LEES OOK: NDP PALEISREVOLUTIE IN BEELD EN WOORD (5) *
Regering overschat bereik eigen socialemediakanalen
President Jennifer Simons zei vrijdag in Bakana Tori op LIM FM dat zij al vóór de verkiezingen had laten onderzoeken dat 60% van de Surinamers hun nieuws via social media ontvangt. Ze gebruikt dit gegeven als rechtvaardiging om regeringsboodschappen direct via Facebook en andere platforms te delen. Maar de cruciale vraag is: via welke kanalen halen mensen hun nieuws werkelijk? Verschillende leden van de regering communiceren voornamelijk via hun eigen Facebook-kanalen. De regering heeft ook nog geen officieel oriënterend gesprek gehad met de media-wereld, hoewel ze transparantie en communicatie hoog in haar vaandel zegt te hebben. De manier van communiceren wordt eenzijdig ingevuld.
Officiële kanalen versus onafhankelijke media
Onderzoek naar websiteverkeer laat zien dat de meest bezochte Surinaamse platforms nieuwsmedia zijn, met hun eigen sites én bijbehorende socialmediakanalen. Officiële overheidswebsites, zoals gov.sr, staan veel lager in de ranglijsten en komen niet in de top 40 zelfs voor. Dat wijst erop dat burgers hun nieuws vooral ontvangen via nieuwsorganisaties en niet rechtstreeks via de Facebookpagina’s van regering of ministeries.
Facebook is groot, maar geen garantie
Dat Facebook in Suriname het meest gebruikte platform is, betekent niet dat iedereen de pagina van de president of van ministeries volgt. Een post op een officiële pagina bereikt slechts een fractie van de bevolking. Het is daarom misleidend om te suggereren dat door een bericht op Facebook te plaatsen, automatisch 60 of 80% van de burgers wordt bereikt.
Gevolgen voor journalistiek en democratie
Wanneer de regering belangrijke mededelingen eerst via eigen kanalen verspreidt en pas later een persbericht stuurt, schuift zij de onafhankelijke journalistiek opzij.
– Journalisten krijgen geen kans om kritische vragen te stellen.
– Persberichten die uren later verschijnen zijn minder interessant, omdat het nieuws al breed via social media is gedeeld.
– Burgers blijven achter met boodschappen die niet onafhankelijk zijn getoetst, wat kan leiden tot wantrouwen.
Hoe zou de regering moeten communiceren?
Een geloofwaardige communicatiestrategie vraagt om een andere volgorde:
– Eerst via perskanalen – persconferenties en officiële persberichten.
– Daarna via social media – ter versterking van het bereik, met verwijzing naar de officiële bron.
– Consistente timing – nieuws mag niet eerst op Facebook verschijnen en pas later in een persbericht.
– Ruimte voor primeurs – media moeten hun rol als nieuwsbrenger kunnen behouden.
Conclusie
De president heeft gelijk dat social media onmisbaar is, maar ze gaat eraan voorbij dat Surinamers hun nieuws vooral via erkende nieuwsorganisaties op social media en websites volgen. Officiële pagina’s hebben een beperkter bereik en missen de toetsende rol van onafhankelijke journalistiek. Een moderne regering kan social media slim inzetten, maar mag er niet van afhankelijk worden.
De cijfers laten bovendien zien dat gevestigde nieuwsorganisaties in Suriname, ondanks dalende oplages en krimpende redacties, nog altijd meer bereik en vertrouwen genieten dan officiële overheidspagina’s.
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/88328
DE ZOGENAAMD KRITISCHE EN ONAFHANKELIJKE PERS ONDER PRESIDENT CHANDRIKAPERSAD SANTHOKI NU WEGGEZET DOOR DE NDP SOCIAL MEDIA REGERING. CLIFTON LIMBURG VAN LIM FM WERD DE AANGEWEZEN NDP DOORGEEFLUIK. VOOR DE DE ZOGENAAMD ONAFHANKELIJKE MEDIA GOLD NU DUS BOONTJE KWAM OM HAAR LOONTJE WANT DEZE ZELFDE MENEREN EN MEVROUWEN RENDEN ONDER SANTHOKI OOK NAAR LIMBO ” LIM FM”. A TAFRA KON DRAI NOW! HYPOCRISIE TEN TOP!
Column: Overheidscommunicatie via sociale media ondermijnt transparent bestuur
05 SEPTEMBER 2025
Over regeerverantwoordelijkheid hoeven we het niet te hebben. Opeenvolgende regeringen hebben daar altijd de mond van vol gehad. Maar begrijpen ze eigenlijk wel wat dat inhoudt? En vooral, weten ze hoe die verantwoordelijkheid moet worden afgelegd en gecommuniceerd naar de samenleving?
Één ding is zeker; dat gebeurt niet door te preken voor eigen parochie via Facebook of door uitsluitend interviews te geven aan welgevallige kanalen, zonder dat daarbij het beleid op een kritische manier wordt bevraagd. Democratie is geen socialmediashow, maar een systeem waarin macht kritisch gevolgd en bevraagd wordt door onafhankelijke media en maatschappelijke groepen. Een overheid die de pers omzeilt en communicatie reduceert tot likes en shares, ondermijnt de kern van transparant bestuur.
Laat er geen misverstand over bestaan; natuurlijk mag een regering een eigen informatiekanaal hebben. Het is zelfs noodzakelijk dat burgers direct kunnen lezen en horen welke besluiten worden genomen en waarom. Een digitale informatiedienst kan daar uitstekend bij passen. Maar het probleem ontstaat wanneer sociale media niet langer aanvullend zijn, maar het hoofdpodium worden van regeringscommunicatie.
Facebook is geen neutraal kanaal. Het is een commercieel platform waarvan algoritmes en advertentie-inkomsten bepalen wie wat te zien krijgt. Het idee dat burgers zo ‘rechtstreeks’ geïnformeerd worden, is dus een illusie. Bovendien, niet iedereen zit op sociale media. Wie uitsluitend daar communiceert, sluit willens en wetens een groot deel van de bevolking uit.
Maar het grootste gevaar is democratisch van aard. Een Facebookpost is een monoloog. De regering schrijft de boodschap, kiest de foto, bepaalt de toon – en niemand stelt lastige vragen. Geen journalist die doorvraagt, geen redactie die context biedt, geen kritische stem die balanceert. Dat is geen communicatie, dat is propaganda.
Juist daarom is de rol van onafhankelijke media onmisbaar. Journalisten zijn er niet om regeringsboodschappen netjes door te geven, (Het doorgeefluik principe), maar om ze te toetsen, te bekritiseren en in perspectief en de juiste context te plaatsen. Zij zijn de buffer tussen machthebbers en burgers. Een samenleving die genoegen neemt met enkel socialmediaberichten van de regering, verliest die buffer – en dus een cruciaal deel van haar democratie. Neem de actuele kwesties rond de benoeming en tekeningsbevoegdheid van de Chief of Staff op het kabinet van de president, of de inschaling van een directeur voor het salaris van een onderminister, inclusief toelagen en emolumenten. Dit zijn precies de zaken waar kritische vragen nodig zijn en onafhankelijke controle onmisbaar is. Het gaat bij de feiten om duiding en de context ervan.
Een regering die sociale media en welgevallige kanalen verkiest boven de onafhankelijke pers, zegt in feite: wij willen niet lastiggevallen worden met kritische vragen. Maar wie kritiek uit de weg gaat, bouwt geen vertrouwen op. Integendeel, het voedt wantrouwen, achterdocht en polarisatie. Het ondermijnt de wettelijke fundamenten van de democratie en opent de deur naar willekeur tot zelfs corruptie.
En ja, dan volgt steevast het verwijt, ‘Waar was de columnist bij vorige regeringen?’ Een dooddoener, vaak va de eigen parochie, gevoed door eenzijdige communicatie via sociale media. Daarmee wordt fout beleid goedgepraat en wordt de samenleving verder de polarisatie in geduwd. Of is dat misschien precies de bedoeling van deze manier van communiceren – we o kenki a systeem?
De regering moet begrijpen dat communicatie geen marketingtruc is, maar een democratische plicht. Facebook mag een extra kanaal zijn, maar nooit het middel om bestuurlijke verantwoordelijkheid af te leggen. Wie werkelijk transparant wil zijn, staat journalisten te woord, geeft persconferenties en legt uit – óók als de vragen ongemakkelijk zijn.
Democratie vraagt meer dan een foto van een lintjesknip of een post met een vrolijke smiley. Democratie vraagt om verantwoording, openheid en een kritische dialoog met een assertieve samenleving. Die dialoog verloopt niet via de algoritmes van Facebook, maar via de onafhankelijke pers.
Wilfred Leeuwin
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/88102
Sranan San E Psa Episode 123 (03-09-2025)
- 03 SEPTEMBER 2025
Jurist Van Dijk-Silos kritisch over presidentieel besluit en functie Akiemboto
Jurist Jennifer van Dijk-Silos
Jurist Jennifer van Dijk-Silos spaart haar woorden niet over de aanstelling en bevoegdheden van Sergio Akiemboto als chief of staff bij het Kabinet van de President. Volgens haar roept het presidentieel besluit dat hem tekeningsbevoegdheid geeft grote juridische vragen op en ondermijnt het de rechtsstaat.
Delegatie of mandaat?
Van Dijk-Silos legt uit dat zij de resoluties en besluiten zorgvuldig heeft bestudeerd, evenals de column, interviews en ingezondenstukken over de kwestie. Haar conclusie is dat het besluit slordig en onduidelijk is opgesteld. “De Personeelswet kent geen delegatiebevoegdheid voor de president. Delegatie is hier dus uitgesloten,” stelt ze. “Het enige wat overblijft is dat er sprake moet zijn van mandatering, waarbij de president zelf de bevoegdheid behoudt. Maar doordat het besluit dit niet duidelijk maakt, ontstaat er verwarring.”
Volgens Van Dijk-Silos had het besluit zorgvuldig moeten worden gemotiveerd, met verwijzing naar de juiste wettelijke grondslag. “Nu wordt zelfs verwezen naar de Resolutie van 2018, terwijl die in 2024 is ingetrokken. Dat is wetstechnisch fout en ondermijnt de rechtsgeldigheid,” benadrukt de jurist.
Bestaat de functie chief of staff wel?
Een tweede kernpunt in de analyse betreft de functie chief of staff. Van Dijk-Silos: “Die functie bestaat helemaal niet in de formatie van de ambtenarij. Akiemboto is geen minister, hij kan dus ook geen ministersalaris met emolumenten ontvangen. Hooguit een vergoeding ter hoogte van een ministerssalaris, maar niet met alle bijkomende rechten. Dat is bevoordeling en riekt naar corruptie.”
De jurist wijst erop dat ministers die uittreden vóór hun 60e, tot die leeftijd directeur in algemene dienst blijven. “Waarom kon Akiemboto niet gewoon in die functie zijn werkzaamheden verrichten? Nu is een nieuwe titel gecreëerd zonder dat de formatie is aangepast. Dat is administratiefrechtelijk onjuist.”
Gevaar voor de rechtsstaat
Van Dijk-Silos waarschuwt dat dergelijke constructies de toch al kwetsbare rechtsstaat verder uithollen. “Als dit doorgaat, loopt Suriname het risico dat de rechtsstaat tot nul wordt gereduceerd. De president wil juist het systeem hervormen, maar op deze manier wordt het systeem misvormd.”
Ze hekelt ook het optreden van Akiemboto zelf. Volgens haar is het onjuist dat een hoge publieke functionaris publiekelijk reageert op columns en kritiek in de pers. “Hij zet daarmee een smet op het kabinet, de president én op zichzelf. Kritiek moet je niet via de media pareren, maar professioneel en via de juiste kanalen afhandelen.”
Oude fouten herhalen
Van Dijk-Silos stelt vast dat er wordt verwezen naar besluiten uit eerdere regeringen, bijvoorbeeld onder ex-president Desi Bouterse, waarin soortgelijke tekeningsbevoegdheden aan anderen werden verleend. “Maar fouten uit het verleden kunnen geen excuus zijn om dezelfde fouten nu te herhalen. Deze president heeft juist beloofd het systeem te veranderen.”
Zij benadrukt dat besluiten, resoluties en staatsbesluiten altijd langs de juiste route moeten worden genomen, namelijk via de Raad van Ministers en de Raad voor Personele Aangelegenheden. “Dat is niet uitgeschakeld, ook niet voor het Kabinet van de President.”
Deskundigheid noodzakelijk
Tot slot verwijst Van Dijk-Silos naar de inzichten van bestuursrechtgeleerde dr. Magda Hoever, met wie zij de kwestie heeft besproken. “Wij delen de conclusie dat het presidentieel besluit slordig en juridisch zwak is. Het kabinet moet bemenst worden met deskundigen die administratief en bestuursrechtelijk van wanten weten. Alleen zo kan de president haar hervormingsagenda geloofwaardig uitvoeren.”
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/88083
Simons: ‘ordening en aanpak goudsector enorm complex’
Pokie over SOZAVO: “Ik denk dat er een kartel is op het ministerie”
28 juli 2025
Volgens minister Diana Pokie van Sociale Zaken & Volkshuisvesting in Suriname (SOZAVO) zijn er heel veel onregelmatigheden geconstateerd. De bewindsvrouw stelde in het programma Bakana Tori dat er tijdens de periode van haar voorgangers heel veel gesjoemeld is, waardoor zij zelf kan praten over een kartel op het ministerie.
Eén van deze is de zogenaamde Moni Karta, waarbij het ministerie momenteel met 24.000 kaarten zit die nooit zijn opgehaald. Vanuit de toenmalige leiding van het ministerie heeft zij nog steeds geen concreet antwoord kunnen krijgen over waarom deze kaarten niet zijn gehaald. Ook het schooltassenproject is misgegaan. Bij haar aantreden heeft zij tassen aangetroffen in open ruimtes, terwijl de Interne Controle van SOZAVO in niets werd betrokken.
“Totaal zitten we op 122.000 Moni Karta’s in het systeem. Dus ongeveer een zesde deel van de bevolking. Ik heb de rondes gedaan en de presentaties zijn geweest, maar eerlijk gezegd ben ik er niet uitgekomen. Dus we gaan externen moeten inzetten om dit alles te onderzoeken.
Er zijn heel veel politiezaken die lopen. Lopende zaken, politionele onderzoeken zonder feedback van de politie. Mensen zijn geschorst, ze zijn thuisgezet. Er is heel veel gesjoemeld. Het hoeft niet waar te zijn, maar ik denk dat er een kartel is. Het is georganiseerd. Sociale Zaken is ook een hebi,” zei de bewindsvrouw. Pokie merkte op dat het erop lijkt alsof er heilige huisjes gekweekt worden binnen het ministerie, waardoor je bijna geen kant op kunt gaan. Het rouleren van de verantwoordelijke mensen op de afdelingen zal ook geen oplossing bieden, aangezien zij allemaal het systeem al kennen.
Verder heeft SOZAVO ook geen personeelsbestand. Wat zij jammer vindt, is dat door deze zaken nu de sociaal zwakkeren, die de financiële uitkeringen zwaar nodig hebben, worden benadeeld.
“En dan moeten ze wachten, omdat er zoveel gesjoemeld wordt,” stelde de minister. En alhoewel de problemen over de Moni Karta niet zo gemakkelijk opgelost gaan worden, zal zij binnenkort een voorlopige klachtenbalie op SOZAVO plaatsen en een telefoonnummer in orde maken. Hierdoor kunnen achterstanden worden genoteerd, waarna gekeken zal worden of deze namen voorkomen in de niet opgehaalde 24.000 kaarten. Of de geconstateerde problemen het resultaat zijn van het beleid van haar voorgangers Ines Pané of Uraiqit Ramsaran, wilde zij niet concreet aangeven. Pané is nu DNA-lid namens coalitiepartner ABOP, terwijl Ramsaran namens coalitiepartner PL minister is op Defensie. Wel weet zij nu dat zij externe krachten zal moeten binnenhalen om te komen ondersteunen.
“Ik weet niet waar het is begonnen. Wat ik heb aangetroffen, deel ik met de gemeenschap nu. We hebben die institutionele versterking nodig. Afdelingen zijn niet operationeel, functies zijn niet beschreven en de mensen weten niet wat ze moeten doen. Ze kennen hun taak niet. Wat je op dit moment kan doen, is dan die externe versterking, mensen daarbuiten vragen om te ondersteunen. Het maatschappelijk middenveld. Ook de groep mensen met een beperking gaan we oproepen, zitten en samen beleid maken. Want zij zijn die allerlei last ondervinden,” aldus Pokie. https://www.waterkant.net/suriname/2025/07/28/pokie-over-sozavo-ik-denk-dat-er-een-kartel-is-op-het-ministerie/