Politiek bedrijven met de wetenschap is het ergste gif dat ontwikkeling remt. Hierdoor werd de samenleving decennia lang besmet met het virus van de onderbuik en het niet oplossen van problemen met het verstand. Maar hierdoor raakte ook de wetenschap het spoor bijster en daarom is het ook verklaarbaar waarom Eugene van der San en Jennifer van Dijk-Silos constant de wetenschappelijke plank mis sloegen. Er werden door hun uitspraken gedaan die niet strookten met de feiten. Aan feiten werd bewust een politieke draai gegeven, aan wetsartikelen werd idem een politieke interpretatie gegeven. Bewust werd een probleem niet aangepakt waar het aangepakt diende te worden. Als voorbeeld de eis van Eugene van der San en Jennifer van Dijk-Silos dat de procureur generaal Garcia Paragsingh weg moest, alsof hier de verstopping zat. Men zocht een stok en vond een leeftijd van 65 jaar. Terwijl velen wisten hoe door en door corrupt en verziekt delen binnen het korps politie zijn, een beroemde uitspraak eerder door Jennifer van Dijk-Silos gedaan onder het bewind van Desi Bouterse toen zij minister van Justitie en Politie was. Maar juist bij de politie werd de korpschef Bryan Isaacs snel verwijderd terwijl de politiebond geen kik gaf en Jennifer van Dijk-Silos hierin het voortouw nam. De politiebond die tijdens het bewind van president Chandrikapersad Santhoki zware politieke acties voerde samen met de organic beweging met een onderliggende agenda om de regering ten val te brengen met de leus” hari a stekker puru”. De procureur generaal echter is eerder een generaal en kapitein op het OM-schip, een organisator een “bedrijfsleider” die zaken uitzet en delegeert naar de advocaten generaals en de officieren van justitie. Maar de procureur generaal is ook afhankelijk van het vooronderzoek dat door de politie gedaan moet worden bij een aanhouding. Pas bij de vervolging kwam het openbaar ministerie aan bod. En precies op dit punt startte de discussie van de semi-wetenschappers. De semi-wetenschappers met een verborgen politieke agenda die politiek bedreven met het recht en die bewust blind bleven voor de realiteit van de feiten maar ook negeerden zij het wetboek van strafvordering waaraan de PG strikt met handen en voeten aan gebonden is en dus juist geen politiek kan bedrijven waarvan zij beschuldigd werd. Het was precies andersom bij die NDP met haar vleermuis model van denken en handelen.
Deze manier van onwetenschappelijk denken notabene door vooraanstaande academici terwille van eigen politieke belangen is een vloek voor Suriname. Wat nog triester is, is dat deze semi wetenschappers een groep academici achter zich aan wisten te krijgen uit pure broodvrees en eigen belang. Eugene van der San mocht administratieve rechter gaan spelen door de president van advies te voorzien wie zij naar binnen mocht halen en wie zij mocht afstoten. Pure en zuivere politieke zuiveringen om zo ongegeneerd eigen belangen veilig te kunnen stellen. Met zijn politieke motieven probeerde Eugene van der San de rechterlijke macht te bedwingen maar botste zijn verborgen agenda met de realiteit van feiten vervat in artikelen in de grondwet en overige wetten. Maar ook met de kracht van de waarheid die andere artikelen waarin van der San ontzenuwd werd. Zijn onjuiste interpretaties die hij gaf aan wetsartikelen werden door Johan Blomhoff steeds aan de orde gesteld waardoor Eugene van der San ontmaskerd kon worden als valse profeet en eerder politieke splijtzwam dan deskundige op het gebied van verdere versterking en ordening van de rechtsstaat
Op drijfzand kan niet gebouwd worden.
Suriname mist het fundament van oplossingsgericht feitelijk denken en vandaar ook een uitvoering van “links-rechts verdwaald” , van onderste boven en van voren naar achteren handelen en dan denken. Geen plan, geen richting maar iedereen doet maar wat. De samenleving lijkt richtingloos in wanhoop. Slachtoffers en zondebokken worden gezocht. Moedig leiderschap die structureel durft te hervormen, wordt juist gehoond, aangevallen en besmet door de vooruitgeschoven academici en politici, de beste stuurlui en opportunisten. Wie fundament wil leggen en structurele aanpak voorop stelt is een gevaar voor de academici en politici die de wetenschap en de feiten niet willen zien omdat dit voor henzelf, hun toehoorders en achterban geen voordeel oplevert. Patronage en gangsterisme voerden daarom de boventoon want aan de staat en republiek Suriname kon grof geld verdiend worden. Het arme volk zat in dezelfde zuiging en reageerde alle agressie op elkaar af. Spontane volksopstanden bleven daarom uit want de kleine samenleving hing van patronage aan elkaar en de broodheer had de absolute macht over de volgzame schapen. En toch was het voelbaar, het land was zwanger van frustratie en woede, een kruidvat dat ooit geschiedenis van een echte revolutie zal schrijven. Het was een kwestie van tijd, een wet van meden en persen, maar Suriname zal ooit tot wasdom komen en zichzelf bevrijden van diegenen die het volk in onwetendheid, domheid en armoede gedompeld houden. Baantjes jagerij en vriendjespolitiek was onder het NDP bewind aan de orde van de dag. Braindrain was het gevolg hiervan. Deze vicieuze cirkel draaide immer maar door. Het dubbelhartig gedrag in een samenleving die tegelijkertijd rouwt en feest, had wellicht haar oorsprong in de dubbelhartige politiek voering van de leiders en de academici vanaf het moment dat er politieke partijen ontstonden in Suriname. Maar macht gaat net zolang door totdat macht macht ontmoet.
(Angeline Fernald/founder/owner website)