VAN KATIBO DENKEN NAAR ANALYTISCH DENKEN

MIJN STELLING: ONZE HINDOESTAANSE BROEDERS HEBBEN DE LEIDING IN ONZE BEVRIJDINGSSTRIJD OVERGENOMEN VAN DE INHEEMSEN EN DE MARRONS

 

Suriname is een nieuw tijdperk binnengetreden. Met de verkiezingsuitslag van 25 mei 2020, heeft het Surinaamse volk afstand gedaan van een manier van denken die niet past in de moderne wereld. Maar een groot deel van ons volk houdt evenwel vast een een oud patroon van denken, gevoed door haar politieke leiders. Een denken dat  goed is gedemonstreerd door Andre Misiekaba toen hij op 28 juli 2020, zijn verjaardag, uit de NDP stapte. Voor de verkiezingen heeft Misiekaba er alles aan gedaan dat zijn partij als overwinnaar uit de strijd zou komen. Met andere woorden, Misiekaba had niet durven dromen dat de NDP de verkiezingen zou verliezen wat betekent dat hij bewust de diefstallen van zijn partijgenoten met de mantel der liefde heeft bedekt. In 16 jaar tijd heeft de ster speler van de NDP zijn ogen dicht gehouden. Wat als de NDP dan toch de verkiezingen had gewonnen? Wat had Misiekaba dan gedaan? Was hij er dan ook uitgestapt? Zijn uittreden is dus niet alleen opportunistisch maar ook onlogisch.

Model van Patronage: Mensen zonder kennis geven leiding aan mensen met kennis.

Een Vice President geeft leiding aan ministers waaran hij qua kennis en opleiding net kan tippen, die een straatlengte voor liggen op de Vice President. Een Melvin Bouva van de NDP die op de valreep werd benoemd tot adviseur van de minister van Buitenlandse zaken. Dus de ondeskundige Bouva moet de deskundige technocraat Albert Ramdin adviseren. Deze constructie werkt niet. En ook de NDP-er Andre Misiekaba benoemde op de valreep een schoonmaakster van OCER tot zijn beleids adviseur. 

MIJN DISCUSSIESTUK VERZONDEN NAAR VHP (NL en SU) en ABOP(Su) dd 5 aug 2020

 

AANHEF: 

5 augustus 2020.

DISCUSSIE STUK

Geacht bestuur,

EENHEID IN CULTUUR MAAR GEEN VERDEELDHEID IN DE POLITIEK.

Gaarne deel ik ongevraagd, rauw en ongezouten mijn zienswijze over de richting waar wij met ons land naartoe gaan met u omdat ik vindt dat wij open en eerlijk tegen elkaar moeten zijn. Ik zie uw vertegenwoordiging in de nationale politiek met het bekleden van ambten en functies aan het uitvoeren van de wil van het volk niet alleen, maar wat nog veel belangrijker is om het volk naast beleid, de ontwikkelingsrichting aan te geven en het waarom hiervan. De President heeft hierin de leidende rol. Blijft de ideologische zienswijze en het richting geven van de president uit, dan valt dat onder de noemer van zwak leiderschap. En precies hier ligt de val van het kabinet omdat sterke leiders zoals Ronnie Brunswijk wel een ideologische discussie voeren met de achterban. U als President ontwijkt ook deze zeer gevaarlijke en zeer incorrecte visie van de vice-President. Het is jammer dat de leider van de ABOP en vice-President alles op een hoop gooit in zijn ijver om in 2025 het hoogste ambt te vervullen. Dat de achtergebleven delen van onze samenleving terecht een culturele bundeling met elkaar zoeken om hun emancipatiestrijd voort te zetten is volkomen legitiem. Maar wat Ronnie Brunswijk doet is om dit gevoelige gegeven te gebruiken om politiek te scoren. En hiermee zijn wij terug in het achterlijke denken dat wij zovele jaren bij de NDP leiders hebben gezien. Hindoestanen zijn door Bouterse misbruikt om zijn NDP een nationaal karakter te geven en kennis en kapitaal binnen te halen. De fouten van de NDP schijnen zich te herhalen bij de ABOP die hard op weg is een “gesloten” zwarte gemeenschap te worden onder sectarisch leiderschap omdat Brunswijk zijn wil oplegt aan iedereen. De ABOP vertoont hetzelfde fenomeen van “politiek spelen” in plaats van politiek voeren. Politiek spelen gaat met foefjes en trucjes, met ja-knikkers en een slaafse volgzame achterban. Politiek voeren is de nieuwe weg die u als VHP leider en President bent ingeslagen met kennis en deskundigheid omdat politiek voeren op wetenschappelijke leest geschoeid is. Ronnie Brunswijk kan als vice-President op dit niveau absoluut niet mee dus wordt het politiek spelen naar voren geschoven en het politiek voeren naar de achtergrond geduwd. Dit is uw valkuil President Santhoki. Binnen uw eigen regering is er een bom die vroeg of laat zal uitbarsten als u als President niet de juiste tactiek voert door met ons volk niet alleen te communiceren over beleid, maar meer nog over politiek voering en welke richting hiervoor essentieel is. Maar u verkeert in het duivelse dilemma dat u degene bent die de verkiezingsuitslag heeft vertaald als zou ons volk voor de vice-President gestemd hebben. Dat is helemaal niet waar, het volk heeft voor de ABOP gestemd en juist niet voor de vice-President. De vice-President heeft gewoon binnen zijn partij een gemene coup gepleegd door zichzelf naar voren te schuiven terwijl de partij op democratische wijze een geschikte en capabele vice-President naar voren behoorde te schuiven. Maar het politiek spelen heeft het in de ABOP gewonnen van het politiek voeren. En de achterban zwijgt. Mensen als Ruben Ravenberg en mevrouw Fidelia Gaand-Gallon sanctioneren juist deze onkunde van het politiek spelen door met verklaringen uit te komen in de media. Zij knikken mee met Ronnie Brunswijk en versterken zo zijn foutieve positie als vice-President. Een partijleider is een interne zaak maar een vice-President is een nationale zaak en wat niet goed is moeten wij niet willen verdedigen met “neks no fout”. Mensen die zo van macht houden zullen niet schromen om ook u President zijn hun wil op te leggen en anders u in de wielen te rijden. Een wijs man zei ooit: “ be careful who you let on your ship, because some people will sink the whole ship just because they can’t be the captain”

Wij als volk zien de moves van Ronnie Brunswijk, zijn chantage politiek al vanaf het begin om met de NDP te heulen in het vormen van een coalitie regering. Door zijn volgzame achterban en nu met het bundelen van de blaka man, zal Brunswijk zijn eigen weg gaan binnen de regering omdat hij niet in staat is analytisch te denken en zijn achterban hem niet corrigeert en afremt. In tegendeel wordt hij opgehemeld als de grote leider. Net als Desi Bouterse is de achterban bezig Brunswijk op een valse manier de geschiedenis in te schrijven als de man die de democratie terug gebracht heeft in Suriname, de man die Venetiaan geholpen heeft President te worden, de man die tot twee keer toe Desi Bouterse geholpen heeft om President te worden en de man die nu president Santhoki geholpen heeft om President te worden. De feiten worden gemakshalve geabstraheerd van het verhaal, de geschiedenis van dit verhaal daar kom ik op terug in een volgende hoofdstuk.

EENHEID IN VERSCHEIDENHEID

 Eenheid in verscheidenheid is niet hetzelfde als de eigen groep te bevoordelen vanwege vermeende achterstanden. Een politieke partijleider dient het onderscheid te weten tussen: emancipatie, bevrijding, etniciteit, culturele eenheid en eenheid in verscheidenheid. Het MARRON PROBLEEM is door Ronnie Brunswijk veroorzaakt omdat hij cultuur binnen de politiek heeft gebracht. Een zwaktebod, want als vice-President moet ten allen tijde het nationale belang voorop staan en kan Brunswijk niet tegelijkertijd twee petten op zetten, want dit is de dualiteit van het KATIBO DENKEN dat ons volk totaal in de war heeft gebracht tijdens het regiem Bouterse, die precies hetzelfde deed met wel 5 petten tegelijk op. Een herhaling van het zich verschuilen achter ambten en vele petten op, belemmert de transparantie, eenheid in bestuur, eenheid in leiderschap en eenheid in beleid. Hierdoor geeft Brunswijk tegengas aan de regering, aan zijn eigen coalitie en is hij een remmende factor en een blok aan het been van de progressieve regering. Wanneer men geen betekenis van begrippen kent en denkt daardoor vanwege deze tekortkoming politiek te moeten gaan spelen met foefjes, trucjes en tactieken in plaats van beleid te maken op basis van wetenschappelijke inzichten, dan moeten wij dat aan de kaart stellen en veroordelen in plaats van te zwijgen. Suriname heeft helden nodig en geen lafaards.!

STERK LEIDERSCHAP OM ONS VOLK TE BESCHERMEN

Beschermen tegen de denkwijze van de ABOP leider en de NDP leider. Het gaat hierbij absoluut niet tegen de personen maar om hun manier van denken en politiek spelen. Dit is wat duidelijk aan de orde moet worden gesteld en uit gediscusieerd moet worden in Suriname omdat wij anders geen stap vooruit zullen komen als er mensen in het machtscentrum zitten die er in de eerste plaats zijn om hun eigen belangen te beschermen. Dat Brunswijk zijn buiseness op papier heeft overgedragen is geen enkele garantie dat hij de belangen van ons volk op de eerste plaats stelt. Wij moeten weigeren te geloven in sprookjes en ons kop in het zand te steken. Wij bestrijden Brunswijk en Bouterse niet, wij verdedigen het Surinaamse volk, onszelf en ons voortbestaan en zij staan met hun denken en handelingen ons voortbestaan in de weg dus hebben wij recht van spreken, rauw en eerlijk de dingen te zeggen zoals de dingen zijn. En dat is wat ik doe en niet om personen onaangenaam te zijn.

DE AANVAL OP DE PRESIDENT IS GEOPEND EN HET ANTWOORD IS OOK DAT DE AANVAL DE BESTE VERDEDIGING IS.

Daarom schrijf ik dit discussie stuk. De aanval is de beste verdediging dus is het zaak dat onze President daadkrachtig optreedt en uitspraken corrigeert dat de geschiedenis van Brunswijk er niet toe doet. Brunswijk zijn geschiedenis en zijn politiek spelen is een rem op onze nationale ontwikkeling. Het is ook waar dat de juiste strategie moest worden toegepast om op de beste manier ons volk te kunnen verdedigen en dat is door President te worden. Maar het was niet nodig om foutieve uitspraken te doen. Vanuit het zenuwcentrum van de President zal er op regelmatige basis de richtingsanalyse van Suriname gepleegd moeten worden, met andere woorden zal ons totale volk duidelijk moeten worden gemaakt dat ij als natie niet tegen elkaar vechten maar dat wij in een bevrijdingsstrijd beland zijn.

NIEUWE BEVRIJDINGSSTRIJD.

Het volk heeft met het aantal stemmen duidelijk aangegeven wie zij het mandaat gevn om voorop te lopen in deze bevrijdingsstrijd. In wie zij het vertrouwen heeft gesteld. Het antwoord is glashelder gegeven dat ons volk absoluut niet aan Brunswijk en Bouterse die rol heeft toebedeeld. Brunswijk heeft niet eens 5.000 stemmen gehaald maar gedraagd zich nu als de grote volksheld en de grote partijleider. Wie houdt wie voor de gek? Wij moeten ophouden om verkeerde interpretaties aan de feiten te geven want hiermee helpen wij mee aan de verdere aftakeling van onszelf en ons land. Dat de politieke vertaling van de stemmen een andere is mag niet verward worden met de ideologische bevrijdingsstrijd. Beiden mogen niet op en hoop gegooid worden. De politieke vertaling zit hem in de zetelverdeling. Ondanks het minder aantal stemmen is de ABOP groter geworden dan de NPS. Dit is een totale absurditeit waar mij gauw mee moeten afrekenen. We leven anders in een fake-werkelijkheid, in een droom die niet strookt met de werkelijkheid.

KOLONIAAL KIESSTELSEL

De politiek rijdt dus onze eigen bevrijding in de wielen. Onze bevrijdingsstrijd is door onze instituties dus ook aan banden gelegd. Koloniale instituten belemmeren onze emancipatie en onze bevrijding. Wij hebben hetzelfde probleem met de muilkorfwetten bij de politie en het ontbreken van een onafhankelijke ambtenarenrechtsspraak. Daarom worden leerkrachten en ambtenaren middels de personeelswet in de koloniale wurggreep van het patronage gehouden. Onze bevrijding ligt dus ook in het ontmantelen van deze instituten. Dat heeft de zogenaamde revolutionaire leider nooit aangepakt maar juist bewust intact gelaten om te heersen over ons volk en in het byzonder de vitale instituten zoals leger, politie, ambtenaren en lerarenkorps. De vakbonden hebben deze kerninstitutionalisering van het slavenstelsel van onderdrukking binnen hun eigen instelling ook niet aan de orde gesteld. Politiek wordt ons volk dus in de praktijk gebonden aan het patronage zolang het kiesstelsel en overige koloniale erfenissen intact blijven. Dat kunnen wij met een regeerprogramma niet ongedaan maken, want in de kern ligt onze bevrijding veel dieper en hier zou onze president aandacht aan moeten besteden naast zijn enorme drukke taak van staatshoofd en vader des vaderlands.

 STAATSMANSCHAP EN HERORGANISATIE OVERHEID

Mijn wens echter is, dat onze president die ook de rol van de bevrijder op zich heeft gehad dan ook uitgroeit tot staatsman door de ketenen die onze ontwikkeling in de weg staan heldhaftig door te knippen en de politiek te hervormen maar ook de overheid te herorganiseren. Een bijna bovenmenselijke opgave voor de President maar aan de andere kant een onlosmakelijke eenheid van regeerprogramma en bevrijding omdat het een in het ander grijpt en er een causaal verband is tussen vrije of geknechte denkrichting en ontwikkeling in alle vormen en facetten, politiek en in prive.

Dit bindmiddel is de beste aanval in de verdediging op de welles-nietes discussie waar de NDP ons in houdt. Het is zeer wenselijk en een vereiste om koloniale instituties en denkwijzen bespreekbaar te maken in plaats van teveel met de NDP paleisrevolutie en aanvallen op de coalitie bezig te zijn of met de gang naar het presidentschap van de ABOP in 2025. Er is enorm veel werk aan de winkel, materieel, fysiek en mentaal. Laat dit ons bindmiddel zijn zodat wij allemaal weten waar wij onze bijdrage kunnen leveren. Dit zou het huiswerk van de politiek moeten zijn om op deze wijze het politiek spelen met foefjes en trucjes op achterstand te zetten. De NDP vindt voeding in het regeerprogramma en de politiek van de coalitie. De NDP zal de lucht en het ademen ontnomen worden wanneer ook en vooral de focus wordt gelegd op de bevrijdingsstrijd. Laten wij hier studie van maken en met elkaar de eerlijke discussie voeren in plaats van om de hete brei heen te draaien. Alles wat de haviken die uit zijn op macht willen is de President kapot te maken en een mes in de rug te duwen. Daarom is de bevrijdingsstrijd de redding en niet alleen maar de politiek en een bankroet land. De NDP komt vanavond online uit om te reageren op de persconferentie van afgelopen maandag van de President met het enige doel verwarring te stichten onder ons volk, het vertrouwen in de President te ondermijnen en de richting waar wij als volk naartoe willen, onze bevrijding dus, te saboteren.

Bijlage:

Mijn ingezonden artikel naar Dagblad Suriname d.d. 1 augustus 2020 welke helaas niet gepubliceerd is.

Met vriendelijke groet,

Mevrouw. A. Fernald

(Een kritische en bezorgde Surinaamse die meent recht van spreken te hebben)

1 augustus 2020.

HET KATIBO-DENKEN VAN FOEFJES EN TRUCJES.

De NDP wil ons in deze wurggreep van denken houden. Dit denken is hun enige bestaansrecht. Maar Surinamers hebben gekozen voor hun eigen bestaansrecht. Ons eigen bestaansrecht als volk staat lijnrecht tegenover dit katibo-denken wat zich alleen maar bezig houdt met macht verwerven, intriges en eigen voordeel. Het is zeer frappant dat nog niet eens een maand na de officiële overname van de regeermacht, partijleiders zich bezighouden met overlopers, die zelf worden gebombardeerd tot een Pele, de hedendaagse Messi. Wat is er toch mis met ons denken terwijl wij goed verstand hebben?

Onze nieuwe bevrijdingsstrijd o.l.v. Chandrikapersad Santhoki gaat de geschiedenis in als het verdrijven van het katibo-denken dat ons land en volk al zo lang belemmert om vooruit te komen. En dit doet sommigen verschrikkelijk veel pijn, dat de eer Santhoki te beurt is gevallen om de leiding te nemen in deze nationale strijd, hem gegeven door ons volk. Een denken dat geschoeid is op de eigen groep in plaats van een natie kan dit moeilijk verdragen. Maar geen mens legt een claim op de geschiedenis, het volk bepaald de geschiedenis van de mens, en niet andersom. Het katibo-dorps-denken bespeelt mensen en staat lijnrecht tegenover het analytisch denken waar mensen kunnen groeien. De verdreven veroordeelde ex-president is niet in staat analytisch te denken en weet heel goed dat met het nieuwe model waar Suriname voor heeft gekozen o.l.v. president Santhoki, de politieke partij van deze katibo-denkers alleen maar kleiner zal worden. Want wanneer Suriname groeit worden zij kleiner.  Dat betekent dat zij hun belangen ook steeds kleiner zien worden. Dus mag Suriname niet groeien! En wordt Santhoki tegengewerkt.! Wij mogen ons niet laten afleiden en laten kisten door leugenaars, dieven en criminelen.  

De beweging van  “108.000 Surinamers Plus” sta op!

Het nieuwe denken, het nieuwe model en de nieuwe richting met Santhoki voorop moet de oorlog winnen van het katibo-denkers die zichzelf zo graag een heroïsche rol zien vervullen in onze geschiedenis. Het winnen van deze strijd is de voorwaarde om het regeerprogramma succesvol uit te kunnen voeren, desnoods met een minderheidsregering en in 2025 nog sterker uit de bus te komen en het beleid voort te zetten. Wij progressieven van de beweging van 108.000 Plus, mogen ons niet laten afschrikken, afleiden en inlaten met de interne belangenstrijd en machtsstrijd binnen de katibo-denkende politieke partijen. Het is hun paleis revolutie die plaats vindt om het partijleiderschap, want Desi Bouterse is al een oude man. De enige manier om het katibo-denken te overwinnen is te weigeren ons mee te laten slepen in spelletjes en opdrachten van Desi Bouterse. Wij hoeven  niet te kijken wat er op hun schaakbord gebeurd, wij richten ons op ons eigen schaakbord van 108.000 Plus o.l.v. onze President. Op ons eigen schaakbord moeten wij kritisch denken en ons eigen proces tot ontwikkeling begeleiden. De beweging voor nieuw denken heeft de opdracht van het volk te kijken naar het nationale en internationale politieke gebeuren, en niet naar Bouterse en zijn toneelspelletjes. Want politiek is een wetenschap dat analytisch vermogen vereist en is geen schaakspel met foefjes en trucjes en het verzamelen van goede spelers. Op dit kruispunt waren wij beland op 25 mei 2020 en hebben massaal en overweldigend gekozen voor het nieuwe model van politiek bedrijven middels wetenschappelijke inzichten. Surinamers hebben dus enorm slim gestemd want wij zijn geen dom volk, en wij gaan ze laten zien dat de beste manier om af te komen van het  katibo-denken is om de angst overboord te gooien dat de regering clasht. Zonder angst wordt de beweging voor nationale vooruitgang alleen maar groter, want Suriname wil eindelijk af van het katibo-denken van eigen voordeel, duisternis, onzichtbare hand, geheime agenda’s en achterdeurtjes politiek. Het is tijd voor openbaarheid van bestuur. En precies dit benauwd de NDP en overige katibo-denkers, want zij weten dat ze politiek en economisch terrein verliezen met de nieuwe richting en het nieuwe model van denken door te analyseren, te benoemen, kritisch te zijn en nationale belangen voorop te stellen. Vanwege deze tekortkomingen is de ondermijning van de regering reeds nu al ingezet met veel bombarie rondom Misiekaba. Onder het mom van een Marron broeder binnen te halen wordt de gevaarlijke kaart op tafel gegooid die op weg naar 2025 breed zal worden gespeeld met de leuze: “omdat wij Marron zijn gunt men ons niets”. Het gaat niet om Marron of wat dan ook, het gaat om ons denken. En dit terwijl niemand weet wat Andre Misiekaba gaat doen, is de “Marron” discussie al ingezet door partijtoppers, tegen beter weten in dat dit absoluut niet de issue is. Wat er ook gebeurd, de weg van afstand doen van het katibo-denken is ingezet met de komst van Santhoki, en dit is onze belangrijkste issue en deze strijd zullen wij winnen omdat het een voorwaarde is van ons aller bestaan, onze welvaart en ons welzijn. Het tijdperk van katibo-denken in Marron, Hindustani, Jampanesi, Snesi, Krioro is voorgoed voorbij als wij erin slagen de strijd te winnen. Surinamers ons land is bankroet maar wij zijn met meer dan 108.000 Plus om het beleid van Santhoki te verdedigen tegen de oude koloniale denkwijze van de katibo-denkers die Suriname decennialang in deze wurggreep houden zodat zij door kunnen blijven genieten zonder een wezenlijke ontwikkelingsbijdrage te hebben geleverd maar simpel door toeëigening van staatsmiddelen en eigendommen rijk zijn geworden. Hier moeten wij vanaf.

Mevr. A. Fernald. ( een onafhankelijke Surinaamse, geen lid en nooit lid geweest van geen enkele politieke partij)

afernald34@gmail.com

14 mei 2019
BEVRIJDING BEGINT BIJ ONS ZELF.

Dit artikel heb ik ook verstuurd naar de VHP Nederland en de ABOP.

Demonstratie van onmacht
Een groot rookgordijn hing onlangs weer boven Suriname, het schandaal rondom de Surinaamse postspaarbank. 

http://nafu.net/de-echo-van-hans-moison-schalt-over-de- surinaamse-samenleving/, http://www.dbsuriname.com/dbsuriname/index.php/oppositie- verwacht-vandaag-antwoord-president-over-spsb/

http://nafu.net/pg-start-vooronderzoek-in-kwestie-spsb-verantwoordelijke-functionarissen-
met-verlof/

In dit meest bizarre tumult loopt het fractielid van de Pertjajah Luhur, William Waidoe
over naar de NDP. In dit meest bizarre tumult is de oppositie nog steeds geen eenheid en
vraagt de leider van de VHP Chandrikapersad Santhoki via de media aan de President
om op te stappen. In dit meest bizarre tumult doet de Surinaamse Politiebond (SPB) niet
eerder gekende rascistische uitspraken richting de Procureur Generaal. De officieren
van Justitie bij het Openbaar Ministerie tekenen via de media protest aan tegen deze
uitspraken. In dit meest bizarre tumult kondigt de ABOP leider een eenheidsbeweging
aan op 25 mei 2019. In dit meest bizarre tumult vindt de Franse douane 492 kg cocaine
uit Suriname. De vangst werd al eind april gedaan door de Franse autoriteiten. Pas
dinsdag 14 mei 2019 maakte een Franse minister de zaak bekend.
Onder deze meest bizarre omstandigheden gaat alles gewoon normaal door in Suriname
en kondigt de President een verandering van 4 ministers aan in zijn regeerteam. Dit
allemaal terwijl in elk ander land in de wereld de regering naar huis was gestuurd en
niet gevraagd was om zelf naar huis te gaan.
Het oude koloniale denken beheerst Suriname en is tot volle wasdom gekomen door de
NDP manier van denken en handelen. (zie in dit verband mijn eerdere artikelen van 5
april 2019 en 4 mei 2019). Dat alles gewoon normaal verder gaat in het grootste tumult
komt omdat de NDP de oppositie in haar macht heeft. De NDP behoud het initiatief en
houdt de oppositie steeds worsten voor en de oppositie hapt maar en trapt er steeds
weer in. De oppositie draait op deze manier om de NDP heen en dit is wat Bouterse
steeds demonstreert, de honden blaffen slechts terwijl de karavaan rustig verder trekt.
De oppositie begrijpt theoretisch heel goed dat het tijdperk Bouterse verslagen dient te
worden en zo Suriname gered kan worden, maar de tijd is niet de beste bondgenoot van
de oppositie. Men gunt elkaar vanwege het oude koloniale denken niets in Suriname,
niet eens het recht op een eigen mening of zienswijze waardoor wij te lang in kringetjes
blijven draaien.
Maak het oude koloniale politieke denken tot bindmiddel van gezamenlijk
nationaal verzet.
Doet de oppositie dit niet dan kunnen wij gerust stellen dat het slechts om macht en geld
gaat. Dat er in dat geval dan sprake is van lood om oud ijzer.
Het is een dilemma, daar het zeer moeilijk en gedurfd is dat dezelfde oude achterhaalde
koloniale denkwijze voor emancipatie en ontwikkeling kan zorgen. Het is als het ware
net stuivertje verwisselen, een soort draaideur politiek in Suriname, lood om oud ijzer
als op den duur niet structureel afgerekend wordt met deze onwetenschappelijke
benadering van ontwikkelen van een land en haar samengestelde bevolkingsgroepen.
We kunnen pas als natie voort gaan als onze totale bevolking betere kansen tot alle

sectoren krijgt, van onderwijs tot productie. Precies hier wringt de schoen. Omdat ons
volk niet voldoende ontwikkeld is, blijft het gezwel van de oude koloniale politiek voort
woekeren in de gemeenschap en wordt alleen maar steeds erger. Allerlei vernuftigheden
worden bedacht om over de ruggen van ons volk macht te verwerven en vervolgens in
dezelfde cirkel door blijven draaien, zoals dat al decennia gebeurt. De angst voor een
Hindoestaanse hegemonie vanwege het mikpunt op 28 zetels en het maar niet komen
tot een verbond van oppositie partijen, maakt dat er een verhevigd rascistisch gestook
plaats vindt in Suriname juist om te voorkomen dat het verbond er komt. Intussen
worden allerlei wilde uitspraken gedaan, zelfs door een politiebond. Indachtig de
huidige NDP gang van zaken is de vrees niet ongegrond en is het niet ondenkbeeldig dat
van een etnische overheersing van een bevolkingsgroep sprake kan zijn bij de wisseling
van de wacht. Want elke politieke partij is in de kern etnisch, hoezeer zij ook
nationalisme prediken. Tegen deze achtergrond is de realiteitszin en mogelijk de vrees
van de ABOP en de NPS geen illusie om het evenwicht te brengen in het zich op dit
moment afspelende realiteit van de tactische fouten gemaakt door de VHP leider. (zie in
dit verband mijn tweede artikel van 4 mei 2019.). Maar meer nog vanwege de opstelling
en politiekvoering van de NDP.
Het oude koloniale politieke denken is dualistisch
Etniciteit, ras sentimenten bespelen, en via het geloof subtiel rascisme prediken, al deze
middelen worden al heel lang gebruikt om het volk te houden op het niveau van de
eerste impulsen, het spelen met persoonlijke gevoelens van mensen, mensen aan je
binden door hen afhankelijk te maken. De politiek in Suriname is daarom net een grote
familie soap waar iedereen een rol kan vervullen, net puppets on a string van de
regisseur of de coach die spelers op het juiste moment wisselt. “ Wanneer de coach vijf
minuten voor de tijd een nieuwe speler inzet, wordt verwacht dat die “fresh air” inbrengt.
We kunnen onze rol als zodanig beschrijven”, aldus Andre Misiekaba.

http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2019/05/21/nieuwe-ministers-moeten-
zieltjes-winnen/

Brood en spelen voor het volk , volks vermaak gestoken in een nieuw NDP jasje, het
oude koloniale politieke denken wat betekent dat een nieuw uiterlijk noch geen ander
mens betekent. Het oppervlakkig populisme van de NDP brengt opzettelijke verwarring,
waarbij feiten ontdaan worden van hun omstandigheden, zoals bewust verkeerde
uitgangspunten innemen, verbanden vervolgens verkeerd gelegd worden, accenten
verschoven worden waardoor de kern van het probleem steeds onbegrijpelijker wordt
en dus verder op de achtergrond raakt. Er gebeurt in feite dus niets, we blijven elkaar
voor de gek houden. De oppositie maakt zich eveneens schuldig hieraan, het in
kringetjes blijven draaien. Suriname is overgeleverd aan sluwe politici die niet alleen
zichzelf maar ook land en volk minachten en bevuilen met lage moraal terwijl ze heel
hard roepen hoezeer zij hun land lief hebben. Dit dualistisch denken zien we in de
gehele samenleving terug, met gespleten tongen praten, a zeggen en b doen, mensen
links laten kijken terwijl het gevaar van rechts komt. En op alles maar kritiek hebben
want niets is goed wat van de ander komt want niemand is te vertrouwen. Deze cirkel
van denken moet doorbroken worden.
Maar iedereen probeert zijn eigen hachje te redden, zelf te overleven in plaats van
elkaar de hand te reiken door ook als andere bevolkingsgroep elkaar te vertrouwen.
Politici zijn de vertolkers en tegelijkertijd slachtoffers van de verdeel en heers politiek
van de kolonisator. Zij hanteren hetzelfde wapen om heel lang aan de macht te kunnen

blijven. Enerzijds de witte mannen in korte broeken voor van alles en nog wat
uitschelden maar wel hun methoden van consolidatie van de macht overnemen. De witte
mannen als de verderfelijke kolonisatoren neerzetten maar wel hun kennis gebruiken
om ons volk verdeeld te houden, de witte mannen fysiek zelfs in te huren om het eigen
volk te bestelen. Dit gedrag en met dubbele tong spreken brengt enorm veel verwarring
en wantrouwen teweeg bij ons volk. Niemand vertrouwt elkaar meer en precies dat is de
bedoeling van de methode van verdeel en heers. Dit wantrouwen uit zich steeds weer in
het overlopen van personen, door het uithollen en aanvallen van de leiding van hun
respectievelijke politieke partijen door voornamelijk de NDP. Het oude koloniale denken
is doorspekt met dualistisch denken en de NDP leiding is hier meester in. Dit weerhoudt
helaas ook de oppositie om elkaar te vertrouwen en samen te werken op weg naar 2020.
De regering heeft de perikelen rondom de vermeende corruptie van SPSB bij de
Procureur Generaal neergelegd. En alle neuzen van coalitie en de oppositie wijzen weer
in een richting van de orde van de dag, want:
“Uit de documenten blijkt overigens niet dat er daadwerkelijk sprake is van fraude of dat er
lopende leningen uit de boeken zijn geschrapt. De Centrale Bank van Suriname liet vorige
week al weten dat er niets aan de hand is.”

Creools Blok juist nu.
Redt Suriname begint dus in eigen huis, bij de oppositie zelf, in de eigen keuken. Ronnie
Brunswijk heeft dit goed begrepen. Eerst dus onszelf bevrijden van het oude koloniale
denken over elkaar en onder elkaar, en dan pas de oeverstap naar de ander maken. First
things first, om vervolgens nationaal en verenigd Suriname te behoeden voor nieuwe
kolonisatie en afhankelijkheid van China vanwege de leencultuur van onze regering.
De onbescheiden solitaire en tactisch onjuiste opstelling van de VHP leider
Chandrikapersad Santhoki maakte dat de overige oppositie partijen zich aangevallen
moeten voelen. De Pertjajah Luhur heeft zich niet gesteund gevoeld door de oppositie en
is daarom ook daadwerkelijk aangevallen door de NDP met als resultaat het overlopen
van Willem Waidoe. De oppositie zal verder verscheurd worden indien men elkaar niet
de hand reikt. Ronnie Brunswijk is slim en voor niemand bevreesd.
De bekendmaking van Ronnie Brunswijk van een zwarte eenheidsbeweging keerde het
getij en bood goede tegenstand tegen de leidende positie van de President. Brunswijk
volgt niet maar neemt initiatief en heeft hierdoor de rollen volkomen omgedraaid. De
regering is zelfs uitgenodigd om acte de presence te geven op 25 mei, de proclamatie

dag van de eenheidsbeweging. http://www.dwtonline.com/laatste-
nieuws/2019/05/21/kritiek-over-mapane-beweging-laat-brunswijk-koud/

Vandaar de woede alom in het kamp van de President. De slimme set afkomstig van een
zoon, broeder en nazaat uit het binnenland kan niet door de koloniale hoofden van de
NDP passeren.
De ABOP en NPS begrijpen politiek heel goed dat zij zich met elkaar moeten verenigen
en elkaar versterken om niet onder de voet gelopen te worden vanuit de eigen oppositie
gelederen of van buiten te worden aangevallen door de NDP. De innerlijke versterking
van de geest zoals ook bij Boni plaats vond toen hij ten strijde trok tegen de kolonisator,
zal maken dat er een basis wordt gelegd om onbevreesd de strijd aan te binden tegen de
NDP President en het breken van zijn dictatuur. De geestelijke versterking door de
eenheidsbeweging is noodzakelijk en onvermijdelijk om de rollen om te kunnen draaien
en de leiding te durven nemen zoals reeds eerder in de geschiedenis gebeurd is ten tijde
van de binnenlandse oorlog. Het is een “yeye” kwestie, die onmogelijk opgelegd kan

worden door vreemden. De politieke strijd tegen de dictatuur van de huidige President
heeft vele facetten, cultureel en via het geloof. Dat is de Surinaamse realiteit. Er is
enorm veel woede omdat Ronnie Brunswijk de NDP en consorten van de culturele weg
heeft afgesneden. De opstelling van de VHP leider is nu erg belangrijk door zich te
scharen achter de eenheidsbeweging en hiermee de emancipatie te ondersteunen en
tevens de eenheid van de oppositie te tonen. Hopelijk is de VHP leider prominent
aanwezig met een grote delegatie en toont hij hiermee inzicht en respect voor de
geschiedenis van vrijheidsstrijd van de Inheemsen en Marrons. De President zal al zijn
kansen grijpen en zeker een grote delegatie afvaardigen. Het getuigt van historisch
besef, wijsheid, van oprechte eerlijkheid van vooral de afro Surinamer, om deze afro
beweging onder leiding van Ronnie Brunswijk te ondersteunen en niet als vijandig
tegemoet te treden. Eenheid in verscheidenheid hoeft niet bedreigend te zijn,
integendeel dienen wij eerst in eigen huis schoon schip te maken en elkaar te helpen als
Surinamer om achterstanden weg te werken. Ons land heeft een prachtige zeer rijke
verscheidenheid aan culturen die elkaar moeten aanvullen in plaats van bestrijden.
Elkaars geschiedenis miskennen of elkaars cultuur bestrijden geeft pas reden tot grote
bezorgdheid. Eenheid in verscheidenheid is realiteit, het is een garantie voor checks and
ballances in de samenleving en in de politiekvoering. Door ons politieke systeem zijn wij
gedwongen tot samenwerking. De vermeende nationalistische politiekvoering van de
NDP heeft ook niet gezorgd voor etnisch evenwicht, omdat het haaks staat op de
realiteit. De creool en marron zijn decennia lang bewust klein en achter gehouden als
stemvee en neerbuigende propagandisten voor de politieke partij wat juist gezorgd
heeft voor alleenheerschappij en bescherming van economische belangen van bepaalde
etnische groepen binnen de NDP. De eenheidsbeweging vanuit de ABOP/NPS is daarom
ook geen toeval, het kon niet anders dan juist nu het levenslicht aanschouwen. Etniciteit
heeft in dit geval niets te maken met rascisme of hokjes denken. Emancipatie laat zich
niet langs geheimzinnige achterdeurtjes politiek leiden maar is direct en straight zoals
Ronnie Brunswijk dat aanpakt. No nonsense achterbakse en slinkse politiek voering met
dubbele moraal en gespleten tongen, maar direct zeggen waar het op staat omdat iedere
politieke partij in feite hetzelfde doet, namelijk via macht, cultuur en geloof zieltjes te
winnen. Het is logisch dat de emancipatie van de meest achtergestelde groepen in
Suriname die zich niet langer willen laten misbruiken als propagandisten of middel tot
machtsverwerving van welke politieke partij dan ook zoveel ophef veroorzaakt. Daarom
is het verzet van alle kanten zo groot in Suriname wanneer de meest misbruikte groep
wakker wordt en op staat om zelf haar strijd in eigen hand te nemen en niet over te laten
aan andere organisaties. De geboorte van de eenheidsbeweging is zeer te verwelkomen,
ook als een strategische uitholling van de NDP achterban. NPS en ABOP slaan dus hard
terug. Het zijn deze twee politieke partijen die het hardst zijn bestreden door de NDP.
Maar ook is de eenheidsbeweging een gezamenlijke versterking van de totale oppositie.
Wanneer elke groep haar huiswerk maakt en op volle kracht elkaar versterkt, is de
winst verzekerd want alleen sterk en samen sterker tegen de NDP dat is de beste optie
om Suriname te redden. De emancipatie van de creool en marron is geen sta in de weg
voor natie vorming, het is een historische onvermijdelijkheid die alle bevolkingsgroepen
hebben ondergaan of zullen ondergaan om eerst in eigen huis orde op zaken te stellen
om vervolgens met vereende krachten met de overige bevolkingsgroepen op te trekken
tegen het grootste kwaad dat Suriname bedreigd: opnieuw gekoloniseerd worden.

Opmars en verzet over de gehele linie.

Beweging vindt niet alleen in de VHP plaats met de orange movement maar over de
gehele linie. Jongelui van PRO, STREI, LIJST BASIER en NEXT GENERATION roeren zich
tegen het beleid van de zittende regering als wel tegen de oppositie vanwege de oude
koloniale denkwijze en politiekvoering, waarmee helaas ook deze jongelui mee zijn
behebt. Daarom is het een nationale strijd na de verkiezingen van 2020 om onszelf te
bevrijden van onszelf. De gezamenlijke strategie van al de bewegende delen, de totale
oppositie zal er een moeten zijn van de NDP verder in het nauw te drijven. Deze
volksbeweging betreft dus alle Surinamers waar ook ter wereld. Want waar de
overgrote meerderheid van alle Surinamers het er mee eens is, is dat Desi Bouterse,
onze huidige President het probleem van Suriname is, en niet de ministers. Het punt is
dat met de orange movement en de droom van Ronnie Brunswijk de rollen zijn
omgedraaid en de NDP en de aan haar gelieerden niet meer de leiding hebben in deze
volksbewegingen. Zij moeten zich nu achter in de rij van de VHP/ABOP/NPS/PL en
overige oppositie aansluiten om vervolgens in 2020 door de totale oppositie
weggevaagd te worden. Het hoofddoel, namelijk einde aan het tijdperk Bouterse moet
met vereende kracht bereikt worden. Redt Suriname is begonnen met het redden van
onszelf door de eenheidsbeweging massaal te ondersteunen op 25 mei a.s.
A. Fernald.
Reacties/aanvullingen op mijn zienswijze zijn welkom, reacties uit eerste impulsen
dragen niets bij.
afernald34@gmail.com

EMAIL AAN DE VHP NEDERLAND

12 mei 2019

Geacht Bestuur,

Helaas is het niet mogelijk om via info@vhp.sr mijn email te versturen dus probeer ik het via de afdeling Nederland met het verzoek dit schrijven door te willen sturen naar de VHP Suriname

Graag uw aandacht voor het volgende:

 Op 4 mei heb ik een ingezonden artikel gestuurd naar Dagblad Suriname bedoelt voor de oppositie en het volk van Suriname. Dit artikel is een kritisch vervolg op mijn eerder ingezonden artikel van 4 april 2019 verschenen in Dagblad Suriname. Helaas werd mijn tweede artikel, dat ik uitsluitend naar Dagblad Suriname stuurde naar mijn weten niet gepubliceerd. Mijn ingezonden artikel is nu in het bezit van Dagblad Suriname en ik wil niet dat het een eigen leven gaat leiden. Maar ik vindt het toch belangrijk een bijdrage te leveren in de discussie omtrent etniciteit en de strategische denkfout van de VHP leider. Dat de oppositie desnoods intern nota neemt van mijn zienswijze zonder op alle punten daarmee misschien eens te zijn, dat mag, als de discussie maar los komt. Daarom stuur ik mijn artikel ook naar u. Het zou een mooi cadeau zijn voor ons volk als de oppositie openlijk de strijd met zichzelf aangaat en als voorbeeld dient hoe het oude politieke denken van ons af te schudden. Onze verdere ontwikkeling als natie is geheel afhankelijk van hoe wij denken over onze geschiedenis en onze Surinaamse realiteit om gezamenlijk de broodnodige eenheid te kunnen smeden. Het oude politieke denken is hiertoe een handvat om gezamenlijk als een volk op te trekken in eenheid in verscheidenheid. Was de oppositie momenteel in de spsb kwestie een eenheid geweest dan was samen met ons volk de harde eis gesteld tot opstappen van de regering Bouterse/Adhin. Een mooie gelegenheid ons volk de ware demonstratie van eenheid binnen de totale oppositie te tonen in plaats van iedere keer weer afzonderlijke verklaringen van oppositie leiders.

Als rechtgeaarde Surinaamse verzoek ik u daarom nota te willen nemen van mijn bijgevoegd artikel(zie de bijlage).

Met vriendelijke groet.

Mevr. A. Fernald.

4 mei 2019

OPEN BRIEF AAN DE OPPOSITIE VAN SURINAME

 

“Suriname in dienst van de waarheid en de wetenschap en niet indienst van belangen van personen of clubjes”

De kern van onze strijd.

Het is onze President D. Bouterse die Suriname uitlevert aan China en Rusland en alle condities schept voor deze landen en de VS plus Nederland om Suriname te onderwerpen. Suriname is in geen enkel opzicht opgewassen tegen deze landen. Daarom is 2020 zo cruciaal op weg naar mentaal-financiele vrijheid van ons volk door verdediging van onze onafhankelijkheid.

In 2020 gaat het om de historische rode lijn van voortzetting van onze

vrijheidsstrijd als volk. Het gaat er niet om dat personen van een bepaald

ras geen president mogen worden of dat personen van een bepaald ras het

alleenrecht hebben op de bevrijdingslijn van onze geschiedenis. Wie onze

rode lijn van onze geschiedenis verdedigd en wie haar in gevaar brengt,

daar gaat het om, los van welk ras of welke afkomst van de persoon dan

ook. Net zoals het er ook niet om gaat dat Surinaamse mensen a priori het

alleenrecht hebben om geschiedenis te (her)schrijven, het gaat om

beoefening van de wetenschap los van het individu. Wie dwaalt en

geschiedenis vervalst en wie de waarheid benadert dus de wetenschap

dient, daar gaat het om. Het is niet uitgesloten dat Surinamers niet in staat

zijn hun eigen geschiedenis te vervalsen en een vreemdeling kan die juist

wel heel dicht benaderen. Dit zo sterk aan ras en personen gebonden

denken valt onder de noemer van rascistisch denken, een

onwetenschappelijke benaderingswijze, een onder de gordel denken, een

denken van op de persoon spelen en niet op de bal, een denken vanuit de

eerste impuls. Een verbluffende manier evenwel om ons volk te bespelen,

tegen elkaar uit te spelen, dom te houden en misbruik te maken van het

lage ontwikkelingsniveau van ons volk. http://nafu.net/surinamers-die-dom-

denken-houden-hun-land-enorm-achter/

Veranderde omstandigheden vereist nieuw leiderschap.

In mijn vorig artikel “Kiezen voor vrijheid of Suriname opnieuw koloniseren”

verschenen in Dagblad Suriname van 5 april 2019 belicht ik een verband

tussen persoonlijke belangen van de machthebbers, de geopolitieke

standpunten gekoppeld aan hun fake socialisme en complottheorie, de

staatsgeleide economie gekoppeld aan de totale uitholling van organen en

instituten en het bekladden van personen, een consolidatie van hun macht

gekoppeld aan de dreiging van een opnieuw afhankelijk, onderworpen en

gekoloniseerd land en volk.

In dit artikel belicht ik een verband tussen objectiviteit en dwaling, het

nieuwe nationale product van orange movement en de valkuilen binnen de

oppositie, het binnenland en de vrije markteconomie, raciaal denken (wan

koeli no mag tron president) en bewust aanscherpen van verdeeldheid en

wantrouwen bij de oppositie en last but not least de grote stok achter de

deur bij eventueel verlies van de verkiezingen door de coalitie ons volk in

de geschiedenis weg te zetten als gekoloniseerde geesten die hun

volksleider, hun messias, hun bevrijder, hun vrijheidsstrijder en

revolutionair van het zuiverste socialistische water niet wisten te

waarderen en daardoor opnieuw gekoloniseerd zijn door Nederland en de

VS onder leiding van de VHP.

Maar wij als volk schrijven zelf onze hedendaagse geschiedenis, wij leven

en denken nu en ervaren aan de lijve maar ook door onderzoek dat uitwijst

dat staatsmacht bezitten en het volk achter je hebben twee verschillende

dingen zijn. De hedendaagse volksbeweging in Suriname, is een revolutie op

zich vanwege de nieuwe denkrichting, de directe betrokkenheid van de

lagere sociale volksklassen via kleinschalige productie. Deze beweging op

nationaal niveau is niet eerder vertoond in de geschiedenis van ons land.

Wij zijn als volk op weg naar een natie, een volk. Deze nieuwe beweging

vanuit de basis van ons volk, moet koste wat kost tegengegaan worden door

de machthebbers omdat het aanslaat, dwars door alle bevolkingsgroepen

heen worden micro projecten opgezet. Deze nieuwe denkrichting brengt

daadwerkelijke participatie, de handen uit de mouwen steken en zij aan zij,

schouder aan schouder samen te werken door grote delen van ons volk. Het

is tevens ook een signaal en antwoord aan de NDP leiding van het land dat

ons volk diep en diep teleurgesteld is, moe is van politieke steekspelletjes

die geen monden vullen en nu ziet dat het wel kan wat door de NDP altijd is

beloofd maar door de VHP wordt gedaan. Deze nieuwe productie-

denkrichting van de VHP is een doorn in het oog van de NDP. Nieuw denken

brengt nieuwe omstandigheden teweeg wat betekent heeft dat hiermee de

VHP ook genoodzaakt was haar politieke partij wijd open te gooien voor de

totale bevolking. En toen begon ook de raciale kaart een grote rol te spelen,

met uitspraken van“chutney en aleke”, mensen persoonlijk belachelijk te

maken, terwijl het wonderschoon kan zijn de twee entiteiten met elkaar te

verbinden. Deze nieuwe gedachte van eigen kleinschalige productie is een

proces dat niet te stuiten is. Wanneer een volk in haar eigen behoeften kan

voorzien gaan vele andere deuren open, ontstaat nieuwe kennis en

behoeften aan verdere scholing. Met deze volks opmars sluit vervolgens het

totale onderwijsproces zich aan, van aanpassing van het school curiculum

tot onderzoeksopdrachten door de universiteit. De NDP heeft deze kans

laten liggen, deze visie wel altijd met de mond beleden maar moet nu

toezien dat de VHP die in praktijk brengt. En dat doet pijn te ervaren dat je

als revolutionaire partij op achterstand bent gezet bij het volk. De volgende

stap van de VHP is om in 2020 staatsmacht te verwerven en de vrije markt

productie-economie te stimuleren door internationaal kapitaal aan te

trekken.

En precies hier wringt de schoen in mijn optiek, het verwerven van de

staatsmacht.

De ordinairste van alle redenen is zucht naar macht en geld.

De oppositie is een hechte eenheid als het gaat om afwijzing van de

geopolitiek van de huidige machthebbers. Maar is onderling zeer verdeeld.

Omdat zij in mijn optiek teveel gericht is op de NDP in plaats van op het

nieuwe denken Suriname te dienen met objectief realisme in plaats van met

te grote ego’s en het zoeken naar posities. Dit is het oude denken waar

Suriname afstand van moet doen. Vanuit een gezamenlijk oppositioneel

zenuwcentrum van het nieuwe denken moeten rookgordijnen en

afleidingsmanoeuvres (zogenaamde geheime afspraken voor

samenwerking VHP-NDP, het pas na een jaar indienen van een klaagschrift

aan het Nederlandse openbaar ministerie inzake de inhouding van

miljoenen euro’s met in de voorhoede witte mannen/advocaten in korte

broeken,) van de huidige machthebbers eensgezind afgeslagen worden. De

gezamenlijke oppositie moet de hoofdlijnen blijven aanscherpen van het

hoofddoel, namelijk einde van het tijdperk dat ons volk 40 jaar lang in de

wurggreep houdt. Zo demonstreert de oppositie de eenheid, het

vertrouwen van samenwerking, van nieuw denken en samen handelen en

stapt zij al doende af van het oude politieke denken van vriendjespolitiek en

patronage, van jacht naar posities binnen de ambtenarij. De kracht van de

oppositie is constant, systematisch, gedocumenteerd en zakelijk de huidige

machthebbers te ontzenuwen. De oppositie moet goed weten wie zij

tegenover zich heeft, zij moet de NDP niet onderschatten daar de

machthebbers nog steeds bestaan uit een belangrijke overgebleven

kerngroep van oud militairen van de coup van 1980. De oververhitting van

onze economie geeft al aan hoe politiek en financieel geisoleerd Suriname

is, hoe zwak het vertrouwen in de huidige machthebbers is, nationaal en

internationaal.

Opstelling van de oppositie

Het antwoord op het afrekenen met het tijdperk Bouterse is dat niet alleen

de NDP verslagen moet worden maar het allerbelangrijkste is dat de

oppositie het oude denken eerst bij zichzelf verslaat. Eerst de hand dus in

eigen boezem. Alle politieke partijen zijn besmet met het oude denken,

maar de NDP spant de kroon, is de meester manipulator, de meester in

verdeel-en heers, de meester van het patronage-systeem, de meester van

rookgordijnen en afleidings manouvres opwerpen, de meester in ons volk

steeds weer worsten voorhouden waarin door de oppositie tot nu toe te

gretig in wordt gehapt. Dit happen van de oppositie moet radicaal stoppen,

het is een NDP strategie om de oppositie volledig uit balans te brengen en

uit elkaar te slaan. Niet alleen middels wetgeving van verbod van pre-

electorale samenwerking, maar vooral de strategie toe te passen de

oppositie te houden in het oude denken waar de NDP heer en meester over

  1. De oppositie doorziet evenwel deze strategie maar handelt er nog niet

naar. De tijd dringt echter. Pas als de oppositie handelt en elkaar omarmt op

weg naar het hoofddoel, dan kunnen wij pas in eenheid in verscheidenheid

gaan optrekken naar de nieuwe horizon in 2020, een nieuw denken onder

nieuw leiderschap. Het kwaad is nog lang niet verslagen met het

wegstemmen van de huidige machthebbers, maar het langzame proces van

afstand doen van het eigen oude politieke denken is het grootste kwaad dat

om de hoek ligt en snel overwonnen moet worden. Deze moeilijke weg zal

met vereende krachten tegemoet getreden worden. Deze nieuwe

volksbeweging, deze nieuwe revolutie van het volk is het proces dat het

oude denken moet opruimen, in onze hoofden en onze harten. Mei 2020

biedt ons deze geweldige en cruciale kans, namelijk bevrijden wij onszelf of

blijven wij leven onder het juk van buitenlandse mogendheden en een aan

hen dienstbare elitegroep, kiezen wij dus voor vrijheid of laten wij

Suriname opnieuw koloniseren.

Tactische fout van de VHP

De tactische fout die de VHP vanwege restanten van het oude denken maakt

is om nu al in de voorfase van de verkiezingen de partijleider als toekomstig

president naar voren te schuiven. De presidentskandidaat is echter van veel

latere zorg omdat wij geen presidentieel stelsel hebben en ook omdat geen

enkele politieke partij de absolute overwinning zal behalen. Samenwerking

is dus onvermijdelijk want Suriname kent geen twee-partijen stelsel. De

VHP is zonder twijfel de trekker, de leidende en de stuwende kracht die qua

ontwikkelingsvisie en inzet ver boven de overige oppositie partijen uit

stijgt, die de natie op kan liften. De eerlijkheid gebied om te stellen dat de

kaarten van de VHP in stad en district heel sterk zijn. Maar deze

omstandigheid staat nog niet gelijk aan de directe openlijke claim op het

presidentschap. Binnen de oppositie is het in mijn optiek dan ook de

verantwoordelijkheid van de VHP leiding ietwat bescheidenheid te

betrachten en de broodnodige eenheid binnen de oppositie te smeden.

Leiderschap claimen vereist ook enorme verantwoordelijkheid naar binnen

toe. Het is levensgevaarlijk als de sterkste partij binnen de oppositie de

kans riskeert dat de overige oppositie partijen zich tegen haar keert want

dan verliest Suriname. De VHP leider is in woord in het volle besef hiervan.

Het gaat er niet om dat de persoon van Chandrikapersad Santhoki geen

president mag worden. Maar de geeigende structuren, wetten en stelsels

binnen ons politiek bestel bieden daartoe een breder draagvlak. Laat die

dan ook komen vanuit de eigen sterke gezamenlijke oppositie. Als de

oppositie realistisch en eerlijk is dan is de keuze op basis van de beste

productie-kaarten snel gemaakt wie de beste kansen heeft om Suriname te

leiden op weg naar de verlossing, de bevrijding en natievorming. Het

signaal is al vanuit de EU en de VS gegeven. Evenwel, wij moeten als volk en

oppositie voorzichtig zijn en ervoor waken dat de kanshebber Santhoki niet

op een lijn wordt geplaatst met Juan Guiado van Venezuela, omdat dit juist

in het nadeel van de eenheid binnen de oppositie kan werken daar ons

politiek stelsel een is van parlementaire democratie met een semi-

presidentieel stelsel waarbij de coalitie in de DNA controle uitoefent op de

regering en geen verlengstuk is van de regering. Bovendien is Santhoki in

een veel betere positie dan Guiado, omdat de verkiezingen winnen een

grondwettelijke manier is van machtswisseling, coups daarentegen niet.

Coups staan nooit op zich maar dragen vaak buitenlandse inmenging in

zich. Het is dus niet Santhoki die te vergelijken is met Juan Guiado maar

juist onze president die op vele fronten vergelijkbaar is met de president

van Venezuela wat betreft het toepassen van dezelfde methoden van het

consolideren van de macht. Maar Suriname is geen Venezuela, er zijn

wezenlijke verschillen. Onze president die zich voordoet als grote

Surinaamse socialistische leider, die ook mikt op de bescherming van

Rusland en China in ruil voor het prijsgeven van de rijkdommen van ons

land en onze soevereiniteit, heeft totaal andere motieven hiervoor dan de

President van Venezuela. Buitenlandse signalen kunnen ons democratisch

denken op hol laten slaan en verstoren. Buitenlandse signalen kunnen ook

aangegrepen worden door de huidige machthebbers door de werkelijkheid

om te draaien en appels met peren te gaan vergelijken door te stellen dat

het Santhoki is die Suriname in handen van de VS en Nederland brengt, dat

Santhoki dus een Juan Guiado is en Bouterse een Nicolas Maduro. Met deze

opzettelijke verwarring door de dwalende machthebbers kan onze

geschiedenis vervolgens vervalst worden. Wijlen Fred Derby deed eerder al

een boekje open over deze beproefde methode van de omgedraaide

werkelijkheid toegepast door onze huidige President.

https://www.youtube.com/watch?v=QuDifxOYYuc ) Wij mogen onze

Surinaamse realiteit niet uit het oog verliezen hoezeer het ook te begrijpen

is dat de EU en de VS onze huidige President liever zien gaan dan komen

terwijl China en Rusland juist een zwakke President verkiezen om hun

macht en invloed in Zuid-Amerika te vestigen op zoek naar grondstoffen en

strategische steunpunten. Tegen de achtergrond van de Monroe doctrine is

ons land door onze president tot een zwakke speler gemaakt die niet

opgewassen is noch tegen China en Rusland als tegen de VS, EU,

NEDERLAND, PROSUR, OAS en VN. Een klein duimpje in de internationale

boksring moet rake klappen verwachten en incasseren en daarna niet

klagen dat “zij” groot zijn en “wij” klein zijn en zij ons willen onderdrukken,

dat zij ons opnieuw willen koloniseren vanwege onze grondstoffen,

gevaarlijke witte mannen in korte broeken zijn, dat zij willen bemoeien in

onze binnenlandse aangelegenheden. Het is niet zij maar wij, onze

president die dit alles veroorzaakt en vervolgens afwentelt op de ander. De

VS zullen niet dulden dat van Suriname een tweede Venezuela wordt

gemaakt, dus zit ons probleem structureel in het leiderschap, men wil geen

tweede Maduro, de oververhitting van onze economie is een voorbode, een

signaal, direct gelieerd aan onze zelfbenoemde volkspresident. Aan

symptoom bestrijding heeft ons volk dus helemaal niets, de veroorzakers

van dit alles kunnen nooit de oplossers zijn, het is in 2020 dus erop of

eronder, dat is de issue.

De bestolen Marrons en Inheemsen

Het rechtstreeks naar voren schuiven van een presidentskandidaat door de

VHP is niet alleen prematuur maar ook unfair jegens de ABOP, omdat de

kaarten van de ABOB in het binnenland sterker zijn en de ABOB ook

presidentskandidaten in huis heeft die beantwoorden aan het profiel en aan

de eisen van de grondwet. De ontwikkelingsvisie van de ABOB, de

gerichtheid op de locale producent en het ondernemersklimaat, sluit ook

heel goed aan op de visie van de VHP. De kaarten van de politieke partijen

zijn dus nog lang niet geschud. Het is de hoogste tijd voor de oppositie om

binnenskamers oprecht de beste kandidaat naar voren te schuiven om

Suriname te leiden. Hoe verleidelijk het ook is om de eigen partij kandidaat

naar voren te schuiven, het gaat om Suriname te dienen in de waarheid en

het hoofddoel te bereiken in totale eenheid en vereende kracht. Hopelijk

kan de oppositie staan achter deze realiteit en kiezen voor Suriname. Wij

zijn dit verplicht aan onze kinderen, hen voor te gaan in het goede

voorbeeld, de focus op de waarheid, kennis en de wetenschap om de vele

problemen van ons land zakelijk op te kunnen lossen.

Onze huidige President heeft dit allemaal laten liggen, de man van de coup

van 1980, de binnenlandse oorlog, de mislukte grondenrechtenconferentie

te colakreek, de man van de politieke bemoeienis van benoeming van een

Granman der Saramaccaners heeft wellicht een dubbele agenda gehad ten

aanzien van het binnenland met de vele scalians, de uitgegeven concessies

aan buitenlandse multinationals en politieke vrienden, areas of interest .

Met voorbedachte rade zijn Inheemsen en Marrons voor de gek gehouden.

Net zoals in stad en district het pakketten beleid niet meer werkt, zo werkt

in het binnenland het kraaltjes en spiegeltjes beleid ook niet langer.

https://www.apintie.sr/v21873. De traditionele gezagsdragers pikken het

niet langer en laten nu ook hun stem horen. Ontwikkeling in het binnenland

begon zogenaamd met de goudordening maar is door het bedrog van de

huidige machthebbers gewoon een ordinaire toe-eigening van staats

eigendommen gebleken. Dezen zullen niet zonder slag of stoot prijs

gegeven worden maar zullen met hand en tand verdedigd worden door

deze kapitalistische elite machtsgroep rondom de President en hun

buitenlandse begunstigden. De dreigende taal vanuit deze elite groep

rondom de president dat er na het eindvonnis van het 8 december

strafproces zelfs een burgeroorlog kan gaan uitbreken in Suriname moet

misschien in dit breder kader van gronden- en grondstoffen roof gezien

worden. Deze kapitalistische influisteraars van de boodschapper van dit

slechte nieuws kennen wellicht de prijs van hun boodschapper die zo graag

de geschiedenis wil herschrijven? Er spelen enorme persoonlijke,

ideologische, logistieke en financiele belangen binnen de elitegroep rondom

de president, vooral in het binnenland die niet zonder slag of stoot zullen

worden opgegeven. Men weet heel goed dat hiermee de weg dan vrij is voor

een definitief einde van deze machtige kapitalistische machtsgroep. De

Tukajana, Angulla, Mandela en kofimakka gewapende groepen in het

binnenland zijn ons nog vers in het geheugen. Een Wagner group en andere

ondersteunende gewapende legertjes rondom deze elitaire machtsgroep,

daar moeten wij niet aan denken in ons binnenland. In 2020 moeten wij

door middel van verkiezingswinst hen de pas afsnijden voordat het te laat

is en wij Venezuela achtige toestanden krijgen met o.a. gewapende motor

brigades. Wij moeten de signalen serieus nemen, de opmerking van de een-

partij staat is niet zomaar een verspreking.

Het zijn de nazaten van onze vrijheid strijders die het meest tekort zijn

gedaan maar door eigen inzet een enorme groei in ontwikkeling hebben

gemaakt, met name de Marrons die zeer sterk vertegenwoordigd zijn op

onze universiteit. Het sterk opkomende politieke-, historische en culturele

bewustzijn van de Inheemsen en Marrons, met de ABOB in de voorste linie

moet dus niet onderschat worden. Er bestaat namelijk ook Marron diaspora

kapitaal en een cultureel bewuster traditioneel gezag in het binnenland.

Deze beweging van historisch-wetenschappelijk bewustzijn zal maken dat

onze trotse waarden behouden blijven, onze rode lijn in de geschiedenis

van strijd en overwinning en de grondstoffen van de natie in Surinames

eigen beheer worden veilig gesteld voor de totale natie. Maar ook dat de

grondenrechten van Inheemsen en Marrons eindelijk geregeld worden.

Inheemsen en Marrons zullen zichzelf in de geschiedenis rehabiliteren als

een strijdbaar deel van ons volk zoals de raciale politiekvoering in stad en

district ook plaats zal maken voor nationalistisch leiderschap ongeacht ras,

geloof of afkomst .

Eenheid in verscheidenheid.

Wij weten dat Surinamers etnisch stemmen, laten wij dus vooral onszelf

niet voor de gek houden. Ons kiesstelsel is gebaseerd op etniciteit. Hele

gebieden stemmen etnisch. Het is daarom voor de NPS niet verkeerd de

propaganda in te zetten op de creolen uit de NDP die ontheemd zijn, die

zich niet langer willen scharen achter de boutisten van de NDP door hen

een thuis te bieden, want niet elke NDP-er is een boutist. Het binnenland

stemt voor een groot deel etnisch en de realiteit gebiedt te stellen dat de

ABOP voor het binnenland de beste kaarten in handen heeft, de beste

credits heeft. Met andere woorden, zonder de ABOB en het traditioneel

gezag is regeren in Suriname onmogelijk. De NDP zag dat ook altijd wel in

maar maakte hier misbruik van om over de ruggen van de Marrons en

Inheemsen eigen voordeel te behalen en de mensen op te zadelen met

spiegeltjes en kraaltjes. De VHP ziet dat nu ook in en verheft de mensen

door te starten met een volksbeweging, de orange movement om samen

met alle Surinamers, in stad, district en de binnenland een nieuwe start te

maken. De middenklasse te rehabiliteren en wederom kansen te bieden met

het vrije ondernemerschap, de lagere volksklasse te betrekken in de

nationale productie en zelfredzaamheid, internationale afzet en

samenwerking te bevorderen, kortom ontwikkeling te brengen zoals het

hoort. De ABOB en de VHP zijn vanwege hun strategie van productie en

ondernemerschap aan elkaar gewaagd en niet weg te denken uit het

machtscentrum waardoor de ruimte voor de NDP hiermee verder is

verkleind om staatsmacht uit te oefenen in 2020. Bij voldoende zetelwinst

zal uiteindelijk bepaald worden wie aan kop gaat en wie met wie zal

moeten samenwerken. De ABOP zal uiteindelijk de doorslag geven vanwege

haar unieke positie als politieke partij uit het binnenland. De troeven uit de

hoge hoed van de NDP mogen de gezamenlijke oppositie niet verrassen. Het

populisme van de NDP doet wonderen, gebruikt vrouwen en jongeren als

afleidingsmanoeuvre en verwart heel snel het gehele politieke veld. Hun

stromannen en vrouwen ontberen deskundigheid en zijn slechts pionnen

om de focus en gerichtheid op ons politieke stelsel te vertroebelen:

Suriname kent geen twee-partijen stelsel. Het is dus voor de oppositie zeer

belangrijk ook te focussen op de DR en RR leden om alle onzekerheid uit te

sluiten mocht in de verenigde volksvergadering de president gekozen

worden. Hopelijk haalt de gezamenlijke oppositie meer dan twee derde van

de zetels en kan met alle Surinamers versneld de onafhankelijkheid verder

verdedigd en uitgebouwd worden.

Decolonizing the mind.

Nog ongeveer 13 maanden tot 2020, en intussen draait de staats

antipropaganda machine overuren.

Een heel volk wordt aangevallen en op de operatietafel gelegd omdat wij

zogenaamd behept zouden zijn met een zeer koloniale denkgeest. Wij

krijgen voorgeschoteld dat de VHP leider een rascist is en dat hij het is die

de witte mannen in korte broeken terug wil halen als kolonisator in

Suriname. Hoe een heel volk te onderwerpen door te brainwashen en te

beschuldigen van koloniaal denken is een vastomlijnd model om ander en

deskundiger leiderschap te elimineren. Een geschiedenis herschrijven door

de bril van de eigen onderdrukkers kan vele malen onwaar zijn dan die

geschreven door de bril van de ex-kolonisator. Wanneer het gaat om

wetenschap heeft afkomst van de onderzoekers geen enkele waarde.

De complottheorie en dus het ophitsen van ons volk tegen een buitenlandse

vijand, witte mannen in korte broeken is nutteloos, want de vijand komt

van binnen, zit al die tijd in onze eigen gelederen. Laat ons de hand een keer

in eigen boezem steken in plaats van onze rol in de geschiedenis te

idealiseren door moderne geschiedschrijving vanuit een eigen clubje

rondom de machthebbers.

Een volk maakt geschiedenis, de afkeer van ons volk tegen haar

onderdrukkers is nu gaande, de beweging is spontaan en niet meer te

stuiten. En is heel wat anders dan de vermeende door het buitenland ge-

ensceneerde coup van 1980 met als vervolg van de schijnheiligheid de

complot theorie en de vergelijking van onze president met andere

socialistische landen waar juist dat volk de revolutie begon maar zich

gaandeweg keerde tegen haar leiders vanwege de enorme kapitalistische

verrijking van een kliek en de enorme toename van de armoede van het

volk, welke in de schoenen wordt geschoven van allerlei –ismen.

Toepassing van denkwijzen en methoden maken situaties en

omstandigheden nog niet tot dezelfde.

Voor Suriname geldt in ieder geval: eigen volk eerst!!

  1. Fernald.

(Een Surinaamse onafhankelijke meedenker met een eigen zienswijze

zonder enige politieke aspiratie) Reacties op inhoud zijn welkom, reacties

uit eerste impulsen dragen niets bij.

Afernald34@gmail.com

Open brief aan het volk van Suriname,

KIEZEN VOOR VRIJHEID OF SURINAME OPNIEUW KOLONISEREN.

Wij staan als natie voor de volgende twee keuzen, die u in 2020 zal moeten maken,

namelijk:

  1. Kiezen voor een leencultuur die onderdeel is van een anti-Westerse politiek van

Zijne Excellentie President D.D. Bouterse . Kiezen wij in 2020 voor de met de

mond gepredikte dekolonisatie olv President D.D. Bouterse en zeggen wij als volk

voorgoed vaarwel tegen Nederland en ook Amerika waar een groot deel van ons

volk woont. Kiezen wij in 2020 voor een nieuwe kolonisatie olv President

Bouterse door met name Rusland en China binnen te halen, landen die altijd op

zoek zijn naar zwakke schakels. Met de huidige stand van zaken in ons land wat

uit slecht beleid en slecht bestuur voortkomt, namelijk: de omstandigheid van

een verdeeld volk door de bewust toegepaste politiek van verdeel-en heers,

slecht beleid en slecht bestuur alom door vriendjes politiek van regelarij en

patronage, bestuurlijke ondeskundigheid, CFATF dilemma, een ongebreidelde

leencultuur, stiefmoederlijke productiesector, afwezigheid diaspora kapitaal,

geen openbaarheid van bestuur, non-transparantie, Chinese trawlers, welig

tierende corruptie, geldontwaarding en koersstijging, skalians problematiek,

non-productieve areas of interest, names and faces concessiegebieden,

onopgeloste grondenrechtenproblematiek, inkapseling economische

machtsgroepen binnen het beleid, drugsdoorvoer, grensproblematiek en gevaar

van drugsgeld dat wereldwijd een heel overheidssysteem kan corrumperen,

verloedering van normen en waarden, financieel bankroet vanwege dreigende

internationale isolatie, structurele onderwerping van ambtenaren en

leerkrachten aan de wil en de grillen van de macht van de administratieve

politiek, uitholling van ministeries, uitholling van instituten, organen, belangrijke

instanties en personen, discrepantie vraag en aanbod in gezondheidszorg,

onderwijs, sociale woningbouw, disfunctioneren van districtscommissarissen,

districtsraadsleden en ressortraadsleden, en op deze manier gaan wij een zeer

onstuimige en onzekere toekomst tegemoet wanneer Bouterse de verkiezingen

wint in 2020. Tegen de achtergrond van de goed georganiseerde, hoog

geindustrialiseerde en op een hoog technologisch niveau opererende landen met

hun miljarden investeringen zal Suriname geen weerstand kunnen bieden. Tegen

de China policy en Oost-Europese invloed is Suriname niet opgewassen. Er is bij

deze sterke landen een verband tussen hun greep op zwakke regeringen

vanwege hun zwakke leiders, slecht beleid en slecht bestuur. President Bouterse

koerst vanwege zijn persoonlijke positie en het steeds verder afbrokkelen van

het vertrouwen in zijn beleid en bestuur de kant op van het op de lange duur

onder curatele stellen van Suriname aan ontwikkelingshulp en gelden uit met

name China en ook Rusland die bezig is haar invloed in Zuid-Amerika te vestigen.

Deze landen staan voor in de rij om de miljarden aan leningen te geven wanneer

ons land met een schuld van miljarden dollars en als onderpand van 200 miljard

dollar, wordt vrijgegeven. Dan pas wordt Suriname blijkbaar een tweede Dubai,

maar wel een afhankelijk land, een opnieuw gekoloniseerd land, een land onder

curatele vanwege de miljardenschuldenlast. Het wachten is op de zekerheid van

nog 5 jaar voor de President want dan pas komen mogelijk de grote

investeerders over de brug uit voornamelijk deze twee landen. Over de CFATF

maakt de regering zich dus echt niet druk, de miljarden zijn immers in het

vooruitzicht. Door deze financiele en politieke injecties uit de Communistische en

Oost-Europese wereld kan onze President heel lang aan de macht blijven maar

zijn wij als land en volk totaal afhankelijk gemaakt van met name China en

Rusland en onderworpen aan een kleine Surinaamse rijke elite groep van

machthebbers die hand en spandiensten zal verlenen aan de supramachten. Met

een politiek Nationaal leger en hun eigen prive legers in het binnenland en een

een-partijen-stelsel in het vooruitzicht moet dat geen enkel probleem zijn. Uit

handen geven van de ontwikkeling van ons land getuigt van puur eigen belang

van de machtige elitegroep, hun angst voor verlies van de verkiezingen in 2020,

gebrek aan liefde voor land en volk, gebrek aan ontwikkelingsvisie en dus slecht

beleid, slecht bestuur en slecht leiderschap. Er is absoluut een reden waarom

President Bouterse opnieuw ons land probeert te koloniseren en

gelegenheidswetgeving stelt hem daartoe volledig in staat. Alles in Suriname

staat in dit teken van behoud van de macht van President Bouterse, desnoods

door Suriname opnieuw afhankelijk te maken aan wereldmachten als China en

Rusland.

2.

Of kiezen wij in 2020 om de tering naar de nering te zetten, voor ons eigen

Surinaamse inzet van diaspora kapitaal en houden wij zo Suriname in eigen

handen. Kiezen wij ervoor samen te werken met alle Surinamers en met alle landen

in de wereld, ook de supra machten China en Rusland. Kiezen wij voor een niet

controversiele persoon als President die de wereld rond kan reizen, die geen strafeis

van 20 jaar wegens moord op zijn naam heeft staan noch een vonnis vanwege

drugssmokkel. Wij zijn een klein maar trots volk en onze leiders moeten landen met

een miljoenen bevolking niet na willen apen door ons als kleinduimpje in de grote

mijls laarzen te gedragen, en intussen te rekenen op Chinese en Russische militaire

ondersteuning, net zoals in Venezuela. Wie nog niet sterk is moet slim zijn,

realiteitszin gebiedt te constateren dat het ontegenzeggelijk de VHP leider is die

momenteel nationaal en internationaal het best gedragen wordt, de beste kaarten

heeft, de beste credits heeft om Suriname te leiden naar vrijheid en

onafhankelijkheid, zeker nu tegen de achtergrond van de wijziging van de kieswet.

Men zal daarom alles doen om de VHP kapot te maken en de eenheid van de

oppositie te breken. Podiumtaal is echt geen grap maar een schot voor de boeg, een

voorbode. Suriname is met de wijziging van de kiesregeling hard op weg naar een

twee-partijen stelsel. De hoofdrolspelers hierin zijn Desi Bouterse en

Chandrikapersad Santhoki. Wint de Bouterse/NDP de strijd dan is Suriname op weg

naar een een-partij stelsel en haar onafhankelijkheid kwijt. Het is deze gevaarlijke

ontwikkeling die stiekem aan wordt uitgevoerd door de huidige President om aan

de macht te kunnen blijven. Van belang is dat prominente Surinamers hun stem laten

horen, hetzij in georganiseerd verband of individueel. De wetenschappers verbonden

aan de Universiteit, studenten, vrouwenorganisaties, leerkrachten, geestelijke leiders

en politieke partijen van de oppositie, laat uw stem krachtig horen, ga als een man

achter vrijheid en onafhankelijkheid staan, laat het subtiel en openlijk prediken van

rascisme door de huidige machthebbers aan u voorbij gaan, indachtig ons volkslied.

Suriname is in nood, redt Suriname en stem niet voor Bouterse for President. Focust

u op het gezamenlijke doel, focust u op de toekomst, op hoe ons land goed bestuurd

moet worden.

Met een Chinees-Russische trein in aantocht in een donkere tunnel van slecht bestuur

denkt de regering het licht te zien terwijl wij richting de afgrond denderen.

Volk van Suriname, u gaat in 2020 moeten kiezen tussen nuchterheid of naiviteit, tussen

verstand of emotie, tussen rascisme of natievorming, dus tussen het goede of het kwade,

tussen goed of slecht bestuur, tussen de kwade rascistische denkwijze of de goede natie

vormende denkwijze, van een beleid gebaseerd op de leencultuur en een van het

buitenland afhankelijk beleid of van onze eigen trotse productie met diaspora miljarden,

tussen een President die de vrede in de regio wel of niet op het spel zet. Onze huidige

President suggereert een complot theorie tegen hem en zoekt de steun van de

socialistische landen in de regio op, in dit beeld past het binnenhalen van de

grootmachten China en Rusland perfect. Onze President doet alsof hij vanwege zijn

volksvriendelijk beleid, als volkspresident politiek achtervolgd wordt. Het falend beleid

is de schuld van de politiek, de schuld van de wereldcrisis en van de rechterlijke macht

in Suriname die samenspant om hem politiek uit te schakelen omdat het politieke

rechters zijn. Daarom is geen enkel orgaan, geen enkel instituut, onafhankelijk maar

volledig onder controle van de President. Suriname is in groot gevaar!! Suriname is van

ons en niet van een toevallige President. De wind van onafhankelijkheid van ons geliefd

land, van geloof in eigen kunnen, de liefde voor ons land, inzet van onze eigen diaspora

kapitaal moet blijven waaien over Suriname. Goed bestuur heeft geen behoefte aan

onderdrukking en een exorbitante leencultuur, want geld is niet gratis!!

.

Volk van Suriname, verenigt U, kom massaal op, nationaal en internationaal voor

behoud en redding van ons geliefd land. Elke regering dient te werken onder de vlag van

het volk ten dienste van het volk, goed bestuur is geen gunst maar een plicht. Goed

bestuur wordt afgedwongen door een volk. De verkiezingen van 2020 bepalen uw

vrijheid of uw knechting. De race zal hoofdzakelijk gaan tussen de NDP,VHP, ABOP,PL

en NPS. Maar STREI en PRO zijn zeker niet kansloos. Het is in 2020 erop of eronder.

NDP-ers neemt ook uw verantwoordelijkheid, doe afstand van het Boutisme en

ondersteun de oproep van de massa om Suriname te redden en te behoeden van de

ondergang. Oppositie verenigt u met het volk en versterk de geest van het totale volk in

grote gezamenlijke nationale manifestaties. Massaliteit en discussie op issues zal het

vertrouwen terug brengen bij het volk. Eenheid in massaliteit is de echte pre-electorale

bundeling, eenheid in massaliteit is geen papieren tijger en zal gedemonstreerd worden

op weg naar 2020. Laat u nooit afleiden. Dit zaadje van de pre-electorale

volksmanifestaties zal het binnenhalen van de twijfelaars en zwevende kiezers

overhalen naar de stembus te gaan. Zo rekent men af met arrogantie van de macht!

Suriname verdient een nieuwe politieke leiding! Het tijdperk Bouterse dient voorgoed

afgesloten te worden. De liefde voor ons land zit in het geheim van dit zaadje dat

eenheid en organisatie heet en manifest moet worden op weg naar 2020. Het is ons

aller plicht Suriname te verdedigen, verdedigt u meer dan ooit massaal de inhoud van

ons volkslied!!

Yes we can !!

  1. Fernald

Een zeer bezorgde Surinaamse en onafhankelijk van de partij politiek (tot nu toe nooit

DE NEP VRIJHEID OP 1 JULI KETI KOTI

Gepubliceerd op: 27-06-2019 19:06
Bron: Dagblad Suriname

Deze schijnheiligheid is een aanklacht tegen het systeem van bedrog. Want door opkomende dictatuur is onze vrijheid in gevaar. Omdat vrijheid het hoogste goed is van een mens, is leven in angst en onder dwang een aanklacht tegen de menselijkheid. Als slaafse onderdanen met of zonder een academisch diploma onder het onderdrukkende systeem van de oude politiek in Suriname, is het niet mogelijk een fatsoenlijk bestuur op te bouwen. Erger nog, voor de gehele samenleving leidt dit systeem van de oude politiek tot geïnstitutionaliseerde corruptie, want in achterkamertjes, onder de tafel, in de wandelgangen worden deals gesloten en zo een groot deel van ons volk gecorrumpeerd omdat niemand iemand meer kan vertrouwen in dit oneerlijke oude koloniale systeem van paternalisme en vriendjespolitiek. Controle is een farce in dit soort systemen omdat bijna iedereen meedoet aan zelfverrijking. Deze minderwaardige denkwijze en handelwijze is meer gewoonteregel dan uitzondering geworden in Suriname, een subcultuur, een benadeling van de staat en de samenleving vindt plaats, van hoog tot laag, van bankwezen en bedrijfsleven tot studenten, instituten en organen. “Decolonizing the mind” is daarom slechts een kreet, een slap aftreksel en komt niet bij de bron van dit nog steeds heersende onderdrukkende systeem met inherent het zaad van zelfverrijking, argwaan en tegenwerking. “Decolonizing the mind’ is eerder een middel, een bewuste afleidingsmanoeuvre van de heersende elite om met name de dragers van de samenleving, (artsen, verplegers, onderwijzers, militairen, agenten, studenten, het bedrijfsleven enz.) in het gareel te houden en aan te pakken met koloniale wetgeving indien men maar durft uit de ban te springen door zelfstandig te denken of te handelen. Daarom is het politieke gebeuren in Suriname lood om oud ijzer als het bestuurlijke systeem in tact blijft en slechts een wisseling van de wacht plaats vindt waarvan de leiders het koloniale minderwaardige slaafse denken in stand houden, puur uit eigen gewin. Van goed bestuur kan pas sprake zijn als oude systemen, oude denkwijzen, wetten en partijpolitieke machtsconcentratie eerst afgebroken worden en dan kunnen mensen veranderen en dingen anders gaan doen. Helaas belet het systeem van angst en broodvrees deze verandering en blijven wij dus in een vicieuze cirkel draaien waarbij eigen denken en eigen initiatief in de kiem wordt gesmoord omdat deze methode niet werkt in Suriname. Eerlijke mensen zijn eerder verdacht en worden dus bestreden in Suriname. Dat ervaren artsen, verplegers, onderwijzers, militairen, agenten, studenten, wetenschappers, het bedrijfsleven en noem maar op. Als het de heersende elite uitkomt worden eerbare burgers diep beledigd en onderworpen aan wetgeving van de voormalige kolonisator, want als je niet doet wat de regering wil dan volgen er straffen en vele pesterijen w.o. verdachtmakingen, overplaatsingen, zogenaamde mutaties, het mislopen van gunningen, intrekking concessies. Deze meester-slaaf verhoudingen heersen in de gehele samenleving, op de scholen, de universiteit, de ministeries, in politieke partijen en overige besturen van clubs, bedrijven en organisaties. Deze afhankelijkheids relaties houden stand omdat misbruik wordt gemaakt van de laaggeletterdheid, de onmondigheid en de angst van de bevolking. Maar wie body heeft pikt deze vernederingen van het bestuur niet, biedt tegenstand of verlaat liever het land om in vrijheid te leven, te denken en te werken. Het zijn vaak de hoger geschoolden die wegtrekken en hun heil elders in de wereld zoeken. Met excuses voor het slavernijverleden zijn wij er dus nog lang niet, evenmin met “decolonizing the mind’, daar in Suriname structureel niets verandert aan onderdrukkende mechanismen uit de koloniale tijd gericht tegen verzet van het Surinaamse volk, want wie denkt wordt gestraft, is verdacht, is tegen ontwikkeling, is geen Surinamer, is nog niet zover in zijn/haar denken, is een gekoloniseerde geest en noem maar op. Het roemen van het socialisme en Anton de Kom, Cuba, China, Venezuela, Rusland door de huidige machthebbers zet geen zoden aan de dijk en is slechts wishful thinking. Vervangen van koloniale symbolen evenzo, allemaal instrumenten om Surinamers zand in de ogen te strooien zodat slechts een kleine kliek blijft profiteren van de geneugten van de macht. Zijn we eigenlijk niet erger dan de ex-kolonisator, is datgene wat wij ons op 1 juli moeten afvragen. We weten allemaal heel goed dat macht in Suriname corrumpeert, kijk maar naar bepaalde vakbondsleiders, bepaalde politici met overloop gedrag in alle politieke partijen want er wordt alles gedaan voor behoud van de macht, dus voor het vullen van de eigen zak. Suriname zal deze mensen een worst wezen. Zolang de discussie over onze eigen houding, van massale misbruik van elkaar, van nationale vernedering, systematische tegenwerking en letterlijk wegwerken en wegjagen van ons volk door onze eigen bestuurders niet eerlijk gevoerd wordt, blijven wij als persoon slachtoffer van het systeem van knechting en onderwerping in Suriname en zal er nog vele jaren langer niets gebeuren dan te draaien in hetzelfde kringetje. Het ergste is dat slachtoffers nimmer ontwikkeling en beschaving kunnen brengen. Het gijzelen van een heel volk in mentale onvrijheid is wat “gedecolonized” moet worden. De poeha rondom 1 juli, Keti Koti, zal anders blijven zoals het is, namelijk het feest van de eigen nieuwe onderdrukkers, de scheppers van de dictatuur langs democratische weg en hun vooruitgeschoven boodschappers /handlangers met op de tribune de stille toekijkende onderdrukten. Alleen al hierom is de Mapane eenheidsbeweging meer dan welkom, een nieuw begin om gezamenlijk aan een nieuwe nationale toekomst te bouwen en een verlossing van valse ideologieën, valse geschiedenis, onderdrukkings strategieën en nieuwe kolonisatoren. Al krijgt Suriname honderden miljarden aan herstelbetalingen en excuses en men voort gaat met het oude koloniale systeem van verdeel en heers, zal het geld blijven verdampen bij enkelen en blijft de beroemde vraag “pe a moni de”? onbeantwoord. “That’s the point and that’s why the rich get richer and the poor stay poor”. Daarom de hoogste tijd om ondersteunende diensten, instituten, instanties en wetten tegen het licht te houden en te ontkoppelen van partijpolitiek en onder te brengen bij onafhankelijke deskundige organisaties/ personen. Onafhankelijke organen tevens ontkoppelen van de partij politiek, want met de wet in de hand worden kritische vrije geesten en denkende Surinamers onderdrukt en verjaagd uit hun eigen land, of zij nu wel of niet behoren tot een of andere politieke club. Het patronage systeem is overal en wie niet met de partijpolitiek bemoeit kan slachtoffer worden van onvrijheid en knechting omdat o.a. de personeelswet en ambtenaren rechtsspraak, de kieswet en het OKB, het Politiehandvest met de muilkorfwetten niet gevrijwaard zijn van oude politieke denken. Onderzoek naar knechtende wetgeving dient na verdrijving van de huidige machthebbers in 2020 een belangrijke issue te zijn op weg naar echte nationale ontwikkeling. Want terwijl wij maar steeds achteruitkijken naar onze slavernij geschiedenis blijft voor ons nageslacht de toekomst in vrijheid onzeker. Wie houdt wie dus voor de gek?
Mw. A. Fernald afernald34@gmail.com

BUITENLANDSE POLITIEK EN DE PRIJS VAN DE PRESIDENT

Hoe Surinamers om de tuin geleid worden en hoe onze president de intelligentie van ons volk tart, is te zien in zijn geopolitieke stellingname. President Bouterse voert nooit geïsoleerde acties uit, maar onze president schiet vaak zeer goed getimed salvo’s af, hij schiet zijn magazijn leeg op het volk. Feiten, gebeurtenissen en omstandigheden zijn nimmer toevallig. Er is een weldoordacht plan, een goed geoliede machine vanuit de inner circle van de president, een zeer weloverwogen scenario op het geopolitieke vlak en op het nationale vlak.

De NDP heeft haar netwerken in de vooral de socialistische wereld en de Russische bemoeienis via Eva Morales baart enorme zorgen in de regio. Suriname als klein land zou zich neutraal moeten opstellen, een positie als Noorwegen moeten innemen, zeker met een zeer achtergestelde economie en bestuurlijke leiding met aan het hoofd een zeer zwakke president.

Het gaat er niet om of het socialisme goed of slecht is, het gaat erom dat één man zich is gaan verschuilen achter het socialisme tegen de wil van ons volk in, want 1980 was geen revolutie, maar een ondemocratische coup in dienst van het buitenland. Ik ben niet tegen het socialisme of het kapitalisme, zolang een volk als geheel op democratische wijze die richting kiest dan is dat de wil van het volk, dan heeft de meerderheid van het volk dat zelf bepaald. Ik ben wel tegen coups en vervolgens knechting van een volk door een kleine heersende politieke elite die langs democratisch weg op slinkse wijze macht heeft verworven.

In mijn zienswijze is Bouterse vanwege zijn persoonlijke omstandigheden en het historische verraad van ons volk in 1980 en daarna zich gaan verschuilen in een wereldtegenstelling van de geopolitiek, waarbij hij zich opstelt als het slachtoffer, de grote socialist naast Maduro, Morales en Castro die vanwege een complottheorie politiek wordt achtervolgd. Bouterse doet het voorkomen alsof zijn zogenaamde volksrevolutie van 1980 in gevaar is door de schuld van de ex-kolonisator. En door de politieke keuze tegen Nederland te maken en de schijn op te houden een regionale en NAM-politicus te zijn, probeert onze president de geschiedenis binnen te treden als “The Legend of the Big 5”, Fidel Castro, Che Guevara, Hugo Chávez en Nicolás Maduro. Niets is minder waar.

De waarheid moet blootgelegd worden voor ons nageslacht. Een verrader van land en volk, een man die in 1982 diepe wonden geslagen heeft in de zielen en de harten van ons volk verminkt heeft, verdient het niet om met geschiedvervalsing de grote volksleider en revolutionair uit te hangen. De nationale politiekvoering tegen de belangen van ons volk verdraagt zich niet met wat de president zichzelf als predicaat opspeldt, denkt te zijn wat hij niet is en nimmer zal worden. Bouterse staat niet op dezelfde lijn van de echte revolutionaire leiders van een volk met zijn doodgewone coup.

De oorspronkelijke revolutionaire landen gebruiken juist onze laaggeschoolde president met een zeer bevlekt verleden wetende dat hij tussen twee vuren zit, in eigen land een strafeis van twintig jaar voor moord en internationaal op de opsporingslijst van Interpol met aan zijn broek een drugsveroordeling in Nederland. Vele politieke leiders en multinationals kennen hierom de prijs van onze president, met name de wereldleiders als de Russen en de Chinezen die er als de kippen bij zijn om hun invloed in Zuid-Amerika over de ruggen van ons volk te vestigen dankzij onze ‘volkspresident’.

De druk op ons volk wordt daarom gaande de verkiezingen en het eindvonnis in het 8-decemberstrafproces zwaar opgevoerd, omdat de peilingen niet onbekend zijn bij de Russen en de Chinezen en hun belangen dus ook in het geding zijn bij het verlies van de NDP in 2020. De verkiezingen in Suriname hebben al niks meer te maken met een nationaal gebeuren, maar veel meer is het een internationale belangenverdediging geworden van buitenlanders in Suriname. Niet voor niets zijn de Cubanen binnengehaald onder het mom van medici, niemand weet hoeveel Venezolanen en Russen naast Chinezen er rondlopen in Suriname en met welke bedoelingen.

Terwijl dit alles maar plaatsvindt boven de hoofden van ons volk is ons land in de grootste problemen vanwege: een verdere devaluatie wat door de regering ontkend wordt, dollarschaarste, de 19,5 miljoen euro-kwestie, de Suralco-kwestie en wanprestatie, de dreiging van blacklisting door de CFATF en de OKB-voorzitter wederom in de centrale rol als coördinator van de NRA, ook bij het Constitutioneel Hof, de (wan)organisatie aanstaande verkiezingen in 2020/de (on)betrouwbare e-ID, de plotselinge wedergeboorte van het Constitutioneel Hof, de grondenrechtenkwestie en het Drietabiki-akkoord, de aanval op de Surinaamse medici, de subsidiëring van Cubaanse artsen in het binnenland, de onlangs afgeslagen coup in Venezuela waarbij VS, Chili en Colombia beschuldigd zijn hiervan, het bezoek van de Boliviaanse president Evo Morales op doorreis naar Rusland, de minister van Buitenlandse Zaken van Rusland naar Suriname, de BRICS-bijeenkomst als tegenhanger van de US-dollar in Zuid-Amerika, de NAM in Venezuela als Zuid-Zuid dialoog en tegenhanger van EU/VS pact.

Toeval bestaat niet, niets staat op zichzelf. Er is altijd een relatie en een zeer bewuste strategie op weg naar het einddoel van de huidige regeerders en dat is voor zeer lang in het zadel blijven zitten in Suriname, desnoods met buitenlandse ondersteuning. Onze president speelt het geopolitieke spel en zijn aanblijven aan de macht is cruciaal voor de socialistische tegenhangers van de Monroe-doctrine. De president speelt nationaal het spel door ons volk verder onderling te verdelen, want alles om de eenheid te breken, om de organisatie van het volk compleet dood te slaan en de oppositie een eenheidsfront tegen de zittende machthebbers te ontnemen.

Het scherp bespelen van de tegenstelling tussen volk en elite/artsen, arm en rijk dus en bevolkingsgroepen koeli/blakaman wordt zeer subtiel aangewakkerd, evenals het antikoloniale syndroom tegen het voormalige moederland.

Aan de oppervlakte gebeurt dus van alles in Suriname, maar in de diepte is het donker en broeit het onzichtbare gevaar van her-kolonisatie met nationale onderdrukking door een kliek eigen mensen. De oppositie mag daarom geen enkel risico nemen om de verkiezingen niet grandioos te winnen. Onze president doet aan window dressing in plaats van nationale ontwikkeling geleid door Surinamers in samenwerking met buitenlanders. Terwijl wij als volk wel de kennis, de know how in huis hebben, verruild onze president de Surinamers voor de buitenlanders uit puur eigen belang, namelijk hij moet in het zadel blijven zitten, ten koste van de belangen van een geheel volk. Zie in dit verband het artikel in Starnieuws van de hand van Ir. P.A. Lieuw Kie Song met als titel: “Het begin van het einde.”

Zo zal onze president de geschiedenis ingaan, namelijk Surinamers overslaan voor de Cubanen, Venezolanen, Chinezen en Russen, zoals hij dat ook eerder deed in 1980, de Surinamers wegschieten voor de Hollanders. Need I say more?

Angela Fernald
afernald34@gmail.com

Reacties op de inhoud zijn welkom, reacties uit eerste impulsen dragen niets bij.

HET DUALE DENKEN VAN DE HUIDIGE MACHTHEBBERS

Gepubliceerd op: 17-09-2019 11:12
Bron: Suriname Herald

In mijn vorig artikel “Buitenlandse politiek en de prijs van de president” (Suriname Herald, 7 augustus 2019) gaf ik het verband aan tussen de geopolitieke zwakte van de president en zijn nationale politiekvoering. Er is niet alleen het gevaar van buitenlandse mogendheden tegenover de achtergrond van de prijs van de president, maar meer nog dat het belangrijkste deel van ons volk zwaar is geïndoctrineerd, veelbelovende jongeren, ondernemers en intelligentsia zijn slachtoffer en vleugellam gemaakt.

Gepubliceerd op: 17-09-2019 om 11:12
Bron: Suriname Herald

https://www.srherald.com/ingezonden/2019/09/17/het-duale-denken-van-de-huidige-machthebbers/

In mijn vorig artikel “Buitenlandse politiek en de prijs van de president” (Suriname Herald, 7 augustus 2019) gaf ik het verband aan tussen de geopolitieke zwakte van de president en zijn nationale politiekvoering. Er is niet alleen het gevaar van buitenlandse mogendheden tegenover de achtergrond van de prijs van de president, maar meer nog dat het belangrijkste deel van ons volk zwaar is geïndoctrineerd, veelbelovende jongeren, ondernemers en intelligentsia zijn slachtoffer en vleugellam gemaakt.

Dit proces begon met de leiders van 1980. Een feitelijke onderwerping dus van ook de oude elite aan de nieuwe kapitalistische “hoi polloi elite” met een socialistische tong. (“hoi polloi”, een Surinaamse term anders gebruikt door mr. dr. W.R.W. Donner in zijn artikel: “Ons onderwijs” van 13 augustus 2019). Upside (upper class) is nu letterlijk down (lower class). Kapitalistische productiewijze met een socialistische ideologie is een keiharde tegenstelling en dus niet werkbaar. Dit is mijns inziens de verwarring en het tegenstrijdige probleem van Suriname. Dit tegenstrijdig model gemonitord door een informele schaduwregering op het Kabinet van de President leest de formele regering de les.

Ook De Nationale Assemblee (DNA) is onderworpen aan dit model en de schaduwregering. De sociale stratificatie en de bestuurlijke orde zijn bewust in de war geschopt. Een realiteit van verwarring is geschapen, met name bij de jongeren die het voorbeeld kregen dat kennis en studie niet belangrijk zijn, want Venetiaan en Arron zijn het bewijs daarvoor, geschoold en die hebben de rommel veroorzaakt waar ons land zogenaamd nu mee zit, terwijl Bouterse alles wat de voorgaande presidenten hebben verprutst nu recht aan het trekken is en “that he can do the job”. Met dit valse bedrog probeert men de slaafsheid van de jongeren aan de goedheiligman die door God gezonden is te behouden, volg hem en alles komt goed. Maar dit kiekeboespel van de machthebbers ketst af op de geopolitieke realiteit dat de wereld niet mee wenst te spelen.

Nieuw denken in Suriname
Het nieuwe model maakt het regiem-Bouterse zo anders dan voorgaande regeringen en presidenten. Een tegenstrijdig denken heeft zich meester gemaakt van Suriname. De Surinaamse jeugd is hier slachtoffer van. Vanuit een armoede instinct van overleven door groot praats is een nieuw model ontstaan, simpelweg door te gaan zitten op de schouders van de reus, de intelligentsia. Een combinatie van de straat met de school, waarbij de gangsters van de straat de leiding pakten, ook de politieke macht werd op deze wijze veroverd. Dit nieuw denken van “gangsterisme” (mengvorm van kapitalisme en socialisme) heeft Suriname al veertig jaar in de houdgreep.

Vóór 1980 was het landsbestuur een aangelegenheid van kennis en wetenschap, van deugd en fatsoen, wat na 1980 plaats heeft gemaakt voor “gangsterisme”, omdat op ondemocratische wijze een democratisch gekozen regering in dienst van het buitenland is weggeschoten, dit is een criminele daad en geen politiek geweld. Geen wonder dat in het verlengde van dit gangsterisme de drugsactiviteiten in Suriname zo een goede voedingsbodem zijn. Deze gewelddadige ideologie van het gangsterisme in de politiek gaat vaak gepaard met ondersteunende gewapende eenheden ter consolidering van hun macht wanneer zij dreigt vast te lopen. Het is niet ongebruikelijk dat onder het mom van artsen zonder grenzen er onderhuids militairen schuilgaan. Russische militaire samenwerking en gesubsidieerde Cubaanse artsen sluiten naadloos aan op de omschreven ideologie van het gangsterisme.

Zie ook:
https://blackagendareport.com/cubas-first-military-doctors-part-1
https://blackagendareport.com/cubas-first-military-doctors-part-1

Een ideologie van “wie doet mij wat en L’etat c’est moi” van deze voornamelijk laaggeletterde machthebbers uit de jaren 1980 hebben een geheel nieuwe fase en tijdperk ingeluid in Suriname. Maar buiten Suriname blijven het kleine jongens in de ogen van de Amerikanen, Russen en Chinezen. Met hun dollars krijgen de Amerikanen dit Bouterse-regiem ondanks zijn duaal geopolitiekbeleid wel klein en onder curatele, de Alcoa-deal is hier een voorbeeld van. Het opeens opdraven van de vicepresident in plaats van de minister van Buitenlandse Zaken als vervanger van het staatshoofd op de jaarvergadering van de VN, is een signaal van grootheid en vermeende onafhankelijkheid, een waandenkbeeld vanwege de Fed-dollarzending. Hierin zit weer de tegenstrijdigheid.

Het duale beleid veroorzaakt nationaal alleen maar nog meer verwarring, omdat de regering het doet voorkomen dat zij niet aan handen en voeten gebonden is, maar juist exclusief is in de wereld, wat andere landen niet kunnen of lukt, krijgt Suriname wel voor elkaar. De steeds grotere afhankelijkheid van imperialistische landen met hun dollareconomie wordt door onze regering vertaald als een geniale strategie van de Surinaamse regering. Hoe kan het ook anders als mentale armoede aan de basis ligt van de huidige machthebbers, dan neemt het gangsterisme het weer over; big talk en vele mooie beloften.

Het duale denken van onze president leidt alleen tot nog meer verwarring binnen zijn eigen coalitie. De voorzitter van DNA liet daar geen twijfel over bestaan inzake de Alcoa-deal. De NDP raakt steeds meer verstrikt in haar eigen spinnenweb en marcheert van links naar rechts. Dit zig-zagbeleid zal Suriname fataal worden, geen mens kan op tegen schizofrenie. Ons volk is gek gemaakt. De tegenstrijdigheid van dit duaal denken is mooi verwoord door de voorzitter van de Vereniging van Dorpshoofden in Suriname (VIDS), Theo Jubitana, die zegt “niet onder de indruk te zijn van de boodschap van de president, omdat deze zeer tegenstrijdig is. Het staatshoofd heeft in de Palmentuin opgeroepen tot oprechte samenwerking onder de inheemse stammen. Jubitana: “Vanuit de hoek van de president zelf wordt gestookt tegen het traditioneel gezag, dus ik kan hem even niet volgen. Als een dorpsbestuur niet doet wat de politiek wil, dan moet dat weg. Dus wat voor waarden hebben zijn woorden?”

Volgens de VIDS-voorzitter doet de regering precies het tegenovergestelde van waartoe Bouterse heeft opgeroepen. (dWT, 13 augustus 2019: VIDS niet geïnteresseerd in activiteiten regering rond Inheemsendag). Een hele generatie is opgevoed en opgegroeid in dit dualistisch denken, dit gangsterisme van “Neks no fout”. Vandaar dat politici en bestuurders niet meer hun politieke verantwoordelijkheid nemen bij grove persoonlijke en politieke blunders die zij maken, ook jonge politici niet. Wat is er allemaal niet voor nodig om dit fenomeen van diepgewortelde schofterigheid en disrespect dat zich meester heeft gemaakt bij grote delen van de samenleving te verdrijven? Deze omstandigheid, een overlevering uit een politieke cultuur van patronage in Suriname is voor de huidige machthebbers een perfecte voedingsbodem.

De negatieve koloniale nalatenschap van de witte mannen in korte broek is als een geschenk uit de hemel. Ons doel, ons land blijft daarom ondergeschikt aan behartiging van landsbelangen. Regelarij, lippendienst en vriendjespolitiek voeren de boventoon vandaar een complete uitholling van het bestuur door partijloyalisten, politieke overlopers, familie en vrienden die de macht helpen consolideren op cruciale posities.

Dit gesloten systeem van het regiem staat en valt met staatspropaganda en als nooit tevoren wordt via staatsmedia compleet met paarse vlaggen ons volk overspoeld met de goede daden en de vele projecten van de regering met de bedoeling dat de bevolking achter de machthebbers blijft staan. Dit fenomeen met grofgebekte propagandisten is een machtig wapen tegen een gekoloniseerd, onderdanig en laag ontwikkeld volk. Beelden spreken meer dan woorden, pakketten en feesten voelen beter dan nadenken bij een groot deel van ons volk. Inzicht, organisatie en toekomstplanning blijft een ver van mijn bed show en dat weet de president als geen ander. Vele Surinamers schrijven niet, lezen niet, luisteren slecht, onderzoeken niet, maar praten veel, weten alles beter en vergeten snel. Dit is de voedingsbodem voor consolidering van de macht.

Verschil voor en na Bouterse
Het meest zorgwekkende echter is de onverklaarde stille oorlog die dit regiem voert tegen het binnenlandse traditioneel gezag van de inheemsen en marrons, iets wat nooit eerder vertoond is bij voorgaande regeringen. De bakermat van strijd, traditie en cultuur, de basis van eigen waarde en trots van een volk wordt door het regiem-Bouterse bewust kapotgeslagen. En waarom? Omdat het binnenland oude stijl niet meer past, maar wel bestaat, hoezeer ook enorme lappen grond zijn uitgegeven aan binnenlandse en buitenlandse kapitalisten. Mentale indoctrinatie is gegrondvest en geïnstitutionaliseerd vanaf 1980. Vrije denkers bleken een belemmering voor het nieuwe systeem met zijn nieuw model van gangsterisme denken. Het leger slaafse volgelingen tegen de achtergrond van een op vriendjespolitiek gestoelde “clientèle samenleving” zoals Rudolf van Lier dat beschrijft op bladzijde 319 van zijn dissertatie: “Samenleving in een grensgebied”, is nooit eerder zo groot en divers geweest getuige de trucjes en zetelwinst van de NDP in 2015. De massapsychologie heeft gewerkt, de staatspropaganda en indoctrinatie hebben wortel kunnen schieten op een goedgelovig en dus weerloos volk.

Voorgaande regeringen “oude stijl” kenden bestuurstechnische problemen zoals een slecht functionerend bestuur en veel wanorde maar ze waren straight, zonder massapsychologie, staatspropaganda en zware indoctrinatie. De spelregels van de politiekvoering waren right to the point en gebaseerd op vrije democratische modules. Geconcludeerd mag worden dat voorgaande regeringen ons volk mentaal niet geketend hebben ter wille van behoud van hun macht. De democratische spelregels golden zoals in ieder beschaafde samenleving. Surinamers probeerden toen op eigen politieke kracht zich te bevrijden van slecht bestuur, verandering te brengen in het politieke systeem en productiewijze, het koloniale juk van zich af te schudden, middels onder andere de opkomende linkse nationalistische beweging onder leiding van wijlen Ruben Lie Pauw Sam in de zeventiger jaren.

Maar de coup van 25 februari 1980 onder leiding van Desi Bouterse stak hier een stokje voor. De vrije democratie maakte plaats voor de onvrije democratie, een op democratische leest geschoeide mentale ketening. De geestelijke onderwerping in de onvrije democratie kent zijn weerga niet in onze contemporaine geschiedenis. Het “meestermanipulatorbrein” van Desi Bouterse slaagt er steeds weer in de politieke leiders, geestelijke leiders, traditionele leiders en bevolkingsgroepen onderling, maar ook tegen elkaar uit te spelen door hen steeds weer een worst van bedrog voor te houden. En in plaats van een grote sterke vuist te maken en als oppositie gezamenlijk ons te richten tegen de veroorzakers van verloedering van ons bestuurlijk-politieke bestel en veroorzakers van onze mentale en economische armoede, dingt helaas de totale oppositie op zichzelf mee in dit circus van machtsverwerving door op de oude voet verder te gaan als lood om oud ijzer.

Tegen deze achtergrond van geen georganiseerd verzet door de oppositie gecombineerd met de geopolitiek van onze president loopt ons land groot gevaar opnieuw gekoloniseerd te worden nieuwe stijl, in samenspraak dus met de nationale kapitalisten. Want een generatie blinde volgers ondersteunt dit nieuwe model, zij zijn de instrumenten tot verwezenlijking van Bouterse zijn einddoel, behoud van zijn macht. Maar het buitenland weet dit even goed, kent Bouterse en heeft ook haar instrumenten en werkt hier eveneens ook mee, te beginnen met de hoogste prijs van onze president, namelijk zijn vastgelopen economie. Onze geschiedenis zal met deze generatie “buffelpikkers” afrekenen, mensen die ons land verkopen, omdat zij verstrikt zijn geraakt in hun eigen angst, hun persoonlijke belangen laten prevaleren boven vrije democratische bestuurlijke-economische ontwikkeling van ons land en volk. Een heel legioen “pajongwaaiers en buffelpikkers”, zoals mr. dr. W.R.W. Donner de slaafse volgelingen noemt in zijn artikel “Omgangsvormen en ander geleuter” zijn nu rijke mensen. Een legioen dat niet anders kan en mag denken want dan voelen ze het direct in hun portemonnee. Ze weigeren daarom feiten en omstandigheden in hun verbanden te zien. Een legioen dat slachtoffer is van de veertig jaar mentale onderwerping begrijpt vaak niet eens welke positie zij precies vervullen in het kaartenspel van hun baas, hun politieke leider.

Moderne “elektronische buffelpikkers” met fake accounts op sociale media, meer bekend als “trollen”, bestormen de serieuze discussies en visies om hun baas en dus zichzelf door dik en dun te verdedigen in het verlengde van het napapagaaien van de staatspropaganda machine. Met of zonder verkiezingsoverwinning van oppositie of coalitie in 2020 is er nog steeds dezelfde realiteit: een verward en verdeeld volk met een kapotte economie en veel wanbestuur en patronage. Winst voor de oppositie is hoe dan ook de eerste stap op weg naar daadwerkelijke bevrijding van ons volk. De oppositie is nu eenmaal veel minder besmet dan de veroorzakers van al onze ellende. Daarom: fist things first!

Angela Fernald
afernald34@gmail.com

Reacties op de inhoud zijn welkom, reacties uit eerste impulsen dragen niets bij.

TEGENSTRIJDIG EN OPSPLITSBAAR REGEERMODEL VAN ONZE PRESIDENT

Gepubliceerd op: 30-10-2019 om 06:30
Bron: Suriname Herald

Door ons gemengd politiek stelsel met enorme machtsconcentratie bij de president die tevens partijleider is, vinden regelmatig gedaantewisselingen plaats die voor veel verwarring zorgen. Privé (als burger en partijleider) en zakelijk (als president) lopen in elkaar over.

Gepubliceerd op: 30-10-2019 om 06:30
Bron: Suriname Herald

https://www.srherald.com/ingezonden/2019/10/30/het-tegenstrijdige-en-opsplitsbare-regeermodel-van-onze-president/

Door ons gemengd politiek stelsel met enorme machtsconcentratie bij de president die tevens partijleider is, vinden regelmatig gedaantewisselingen plaats die voor veel verwarring zorgen. Privé (als burger en partijleider) en zakelijk (als president) lopen in elkaar over. Verjaardagscadeautjes aan duizenden burgers, de Surinaamse realiteit van patronage kent geen scheidslijn. Privébelangen bij privéontmoetingen monden uit in politieke statements en partijpolitieke onenigheden. Naast het politieke systeem worden allerlei modellen ontwikkeld ter behoud en vergroting van de macht.

De demagogie van de macht heeft een voorsprong van veertig jaar op de rest van het politieke veld. Voorgaande regeringen ontbeerden ondersteunende modellen en gaven een andere invulling aan hun formele macht. Dit model, waarbij de partijpolitiek de politiek overruled en zich tegelijkertijd verschuild achter de staat is nieuw voor Suriname, maar tegelijkertijd ook de oorzaak van de enorme bestuurseconomische verwarring, chaos en crisis waar ons land in verkeert vanwege de zwakke checks and balances en ook door het uitblijven van een verenigd antwoord vanuit de oppositie, binnen- en buitenparlementair.

Model van overlapping
De president en zijn staf maken het beleid. Met het administratiefrechtelijk bestuurstechnische orgaan vormen zij het formele beleidscentrum voor nationale politieke doelen. Alles is dus binnen de grondwet verdedigbaar. De president zoals eerdergenoemd gecombineerd met het partijpolitiek leiderschap schept het probleem. Dunne grenslijn van overlapping van bevoegd en onbevoegd gezag. De partijpolitieke belangen van partijloyalisten overschaduwen vaker de landsbelangen. Daarom praat men van een informele schaduwregering die de nationale politiek gebruikt ten eigen bate. Het beleidscentrum heeft dus twee gezichten en beide worden verdedigd met de grondwet in de hand. Het uit te voeren beleid door de ministers wordt daarom ook overlapt. Geen tegenspraak door angst voor invloedrijke partijpolitieke bonzen maakt dat corruptie in het overheidsapparaat binnendringt via de formele weg van overlapping vanuit een en dezelfde plek, waardoor in de praktijk de ministers daadwerkelijk onder curatele van twee tegengestelde entiteiten op het kabinet worden gesteld.

Dezelfde overlapping geldt ook voor de coalitie in De Nationale Assemblee. De coalitie voert het beleid van de president uit, naast haar eigen verantwoordelijkheden. Achter de schermen zegent men zichzelf royaal met als gevolg corruptie binnen de staat. De regering en De Nationale Assemblee zijn aan handen en voeten gebonden. Als De Nationale Assemblee een actie tegen een minister zou willen ondernemen die strafbare feiten heeft gepleegd, loopt zij tegen haar partijvoorzitter aan die de president is en alle macht heeft om zijn minister te beschermen. De toon is daarom reeds lang gezet, de president staat qua zijn uitvoerend team sterker dan De Nationale Assemblee en ook de procureur-generaal.

Het evenwicht tussen regering en parlement is vanwege deze constructie van de president als partijleider helemaal weg komen te vallen. De coalitie in De Nationale Assemblee zal nooit na een strafrechtelijk onderzoek door de procureur-generaal tegen haar eigen partijleider in kunnen gaan en een eigen minister laten vallen kan formeel al helemaal niet wetende dat het de president is die uiteindelijk het oordeel velt over elke minister; hij benoemt en ontslaat. De coalitie zal zich daarom zakelijk noch persoonlijk in die positie van macht en disloyaliteit aan haar partijleider begeven. En zij zal overigens ook niet de president haar partijleider in deze positie brengen. Daarom ook te begrijpen dat de fractieleider van de NDP in De Nationale Assemblee geen duimbreed wijkt en tegen alles en iedereen ingaat inzake de wijziging van de Wet op de staatsschuld.

Niemand kan de minister wat doen, niet de procureur-generaal, niet de oppositie noch de internationale gemeenschap die meekijkt. De positie van het ambt van president is ijzersterk. Ook een ‘impeachement-procedure’ is in dit kader ondenkbaar, ook al komt het hele volk de straat op, de president wordt beschermd door de grondwet. Daarom kenmerkt dit regiem zich met een despotische president die regeert met onzichtbare hand volledig gedekt door de grondwet.

Gaandeweg zijn er erupties en stormen in een glas water, maar terwijl de honden blaffen trekt de caravaan van de president rustig verder. Als de president in de tweede ronde gekozen moet worden, zal de verdeelde oppositie waarschijnlijk dan ook geen tegenstand kunnen bieden daar zij gefocust is op de felbegeerde positie van het ambt van president. Met ons politiek stelsel en de ondersteunende modellen en de onderlinge verdeeldheid van de oppositie is wat mij betreft de verkiezingsuitslag al bekend en ook wie met wie gaat samenwerken, zonder in een glazen bol gekeken te hebben. Dat is nu eenmaal de Surinaamse realiteit van ons politiek systeem en een president die er niet alleen is voor zijn volk, maar meer nog voor zijn eigen partijpolitieke achterban. En zo komt moesje nooit in Cayenne of Singapore!

Angela Fernald
afernald34@gmail.com

RUSLAND EN CHINA ACHTER MORALES EN MADURO EN BOUTERSE ACHTER CHINA

Gepubliceerd op: 14-11-2019 om 18:03
Bron: Suriname Herald

Laten wij vooral ook de hand in eigen boezem steken, niet zomaar is er verzet, niet zomaar bemoeit de wereld met elkaars interne aangelegenheden, als onze presidenten zelf de wereld naar binnenhalen vanwege ongeoorloofde handelingen. Het accent verleggen en verklaringen de wereld insturen dat er een coup gepleegd is in Bolivia en de president door militairen is afgezet, is het bewust overslaan van de aanleiding en de oorzaak.

Gepubliceerd op: 14-11-2019 om 18:03
Bron: Suriname Herald

https://www.srherald.com/ingezonden/2019/11/14/rusland-en-china-achter-morales-en-maduro-en-bouterse-achter-china/

Laten wij vooral ook de hand in eigen boezem steken, niet zomaar is er verzet, niet zomaar bemoeit de wereld met elkaars interne aangelegenheden, als onze presidenten zelf de wereld naar binnenhalen vanwege ongeoorloofde handelingen. Het accent verleggen en verklaringen de wereld insturen dat er een coup gepleegd is in Bolivia en de president door militairen is afgezet, is het bewust overslaan van de aanleiding en de oorzaak. President Evo Morales wist waarschijnlijk heel goed dat zijn macht tanende was. Zijn reis onlangs naar Rusland met een tussenstop in Suriname op 10 juli 2019 resulteerde in het vragen van Russische militaire steun om in Zuid-Amerika de “gringo’s”, het Amerikaanse imperialisme terug te dringen. Na drie termijnen presidentschap door Evo Morales, van 2006 tot 2019, koos zelf het leger dus toch niet voor zijn president en opperbevelhebber. Hoe anders is de situatie in Venezuela.

De kracht van de trias politica
Morales maakte de vergissing de geest uit de fles te halen wetende dat hij het leger niet achter zich had. Maduro had het parlement niet achter zich en kwam met een speciale raad van 545 leden voor het herschrijven van de grondwet. Maduro stelde dat de nieuwgekozen raad meteen de onschendbaarheid van parlementsleden moest opheffen, want de sabotage van het parlement moest ophouden.

Onze president Bouterse heeft de onafhankelijke rechterlijke macht niet onder de duim, maar kwam met de Amnestiewet en het verbod op pre-electorale samenwerking op weg naar de verkiezing. In Suriname zijn de rechterlijke macht, het Hof van Justitie en de krijgsraad hiervoor nimmer gezwicht voor de druk vanuit het uitvoerend- en wetgevend orgaan van de staat, die twee handen op een buik zijn vanwege het partijpolitieke loyalisme. De vordering van de raadsman van Desi Bouterse werd door het Hof van Justitie daarom ook afgewezen. Met de uitspraak van het Hof van Justitie bewees zij als het belangrijke onafhankelijke orgaan van de trias politica de rechtsstaat een enorme dienst en liet het belang van de eenheidsstaat prevaleren boven een persoonlijk belang van een gedaagde.

En de krijgsraad riep gedaagden op voor 29 november. Op 25 november reist onze president met een gerust hart af naar China voor een staatsbezoek. Een gerust hart voor ons allen wetende dat uiteindelijk de derde macht van de trias politica het evenwicht herstelt en de politiek op 25 mei 2020 aan de beurt is en haar werk zal doen. Zo ook de verklaring van het Boliviaanse Constitutioneel Hof: “Het Constitutioneel Hof in Bolivia bevestigt de aanstelling van Jeanine Añez van oppositiepartij Nationale Eenheid als interim-president van het land.” Ze volgt tijdelijk de naar Mexico gevluchte president Evo Morales op. En hier ontmoet de ene macht de andere macht, de rechterlijke macht die tot nu toe ook in Suriname de huidige president heeft weten terug te fluiten.

Staatsmanschap
Staatsmanschap eerbiedigt de democratie en heeft geen ruzie met een van de drie organen van de trias politica. Eerbiedigt een president de grondwet en de beginselen van behoorlijk bestuur zoals fair play en rechtszekerheid niet, dan kweekt hij volkswoede, zeker met het bevoordelen van partijloyalisten in hoge posities en op cruciale plaatsen in het bestuur. Staatshoofd zijn is geheel wat anders dan de combinatie van staatsmacht en staatsmanschap, want die brengen balans in de democratie en stellen altijd het landsbelang voorop in de geest van de grondwet.

In derdewereldlanden zien wij meestal de arrogantie van de macht die tot volle wasdom komt omdat de presidenten staatsmacht zijn gaan beschouwen als hun privé-eigendom en van hun volgelingen. Hier in Suriname worden de documenten van de verkiezingen van 25 mei 2015 gewoon verbrand in plaats van gedigitaliseerd. Staatsmanschap betekent niet grote landen tegen je in het harnas jagen. Bovengenoemde presidenten spelen mee in de arena van wereldeconomieën, maar landen zoals China, Rusland en India laten zich niet uitspelen en verdelen door kleine derdewereldlanden zoals Suriname met een veel besproken leider die zijn land volledig openstelt in ruil voor leningen onder het mom van de Amerikanen de loef af te steken in hun achtertuin.

Bolivia heeft het gelach reeds betaald want het Russische leger is er niet om Evo Morales in het zadel te houden en de Amerikanen weg te houden. In Suriname zal onze besproken president wellicht spoedig het eindvonnis in het 8-decemberstrafproces vernemen. Net als in Venezuela en Bolivia zijn de ogen van de wereld ook op Suriname gericht. Niet alleen vanwege het 8-decemberstrafproces en de geldleningen met overschrijding van de Wet op de staatsschuld, maar de ogen van de wereld richten zich al heel lang op de grote drugsvangsten die de Caribbean Financial Action Task Force (CFATF) ook helder in beeld wil hebben evenals de geldzendingen via de Centrale Bank van Suriname met inhouding van 19,5 miljoen euro door het Nederlandse Openbaar Ministerie en last but not least: de verkiezingen van 25 mei 2020.

Angela Fernald
afernald34@gmail.com

BELANGENVERSTRENGELING VAN ONS STAATSHOOFD GEVAAR VOOR DEMOCRATIE

Gepubliceerd op: 01-12-2019 om 12:26
Bron: Suriname Herald

Wie solt met ons staatsrecht en met de staatsorde moet de gevolgen dragen als persoon en als president. Geen upside down logica inbrengen alsof er zomaar uit het niets een vonnis is. Uitgaande van een goed functionerende trias politica, kan de wereld het terecht totaal niet begrijpen wat er in Suriname gebeurt, dat het orgaan van de uitvoerende macht van staat oorlog voert met de rechterlijke macht en haar verhindert haar werk te doen.

Gepubliceerd op: 01-12-2019 om 12:26
Bron: Suriname Herald

https://www.srherald.com/ingezonden/2019/12/01/belangenverstrengeling-van-ons-staatshoofd-gevaar-voor-democratie/

Wie solt met ons staatsrecht en met de staatsorde moet de gevolgen dragen als persoon en als president. Geen upside down logica inbrengen alsof er zomaar uit het niets een vonnis is. Uitgaande van een goed functionerende trias politica, kan de wereld het terecht totaal niet begrijpen wat er in Suriname gebeurt, dat het orgaan van de uitvoerende macht van staat oorlog voert met de rechterlijke macht en haar verhindert haar werk te doen.

Volkspropagandisten van de partij van de president worden ingezet tegen de rechterlijke macht met allerlei wilde uitspraken. Schandalig! Maar wie is begonnen met de aanval op de staat in 1980 al? Die persoon moest zich koste wat het kost voor zijn daden begaan in 1982 verschuilen achter de staat en coûte que coûte president worden, denkende zo niet gevonnist te kunnen worden. Maar Suriname is geen failed state, Suriname beleeft de democratie en dat is op 29 november goed doorgedrongen tot de persoon en staatshoofd die zich in gedaanten verwisselt met slechts maar een persoonlijk doel.

En, zegt Sam Polanen: “De president kan de persoon gratie verlenen.” Dus de dader maakt zichzelf straffeloos vanwege zijn ambt en zijn zelfde rechtssysteem straft wel andere moordenaars. Dit tik-takspel vindt de wereld echt vreemd. Een complete ontwrichting van de staatsorde door dit duale tik-tak denken van gedaante verwisselingen waar de rechterlijke macht niet voor gezwicht is, maar zakelijk recht heeft gesproken zonder aanzien des persoon. Het wordt politiek, omdat de president de persoon is die zichzelf gratie kan geven.

De economische en politieke wanorde vloeien verder voort uit dit tik-tak denken. De staat Suriname wordt nu met het vonnis van de persoon die bewust staatshoofd is geworden de das omgedaan. De wereld lacht ons uit, want ons staatshoofd draait het om; hij is het die de das wordt omgedaan door de rechters van de krijgsraad. Met zijn belangenverstrengeling van partijleider en president zweept hij zijn achterban op tegen zijn eigen staatsorgaan, ontwricht hij zijn eigen staatsinrichting, dus vecht hij tegen zichzelf als hoofd van de staat.

Als wij ons al niet de vraag stelden of wij met de grondwet van 1987 het paard van Troje hebben binnengehaald, moeten wij ons nu de vraag stellen of wij niet met de persoon van deze president de hele wereld naar binnen hebben gehaald om ons uit te lachen en opnieuw te koloniseren. De combinatie van partijleiderschap en presidentschap met enorme belangenverstrengeling politiek en economisch vertroebeld de rust en vrede in de samenleving op het moment wanneer persoonlijke belangen op het spel staan, zoals nu de veroordeling van de krijgsraad, maar ook wanneer het gaat om economische belangen in het binnenland.

De politisering van alle overheidsinstanties en instituten vergroot verder de instabiliteit van ons bestuur. Hopelijk wordt niet vanwege het vonnis ook een gepolitiseerd Constitutioneel Hof in het leven geroepen naast een politieke invulling van een hofpresident, want dan raken wij steeds verder van huis. De overige werkarmen van de uitvoerende macht inclusief het Onafhankelijk Kiesbureau (OKB) en de Centrale Bank van Suriname (CBvS) verliezen steeds meer hun imago van onafhankelijkheid. Het is tot nu toe de rechterlijke macht die de rechtsstaat heeft verdedigd en zich niet heeft laten overrulen en haar rug recht heeft weten te houden, tot grote ergernis van de persoon met een vonnis van moord op zijn naam.

Met dit gegeven van strategische schijnheiligheid en gedaanteverwisselingen worden strategische partnerschappen aangegaan, maar de Chinezen zijn niet gek, hun ontwikkelingshulp is in de vorm dat alles weer terugvloeit in hun boezem en economie. Zij komen de projecten zelf uitvoeren en met het geleende geld betaalt Suriname de geraamde begrotingsonkosten. Suriname heeft een schuld aan China van honderden miljoenen Amerikaanse dollars.

De president van Tanzania zegt niet voor niets: “Chinese loans are only for mad people (aldus hotinjuba.com/tanzanian-president-says-chinese-loans-are-only-for-madpeople/). Partijleiderschap en staatshoofd tegelijk verzwakken de democratie. Dit bleek bij monde van de partijleider en president dat niet de regering, maar de grootste politieke partij in de regering het gewoon heeft klaargespeeld om tegen de grondwet in een wet op verhoging van de staatsschuld in te dienen in De Nationale Assemblee. (“Bouterse: wetswijziging is een stuk van de NDP”).

Busladingen loyalisten vertrokken naar de luchthaven om hun president te verdedigen. Tegen wie? Van een nationale opstelling van onze president kan daarom geen sprake zijn, daarom kan onze president ook nooit staatsman zijn. Maar wat is een staatsman? Politicoloog Stefaan Walgrave van de Universiteit van Antwerpen zegt er het volgende over: “Hoe definiëren we een staatsman? “Ik zou zeggen: iemand die onpopulaire beslissingen neemt en compromissen durft te sluiten in ’s lands belang. Iemand die daarbij ook tegen zijn eigen partij durft ingaan,” aldus Walgrave.

Carl Devos van de Universiteit van Gent zegt: “Het vooral los kunnen komen van eigen partijbelangen. Het gaat om een hoger doel dienen, ook al ligt dat bij de kiezer soms moeilijk. Een staatsman hanteert een strenge deontologie en handelt bedachtzaam,” aldus Carl Devos (bron: de Standaard 26-10- 2018). Staatsmanschap dat is de echte bromtji djari, al het overige is schone schijn.

Angela Fernald
afernald34@gmail.com

DE DADER DIE DE STAAT BLIJFT ONTWRICHTEN

Gepubliceerd op: 03-12-2019 om 20:20
Bron: Suriname Herald

Al brengt de partij van de president het hele volk op de been, het vonnis blijft staan en de mensenrechtenschending wordt met massa niet tenietgedaan. Internationale verdragen blijven recht overeind of de president nu wel of niet met vette letters op de kandidatenlijst zal prijken.

Gepubliceerd op: 03-12-2019 om 20:20
Bron: Suriname Herald

https://www.srherald.com/ingezonden/2019/12/03/de-dader-die-de-staat-blijft-ontwrichten/

Al brengt de partij van de president het hele volk op de been, het vonnis blijft staan en de mensenrechtenschending wordt met massa niet tenietgedaan. Internationale verdragen blijven recht overeind of de president nu wel of niet met vette letters op de kandidatenlijst zal prijken. Suriname noch de wereld zal nimmer met zo een persoon om de tafel gaan zitten, ook al wint de man de verkiezingen van 2020. Feit is en blijft dat vanaf 29 november de president de status van mededader aan massamoord op zijn naam heeft staan.

Met deze officiële status zijn wij gekomen op het toneel van de internationale politiek, het internationaal recht en het verdragenrecht die boven de grondwet staan. Daarom kijkt de wereld mee en dat is heel wat anders dan dat de wereld bemoeit in interne aangelegenheden. De partijpolitieke opstelling van de president op de internationale luchthaven en zijn politieke antwoorden zijn hiermee te verklaren. De partijpolitieke hysterie en het opzwepen van zijn achterban na een vonnis kent haar weerga niet in het zelfs vogelvrij verklaren van de rechterlijke macht onder leiding van het staatshoofd ‘himself’, die zegt de trias politica te respecteren: “We blijven binnen wet- en regelgeving en respecteren alles en iedereen”.

Het a zeggen en b doen van het staatshoofd brengt mij bij Winston Churchill die zei: “I no longer listen to what people say, I just watch what they do. Behavior never lies.” En precies hier ligt het probleem van ons land. Een opstelling als vader des vaderlands is er niet bij, omdat er geen sprake is van een goed geordende democratie sinds het aantreden van deze president. De president waant zich God in Frankrijk vanwege de ijzersterke executieve macht hem gegeven door de grondwet en vanwege de zwakte van de eenheid van de politieke oppositie.

Met dit vonnis echter is er een totaal nieuwe omstandigheid in Suriname ontstaan op alle vlakken en in alle sectoren. Op een natuurlijke manier wordt de oppositie bij elkaar gedreven, omdat het uitgesloten is dat na 2020 samenwerken met de dader mogelijk is. Economisch, politiek, militair zal niemand in de wereld onder leiding van een dader zakendoen met Suriname. Hoe zinloos is het te blijven vasthouden aan een visie dat het om een politiek proces gaat. Is dat een rechtvaardigingsgrond voor straffeloosheid voor het doden van mensen en de nabestaanden hun recht op recht te ontnemen? Zelf krijgsgevangenen hebben volgens internationaal recht juridische bescherming en worden niet standrechtelijk geëxecuteerd. Hoe moeten de overige vrijgesprokenen zich niet voelen als de dader, maar blijft beweren dat het om een politiek proces gaat, met andere woorden dat hun vrijspraak onrechtvaardig is en zij dus niet onschuldig zijn. In ieder geval heeft de wereld zijn conclusie al getrokken.

Geassocieerd worden met de president heeft ook voor buitenlandse staatshoofden verstrekkende politieke gevolgen na de wereldwijde media-aandacht. Het buitenland blijft maar lachen om de politieke acties van het staatshoofd die juridisch niets te betekenen hebben en politiek geen zoden aan de dijk zullen leggen. De partijloyalisten en achterban moet men zien vast te houden met anti-Holland en nationalisme en hen doen geloven dat er nog veel hoop is op verkiezingswinst. Maar wat dan daarna? VHP, ABOP, NPS en PL hebben al voor het vonnis aangegeven nooit samen te zullen werken met de NDP onder leiding van Bouterse. Suriname zakt met deze a-nationale opstelling van de partijleider en president steeds verder weg de put in van totale isolatie.

Maar laten we kijken naar andere landen. We hebben onlangs nog in Bolivia kunnen zien hoe nationaal, deskundig en wijs daar de rechtsstaat verdedigd is met de uitspraak van het Constitutioneel Hof. De nationale opstelling voor het hogere doel en veiligheid heeft blijkbaar daar gewoon een nieuw concept toegepast op dit soort dictatoriale presidenten die van geen wijken weten en zich maar blijven beroepen op de grondwet die zij zelf steeds schenden. Wij mogen niet toestaan dat in Suriname de staatsorde verder ontwricht wordt en de democratie op zo een vulgaire manier wordt aangevallen door de politieke partij van het staatshoofd.

De discussie is dus niet of een volk achter zijn president staat. Het gaat om een staatsrechtelijke discussie van de trias politica. Met de eenheid van de staat en mensenrechten valt niet te sollen zonder daarvoor de gevolgen te dragen. Dit is de nuchtere realiteit. Wij moeten ons land met hersens en nuchter verstand bestuderen en niet alleen met geschreeuw en houden van personen. De staat heelt gelukkig altijd zichzelf, dat is de kracht van de denkende meerderheid in samenhang van de wetenschap van de democratie van de trias politica. Daarom hebben politieke leiders zo een grote verantwoordelijkheid op hun schouders en worden zij juist ook hierom zwaar gestraft voor hun wandaden.

De geschiedenis spreekt de president niet vrij! Hoezeer ook zijn partijgenoten allemaal annotator zijn geworden. Valse geschiedlegging zal ook niet helpen. Politiek teruggrijpen in de tijd evenmin. De trammelant hoort bij het politieke scenario van de achteruit hollende politieke partij van de president, dus wordt het dekolonisatiespook van stal gehaald evenals “Decolonizing the mind van Dekosur”. De waarheid is evenwel dat “in de nacht van 7 op 8 december 1982 een macaber draaiboek tot uitvoering werd gebracht. Een scenario om medeburgers van het leven te beroven, omdat de militairen de politieke macht niet wilden overdragen aan een burgerregering,” aldus Ivan Cairo (de Ware Tijd, 3 december 2019).

Angela Fernald
afernald34@gmail.com

EEN VONNIS WORDT COUP GENOEMD EN EEN COUP EEN REVOLUTIE

Gepubliceerd op: 16-12-2019 om 10:18
Bron: Suriname Herald
Enerzijds loopt de veroordeelde verdachte president in het juridische gareel en erkent hij het vonnis van de rechterlijke macht door verzet aan te tekenen. En anderzijds valt hij op zijn partijpolitieke bijeenkomsten zijn eigen rechtstaat, waar hij hoofd van is, op een zeer ontoelaatbare manier aan.

16 december 2019 om 10:18 Suriname Herald https://www.srherald.com/ingezonden/2019/12/16/een-vonnis-wordt-coup-genoemd-en-een-coup-een-revolutie/

Enerzijds loopt de veroordeelde verdachte president in het juridische gareel en erkent hij het vonnis van de rechterlijke macht door verzet aan te tekenen. En anderzijds valt hij op zijn partijpolitieke bijeenkomsten zijn eigen rechtstaat, waar hij hoofd van is, op een zeer ontoelaatbare manier aan. Maar de veroordeelde verdachte president houdt wel degelijk rekening met de ogen van de wereld die op hem gericht zijn. Toppartijgenoten stuurt hij de wereld in, naar de ALBA-top, Cuba en naar Argentinië om zijn juridische zaak een politieke wending te geven en de wereld te doen geloven dat het volk achter hem staat. De aanval van leugens op ons volk is al vanaf 1980 ingezet.

De veroordeelde verdachte president heeft zichzelf toen tot leider van de revolutie verklaard. Staatsmacht en staatsterreur verenigd in een en dezelfde persoon maakte Suriname vanaf toen al kapot. Daarom zegt Montesquieu: “Als een staat tot die graad van bederf is gekomen, dat hij zichzelf niet meer kan hervormen, zal hij er niet veel bij verliezen als hij geheel opnieuw wordt ingericht.” Dit is volgens mij de allerbelangrijkste opdracht van ons volk na 25 mei 2020.

Het is niet logisch dat onder deze erbarmelijke omstandigheden de huidige veroordeelde verdachte president weer president wordt. Op het toppunt van zijn populariteit is het hem niet gelukt, waarom nu wel na een vonnis op zijn naam. De enorme stoere taal heeft een reden, het volk moet misleid worden door de veroordeelde verdachte president die het voortouw neemt in het terroriseren en ontwrichten van de staat Suriname. De veroordeelde verdachte president die wel langs de voordeur naar binnen gaat via zijn advocaat naar ditzelfde door hem van politiek beschuldigde tribunaal, staat met zijn rug tegen de muur. Weldenkende mensen weten dat alles wat in een geordende samenleving gebeurt, behoort tot het domein van de politiek. De politiek heeft afspraken gemaakt hoe een samenleving zich behoort te gedragen. Dat we niet in een jungle-staat leven, maar dat er afspraken zijn hoe de burgers te dienen en te beschermen. Die afspraken zijn vastgelegd in de trias politica.

En het probleem van de huidige veroordeelde verdachte president is dat hij weigert te buigen voor zijn volk en zijn staatsorganen. Eerst heeft hij in 1980 de uitvoerende macht met wapens weggeschoten en nu vindt hij dat de rechterlijke macht moet doen wat hij wil. En omdat de rechterlijke macht weigert de afspraken van de trias politica gemaakt met het volk te schenden, wordt de veroordeelde verdachte president boos en zegt dat er een politiek spel wordt gespeeld. Als de rechterlijke macht de trias politica schendt en doet wat de veroordeelde verdachte president wil, dan is dat complete dictatuur, iets wat de trias politica juist wil voorkomen daarom is zij in het leven geroepen om een volk te beschermen tegen despoten.

Maar onze veroordeelde verdachte president zet de wereld op zijn kop met zijn up-side down denken. Wat nu feitelijk gaande is in Suriname is dat de meerderheid van ons volk zich heeft gekeerd tegen het verdraaide denken van de veroordeelde verdachte president. Het is een onvoorstelbare onderschatting van ons volk en zware belediging aan het adres van ons volk dat zij deze strijd niet zelf voert. Erger is dat ons volk zelf wordt aangeduid als de vijand. Dat de veroordeelde verdachte president zegt dat het vonnis onderdeel is van een scenario dat samen met “bakra basi” in elkaar is gezet en dat er nog meer volgt, is een pijnlijke belediging, leugen en miskenning van de kracht van het denkvermogen van ons volk.

Wij kennen de geschiedenis van de couppleger en kijken naar de macabere stoelendans van de veroordeelde verdachte president die oorlog voert tegen zijn eigen volk met achterhaalde begrippen die niet van toepassing zijn op zijn situatie zoals, de complottheorie die hij toen ook van stal haalde bij de arrestatie van zijn zoon. Neokolonialisme, Decolonizing the Mind en ga zo maar door werken niet meer. Wij zijn bezig ons te bevrijden van leugen en tirannie. Wij tonen de machthebbers dat de trias politica intact is en zal blijven. Wij stellen de beschaving voorop en onze nationale ontwikkeling in plaats van een pakkettenvolk te zijn. De trias politica is van het volk en niet van de veroordeelde verdachte president die denkt rechters te kunnen corrumperen, ontslaan en te vervangen, zoals vriend Nicolás Maduro in Venezuela heeft gedaan en Evo Morales in Bolivia niet heeft gedaan. In Suriname dus ook niet.

De veroordeelde verdachte president weet nu ook dat grote delen van zijn eigen partijpolitieke achterban niet achter hem staan. Het broeit binnen eigen gelederen vandaar al de wilde uitspraken, dreigementen, beledigingen, onwaarheden en beschuldigingen. Het is juist hun groot politiek scenario om het getij van ontbinding binnen eigen gelederen te proberen te keren. Maar helaas voor hen, zij lopen achter de feiten aan. Ons volk heeft haar voorhoede positie eindelijk weer verovert en zal het nooit meer uit handen geven, dus 25 mei 2020 is volgens de logica een overwinning voor ons volk. Dan zullen wij democratisch laten zien wat een broodje kost.

Angela Fernald
afernald34@gmail.com

Het tik-tak-model dat zich verschuilt achter ambten, instituten en organen van onze rechtsstaat

Gepubliceerd op: 1 januari 2020 om 14:35 in Suriname Herald

Het tik-tak-model dat zich verschuilt achter ambten, instituten en organen van onze rechtsstaat
Als de paarse partijleider door een moordvonnis valt, valt met hem de hele keten om hem heen ook om. Behoud van presidentiële macht is dus……

Gepubliceerd op: 1 januari 2020 om 14:35

Bron: Suriname Herald

Als de paarse partijleider door een moordvonnis valt, valt met hem de hele keten om hem heen ook om. Behoud van presidentiële macht is dus essentieel daar privé economische belangen direct hieraan gekoppeld zijn, en het ambt ook bescherming biedt tegen het moordvonnis.

Persoonlijke belangen staan daarom tegenover nationale belangen en die botsen continu. Vandaar zoveel opzettelijke juridische verkeerde uitleg aan een moordvonnis om de persoon vrij te pleiten. Dit tik-tak politiekspelletje heeft zo de constitutie volledig doen vastlopen. Verschijnt Bouterse daarom bij verstek voor de Krijgsraad dan ontstaat er een machtsvacuum waarin de grondwet niet voorziet maar waarin De Nationale Assemblee zou moeten optreden wat onwaarschijnlijk is. Vandaar het politieke spel van groot praats, een afleidingsmanoeuvre om een moordvonnis tot een constitutioneel politiek probleem te verklaren en het regeerteam in tact te houden.

Het moordvonnis bewijst echter dat de constitutie juist leeft, want niemand staat boven de wet in het model van de trias politica. Elk ander lager instituut zoals een constitutioneel hof is ondergeschikt aan de trias politica, welke heeft geoordeeld de Amnestiewet buiten toepassing te verklaren in het bijzondere geval van het strafproces. De Amnestiewet staat verder gewoon overeind, alleen niet geldig in dit geval van de 8 december mensenrechtenschending.

Wanneer de staatsmacht ten dienste is komen te staan van personen, zegt men dat macht corrumpeert. Het belang van een National Risk Assesment voor Suriname is daarom essentieel. Onze onafhankelijke instanties die slechts in naam maar feitelijk allang niet meer onafhankelijk zijn vanwege de rol van hun voorzitters, zoals ons Onafhankelijk Kiesbureau (OKB) de Centrale Bank van Suriname (CBvS) die ook voor cambio’s en handelsbanken werkt en het Constitutioneel Hof in spė, ondergraven de staatsorde.

Opzettelijke juridische verdraaiingen door dit tik-tak-model om een persoon in het hoogste ambt en de keten om hem heen te beschermen ten koste van de natie, valt onder misbruik van macht. De organisatie van de staat en het bestuur mogen niet aan privébelangen onderworpen worden. Wanneer eenmaal de staatsorde is ontwricht, de onafhankelijkheid van de trias politica misvormd en bewust de rollen van de democratie zijn omgedraaid zodat het volk en de rechterlijke macht de machthebbers moeten dienen die in weelde en rijkdom leven, dan zijn wij verloren in Suriname.

In deze up-side-down staatsrechtelijke wanorde wensen wij niet te leven.
De beschaafde democratische organisatie van de staatspolitiek van de trias politica is voor de keten rondom de veroordeelde verdachte president daarom een grote sta in de weg, omdat de formele macht de nationale belangen van het volk verdedigt, welke belangen haaks staan op hun informele privébelangen. Een moordvonnis van wereldformaat bedreigt en doorkruist de bijna absolute macht daar de veroordeelde verdachte persoon formeel afstand zou moeten doen van zijn staatsambt.

Een fata morgana weliswaar, want in ons binnenland zijn hun economische belangen gigantisch. Welke gezichten zitten achter de cambio-miljoenen dollars tegen een lagere wisselkoers, de skalians, hout- en goudconcessies, areas of interest en straks de paarse Afobakka-stuwdam? Het politieke ambt van president biedt bescherming en ingang voor woekerwinsten. Daarom mag de persoon in het ambt niet wegvallen. Het hoogste ambt en overige instituten lijken privébezit te zijn geworden, maar opereren onder de noemer van de staat waardoor zij onschendbaar, onfeilbaar en immuun zijn geworden.

Staatsmacht is met deze constructie een lucratieve winstgevende buiseness geworden. Het buitenland heeft dit allang in de gaten, DEA en IMF zeggen niet voor niets dat onze leiding, ons bestuur en instituten zwak en ongeloofwaardig zijn.
Een democratische regering is er immers voor om onder andere de wetten van de wetgevende macht uit te voeren ten dienste van het volk. Dat is de constructie van de trias politica, een wetgevende macht dat in de eerste plaats het volk beschermt via de regering. Een regering die er is ten dienste van zichzelf en een volksvertegenwoordiging die de belangen van de regering beschermt, negeert en verzwakt de trias politica. Door deze botsing van belangen zal ons nationaal belang nooit dezelfde taal kunnen spreken als dat van het privébelang van de machthebbers, een constitutionele ontwrichting dus. Deze tegenstelling is de big issue in ons land.

Een vastgelopen bestuur, staatsontwrichting en een kapotgeslagen binnenlands traditioneel gezag vanwege een ontembare geldzucht en machtswellust. Ons land verkeert vanwege de veroordeelde verdachte president ook nog in een zeer gevaarlijke geopolitieke situatie daar zijn veroordeling valt onder mensenrechtenschending en het verdragenrecht. “VN kan sancties ondernemen tegen Suriname”, aldus de heer Boldewijn. (Bron: Suriname Herald, 5 december 2019)

De juridische en constitutionele wartaal en aanval op onze onafhankelijke rechterlijke macht moet in dit kader bezien worden. Daarom zijn deze regeerders een regelrechte bedreiging voor de democratie en de rechtsstaat. Voor ons volk geldt nog meer dat wij onszelf moeten beschermen en bevrijden door de verkiezingen grandioos te winnen. Want zonder nationale liberale economische macht is politieke stabiliteit en nationale ontwikkeling onmogelijk en is juridische wartaal aan de orde van de dag when money talks.

Heilige liefde voor ons vaderland. De kracht van ons volk is dat zij in tijden van crises zichzelf leidt in vrede en harmonie.

Angela Fernald
afernald34@gmail.com

HET EEN-PARTIJEN STELSEL VAN HET SECTARISME IS VERSLAGEN.

DIT ARTIKEL d.d. 02-06-2020 OPGESTUURD NAAR SURINAME HERALD MET VERZOEK TOT PLAATSING. HELAAS NIET GEPLAATST. Vervolgens, omdat ik niet wil dat het artikel ergens bleef hangen, op 04-06-2020 ditzelfde artikel OOK OPGESTUURD NAAR DAGBLAD SURINAME DIE HET WEL PUBLICEERDE OP 07-06-2020. Ook in de Nederlandse VOLKSKRANT werd een deel uit mijn artikel geciteerd.

2 juni 2020 11:02 am

Geen enkele partij topper die de partijleider tot andere gedachten kan brengen of maar durft te bewegen om zijn verlies openlijk toe te geven en de winnaars te feliciteren. Bouterse wikt en schikt en Bouterse beslist! Bouterse eerst en dan Suriname, is wat ons volk zelfs na een verkiezingsnederlaag door de strot wordt gedrukt. De hele partij NDP schijnt in een psychose te verkeren. De verliezers kunnen het maar niet bevatten dat ons volk hun zogenaamde socialistische denkbeelden en wanbeleid van een zogenaamde volksleider niet langer wil en kan verdragen. Suriname heeft voor zichzelf gekozen, voor vrijheid van de geest, tegen mentale onderdrukking, voor onafhankelijk denken en voor een eigen Surinaamse toekomst zonder vreemde overheersing door China of Rusland.

Hulde aan ons Surinaams volk die een aan haar opgelegde vreemde ideologie uit 1980 heeft verslagen. De schuldige politieke partijen die vanaf 1980 en daarna deze ideologie hebben verdedigd zijn hiervoor zwaar afgestraft evenals de overlopende figuren en ras loyalisten. Onze geschiedenis van  bevrijding door onze Marron broeders  heeft wederom de doorslag gegeven in onze bevrijdingsstrijd zonder wapens. De historische lijn van onze geschiedenis van bevrijdingsstrijd is niet 1980. Onze bevrijdingsstrijd is altijd weggedrukt en ons volk heeft nu de draad weer opgepakt en zal met onze nieuwe overwinning  de nieuwe weg markeren welke wij als Surinamers collectief opgaan: VHP-ABOP-NPS-PL, dat is de volkswil. De ons opgedrongen 40 jaren van indoctrinatie, verval op elk vlak en een valse historie heeft elke Surinamer een onschatbare levensles gebracht. Jongeren hebben begrepen wat de ouderen al die jaren hebben ervaren en hen de helpende hand toegereikt om dit tijdperk van family and friends dat niet goed is voor ons land te verslaan. Dank aan markante jongeren die allemaal een zeer belangrijke rol hebben gespeeld in dit bevrijdingsproces, te beginnen met Cedric van Samson, Curtis Hofwijks en Bryan Boerleider, Stefano “Pakittow” Biervliet, Maisha Neus, Serena Essed en last but not least Xaviera Jesserun. Dank ook aan onze jongeren die zeer slim hebben gestemd. Zonder deze beweging van bewustwording was Suriname m.i. verloren. Ere wie ere toekomt, de trekker van deze beweging, Xaviera Jesserun en al haar ondersteuners, weldone! Dank aan alle stille werkers, Surinamers in binnen en buitenland. Dank vooral aan de ervaren politici van de gevestigde politieke partijen voor de immens zware job dat niet voor niets is geweest, want een tijdperk is verslagen. We hebben het allemaal samen gedaan.

Suriname schreeuwt het laatste restje angst en ellende van 40 jaren uit. Laten wij onze geestelijke bevrijding vooral eerst massaal en collectief vieren op een moment van nationale verbroedering bij het aantreden van onze nieuwe regering. Wij gaan mentaal en politiek op culturele wijze eerst schoon schip moeten maken en vervolgens met vereende kracht en liefde voor ons land verder werken aan het wegwerken van de aangerichte schade. Ik geloof meer dan ooit in ons volk, het is nog nauwelijks te bevatten hoe groot onze eensgezindheid is geweest om dit sectarisme met ons helder verstand en met de juiste strategie te hebben verslagen. Dit sectarisme is m.i. in onze historie het moeilijkste opstakel geweest omdat de onderdrukking van onze eigen mensen door onze eigen mensen met allerlei drogredenen een hele generatie heeft vergiftigd. Het sectarisch leiderschap had daarom ook nooit durven dromen dat wat zij gecreeërd had zich ooit tegen haar zou keren. De psychose waarin de partijleider en zijn team verkeren is daarom begrijpelijk. Maar de wil van ons volk is een voldongen feit. Het is nu aan de weldenkende NDP-ers om nu hun verantwoordelijkheid te tonen en in de strekking van de eerdere verklaring van Andre Misiekaba hun verlies te nemen en hun partijleider te bewegen de wil van ons volk te respecteren.

Rest ons nu met zijn allen het Corona virus dat ons nu bedreigt ook te verslaan door grote verantwoordelijkheid jegens elkaar aan de dag te leggen en de regels stringent na te leven. GOD zij met ons Suriname!

Alle Surinamers, gefeliciteerd met onze overwinning.

afernald34@gmail.com

MEDIAIN SURINAME

‘President Bouterse, wees een vrolijke verliezer, dus wees een winnaar’

Wat zeggen de media in Suriname, nu Bouterses partij NDP ondanks een duidelijke nederlaag een hertelling heeft aangevraagd in hoofdstad Paramaribo? 

Iñaki Oñorbe Genovesi 8 juni 2020, 18:12

Chan Santokhi (VHP) legt een krans bij het Monument van Baba en Mai.Beeld Ranu Abhelakh / ANP

Lang lieten de resultaten van de 639 Surinaamse stembureaus en de uitslag van de presidentsverkiezingen van 25 mei op zich wachten. Maar ook na ruim anderhalve week zenuwachtig wachten, bleek dat de politieke partij NDP van president Desi Bouterse een flinke nederlaag niet had weten te voorkomen. De VHP van oppositieleider Chan Santokhi is de grootste partij geworden met 20 van de 51 parlementszetels, vier meer dan Bouterses NDP. Toch lijkt Bouterse, die zo lang wikte en schikte, zich maar moeilijk neer te kunnen neerleggen bij de verkiezingsnederlaag. Zijn NDP heeft een hertelling in het district Paramaribo aangevraagd en een openlijke felicitatie aan de winnaar lijkt de president en oud-legerleider maar moeilijk over de lippen te krijgen.

Volgens het commentaar van dagblad De Ware Tijd geeft de NDP de regering van Bouterse en de organisatoren van de verkiezingen die overwegend of misschien zelfs uitsluitend uit NDP’ers bestond hiermee een ‘brevet van ongeschiktheid en onvermogen’. Bovendien bewijst de verkiezingsuitslag ‘niet alleen een afwijzing van de leider door het electoraat, maar een afstraffing voor het gevoerde regeerbeleid van de afgelopen vijf jaar. Aan een dergelijke uitslag en het feit dat de organisatie met tien parlementszetels is teruggevallen en zeer waarschijnlijk naar de oppositiebanken wordt verwezen, zou elke partij- of politieke leider consequenties moeten verbinden. Dat zien we trouwens als goed gebruik in veel landen. Helaas, die cultuur van terugtreding van de leiding bij tegenvallende of slechte politieke resultaten is nog niet in Suriname gevestigd.’

Afranseling

In de Suriname Heraldzijn columnisten Sunil Sookhlall en Kries Mahabier al even kritisch op Bouterse en zijn NDP. ‘Het is niet uit te leggen dat de grote electorale afranseling van Bouterse (ook wel ‘koti go’ genoemd) met de hertelling ongedaan gemaakt kan worden of verzacht kan worden. Van de 115.658 stemmers in Paramaribo hebben het liefst 100.113 personen Bouterse afgewezen (niet op hem gestemd). Dus ongeveer 87 procent van de kiezers in Paramaribo hebben hem finaal afgewezen.’

Hoe wil de NDP dit grote verschil omzetten in winst, vragen Sookhlall en Kries Mahabier zich af. ‘Een hertelling is in de geest van de Kiesregeling (artikel 126) mogelijk indien deze ‘een merkelijk verschil in de uitslag der telling ten gevolge zou kunnen hebben’. Wij zien niet in hoe een hertelling voor duizenden extra stemmen zal kunnen zorgen voor de NDP. Een hertelling zal het verschil tussen de VHP en NDP niet noemenswaardig (‘merkelijk’) kunnen verkleinen.’

Volgens Sookhlall en Mahabier is het daarom ‘tekenend voor de triestheid en nutteloosheid van de NDP’dat de grootste verliezer ook nog een hertelling vraagt. Hun advies aan Bouterse is dan ook: ‘President, wees een vrolijke verliezer, dus wees een winnaar.’

Egotrippers

Ook Nita Ramcharan is in haar column inStarNieuws stellig over wat de gevolgen voor Bouterse zouden moeten zijn. ‘Als het volk ‘nee’ heeft gezegd tegen de paarse regering, moet het hoofd worden gebogen, zoals de NDP-voorzitter tevens president Desi Bouterse dat een paar keer heeft gezegd. Presidentschap aanbieden aan Ronnie Brunswijk of proberen mensen om te kopen – zoals dat meerdere keren is gebeurd – zal nu niet helpen. Brunswijk wil nu geen president worden – over vijf jaar kan men het weer proberen. De stem van het volk moet een les zijn voor machthebbers die zich oppermachtig voelen, veranderen in egotrippers en vergeten dat ze er zijn om te dienen.

‘Het is tevens ook een voorbode aan de nieuwe coalitie die met dit overweldigende mandaat niet moet beginnen om ego’s te bevredigen en toe te geven aan persoonlijke belangen van partijleiders. (…) Er is tegen iets gestemd, maar vóór een belofte op een beter leven en een toekomst voor de kinderen in Suriname.’

Die hoop spreekt ook A. Fernald uit in Dagblad Suriname: ‘Suriname schreeuwt het laatste restje angst en ellende van veertig jaren uit. Laten wij onze geestelijke bevrijding vooral eerst massaal en collectief vieren op een moment van nationale verbroedering bij het aantreden van onze nieuwe regering. Wij gaan mentaal en politiek op culturele wijze eerst schoon schip moeten maken en vervolgens met vereende kracht en liefde voor ons land verder werken aan het wegwerken van de aangerichte schade. Ik geloof meer dan ooit in ons volk.’

https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/president-bouterse-wees-een-vrolijke-verliezer-dus-wees-een-winnaar~b5dd9cf5/

https://www.volkskrant.nl/tag/a-fernald

 WIJ LOPEN MET RONNIE BRUNSWIJK IN DE VOETSPOREN VAN ONZE GESCHIEDENIS

8 juli 2020 GEPUBLICEERD IN DAGBLAD SURINAME

Onze geschiedenis heeft ons middels de volkswil vanaf 25 mei 2020 in een nieuw tijdperk gebracht. Aan het gewicht van het aantal stemmen moeten wij de boodschap kunnen begrijpen. Dit nieuwe tijdperk kan alleen het oude afsluiten als macht niet wordt gekoppeld aan wie of welke politieke partij dan ook. Dit streven heeft de VHP geëtaleerd en dat is door ons volk rijkelijk beloond in het aantal stemmen op de leider van de VHP en de partij. Met andere woorden, ons volk heeft het gangsterisme van dictatoriale machtsuitoefening verworpen, evenals het niet transparante en achterdeurtjes politieke bestuur, de beledigingen aan invulling en uitholling van hoge ambten zoals het Presidentschap. Wij willen dit tijdperk van defacto de macht hebben maar dejure overgeleverd te zijn aan particuliere belangen van partijbonzen niet meer. In deze strijd heeft juist de ABOP, samen met de gehele oppositie een voorname rol gespeeld. Het is daarom van eminent belang en onze verantwoordelijkheid als Surinamers om de strijd verder te voeren, nu Ronnie Brunswijk dreigt af te glijden naar het niveau van machts- en dorps-denken en tekenen vertoont van hetzelfde sectarisch leiderschap als de NDP leider door zich verkiesbaar te stellen voor het vice-presidentschap. De democratische vrijheid heeft grenzen wanneer de grondwet en de wil van het volk spreken. Wat een partijleider binnen eigen gelederen van zijn partij doet is aan hem, zijn structuren en achterban, daar kunnen onze meningen echter over verschillen. Belangrijk is dat de “neks no fout” gedachte binnen elke politieke partij verwerpelijk is en de partijleden de plicht hebben om hiertegen kritisch in verzet te komen omdat zwijgen en maar blindelings volgen anders grote gevolgen kan hebben voor de gehele natie. De ABOP en de VHP hebben geschiedenis geschreven, met alle trots en respect: wan “koeli” e tron President en wan “djuka” tron Assemblee voorzitter. De nazaten van onze vrijheidsstrijders moeten dit feit als verbroedering op weg naar grotere hoogten van Suriname zien en niet elkaar in de wielen gaan rijden, want wat Ronnie Brunswijk nu doet is de VHP leider in de wielen rijden en Santhoki niet gunnen om van dit historisch feit te genieten en zich te ontwikkelen tot volwaardig staatsman en tot trots van de natie. Ronnie Brunswijk is evenals Santhoki een sterke persoonlijkheid en twee kapiteins op een schip is niet goed. Feit is dat de gehele natie niet trots zal zijn met Ronnie Brunswijk naast Chandrikapersad Santhoki. Internationaal slaat Suriname bovendien een flater en zijn wij als natie terug van de regen in de drup. Dit zal zich zeker wreken voor internationale investeerders en financiele instellingen. Hoe meer vertrouwen hoe beter voor Suriname en wij moeten altijd kiezen voor het beste voor ons land. Dit euvel mag Ronnie Brunswijk ons land niet aandoen, de geschiedenis zal dit loochenstraffen. Het binnenland is van ons allemaal, Suriname is een en ondeelbaar met aan het hoofd een leider, een geen twee. Het zou Brunswijk sieren het hoofd te buigen voor zijn meerdere, Santhoki, zoals hij dat deed voor “baba en mai” bij de kranslegging. Maar het zou Brunswijk nog meer sieren en hem en een heldenstatus bezorgen als hij zo groot zou zijn andere getalenteerde kandidaten voor het vice-presidentschap binnen zijn partij naar voren te schuiven. Er valt een drie-dubbele historische verworvenheid en heldenstatus te behalen wanneer voor het eerst in onze nationale geschiedenis een vrouw, en wel een Marron-vrouw naar voren wordt geschoven door de ABOP, die hiermee haar achterstand volledig inloopt en zelfs de gevestigde politieke partijen voorbij streeft. Kansen moet je grijpen want een tweede krijg je niet meer. Deze historische kansen mag Ronnie Brunswijk ons volk, zijn achterban, zijn vrouwenbeweging en zichzelf niet ontnemen. Wat een geweldige prestatie van de ABOP zou het niet zijn als Brunswijk het symbool van de bevochten democratie zou blijven in ons hoogste college van staat en de vice-presidente een Marron vrouw zou zijn. Een droom die werkelijkheid kan worden. Suriname zou dan eindelijk daadwerkelijk een goede stap maken in de deskundige en wetenschappelijke aanpak van al onze problemen indien Brunswijk gewoon DNA voorzitter blijft, want de trias politica gebied dat er eenheid van bestuur moet en zal plaats vinden zoals Brunswijk ook zelf de overeenkomst met de overige coalitie-leiders getekend heeft voor het uit te voeren regeerprogramma. Mevrouw Fidelia Graand-Gallon zou een excellente kandidate zijn die alles in huis heeft om ons land waardig te vertegenwoordigen aan de zijde van de aankomende President Chandrikapersad Santhoki. Ik weet zeker dat Ronnie Brunswijk zijn hart op de juiste plek heeft maar misschien nog niet alle vertrouwen heeft in de ingeslagen nieuwe weg. Ons volk staat massaal achter deze nieuwe weg dus hoeft er geen vrees te zijn, eerder veel lef van de leider van de ABOP om deze bittere beker van vice-presidentschap aan hem voorbij te laten gaan. Suriname kan geen grotere dienst bewezen worden hiermee.

Mw. A. Fernald. (afernald34@gmail.com

EEN NIEUW MODEL EN NIEUWE RICHTING VOOR SURINAME

16 juli 2020.

Eenheid van beleid, bestuur en leiderschap. Dit model luidt de volgende fase in, in onze bevrijdingsstrijd o.l.v. onze President Chandrikapersad Santhoki. Een tijdperk van eigen belang en ondeskundigheid is verslagen. Eigen belang en patronage gaan hand in hand en politieke partijen en partij leiders hebben zwaar huiswerk om deze botsing met het nationale belang onder ogen te zien en te bestrijden. Het nationale belang zal anders ten strijde trekken tegen het eigen belang. Het uitgezette beleid die in eenheid zal worden uitgevoerd biedt enige garantie voor bescherming van nationale belangen. Wij als volk van Suriname zullen dit proces van duurzame ontwikkeling kritisch volgen en verdedigen. Over het beleid inhoudelijk gaan de deskundigen, dat is hun werk en dienstbaarheid aan ons als volk. De richting die Suriname nationaal en internationaal kiest dwingt ons volk tot een veranderd nuchter denken, dus nooit meer terug naar vriendjespolitiek, eigen belang en machtsgeilheid. Suriname trekt de wereld in, wat een verademing, wat een trots en tegelijkertijd een groot schandaal vanwege de erfenis van een bijna failliete staat. Ons huiswerk en opdracht is om de missie van onze President te doen slagen en in 2025 verder uit te vouwen. Maar bovenal om onszelf te kunnen bevrijden als natie. De missie en onze bevrijding gaan dus hand in hand en zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Onze houding, mentaliteit en denken moet veranderen. Hoe harder wij werken en studeren hoe minder wij zullen klagen en hoe harder ons land haar doelen kan bereiken zodat wij met z’n allen daarvan kunnen profiteren. Wij zijn verplicht deze eenheid van denken met elkaar te smeden want dan pas kan er ook daadwerkelijke eenheid van bestuur, beleid en leiderschap zijn en kunnen alle neuzen in een richting wijzen. Dit is een must, een voorwaarde voor ons eigen welzijn en welvaart. De boodschap van de uitslag van de verkiezingen is er een geweest van afrekenen met wanbeleid en slaafse volgzaamheid en opbouwend kritisch een eerlijke bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van ons land. Eerlijk, deskundig en transparant en niet met politieke spelletjes en achterkamer politiek. Een tijdperk van isolatie en slechts nationale en partijpolitieke absolute macht is ervaren als onderdrukking en is niet voor niets weggestemd. Dit virus, de manier hoe wij denken in eigen belang en macht is nog lang niet geweken. Er spelen enorme privé belangen op de achtergrond binnen en buiten de coalitie. Er zijn belangengroepen die ons land het liefste weer in die positie van patronage, neks no fout en slaafse volgzaamheid willen brengen. Een zeer moeilijke opdracht is het maar ons hart moet ons verstand leiden en andersom om hoe dan ook afstand te nemen van de ergste erfenis van het kolonialisme, namelijk ons denken, hoe foutief wij denken. Met hier bovenop de indoctrinatie tijdens het tijdperk Bouterse. Persoonlijk en zakelijk moeten wij ons denken aanscherpen in het anders omgaan met elkaar, minder afgunst in elkaar te bestrijden in plaats van aan te vullen, elkaar te wantrouwen in plaats van aan te spreken en te corrigeren, elkaar tegen te werken in plaats van naar elkaar te luisteren en elkaar te helpen hogerop te komen, met elkaar in debat te gaan en aannemen wat beter voor ons en ons land is. Wij zullen nooit vooruit komen als wij onze denkwijze niet veranderen. Ons denken houdt onze natievorming tegen. Wij zijn allemaal slachtoffers van onze eigen geschiedenis. Want al hebben wij de beste leiders van de wereld, het beste beleid, het beste regeerprogramma, als wij niet inzien dat wij onze President het beste tegemoet komen door naar onszelf te kijken en het beter te doen in onze gezinnen, in onze buurten en op onze scholen, dan begrijpen wij nog niet dat het patronage-denken van lage eigen dunk door elkaar te benadelen en te bevoordelen een vorm van zelfdestructie en onze ergste vijand is. Santhoki doet zijn best op beleidsniveau, wij doen de rest op ons denk niveau en samen smeden we onze bevrijding van onszelf i.p.v. maar steeds de vinger naar anderen te wijzen en het prediken van “neks no fout”. Leiders die denken ons terug te moeten storten in de ellende van het afgesloten tijdperk

van wanbeleid, eigen belang, machtsdronkenheid en politieke spelletjes die zullen als eerste proberen om onze President in de wielen te rijden, te dwarsbomen, te ondermijnen. Deze patronage-denkers denken dan goed garen te zullen spinnen bij de verkiezingen van 2025. Maar onze bevrijdingsstrijd is nu ingezet en zal pas eindigen als het grootste deel van ons volk meedeelt in welvaart en welzijn. Er is dus een wezenlijk verschil en oorzakelijk verband in beleid uitzetten en de denkrichting die wij als land op gaan. Met een mandaat van 108.000 stemmen staan wij achter onze President richting de vrije wereld markteconomie en een gedecentraliseerde overheid. Internationaal kijken wij verder dan China, Venezuela, Cuba, Rusland, Servië en Turkije. Wij binden ons aan geen enkel land omdat onze President vrij de wereld rond kan reizen en het beste voor Suriname kan doen.

Alleen met eerlijkheid kan nationaal succes geboekt worden, dit adagium is uitgangspunt voor beleid en wetenschap, maar geldt ook in de privé sfeer. Politiek is een wetenschap, geen poppenkast met intriges en dorps-denken met patronage agenda’s. Voor elke progressieve Surinamer en met name de jongeren geldt nu om de kansen die komen met beide handen te grijpen, te studeren voor een goede positie of te ondernemen want er liggen genoeg fondsen wereldwijd voor het midden- en klein ondernemerschap in alle denkbare sectoren die de ruggengraat vormt van elke economie. En met de grote spelers in de wereld dealt het beleid van onze President.

President, gefeliciteerd en uw volk staat achter u. Suriname voorwaarts!

Mevr. A. Fernald
afernald34@gmail.com

De Boliviaanse ex-president Morales. Foto: Reuters

Wij kennen de geschiedenis van de couppleger en kijken naar de macabere stoelendans van de veroordeelde verdachte president die oorlog voert tegen zijn eigen volk met achterhaalde begrippen die niet van toepassing zijn op zijn situatie zoals, de complottheorie die hij toen ook van stal haalde bij de arrestatie van zijn zoon. Neokolonialisme, Decolonizing the Mind en ga zo maar door werken niet meer. Wij zijn bezig ons te bevrijden van leugen en tirannie. Wij tonen de machthebbers dat de trias politica intact is en zal blijven. Wij stellen de beschaving voorop en onze nationale ontwikkeling in plaats van een pakkettenvolk te zijn. De trias politica is van het volk en niet van de veroordeelde verdachte president die denkt rechters te kunnen corrumperen, ontslaan en te vervangen, zoals vriend Nicolás Maduro in Venezuela heeft gedaan en Evo Morales in Bolivia niet heeft gedaan. In Suriname dus ook niet.

De veroordeelde verdachte president weet nu ook dat grote delen van zijn eigen partijpolitieke achterban niet achter hem staan. Het broeit binnen eigen gelederen vandaar al de wilde uitspraken, dreigementen, beledigingen, onwaarheden en beschuldigingen. Het is juist hun groot politiek scenario om het getij van ontbinding binnen eigen gelederen te proberen te keren. Maar helaas voor hen, zij lopen achter de feiten aan. Ons volk heeft haar voorhoede positie eindelijk weer verovert en zal het nooit meer uit handen geven, dus 25 mei 2020 is volgens de logica een overwinning voor ons volk. Dan zullen wij democratisch laten zien wat een broodje kost.

Angela Fernald

afernald34@gmail.com