COLUMN ASSITA KANKO

Column Assita Kanko

Altijd de kant van de slachtoffers en de Europese waarden kiezen

author avatar

ASSITA KANKO

Aangepast: 32 min geleden1 uur geledenin COLUMNS

Het is een week na de verkrachting van een 12-jarig Joodse meisje in Frankrijk door een bende jongeren van dezelfde leeftijd, die haar met de dood bedreigden en antisemitische uitspraken deden. Ik was diep geschokt toen ik dit nieuws hoorde en het laat mij nog altijd niet los.

Twaalf jaar zijn en door een groep verkracht, beledigd en onteerd worden omdat ze Joods is. En de wereld gaat gewoon door? In Europa? Antisemitisme kent geen grenzen. Niet in de ruimte en niet in termen van het niveau van wreedheid. Scholen en gemeenschappen zijn elke dag het doelwit van haat en geweld en we hebben ons aangepast aan deze realiteit in plaats van haar te bestrijden en te veranderen.

Wat mij zorgen baart zijn niet alleen degenen die deze Hamas-achtige wreedheden op onze bodem reproduceren, maar ook degenen die het antisemitisme dagelijks voeden uit lafheid en door compromissen te sluiten met de duivel. Zij helpen niet om dit soort geweld onmogelijk te maken.

Niet langer veilig

Vrouwenhaat en antisemitisme zijn hier dieper geworteld en getolereerd dan we denken. In de loop der jaren is antisemitisme zo gegroeid en wijdverspreid in Europa dat Joodse kinderen niet langer veilig zijn in het dagelijks leven. De normaalste dingen van de wereld, zoals zorgeloos naar school gaan, kunnen ze allang, hier bij ons in Europa, niet meer. Hoe verschrikkelijk moet dit zijn elke dag opnieuw.

Deze alarmerende situatie, die op steeds meer onverschilligheid en lafheid botst, manifesteert zich in verschillende vormen, van verbaal geweld en pesterijen op scholen tot fysieke aanvallen en vandalisme gericht tegen Joodse gemeenschappen. In het ergste geval, koelbloedige moord zoals we in het Joodse museum in Brussel zagen of verkrachting, zoals nu met het meisje in Frankrijk. Wat deden we zelf toen we 12 jaar oud waren? Spelen en zorgeloos plezier maken met je leeftijdsgenoten, zoals het hoort? Vrij en onbevreesd op straat lopen, misschien?

Donkerste periode van Europa

Vinden we het normaal dat ouders zich vandaag zoveel zorgen moeten maken om de veiligheid van hun kinderen en zich gedwongen voelen om hen naar zwaarbewaakte Joodse scholen te sturen? Vinden we het normaal dat ze zelfs overwegen om voor hun veiligheid naar Israël – waar Hamas altijd opnieuw kan toeslaan – of de Verenigde Staten te emigreren? Is dit geen serieuze blamage voor Europa? Doet het ons niet denken aan de donkerste periode van de Europese geschiedenis? De haat gaat door, de strijd voor vrijheid verslapt. Zelfs het omschrijven van de realiteit wordt zwaar tegengewerkt. In welk Europa willen wij dan leven?

Deze situatie is rechtstreeks in tegenspraak met onze Europese waarden van vrijheid en gelijkwaardigheid. De opleving van antisemitisme in Europa roept dringende vragen op over de effectiviteit van de huidige maatregelen en de noodzaak van verdere inspanningen om deze gevaarlijke uitingen te bestrijden.

Ik moet steeds denken aan dit meisje dat Frankrijk en Europa niet konden beschermen. Zullen we dat morgen wel kunnen?

Vandaag moeten we ondubbelzinnig kiezen voor de wereld die we willen. Een wereld waarin de politiek hoop en oplossingen biedt. Houvast. Een wereld waar onze dochters kunnen rekenen op echte gerechtigheid. Waar hun lijden niet wordt beantwoord met onverschilligheid. Waar niemand gewend raakt aan dit geweld en de kreten van deze meisjes nooit achtergrondgeluid worden dat door de wereld wordt genormaliseerd.

We moeten in actie komen. De zorgeloosheid terugbrengen. Zeker voor kinderen. Dit moet onze niet aflatende strijd zijn. Helpen te vechten voor respect en gerechtigheid.

Westerse feministen

Helaas ligt de prioriteit van bepaalde westerse feministen en politici precies op dezelfde plek als na 7 oktober. Niet bij de vrouwen en meisjes die het slachtoffer van geweld worden. Hun reactie op de verkrachting nu hier van een 12-jarig joods meisje is niet anders. Hun eerste prioriteit is niet om zich zorgen te maken over het meisje, haar familie en onze samenleving en hen te verdedigen. Ze willen er eerder een debat van maken over de manier waarop deze verkrachting extreemrechts in de kaart zou spelen en hoe deze misdaad een bepaald links, dat de politieke islam paait, kan beschadigen.

Zieke samenleving

Dan zie je misselijkmakende analyses verschijnen. Wanneer gaat het over de mens en over de feiten? Wat een zieke samenleving zijn wij toch geworden als we zo laag kunnen zakken.

We moeten altijd de kant van de slachtoffers en de Europese waarden kiezen. Net zoals we met naïviteit en onverschilligheid werden geconfronteerd toen Hamas onschuldige vrouwen verkrachtte in de naam van haat, zien we nu hoe deze vreselijke verkrachting van een kind door kinderen vol haat om politieke redenen wordt gebagatelliseerd.

Als we dit accepteren, als we slachtoffers en daders verwisselen, verliezen wij het fundament van onze beschaving. Dan worden de barbaren de baas.