Bravo is de baas
dinsdag 10 februari 2026
Voorbeeldfoto
INGEZONDEN – De behandeling van de initiatiefwetten rechterlijke macht en Grondwet lijkt een gehele soapserie te gaan worden. De initiatiefnemers willen ten koste van alles wetsproducten laten passeren door de DNA, waaronder ook wijzigingen in de Grondwet. Daarvoor zul je 34 stemmen nodig hebben om die goed te laten keuren. Met alle 6 partners komt de coalitie op 34 stemmen. Uitgerekend voldoende om alle initiatiefwetten te laten passeren. Maar dat is alleen een rekensommetje.
In de praktijk werkt het anders. Voor partijen als de PL en ABOP is dit de ultieme kans om zaken geregeld, noem maar op afdwingen of chanteren, te krijgen van de grote coalitiepartij, de NDP. Vooralsnog lijkt alles van de PL in orde te zijn, gezien de houding van Bronto tijdens de debatten. Met de ABOP was er vanaf dag 1 van de coalitievorming een issue. De partij van Ronnie Brunswijk (6 zetels) was even sterk als NPS (6 zetels). Maar de NDP gaf het vicepresidentschap aan Gregory van de NPS. Dit zette kwaad bloed bij Ronnie. Hij bleef ondanks ontevreden te zijn in de coalitie en was al die tijd rustig tot er een gelegenheid zou komen waar hij bepalend zou worden.
En nu is die tijd aangebroken. Zonder de ABOP kan de Grondwet niet veranderd worden. Brunswijk heeft in de DNA laten blijken niet overtuigd te zijn van deze wetten. Meteen de volgende dag werd er een coalitietop bijeengeroepen. Iets wat volgens Brunswijk normaliter niet gebeurt binnen de coalitie. De NDP deelt gewoon de lakens uit. Nu moesten ze hun hoofd buigen voor de ABOP en hen meteen ontvangen voor een gesprek. Niemand gaat het zeggen, maar de ABOP moet een waslijst aan zaken voorgelegd hebben aan de president.
Wie gedacht heeft dat Simons de baas was van Ronnie door hem geen vicepresidentschap te geven, nu lijken de rollen omgekeerd te zijn. Ronnie, meer bekend als Bravo, lijkt de bepalende factor te gaan worden bij deze wetten. Als je Ronnie goed houdt, worden de wetten aangenomen. Als je Bravo niet tegemoet gaat komen, blijft het tot een initiatief.
https://sun.sr/nieuws/opinie/bravo-is-de-baas?id=41336
Open brief aan DNA-voorzitter Ashwin Adhin
9 febr 2026
Open brief aan de voorzitter van De Nationale Assemblée van de Republiek Suriname,
de heer dr. Ashwin Adhin
Geachte voorzitter,
Met deze open brief wend ik mij tot u in uw hoedanigheid als hoeder van de parlementaire orde en waardigheid binnen De Nationale Assemblée. Aanleiding vormt het vergaderklimaat dat zich de afgelopen periode in het Surinaamse parlement manifesteert, een klimaat dat in toenemende mate een smet werpt op onze representatieve democratie. Burgers hebben hun stem uitgebracht in de verwachting dat hun volksvertegenwoordigers zich inzetten voor leefbaarheid, sterke instituties en nationale ontwikkeling. Het parlement behoort immers het hoogste democratische podium te zijn waar via inhoudelijk debat en zorgvuldige wetgeving het algemeen belang wordt gediend. Wie vandaag de vergaderingen online volgt, kan moeilijk ontkennen dat plaatsvervangende schaamte zich opdringt.
Wat zich afspeelt doet zelden denken aan het waardige debat dat men mag verwachten. Veeleer ontstaat het beeld van een klas kibbelende kleuters, waar orde en discipline ontbreken. Door elkaar kakelende stemmen, ongeoorloofde onderbrekingen en geroezemoes smoren serieuze gedachtewisseling. Microfoons worden gebruikt als wapens in plaats van dialoogmiddelen. Het discussieniveau zakt geregeld onder het aanvaardbare: persoonlijke aanvallen, verwijten en stemverheffingen die meer weg hebben van straatruzies dan van staatsrechtelijke beraadslagingen.
Alsof dat niet volstaat, verlaten volksvertegenwoordigers demonstratief de zaal wanneer zij net als kleuters hun zin niet krijgen. Weglopen, boycotten van stemmingen en traineren van procedures ondermijnen het wetgevend proces én het vertrouwen van de burger.
Een schrijnend contrast
De situatie wringt extra door het enorme inkomensverschil tussen parlementariërs en de gemiddelde Surinamer. Waar een Assembleelid minimaal SRD 130.000 per maand ontvangt, exclusief vergoedingen, moet een doorsnee burger rondkomen van circa SRD 10.000. Dit contrast legt een zware morele verantwoordelijkheid op volksvertegenwoordigers. Juist zij zouden het goede voorbeeld moeten geven: inhoud, respect en focus op nationale belangen. In plaats daarvan zien burgers politici die elkaar uitschelden en beschuldigen, soms op het randje van fysieke confrontatie.
Internationale blik: van democratie naar cabaret
In een geglobaliseerde wereld kijkt het buitenland mee: diplomaten, investeerders en internationale organisaties. Wat zij zien stemt zelden gerust. Vergaderingen krijgen soms het karakter van een cabaretvoorstelling. De vergelijking met “The Muppet Show” klinkt dan ook geregeld: veel lawaai, theatrale gebaren, maar weinig constructieve uitkomsten. Voor een land dat investeringen en internationaal vertrouwen nodig heeft, is dat imago schadelijk. Beeldvorming doet ertoe; wanneer wetgevende macht spektakel wordt, rijst twijfel over bestuurlijke stabiliteit.
De rechtsstaat als strijdtoneel
Ironisch genoeg spelen veel chaotische taferelen zich af tijdens debatten over versterking van de rechtsstaat. Onderwerpen die zorgvuldigheid en staatsrechtelijke waardigheid vereisen, ontaarden in moddergevechten. Discussies over rechterlijke onafhankelijkheid, constitutionele hervorming en machtenscheiding verzanden in partijpolitiek gekrakeel. Het algemeen belang raakt ondergesneeuwd door profilering en persoonlijke vetes.
Vertrouwen op het spel
Het grootste slachtoffer van deze parlementaire warboel is het vertrouwen van de burger. Democratie leunt niet alleen op verkiezingen, maar op geloof in instituties. Wanneer burgers hun volksvertegenwoordiging zien als een ruziënde kleuterklas, ontstaat apathie, of erger: cynisme. Herstel van parlementaire waardigheid is mogelijk, maar vereist politieke wil en zelfreflectie. Onparlementair gedrag moet leiden tot sancties, niet slechts waarschuwingen.
De Nationale Assemblée behoort het hoogste democratische podium van Suriname te zijn: een plaats waar ideeën botsen maar respect overeind blijft. Waar meningsverschillen leiden tot betere wetgeving, niet tot scheldpartijen. Zolang het beeld blijft hangen van kippen in een hok of kleuters in een klas, erodeert niet alleen de waardigheid van het parlement, maar ook het nationale en internationale vertrouwen in Surinames bestuurlijke volwassenheid. De vraag is dan ook niet óf hervorming nodig is, maar wanneer volksvertegenwoordigers onder uw voorzitterschap beseffen dat staatsmanschap geen toneelspel is en dat het land meer verdient dan politieke kinderachtigheid.
Hoogachtend, uw landgenoot,
Dr. Headly R. Binderhagel, voormalig Nederlands burgemeester
https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/90548
Politiek spel rondom rechtstaat
SERIEUS!? / Ivan Cairo
Al geruime tijd woedt er een publiek en politiek debat over hervorming en modernisering van de rechterlijke macht en het Openbaar Ministerie (OM). Die discussie is niet nieuw en kreeg al vóór de verkiezingen van mei vorig jaar een duidelijke politieke lading. NDP-voorzitter Jennifer Simons liet toen weinig aan de verbeelding over: zij, en kennelijk ook haar partij, hebben fundamentele problemen met het functioneren van zowel de rechterlijke macht als het Openbaar Ministerie.
ADVERTISEMENT
Die kritiek kreeg een concreet gezicht in de zaak rond oud-vicepresident Ashwin Adhin, die door de NDP steevast werd gepresenteerd als slachtoffer van rancune en politieke vervolging door de regering-Santokhi. Zijn juridische problemen na het aftreden in 2020 zouden volgens die lezing niet los te zien zijn van politieke afrekeningen. Uiteindelijk sprak het Hof van Justitie Adhin ook in hoger beroep vrij, wat door de NDP werd aangegrepen als bevestiging van haar eerdere stellingname.
Juist omdat Simons zich in de verkiezingscampagne had geprofileerd als pleitbezorger van vernieuwing en modernisering binnen de rechterlijke macht, lag het voor de hand dat een regering onder haar leiding zelf met wetsvoorstellen zou komen om die hervormingen vorm te geven. In dat licht kan ik mij vinden in de redenering van Abop-assembleelid Ronnie Brunswijk, die stelde dat de regering bij een dergelijk zwaarwichtig en potentieel ingrijpend vraagstuk zelf het initiatief had moeten nemen richting het parlement. Nu is gekozen voor initiatiefwetgeving door parlementariërs, wat de indruk wekt dat men de route via de Staatsraad bewust heeft willen vermijden. Dat is geen onbekende constructie; ook eerdere regeringen maakten er gebruik van, maar het blijft een politiek gevoelige keuze.
Aanvankelijk leek de hervormingsdiscussie vooral technisch van aard. Er werd een congres georganiseerd waar rechtsgeleerden en andere deskundigen met fraaie termen en abstracte visies spraken over modernisering en versterking van instituties. Het leek een technische exercitie, totdat NDP-parlementariër Michael Marengo de afgelopen week de ‘hete brij’ aan de kant schoof. Zonder de naam van procureur-generaal Garcia Paragsingh expliciet te noemen, maakte hij duidelijk dat de pijlen op haar zijn gericht. Marengo stelde onomwonden dat “de samenleving” het vertrouwen in het OM heeft verloren en dat er sprake zou zijn van selectieve vervolging.
Hier wringt de schoen. De bewering dat “het volk” geen geloof meer heeft in de rechterlijke macht, lijkt vooral een projectie van de eigen partijpolitieke frustraties. Waar is de meting die aantoont dat “de samenleving” dit wantrouwen deelt? Of had Marengo simpelweg moeten zeggen dat de NDP en haar achterban geen vertrouwen hebben in Paragsingh? Maar ook bij delen van de NPS-fractie is er geen vertrouwen in de huidige pg.
Modernisering en efficiëntie binnen de rechtspraak zijn, gelet op de hedendaagse ontwikkelingen in Suriname en de rest van de wereld, absoluut noodzakelijk voor een gezond democratisch land. Echter, we moeten ervoor waken dat de hoogste instituten van onze rechtstaat niet degraderen tot een speelbal van partijpolitieke belangen.
Wanneer hervormingen vooral lijken te dienen om “lastige” functionarissen te kunnen vervangen of macht te verschuiven, verliest de rechtstaat zijn fundament. Suriname zit niet te wachten op een rechterlijke macht die aan de leiband van de politiek loopt. Daar is uiteindelijk niemand bij gebaat.
ivancairo@yahoo.com
https://dwtonline.com/politiek-spel-rondom-rechtstaat/
Vandaag keek ik naar de DNA-vergadering en ik schrok.
Het niveau in De Nationale Assemblee baart mij ernstig zorgen. Het gedrag in de zaal, het taalgebruik, de grammatica, de niet-parlementaire woorden, inhoudsloze bijdragen en presentaties die duidelijk niet eigen werk zijn maar slecht worden voorgelezen zonder articulatie en zonder structuur, het is pijnlijk om te zien.
Het parlement is het hoogste college van staat. Dit is geen oefenruimte, geen podium voor improvisatie en geen plek voor mensen die niet voorbereid of niet geknipt zijn voor deze verantwoordelijkheid.
Het is niet de taak van het parlement om parlementariërs op te trekken naar het vereiste niveau. Het is de taak van politieke partijen om hun kandidaten serieus te screenen en het volk niet te minachten door alles wat populair is naar voren te schuiven.
Tegelijk wil ik eerlijk zijn. Er waren ook sterke bijdragen van verschillende kanten. Er zijn parlementariërs die hun werk doen, inhoud leveren en het ambt respecteren. Je kunt het met hen eens zijn of niet, maar ze tonen inzet, voorbereiding en waardigheid.
Maar er is ook een grote groep die hier simpelweg niet thuishoort. Mensen die via opschuiving, populariteit of toeval zijn binnengekomen, zonder de bagage die dit instituut vereist.
Er is werk aan de winkel. Voor politieke partijen. Voor het kiezersvolk. En voor gekozen vertegenwoordigers zelf.
Wie eerlijk in de spiegel kijkt en merkt dat bijscholing, coaching of begeleiding nodig is, doe het. Het land verdient beter. Het volk verdient beter. De democratie verdient beter.