Een instituut dat zich aanpast aan de smaak van het moment verliest niet alleen zijn functie, maar uiteindelijk ook zijn bestaansrecht.
Wanneer het fundament verdwijnt, herhalen we de geschiedenis
Wanneer gezinnen, scholen en systemen hun morele ruggengraat verliezen, brokkelt alles langzaam af. We spreken minder over vorming, richting en verantwoordelijkheid, en steeds meer over incidenten, tragedies en falen. We zijn kort geschokt, schrijven analyses en organiseren bijeenkomsten, maar zodra emoties zakken, herhalen we dezelfde geschiedenis. De cyclus blijft: schrik, verontwaardiging, debat, vergetelheid, herhaling. Zonder herwaardering van een gemeenschappelijke waardenstructuur blijft elke tragedie een rimpeling, terwijl de oorzaak onaangeroerd blijft.
De enige echte uitweg: terug naar het onverwoestbare fundament
Als gezinnen weer moeten functioneren, de samenleving gezond moet worden, leiders rechtvaardig moeten handelen en instituten geloofwaardig willen spreken, is er maar één weg: terugkeren naar een universeel waardenkader als fundament. Niet als traditie, maar als dagelijkse, corrigerende kracht.
• In gezinnen door vorming en verantwoordelijkheid.
• In samenleving en overheid door moedige burgers en integere leiders.
• In instituten door principes die richting geven en grenzen bewaken.
Zonder zo’n fundament blijft alles instorten. Met zo’n fundament kan zelfs een gebroken natie weer opstaan.
Psycholoog – counselor