“MEN WORDT NU GECONFRONTEERD MET ALLES WAT MEN ZELF HEEFT GECREËERD DAT MEN DAARMEE MOET DEALEN NU” (uitspraak van Asis Gajadien)
Verraad versus revolutie
Dat was de hoofdvraag in NDP gelederen. De interne strijd werd uitgevochten over de hoofden van de totale samenleving. Zoveel chaos vanwege een interne partij strijd. Jennifer Simons met haar club van controle over de rechterlijke macht, of de groep van Ashwin Adhin met investeren in human capital. De groepen verweten elkaar van infiltratie door de VHP in de NDP en dat de groep Simons Desi Bouterse verraden had alleen maar om aan de macht te komen. Ze vochten elkaar de tent uit over het hoofd van Chandrikapersad Santhoki en Garcia Paragsingh. De NDP van Jennifer Simons besefte maar al te goed dat eigen belang van haar warlords lijnrecht tegenover de visie van Ashwin Adhin stond met zijn insteek van investeren in human capital. Heel cynisch dat uitgerekend een niet creool de vinger op de zere plek legde tot daadwerkelijke omvorming en hervorming van een systeem van patronage naar een systeem van evidence based denken. Want investeren in human capital betekende studie en wetenschap met onderzoek, cijfers, feiten en statistieken in plaats van de onderbuik die zo werd getrieerd door Eugene van der San en Jennifer van Dijk-Silos. De groep rondom JENNIFER SIMONS probeerde hun verraad aan Desi Bouterse te camoufleren door een aanval op e rechterlijke macht, de grootste vijand van Bouterse. Zo wilden zij hun achterban doen geloven dat zij de ware Boutisten waren. Maar de groep rondom Ashwin Adhin en Ramon Abrahams wilden met het DDB centrum en 25 februari als nationale vrije dag, de revolutie van Bouterse vereeuwigen.
Zij wilden de basisgedachte van de Revolutie verankeren in vernieuwing van de sociaal-economische orde, de sociaal-maatschappelijke orde, e educatieve orde, e politiek-bestuurlijke orde en het milieu. In de opsomming van de basisgedachte van de revolutie stond niet “kenki a systeem” en hervorming van de rechterlijke macht”. De partijvoorzitter dacht een coup te moeten plegen in eigen gelederen met haar kenki a systeem en de frontale aanval op de rechterlijke macht. Deze aanval werd gepareerd door de totale bevolking en het maatschappelijk middenveld met de deskundigen vooraan in de strijd om bescherming en behoud van de rechtsstaat en de rechterlijke macht. De rechterlijke macht moet gekoesterd worden, het is de enige macht van de trias politica die nooit is gezicht voor de macht van Desi Bouterse. Zelfs Desi Bouterse boog zijn hoofd voor de rechterlijke macht en verscheen voor de krijgsraad. Wie is dan die Eugene van der San die met zo groot bravoure de rechterlijke macht trachtte om zeep te helpen, als zelfs zijn baas zich onderwiep. Wat probeerde Eugene van der San goed te maken bij zichzelf? Zijn eigen falen als adviseur van Desi Bouterse, die keihard is aangepakt door de rechterlijke macht. Moest de rechterlijke macht in de ogen van Eugene van er San hiervoor boeten? In ieder geval viel nu de NDP totaal uit elkaar wederom door toedoen van Eugene van der San en zijn handlanger Marcel Oostburg, die veel goed te maken hadden ten aanzien van hun voormalig partijleider Desi Bouterse.
De president en partijleider van de clan Laurens Neede en Jennifer Simons sloeg keihard de dag van de revolutie omver. Immers de president had op 8 december ook geen krans gelegd bij het monument bastion veere ter nagedachtenis van de 15 moorden op 8 december 1982. De president had zich hiermee in het nauw gedreven omtrent 25 februari 1980, dus kon zij niet anders dan de lijn door te trekken, ten nadele van haar eigen revolutie en partij. Dus zei ze onomwonden dat het niet om die dag ging maar om de visie.
Leugen op verraad
Het stapelde zich maar op door de president en haar entourage. de waterdragers volharden in de leugens dat Santhoki opdrachten gaf aan de PG en dat de PG weg moest. Ze moesten volharden want opgeven betekende dat zij de interne partijstrijd verloren hadden. De zogenaamde boutisten konden het niet verkroppen dat zodoende de groep Abrahams als winnaar uit de bus zou komen en Ashwin Ahin in een riante positie kwam te verkeren op weg naar de verkiezingen van 2030. Want investeren in human capital kon Surinamers binden en vooruit brengen, kon garant staan voor duurzaamheid en een toekomst van ontwikkeling. En niet polarisatie en haatcampagnes tegen de VHP, Santhoki en Paragsingh. Volharden in leugens en verraad willen verdoezelen had geen schijn van kans. Suriname was moe van een regering zonder beleidsplan die niet probleemoplossend kon denken maar integendeel chaos veroorzaakte in de samenleving, waarvan de grootste chaos kwam uit eigen gelederen.
Conclusie:
Investeren in human capital is de toekomst. En, de NDP wordt nu geconfronteerd met alles wat zij zelf had gecreëerd, en zij moesten daarmee dealen nu. De aandacht afleiden van de interne partijstrijd met het omverwerpen van de rechterlijke macht, was nu al mislukt. Met andere woorden, de groep Jennifer Simons had de strijd verloren van de groep Ashwin Adhin.