Zowel Simons als Adhin waren bang. Simons voor de warlords en Adhin voor zowel de warlords als ook voor Eugene van der San die subtiel Starnieuws inpalmde en een juridisch doorgeefluik opende via Wilfred Leeuwin. Angst overwinnen of eindigen als Desi Bouterse op de vlucht, of zomaar op het plein gedumpt worden als Herman Gooding, of ingewijd worden als geaccrediteerd journalist die de NDP taal sprak van de stroming Simons, was in de hogere echelons van de NDP een gangbare en goed ge-time-de omstandigheid
Boutistische hardliners versus coöperatieven
Adhin over mogelijke samenwerking NDP-VHP: “Als VHP zegen krijgt van het volk, dan is het een serieuze partner” Oud-vicepresident Ashwin Adhin sluit een toekomstige samenwerking tussen de NDP en VHP niet uit. “Als de VHP zegen krijgt van het volk, dan is het een serieuze partner,” zei Adhin onlangs in een interview op Regionieuws TV. NDP benadrukt standpunt: ‘Geen samenwerking met VHP’ In een recente verklaring stelde Geerlings-Simons: Laat me het vandaag nog eens zeggen, want ik heb het denk ik al eerder gezegd: “Ik voer geen enkel gesprek met geen enkel VHP’er over samenwerking. De NDP wil niet samenwerken met de VHP. het was Eugene van der San die toen Ashwin Adhin zwaar van repliek diende. Maar de twee stromingen bleven elkaar de loef afsteken. Met het naar achter schuiven door de DNA voorzitter van de behandeling van de 4 ingediende initiatief wetten door Ebu Jones, was het wederom Eugene van der San die in de pen klom en Ashwin Adhin weer van repliek diende. De opmerking van Ashwin Adhin in Parbode op 18 maart 2026 was geen toevallige onbesuisde uitspraak, maar een duidelijke distantie van de hardliners. De uitspraak: DNA-voorzitter Michael Adhin: ‘Simons bekijkt alles vanuit een militante bril’ was vast geen streling en bewondering voor de partijleider maar een duidelijke afstand neming van sectarisme en rasisme binnen de partij. Ashwin Adhin sloeg terug en zag het moment rijp genoeg om dat in zijn positie als voorzitter van het parlement te doen, het huis van het volk. hetzelfde huis waarin zijn hardliner partijgenoot Ebu Jones het vuile werk voor de president probeerde te doen in haar positie als president. De NDP als eenheid en een geheel bestond in feite niet meer, de partij was gesplitst in denken en handelen.
De kawtere coalitie met uitzondering van de ABOP
Coalitiegenoot Ronnie Brunswijk was er al met een half been uit en zijn beroemde speech in DNA tegen inperking en controle tegen de rechterlijke macht was een historische kentering van de oppermacht van de NDP. De ABOP gaf duidelijk het signaal niet voor de wet van Simons te zullen stemmen en dat er dus geen absolute vereiste meerderheid bereikt zou worden en de wet schipbreuk zou leiden. Het moment was nu voor Ashwin Adhin rijp genoeg om afstand van de hardliners te nemen, want Brunswijk was hem hierin voorgegaan. Het werd steeds meer duidelijk dat de hardliners terrein verloren aan de oppositie en hun eigen coalitie, want het was vooral de president die van alle kanten werd aangevallen vanwege haar bestuur zonder plan. De hardliners pleegden coup na coup binnen het bestuur van het land om zo hun macht te bestendigen en de eigen partijleden van de kant van Ashwin Adhin zo ook onder controle te krijgen. Met staatsmacht werd de partijstrijd uitgevochten. Op de achtergrond van deze machtsstrijd stonden de overgebleven ex militairen van het regime Bouterse, zowel aan de kant van JENNIFER SIMONS als aan de kant van Ashwin Adhin. De volgzame coalitie genoten liepen als makke schapen achter de president aan zonder zich rekenschap te geven van de belangen die de president diende. De ABOP werd zwaar genegeerd daar na de uitspraak van Ashwin Adhin de regering de benoeming van de nieuwe korpschef wereldkundig maakte. Korpsleiding bevestigt voordracht Melvin Pinas tot korpschef KPS. De leiding van het Korps Politie Suriname (KPS) bevestigt dat de waarnemend korpschef, Melvin Pinas, bij presidentieel besluit officieel is voorgedragen voor benoeming tot korpschef. De regering had de ABOP niet nodig en dat stak de president niet onder stoelen of banken want het was de president die ministers benoemde en ontsloeg, dus minister Manorath van justitie en politie droeg eerder al op 20 februari 2026 de korpschef voor. Melvin Pinas door JusPol-minister voorgedragen als korpschef. Ronnie Brunswijk had hierover niets te vertellen omdat ministers en ministeries geen eigendom waren van politieke partijen.
From the bottom to the top en andersom
Investeren in human capital of twee economieën met elkaar verweven, de onderwereld en de bovenwereld. De strategie van Simons was een dictatoriaal bewind met straffeloosheid voor haar warlords die de economie van het land om zeep holpen door hun eigen belangen voorop te stellen. Adhin stond investeren in human capital voor, een langere maar duurzamere weg voor ontwikkeling gestoeld op democratische leest met een vrije concurrentie van vraag en aanbod. Een bevolking die niet met een onderwereld hoefde te concurreren die in de bovenwereld de macht in handen had. Dat was een fundamentele tegenstelling binnen de ideologie van de NDP. Deze antagonistische tegenstelling kon nooit stand houden. In feite regeerde de helft van de NDP het land op een zeer ziekelijke manier van rasisme en polarisatie. Deze absolute minderheid onder leiding van Jennifer Simons was gedoemd de strijd verliezen. Adhin had een meer open mind en dat had hij al voor de verkiezingen aangegeven door de VHP niet a priori uit te willen sluiten. De militante manier van Simons was dus niet waar Adhin achter stond. Omdat hij zelf ooit ook eens president wilde worden, was de VHP leider logischerwijs zijn geduchte politieke tegenstaander. Ook omdat Adhin zichzelf als de ware revolutionair en volgens hem ideologisch het dichts stond bij de idealen van Desi Bouterse.
Twee economieën verweven met elkaar en naast elkaar
De economie van de staat doorgeleid naar de economie van de staat in de staat, het heerschappij van de warlords met de president als doorgeefluik en beschermer van straffeloosheid. Het centrale zenuwcentrum van de staat, de rechterlijke macht en de gewapende machten moesten hoe dan ook onder controle worden gebracht van de partij, of het nu links of rechtsom was, want zowel Jennifer Simons als ook Ashwin Adhin hingen radicale ideologieën aan over de revolutie. Een revolutie die van bovenaf en van onderaf met grof propagandistisch geweld het volk opgelegd moest worden, het volk moest doordrongen worden van de NDP revolutie. De manier van aanpak verschilde evenwel tussen Jennifer Simons en Ashwin Adhin. Simons was recht door zee en Adhin meer genuanceerder, maar het doel was hetzelfde: de vestiging van een “Surinaams ding”, een “wi egi sani model” van grondstoffenroof door eigen mensen uit vooral de creoolse bevolkingsgroep denkende dat op deze manier een creoolse elite gevormd kon worden die de staat in eigendom had en als gevolg hiervan de rijkdommen van het land. Rijkdommen voor een kleine groep met toepassing van onderdrukking en repressie, een patronage model enerzijds tegenover een breder model van Adhin door samenwerking maar baas in eigen huis en niet buitenlandse multinationals. Een meer getrapt model van rijkdommen niet alleen in handen van de warlords waar Simons van in dienst was. Adhin wilde langs een andere weg de doelen van de zogenaamde revolutie bereiken, maar zijn visie botste met die van de partijleider die een creoolse muur om zich heen had gebouwd, met belangrijke actoren van ex-militairen rondom de groep van zestien die vooral vanuit Para opereerden. De Marrons werden in het NDP model gewoon ter zijde geschoven, de creolen uit de NDP en de NPS claimden de totale macht. Een creools bolwerk binnen de NDP met figuren zoals Laurens Neede, Eugene van der San en Marcel Oostburg legden Ashwin Adhin flink het vuur aan de schenen, zodra die een afwijkend standpunt innam.
Polariseren en verbinden
Binnen de NDP maakten de creolen de dienst uit en in het bestuur van het land evenzo vanwege de militante en racistische bril van de partijvoorzitter. Zo een model kon Suriname niet gebruiken. Achterstand kon nooit ingelopen worden door machtsconcentratie van een bepaalde etnische groepering. Het betekende juist volharding in het systeem van patronage, laaggeletterdheid, nepotisme, corruptie en straffeloosheid. Adhin wilde dit model van algemene laaggeletterdheid doorbreken maar hij ondervond binnen eigen gelederen enorm veel tegenstand vanwege niet alleen zijn afwijkende inzichten maar ook vanwege zijn etnische afkomst. In Parbode zegt hij: “Ik heb geprobeerd om middels cultuur de bevolkingsgroepen bij elkaar te brengen, om de eenheid op zo een manier te stimuleren. Vaak als er gesproken wordt over etniciteit, wordt er gedacht aan kleur, maar dat is niet het geval. Etniciteit is niet alleen een volk, maar ook cultuur, woon- en leefgewoontes en de taal. Daarom dat ik bij elke bijeenkomst of toespraak aanhaal dat Surinamers, wij allemaal, kinderen zijn van Mama Sranan”. Het nationalistische doel van baas in eigen huis werd geclaimd door de creolen van de Jennifer Simons stroming en had niets met de zogenaamde revolutie te maken. De stroming van Simons communiceerde met beeld en geluid en nam de NPS daarin mee: Minister Currie naar Ghana met delegatie. Niet naar India of Indonesië. Onderdrukking door eigen Surinamers werd echter niet geduld, ook niet door Ashwin Adhin, want hij voelde aan den lijve wat het betekende om Hindoestaan te zijn binnen de NDP. Adhin wist dit heel goed en met zijn eigen onafhankelijke campagne wist hij zoveel stemmen binnen te halen en een machtspositie te claimen, echter niet die zijn guru Desi Bouterse met hem voor had. Simons werd door de warlords ontdekt als het beste vehikel voor roof en onderdrukking.
Eigen muilkorving door angst en natrap aan Bouva
Adhin verder in Parbode: in Suriname zelf werd hij echter achtervolgd door wantrouwen. “Dagelijks deden aantijgingen, beledigingen en valse beschuldigingen de ronde”, erkent Adhin. Veel had te maken met zijn korte periode als onderwijsminister, die werd overschaduwd door het mislukte Naschoolse Opvang-project dat werd uitgevoerd zonder projectplan, en waar overbesteding en overfacturering, in combinatie met een gebrek aan controle op de uitvoering, ertoe leidden dat het project al snel in elkaar donderde. Volgens het evaluatierapport, dat in 2017 bij het parlement werd ingediend, is er voor bijna SRD 150 miljoen aan ‘voeding’ uitgegeven, maar zijn lang niet alle dienstverleners uitbetaald. Het Openbaar Ministerie startte in 2020, op vraag van de nieuwe regering, een onderzoek naar verduistering van geld, valsheid in geschrifte, oplichting en knevelarij. Zestig personen werden door het OM gedagvaard, waaronder Adhin. Over de vermeende rivaliteit tussen Simons en Adhin, die tijdens de verkiezingscampagnes breed uitgesmeerd werd in de (sociale) media, wil Adhin niet veel kwijt. “Er zijn geen issues binnen de partij, alleen meningsverschillen.” Wat die meningsverschillen dan zijn? Daar wil Adhin niet op antwoorden. “Ik heb het achter mij gelaten. Ik ondersteun president Simons en haar regering”, en vervolgt bewonderend: “Simons bekijkt alles vanuit een militante bril”, doelende op de strijdlust van de president die hard haar best wil doen om haar doelen te bereiken en daarbij sterk betrokken blijft bij NDP, het politieke huis van Adhin.
Conclusie
Angst in eigen NDP gelederen. Adhin wilde niet praten over meningsverschillen in zijn partij maar liet wel een leus in de gang van het DNA plakken: “Als hoogste orgaan der staat, moeten wij ook het hoogste niveau van integriteit, debat, transparantie en visie belichamen.”. Hoe tegenstrijdig kan de geest van Adhin niet zijn. Nelson Mandela zei over angst het volgende: “Ik leerde dat moed niet de afwezigheid van angst was, maar de overwinning erop. De moedige man is niet hij die geen angst voelt, maar hij die die angst overwint.” Wat in ieder geval steeds duidelijker werd, was dat de president niet gedragen werd door het volk. Met slechts een zetel winst voor de NDP, van 16 naar 17 zetels met de belofte aan de overleden voorzitter van de partij voor hem de verkiezingen te zullen winnen, was een papyrusoverwinning. Maar een overwinning was wel dat Starnieuws officieel was ingepalmd en geproclameerd als doorgeefluik en een juridisch “his masters voice” werd via de informanten van de NDP.