Amerikaanse defensieminister bespot Iraanse leiders: “Ze zitten onder de grond als ratten”
Ratten in de val
“Ze zijn onder de grond gegaan en kruipen weg. Dat is wat ratten doen,” zei de VS minister van oorlog Pete Hegseth. In het geval van Suriname waren de ratten bovengronds en vanwege hun paarse kleur volledig in het vizier van de Amerikanen. Simons wilde het machtsapparaat in handen krijgen, maar het duivelse gebroed mislukte faliekant terwijl de feitelijke macht in handen van de NDP warlords lag die elkaar de tent uitvochten. Tot frustratie van de stroming Jennifer Simons spuugde de architect van het duivelse gebroed zijn gal en gaf de schuld aan de tegenpartij binnen de NDP, namelijk Ashwin Adhin die volgens hem de kwade genius was en Simons in de wielen reed: De berg heeft een muis gebaard! ” Het is onvoorstelbaar dat na drie maanden van delibereren, seminars, overleg met stakeholders en verschillende openbare vergaderingen door de door ons gekozen assembleeleden, nu bij monde van de voorzitter doodleuk wordt verteld dat “de DNA-vergadering wordt verdaagd voor verder overleg over de wetsvoorstellen met betrekking tot de rechterlijke macht”. De kogel was door de kerk binnen eigen gelederen en het werd steeds lastiger voor de president om met zoveel tegenstand de kar verder te trekken. Uit eigen kamp werd het volk ook gewaarschuwd voor moeilijke tijden die er aankwamen. “Het wordt vele malen moeilijker in de komende tijden”, zei DNA-lid Rabin Parmessar maandag in De Nationale Assemblee over de economische situatie vanwege de oorlog in het Midden-Oosten. “De effecten zien we al bij de pompstations en deze zijn enorm.” Hij stelde dat als gevolg hiervan de prijzen van levensmiddelen en diensten fors zullen stijgen.” En president Simons verklaarde op 18 maart op haar Facebook pagina: De regering is zoals ik eerder heb aangegeven in beraad over de verwachte effecten van de oorlog in het Midden-Oosten. Landgenoten, De eerste gevolgen van dit conflict zijn snel stijgende olieprijzen met alle gevolgen daarvan. De regering heeft daarom een crisisteam ingesteld dat bestaat uit ministers en adviseurs omdat het van groot belang is dat we in elke fase van deze wereld crisis, de negatieve effecten op onze economie en ons volk beperken. De NDP regering zat van alle kanten vast, zoals in mijn vorige artikelen breedvoerig beschreven.
Moeder des vaderlands in de val intern en extern
Prijsstijgingen zou hamsteren in de hand werken, want schaarste betekende voor de handel goedkopere producten vasthouden en vervolgens duurder verkopen. Onvermijdelijk hieraan was dat de koers mee ging en niet anders kon dat te stijgen. Een herhaling uit de jaren tachtig toen ook de NDp het voor het zeggen had in het land en overal het woord “wisselen” hoorbaar werd. Dit keer was Bouterse er niet en lag de NDP met elkaar overhoop, had de president ruzie met de rechterlijke macht, met de Amerikanen, ruzie met de eigen coalitie vanwege bedrog en met de oppositie vanwege polarisatie en politieke zuiveringen. De feiten van werkelijke onmacht en onkunde werden verbloemd door de oorlog in het Midden-Oosten als excuus. Oproepen tot eenheid en samenwerken waren helaas te laat, het rasisme en polarisatie hadden diepe wonden geslagen en de samenleving verdeeld wat betekende dat de tegenstelling tussen de rijken en de armen zeer duidelijk zichtbaar werd vanwege deze zelfde oorlog in het Midden-Oosten. Een ontwrichte samenleving was onvermijdelijk het gevolg want de president kon niet verbinden wat zij zelf kapot geslagen had. De bittere pil van verdeeldheid kreeg de president opgediend in een tijd van ikke en de rest stikke, want dat was kapitalisme in moeilijke tijden. Daarom kreeg de president het verwijt dat zij afdwaalde van de oorspronkelijke progressieve lijn en steeds meer het rechtse kamp op wilde koersen. De druk op de president was groot, van haar eigen kamp met Eugene van der San en Jennifer van Dijk-Silos en uit het Ashwin Adhin Kamp met de PALU voorop. De NDP gelovigen gingen steeds bidden op het onafhankelijkheidsplein maar niets kon de NDP meer sparen van haar ondergang. Geen geld, geen productie, corruptie en de toekomstige olie al verpand maakte de toekomst angstaanjagend en bidden zou de economische problemen, het wanbeleid en de gepredikte haat en rasisme van de NDP niet kunnen wegnemen. Suriname stond op instorten.
Procureur Generaal en de bevelhebber van het nationaal leger
De berg mocht dan wel een muis hebben gebaard met de rechterlijke macht ongemoeid te laten volgens Eugene van der San, maar de opperbevelhebber Jennifer Simons had wel in de roos geschoten. De eis van Laurence Neede uit hetzelfde kamp van Eugene van der San was geslaagd, want Mitchell Labadie wordt nieuwe bevelhebber Nationaal Leger. In een van mijn vorige artikelen schreef ik nog over de komst van een hoge Nederlandse militair uit Nederland die de huidige bevelhebber Werner Kioe A Sen bezocht en een duurzame overeenkomst werd getekend voor samenwerking. Enkele dagen na dit hoge militaire bezoek uit Nederland, belde de premier van Nederland Rob Jetten met president Simons voor een eerste kennismaking. Niks was toeval. De NDP hakte vervolgens de knoop door met vervanging van de bevelhebber en schoof de discussie rondom de rechterlijke macht even naar achteren. De president wist donders goed wat zij deed, welke strijd zij streed en de regio en de internationale gemeenschap volgden dit schaakspel van de president. Als het linksom even vast liep dan maar rechtsom om vervolgens het oude pad te vervolgen van totalitaire macht.
De oppositie mocht niet falen
De omstandigheden in acht nemende van de politieke machtsstrijd van de NDP, daar diende met name de VHP rekening mee te houden. De oppositie mocht zich niet goedkoop en gemakkelijk in de slachtofferrol laten duwen door slechte analyses te maken en geen rekening te houden met externe factoren dan alleen maar te kijken naar Santhoki, de partijleider in het middelpunt van de strijd te positioneren en als zondebok en als prooi voor de NDP te werpen. Dat zou niet alleen laf zijn maar ook een verkeerde visie van hoe strijd te voeren tegen dit NDP monster met zeven gifkoppen. De NDP was niet makkelijk te verslaan dus mocht de oppositie niet gemakkelijk zich gewonnen geven en de eigen partij gaan verzwakken omdat zogenaamd de coalitie niet wilde samenwerken met partijleider Chandrikapersad Santhoki. Deze verkeerde visie door Mahinder Jogi steeds weer verwoord, moest keihard ontzenuwd worden omdat dit de oppositie tegen de NDP verzwakte en omdat de boosdoener absoluut niet de VHP partijleider was. De nieuwe statement gelanceerd door Eugene van der San: “de weg is er, de wil niet”, gaf duidelijk de vastberadenheid aan van de NDP om af te rekenen mat de VHP invloed en macht en daarmee met de toekomst van Suriname verder te experimenteren. Daarom mocht de visie van Mahinder Jogi geen enkele ingang vinden, want het Chan-syndroom was het paradepaardje van de NDP om de VHP te verzwakken en VHP toppers mochten hieraan niet mee werken. Jogi moest begrijpen dat het om de totale samenleving ging, dat de nieuwe NDP machtselite de samenleving als geheel aanviel en dat Santhoki ten volle ondersteund diende te worden als belangrijkste tegenmacht en strohalm voor de rest van de Surinamers die niet op de NDP hadden gestemd. Het was Santhoki tegen de rest of de rest tegen Santhoki. En omdat de rest de verraders betrof mocht de VHP niet zwichten en mocht Jogi niet slagen in zijn aanval op de partijleider die al lang boven zijn partij was uitgestegen en de meeste stemmen had behaald bij de verkiezingen van 2025. De timing van Jogi was funest, het was juist doordouwen op het moment dat het dier gewond was geraakt, dat betekende dat op het zwaktste moment van de NDP vanwege de interne strijd, de oppositie juist de allerhoogste eenheid en kracht moest inzetten om de NDP massaal te verslaan in 2030. En Jogi was hiertoe een sta in de weg. Niet Santhoki maar Jogi was dus het probleem. Mocht blijken dat de ex-president Santhoki de boel belazert zou hebben en de staat benaderd had wegens corruptieve handelingen, dan pas mocht er met hem afgerekend worden. Maar zolang de feiten daartoe ontbraken, kon alles worden geschreven onder de noemer dat wie werkte ook fouten mocht maken, zolang die bereid was ook correctie te plegen. Maar framing en karaktermoord en vervolgens foute analyses vanwege valse premissen, daarop mocht een harde werker niet op afgerekend worden. Zeker niet gezien de omstandigheden nationaal, regionaal en mondiaal.
Conclusie
Zondebokken creëren en overleveren aan de hongerige NDP wolven in schaapskleren terwijl het land afgleed naar een armoedige dictatuur was not done. First things first dus. Feiten en omstandigheden telden alleen en niet het populistische zwaktebod van op de persoon te spelen, want het ging om de partij en niet om de persoon Santhoki. Mahinder Jogi was dus gewaarschuwd want Santhoki was de enige optie om het kwaad dat over Suriname waadde, te bestrijden. En daarvoor waren alle Surinamers waar dan ook ter wereld hard nodig.