BOUTERSE EN ZIJN EENZAME REVOLUTIE NA 40 JAAR

Staatsrecht.

Dit is het belangrijkste niveau waarop de terugslag van de middenklasse op de verrijkte hoi-polli elite plaatsvindt. Het draait bij macht om systemen en hun invulling. Het regiem is zover gegaan in de uitholling van staatssystemen en structuren dat zij daar op het laatst zelf slachtoffer van is geworden door de kasreserve onrechtmatig aan te spreken en te besteden. 

De rol van de PG in de samenleving.

Lange tijd is de PG bedreigd en openlijk bespot door Bouterse himself en zijn partijpolitieke achterban. Maar de regering heeft de onafhankelijke positie van de PG uiteindelijk niet kunnen ondermijnen. De rechtszaken aangespannen tegen prominenten uit de regering vanuit de jonge nieuwe politieke partijen zoals STREI en PRO maar ook door de VHP zijn zeer belangrijk geweest voor de confrontatie met het alleenrecht van een regering die denkt boven de wet te staan.

De krijgsraad en het wereldvonnis

Maar de kanteling kwam op 29 november 2019. Toen de wereld toekeek op het staatsbezoek van de President aan China veranderde zijn status voor het oog van de wereld in een van een van moord gevonniste persoon. En opeens kende de NDP weer haar achterban die gemobiliseerd moest worden om de moordenaar te verwelkomen op de Luchthaven na zijn vlucht uit China.

Het leger.

Vanuit het leger oogpunt bekeken mogen wij concluderen dat de legerleiding noch de manschappen hun opperbevelhebber ondersteunen. Integendeel is keer op keer gebleken dat het leger niet achter hun van moord veroordeelde opperbevelhebber staat. Dus hebben de heren zogenaamde revolutionairen iets nieuwd bedacht en dat is om dan maar zelf in militair uniform te verschijnen op hun  herdenking van 40 jaren revolutie. ( zie foto onder)

foto

Ramon Abrahams, ex-militaire topper, bij de herdenking van 25 februari 1980. (Foto: Ranu Abhelakh)

De opperbevelhebber Desi Bouterse was eveneens in legergroen, en tot overmaat van ramp was zelfs de first-lady in camouflage kleding. Had de opperbevelhebber het signaal uit het leger dan niet begrepen met zijn verschijning in militair groen voor de krijgsraad op 22 januari 2020 en zijn tyrade daarna op het onafhankelijkheidsplein richting de krijgsraad geflankeerd door zijn lijfwachten eveneens in militair teneu. De legerleiding  schitterde toen van afwezigheid en ook  bij 40 jaar revolutie deed het leger hetzelfde. Overal in de wereld gaat een nationale vrije dag van dit kaliber van bevrijding en revolutie zoals zij hun ingreep noemen, gepaard met militaire parades waarbij het staatshoofd naast zijn hoogste militaire leiding staat. Niks hiervan in Suriname, het volk doet niet mee en de legerleiding doet niet mee. Dus is de nationale vrije dag een interne aangelegenheid van de NDP en koos de leiding ervoor om militaire kleding te dragen. 

De economie.

Met alle respect, maar de massa die de NDP steeds weer op de been brengt met bussen vanuit het gehele land, bepaald niet de economie. Deze mensenmassa wordt zwaar misbruikt en misleid, het zijn de minst geschoolden en de grootste behoeftigen. Geen enkel land is opgebouwd met ongeschoolden, de president incluis. De politisering van de CBvS waarbij meer dan 100 miljoen kasreserve verdween in januari 2020 en waarbij de bankenwereld de president een halt moest toeroepen zijn duidelijke voorbeelden van een laaggeschoolde president die zelf niet meer onafhankelijk is maar bespeelt wordt door het grootkapitaal en de minister van financien Hoefdraad.

De Politiek.

Een nationale politiekvoering die zich geheel afhankelijk heeft gemaakt van Rusland en China. Hiermee is Suriname in een zeer gevaarlijke geopolitieke hoek gebracht. De leencultuur Suriname teruggebracht in handen van vreemde mogendheden en vreemde ideologieen. 

Sociale stratificatie

De kern van de realiteit van afnemende macht proberen te faken met massa die de herdenking van 40 jaar revolutie ondersteunt. Mensen ophalen met bussen en naar een punt vervoeren is geen krachtmeting, noch vlaggen en bilboards overal in het land ophangen. Het einde van het tijdperk Bouterse is schriftelijk kenbaar gemaakt op 17 februari met de ondersteuning aan de protestactie, het werkelijke volksprotest dat drager van de economie is. Dit is de krachtmeting en niet het aantal koppen tellen wat de partijleider en zijn partij politieke achterban doen.

Misdaad

Het is een misdaad tegen ons volk om de ontwikkeling te stagneren uit hoofde voor vrees tot uitvoering van het moordvonnis. 

Het binnenland.

Men heeft dmv krijgsheerschap in het binnenland een staat in een staat willen vormen. Gewapende groepen en hoge leger functionarissen die er ondernemingen hebben die beschermd worden door ex-militairen en politie maar ook door in dienst zijnde militairen uit het nationaal leger. Om de grondstoffen te roven is hiertoe het binnenlandse gezag compleet aan diggelen gegooid en de stammen onderling verdeeld.

Cultuur.

De fake indianen afkomst van de president is het misbruiken van de cultuur voor populistische politieke doeleinden. Zogenaamd is een inheemse president aan de macht in ons land en is de link naar Evo Morales gesmeed vanwege de zogenaamde zelfde inheemse afkomst. Zelfs de first lady droeg een Indianen hoofdtooi tijdens de prodo waka van 16 februari ter herdenking van 40 jaar revolutie. 

Godsdienst.

Zelfs de godsdienst is niet ongemoeid gelaten en is het R.K. geloof zwaar aangevallen door het door de president ondersteunde wintie geloof en de evangelische kerken olv Steve Meye en Andre Misiekaba. De arme bevolking bezoekt massaal deze kerkelijke gemeenschappen die vooral in de arme buurten op zondag zeer actief zijn en in het ontmoetingscentrum van de NDP, OCER. Men heeft zelf niet geschroomd de bisschop Karel Choenie aan te vallen.

Propaganda.

Via de staatszenders wordt een optelsom gegeven van de plichten van elke regering die dienend is aan het volk, maar de regering Bouterse-Adhin kleuren hun plichten letterlijk paars, als een verdienste van de partij voor het volk. Er is zelfs een boekwerk hierover uitgegeven ter herdenking van 40 jaren revolutie. De propaganda machine predikt de oorlog van de armen tegen de rijken terwijl hun bazen zich schandalig verrijkt hebben door deze arme zielen voor de gek te houden.

Moraal

Een verval van normen en waarden die hun weerga niet kent in de Surinaamse contemporaine geschiedenis. Bestuurders die de leugen tot een deugd hebben gemaakt. Hieruit vloeit verder het bedrog en de misleiding.

De wetenschap.

De domheid regeert. Het vertrekpunt is de begripsverwarring van een ordinaire staatsgreep tot revolutie te verklaren. Valse premissen leiden tot verkeerde redeneringen. Niet met de wetenschap strokende uitgangspunten zijn verheven tot waarheden. De universiteit is net als de wetgevende macht een verlengstuk van de regeerders omdat de wetenschappers als het graf zwijgen en geen enkel kritisch geluid laten horen.

Ideologie

Desi Bouterse staat een eenpartij staat voor met hem als absolute heerser. En na hem een aangewezen partij genoot die het zogenaamse socialisme voort te zetten. Weer zo een droom die niet strookt met de kapitalistische productie wijze en de overlevering aan multinationals. De vreemde ideologie botst met de maatschappeleijke en economische werkelijkheid in Suriname en kan daarom nooit tot een succes leiden, laatstaan in dienst zijn van ons volk. Integendeel wordt ons volk als schild gebruikt om dit uitbuitings systeem van familie en friends door te kunnen zetten. Leidt de aandacht af, zoals de partijleider bij 40 jaar revolutie deed met de “kleine brutale jongen “Pakittow” te bespreken, en het bij zijn domme achterban voor te doen komen alsof het om een gevecht gaat tussen hem en Pakittow. Tot de kern komt de partijleider bewust niet omdat hij bliksems goed weet dat de pilaren van zijn absolute macht door de middenklasse zijn doorgezaagd en hij als president slechts nog hinkt op een halve pilaar. Bouterse weet dat zijn tijd om te gaan is gekomen en doet er werkelijk alles aan om de verkiezingen te beinvloeden met koppen tellerij en het op de been brengen van massa.

Filosofie.

Met de intrede van de volksjongens dmv de coup van 1980, is er een folosofie van onkunde en geweld geintroduceerd in de samenleving. Je hoefde niet gestudeerd te hebben om de hoogste macht te bezitten. Er werd zelfs verkondigd dat het niet belangrijk was om te studeren want mensen die gestudeerd hebben stelen van het volk terwijl arme volksleiders robinhoods zijn, die halen rijkdom weg bij de rijken en verdelen dat onder de armen. Er ontstond een afersie tegen academici en de wetenschap. Het waren de rijken, de academici en hun vrouwen op hoge hakken die in 1982 het zouden ontgelden omdat de robinhoods zich bedreigd voelden en vrees voor machtsverlies hadden. Suriname kreeg een nieuwe elite bestaande uit ongeschoolde machthebbers die zich wel lieten omringen door academici die niets te vertellen hadden dan enkel de machthebbers te verdedigen en in het zadel te houden. Die academici die zich daarvoor leenden bespeelden op geraffineerde wijze de onderbuik van het arme volk dat zich achter de robinhood gedachte had geschaard. De meest gevaarlijke van alle academici is Dew Baboeram, de man die de geschiedenis naar zijn hand schrijft, de man wiens moeder op haar sterfbed hem de rug toekeerde omdat zij het verraad van Dew naar haar andere zoon die op 8 december werd vermoord,  bevroedde. Dew Baboeram, de man die vanaf 1980 als een rode draad door de geschiednis van Bouterse zijn revolutie loopt, evenals het andere ondersteunende team rondom Bouterse te weten: Jules Wijdenbosch, Errol Alibux, Eddy Josefzoon, Henk Herrenberg en Kenneth Sloote. Dew Baboeram analyseert zoals hij dat in 1980 ook deed met anno 2020 andere begrippen zoals pro-kolonialen versus anti-kolonialen in de Surinaamse dekolonisatie en politiek. Met de pro-kolonialen wordt de midden en hogere klasse aangeduid en met de anti-kolonialen het arme volk en de hierboven genoemde academici die de zogenaamde leider van de revolutie ondersteunen. Maar Dew Baboeram en consorten zijn blijven steken in de historie, want de rollen zijn nu omgedraaid en stevent dit gespuis dat Suriname al decennia lang teistert, af op herkolonisatie door China en Rusland. 

Er wordt nu heel veel ingezet om de macht te behouden en dat is op elk gebied merkbaar. De komende verkiezingen zijn naar onze mening de belangrijkste sinds 1987, en de uitslag zal bepalen of het huidige gevoerde beleid van de regering zal worden voortgezet, of dat er een ommekeer zal worden bewerkstelligd. Maar terwijl we bezig zijn elkaar te beschimpen, besmeuren en bestoken, dreigt er een veel groter gevaar voor dit land en dat komt van buitenaf. Suriname is vooral gezien zijn geografische ligging, allang in de kijker van grootmachten geplaatst en dat beseffen maar veel te weinig mensen in dit land. Het is voor ons al geruime tijd duidelijk, dat deze regering heel bewust haar vrienden zoekt bij regiems die een broertje dood hebben aan de ware parlementaire democratie en de democratische rechtsstaat. We kunnen bijvoorbeeld constateren dat Rusland er groot belang bij heeft hier voet aan de grond te krijgen en bereid is zich zelfs in onze binnenlandse aangelegenheden te mengen. De regering Bouterse die niet bepaald gecharmeerd is van goede betrekkingen met westerse landen, papt het al geruime tijd aan met dictatoriale landen. Het Rusland van Putin zoekt over de gehele aardbol naar verbreding van zijn invloedssfeer. Venezuela is een sprankelend voorbeeld op dit halfrond, waar Putin zijn invloed zwaar heeft verruimd en de dictator Maduro door dik en dun steunt. Maar ook Suriname ligt al geruime tijd in de kijker van de leider van de schurkenstaat uit het oosten. Niet voor niets bezocht de Russische minister van buitenlandse zaken Sergei Lavrov ons land vorig jaar hoogstpersoonlijk en werden er verregaande afspraken gemaakt met de Russen. Een van die afspraken heeft alles te maken met een militaire samenwerking en de levering van Russische helicopters. Een van deze hefschroefvliegtuigen is onlangs geleverd, en zal zeker worden ingezet ten bate van de NDP om efficienter propaganda te voeren in het achterland. Hoefdraad was niet zomaar, en wel temidden van de crisis op de Centrale Bank, ineens in Rusland voor een bezoek aan Russische helicopterfabrieken. De afgelopen week werd bekend dat de Russen zich wederom intesief wensen te bemoeien in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van dit jaar en dit keer Bernie Sanders van de democraten wensen te ondersteunen, dus tegen Donald Trump. En dit allemaal ter bescherming en ondersteuning van de Russische zakelijke belangen in de Verenigde Staten. Dus het moet ook in Suriname duidelijk worden, dat ook hier het niet onmogelijk is, dat de trawanten van Putin na Venezuela ook Suriname nadrukkelijk onder hun invloedssfeer, wensen te brengen. Het is daarom zaak dat vooral mensen die dit land soeverein wensen te houden, alert dienen te blijven en de Russische bemoeienis in Suriname monitoren en alle bewegingen onmiddellijk publiceren, zodra we dit land uit de klauwen van de ‘’Russische Beer ‘’ houden. We willen op geen enkele wijze Syrische toestanden hier krijgen, omdat meneer Putin het steeds weer wenst op te nemen tegen de Verenigde Staten van Amerika. **** Bron: de west 24-02-2020 Geen aandacht voor groter gevaar

Maar Dew Baboeram ontkoppelt feiten van hun omstandigheden en komt daardoor tot waandenken over de realiteit van de overgrote meerderheid van ons volk en de overname van de middenklasse van de zogenaamde anti-kolonialen. Dew Baboeram loopt achter, hij moet de verklaring van de dramatische terugtred van de NDP anno 2020 zien te verklaren. De massademonstratie van 17 januari 2020 heeft gezien de drone beelden en mathematische berekeningen immers meer mensen op de been gebracht dan de 25 februari herdenking. Sowiezo een kwalitatieve profilering en de ruggengraat van de economie en het maatschappelijke middenveld hebben zich tegen de zogenaamde anti-kolonialen gekeerd.

De sociale stratificatie in de samenleving werd zo radicaal overboord gegooid en het patronage had weer vrij spel met het regelen van vrienden op belangrijke posities. Het complete bestuurlijke systeem werd op deze wijze ingevuld vanuit deze achterliggende filosofie. 

Ronselarij en patronage van de NDP

De armste volkslaag is de klos vanwege hun afhankelijke positie aan welke politieke partij dan ook. De ideologen van de NDp hebben de armste volksklasse aan zich weten te binden en op een onmenselijke manier aan hun macht onderworpen. Compleet met de brainwash machine van de regerings propagandist is dit armste deel van ons volk als schild en kanonnenvoer ingezet tegen de zogenaamde oorlog tegen de pro-kolonialen. Een groot deel van de arme mensen scharen zich al lang net meer vrijwillig achter de NDP. Ze worden met pakketten en bussen geronseld om met truien, petten en vlaggen van de paarse partij de rest van de bevolking te bedriegen. Deze grote groep die vroeger de achterban van de NDP uitmaakte, heeft zich vrijwillig geschaard achter de pro-kolonialen en met de meerderheid van de bevolking wil men af van de onderdrukking door de NDP. De meederheid van de Surinamers verlangt stiekem naar vroeger, de tijd van de voorhoede van de intellectuelen en academici waar iedere jongere naar opkeek als voorbeeld en als rolmodel. De jeugd heeft in de huidige leiders geen enkel rolmodel. Dew Baboeram moet niet van achteren naar voren redeneren maar van voren naar achteren en dan zal hij tot een andere conclusie komen over de werkelijkheid. De huidige realiteit is een wezenlijk andere dan de realiteit van Dew Baboeram die met cijfers van vroeger de huidige situatie wil verklaren en beoordelen. Dwang en afhankelijkheid is wat de NDP als methode toepast om haar enorme achteruitgang te verbloemen en te zinspelen op de uitslag van de verkiezingen dat zij die weer zal winnen. Indien dat dus niet het geval zal zijn heeft deze politieke partij haar scenario al klaar en zal zij alles in het werk stellen om de macht te behouden.

Verzet en bevrijding

Elke Surinamer is nationalist en tegen kolonisatie of herkolonisatie. Het onderdrukken van eigen Surinamers is het ergste kwaad dat ons land is overkomen. Juist vanwege de eigen mensen voelt dit veel erger aan dan de kolonisatie door de witte man. Surinamers nemen het eigen landgenoten vele malen harder kwalijk dat zij met hun haat jegens wetenschap en de hogere klassen die de ruggengraat van de samenleving vormen, ons land tot de afgrond hebben doen geraken op alle vlakken van de de samenleving. Suriname is ontredderd als nooit tevoren, zelfs onder het juk van het kolonialisme was het beter, is hoe de meerderheid van ons volk anno 2020 aankijkt tegen de onderdrukkers en wat zij van ons mooi land hebben gemaakt. Vandaar dat het verzet dit keer ook komt vanuit de middenklasse en niet vanuit de lagere volksklasse. De lagere volksklasse sluit zich juist aan bij dit verzet en dat maakt dat de NDP in de IDOS peiling in Paramaribo gehalveerd is aan zetelwinst, namelijk terugvalt van 9 naar 4 zetels.

Modellen en instrumenten om het volk te misleiden

De eerste politieke partij in de geschiedenis van Suriname die bewust instrumenten inzette om het volk te misleiden, is de NDP geweest. Anti-kolonialisme is zo een machtig instrument geweest om vooral de jongeren achter zich te krijgen. Jonge adolecenten zijn zeer makkelijk beinvloedbaar en hiervan is wreed misbruik gemaakt door de NDP. Jonge mensen zijn van nature recalcitrant tegen gezag en authoriteit en precies dit instrument is ingezet tegen Nederland, in plaats van dat op een volwassen manier is omgegaan met de historie van onderdrukking en kolonialisme. Het moreel verval ging hand in hand met de afkeer tegen alles wat met Nederland te maken had. Er werd niet meer genuanceerd maar geradicaliseerd en het gevolg in het onderwijs liet haar sporen achter. Verzet tegen docenten en leerkrachten ondermijnden het gehele onderwijsproces en de koloniale leerboeken waren de boosdoener. Maar ook de ouderen die in de koloniale tijd academisch gevormd waren moesten het gelag betalen. want zegt Dew baboeram, bewustwording is belangrijker dan opleiding.

Kern van de macht.

De kern van de consolidatie van de macht bestond vanaf 2010 uit de ongeschoolde president Bouterse, de ongeschoolde CLO voorzitter Ronald Hooghart, de ongeschoolde Dilipp Sardjoe en de ongeschoolde Clifton Limburg. De ondernemers en arbeiders/ambtenaren in het gareel en de propagandamachine maakten het geheel sluitend.(

Bouterse: “No wan ptjing vrijpostig boi né kon pur unu”

President Bouterse. Foto: AFP

President Desi Bouterse zegt geen boodschap te hebben aan de actievoerders die op 17 februari op het Onafhankelijkheidsplein hebben geprotesteerd. De actie met als slogan “Weg met NDP”, werd door Stefano Biervliet georganiseerd. Hij noemde de actie, tijdens een NDP-massameeting afgelopen dinsdag op het oude Veerplein, een lachertje. Bouterse stelde dat niemand hem en zijn regering omver kan werpen. “Na Gado pot’ un dja en na Gado kan pur’ wi dja. No wan ptjing vrijpostig boi né kon pur unu”, riep de president en NDP-voorzitter uit.

Bouterse zei dat zijn massameeting en die meeting van 17 februari op het Onafhankelijkheidsplein niet te vergelijken zijn. “Ze hadden het liever niet gedaan. De mensen die achter de actie staan, moeten nu wel beven na het zien van de massa die de NDP op de been heeft gebracht”, merkte de partijleider op. Deze massa is een teken dat het volk niet achter hun staat, maar achter de NDP. “Hier is het volk, hier is het feestje en niet daar waar er een handjevol mensen zijn gaan protesteren”, stelde Bouterse.

“Mensen hebben het plein gevuld met een handjevol personen en komen daarmee zeggen te hopen dat de regering een lesje hiermee heeft geleerd”, gaf het staatshoofd te kennen. Bouterse stelde dat hij werkelijk wat zaken heeft geleerd uit de actie, die op 17 februari is gevoerd. Enkele daarvan zijn dat een vijftigtal personen op het plein was, dat niet eens kan stemmen. Daarnaast waren er ook een paar abanie’s tussen de menigte op het plein.

Het staatshoofd hield zijn gehoor voor dat de NDP en haar coalitiepartners nog veel te doen hebben. Hij riep zijn gehoor tegelijkertijd ook op om kritisch naar zichzelf kijken. “Het is nu geen tijd om de tanden te pieren of zich druk te maken met voedselpakketten, maar tijd om hard te werken. Grappen maken kan na 25 mei 2020 weer”, concludeerde president Bouterse.

Hij voegde er verder aan toe geen boodschap te hebben aan personen die grappen zitten te maken en fake news verspreiden. “Wij hebben werk te doen en laten we ons niet laten afleiden door dit soort mensen waarmee we medelijden moeten hebben”, stelde president Bouterse.

https://www.srherald.com/suriname/2020/02/27/bouterse-no-wan-ptjing-vrijpostig-boi-ne-kon-pur-unu/

Zijn Surinamers gek geworden?

Sandew Hira

Hoe is het mogelijk dat een regering die verantwoordelijk is voor torenhoge prijzen, stijgende wisselkoersen, desastreus leningenbeleid, corruptieschandalen en nog veel ergere wandaden 35.000 man op de been krijgt om haar steun te betuigen, terwijl de oppositie die met nationale en internationale steun van de media en onophoudelijke campagnes amper 4.000mensen op de been kan brengen om te protesteren tegen de regering? Zijn Surinamers gek geworden?

Als je de media mag geloven, dan is dat de enige conclusie die je kunt trekken. Wie nu nog de media gelooft, gelooft ook in sprookjes. De twee demonstraties van 17 en 24 januari was een confrontatie tussen pro- en antikoloniale stromingenin de Surinaamse politiek. Dit artikel gaat dieper in op de betekenis van de verkiezingsstrijddie nu gaande is in Suriname.

Het artikel behandelt de volgende onderwerpen:
1. De historische ontwikkeling tussen de pro- en antikoloniale stromingen in Suriname.
2. De krachtsverhoudingen tussen oppositie en coalitienu.
3. De mogelijke scenario’sna de verkiezingen.

1. De historische ontwikkeling
Vanuit een historisch kader bekeken zijn de verkiezingen van 2020 deel van een lange strijd in Suriname voor dekolonisatie. Tussen 1980 en 1987werd die strijd gevoerd met militaire middelen. Sinds 1987 wordt die strijd gevoerd in de arena van de parlementaire democratie. Tussen 1987 en 2015 zijn er zeven verkiezingen geweest. Dat heeft geresulteerd in 21 partijen en partij-combinaties die een DNA-zetel hebben kunnen bemachtigen. Die partijen kunnen we grofweg indelen in partijen die pro- en partijen die antikoloniaal zijn. Dit zijn globale scheidslijnen, want sommige partijen kunnen duidelijk gekarakteriseerd als pro- of antikoloniaal, terwijl dat bij sommige partijen niet het geval is. Vaak hebben partij-combinaties meegedaan aan de verkiezingen die bestonden uit een mengelmoes van pro- en antikoloniale krachten.

De partijen rond de NDP karakteriseer ik als de antikoloniale stroming en de partijen rond het Front als de pro-koloniale stroming. Dit zijn de verschillen tussen de twee stromingen.

Politiek: De antikoloniale stroming wil daadwerkelijke onafhankelijkheid en wil geen directe of indirecte politieke invloed van Nederland in Suriname. De pro-koloniale stroming heeft nauw contact met de kolonisator en stemt haar beleid af met de kolonisator.

Sociaal: De antikoloniale stroming is multi-etnisch en verenigd in één partij. De pro-koloniale stroming is gebaseerd op etnische segregatie en georganiseerd in politieke partijen die op etnische leest zijn geschoeid.

Economisch: De antikoloniale stroming wil economische onafhankelijkheid van Nederland. De oprichting van Staatsolie is daarvan het levend bewijs. De pro-koloniale stroming zoekt altijd naar de verbinding met Nederland. Toen ze aan de macht kwam in 1980 en daarna in 1987 heeft ze de ontwikkelingshulp als een belangrijke bron gezien voor de ontwikkeling van Suriname.

Cultureel: De antikoloniale stroming gaat uit van vertrouwen in eigen kunnen en het versterken van de Surinaamse identiteit en trots. De antikoloniale beweging is geworteld in de antikoloniale traditie die gesymboliseerd wordt door Anton de Kom. Ze hebben de universiteit naar Anton de Kom genoemd. De pro-koloniale stroming haalt het vertrouwen in eigen kunnen neer, praat in negatieve termen over wat er mis is met Suriname en hemelt anderen op en zwijgt over de historische strijd tegen het Nederlands kolonialisme. Dit zijn grofweg de verschillen. Het kan uitgewerkt en verfijnd worden.

Hoe hebben de krachtsverhoudingen tussen deze stromingen zich ontwikkeld in de verkiezingsstrijd tussen 1987 en 2015?

Grafiek 1 geeft de verkiezingsuitslagen weer (gebaseerd op tabel 2). Ik heb daarbij de globale indeling gehanteerd naar koloniale en antikoloniale stroming. Die indeling is soms enigszins arbitrair. Zo heb ik de VVV-combinatie die in 2005 aan de verkiezingen deelnam onder de antikoloniale kracht geschaard omdat de DNP onder Jules Wildenbosch in die combinatie zat en president werd. Maar de overige partijen van die combinatie kwamen uit de oude politiek (BVD, KTPI, PL, PPRS); zie tabel 2.

Grafiek 1: de verhouding pro- en antikoloniale stromingen bij de verkiezingsuitslag voor de DNA-zetels

De historische trend is overduidelijk. In de afgelopen veertig jaar heeft er een dramatische shift plaatsgevonden van de dominantie van pro-koloniaal naar antikoloniaal. De grafiek laat dat visueel zien.

Tabel 1 toont dezelfde data in cijfers. In 1987 hadden de pro-koloniale krachten een overweldigende meerderheid van 44 zetels. In veertig jaar tijd zijn ze gehalveerd. De antikoloniale stroming is enorm gegroeid van 7 naar 27 zetels.

Tabel 1: de verhouding pro- en anti-koloniale stromingen bij de verkiezingsuitslag voor de DNA-zetels

Tabel 2 geeft een gedetailleerd inzicht in de krachtsverhoudingen in het parlement. Daaruit blijkt de NDP de centrale kracht is in de antikoloniale stroming. In 1987 had de NDP maar drie zetels. Ze heeft de verdeeldheid die er voor 2015 was onder progressieve krachten weten te overkomen en een eenheidsbeweging gevormd. Ze heeft op eigen kracht 26 zetels weten te behalen in 2015. De PALU begon goed in 1987 met vier zetels, maar wist dat niet vast te houden. Haar betekenis is nu niet significant.

Bij de pro-koloniale krachten is etniciteit de basis voor politiekvoering waardoor er een enorme verscheidenheid is aan partijen, maar de spil die dit geheel aan elkaar bindt is de VHP. Zij is in alle combinaties de belangrijkste partij. De NPS die in het begin een even belangrijke factor was als de VHP is verschrompeld tot twee zetels.

Tabel 2: de specificatie van de pro- en antikoloniale stromingen bij de verkiezingsuitslag voor de DNA-zetels

Hoe moeten we deze dramatische omslag verklaren? Het gaat namelijk niet om een verandering in één jaar, maar om een historische trend van bijkans 30 jaar. Je moet de oorzaak dan ook niet zoeken in een gebeurtenis rond een verkiezingsjaar, maar in de historische krachten achter de uitslag.

De eerste verklaring ligt in de verandering van de sociale samenstelling van de bevolking, met name de etniciteit.

Tabel 3 geeft de verandering weer in de etnische samenstelling van de bevolking in Suriname op basis van de volkstellingen.

Tabel 3: bevolking van Suriname naar etniciteit

Hieruit blijkt dat er een grote groep “Gemengd” is ontstaan, Surinamers die geboren zijn uit ouders van verschillende etnische groepen. Hun aandeel is gestegen van 0 procent in 1971 naar 13 procent in 2012. Dit percentage zal de komende jaren alleen maar stijgen en zal in 2020 hoger zijn dan 13 procent. De categorie “overigen” zijn Brazilianen, Haïtianen en de nieuwe Chinezen die niet in de historische periode van contractarbeid naar Suriname zijn gekomen, maar met de nieuwe migratie uit China. Omdat de bestaande partijen een etnische identiteit hebben is er voor deze groep geen natuurlijke binding met deze partijen.

De twee grote etnische groepen – Hindostanen en Afro-Surinamers – zijn in hun aandeel gedaald. De Hindostanen met 10 procent en de Afro-Surinamersmet 15 procent. Daartegenover staat dat het aandeel van de Marrons is gestegen van 10 naar 22 procent. De VHP was geprofileerd als de partij van de Hindostanen en de NPS als de partij voor de Afro-Surinamers inclusief de Marrons. Maar die laatste groep heeft eigen politieke partijen opgezet die met succes hebben deelgenomen aan de verkiezingen.

Als je verkiezingen puur op basis van etnische politiekvoering zou bekijken, dan zouden bij een evenredig kiesstelsel (Suriname heeft een districtenstelsel) de zetelverdeling naar etniciteit (op basis van de verhoudingen uit 2012) er als volgt uitzien. We koppelen de etnische groepen aan bestaande partijen in de DNA. Dan krijgen we het volgende plaatje. De Marrons koppelen we aan ABOP/BEP. Zij hebben samen 7 zetels (2015), maar hebben een etnisch maximum van 11.

De Afro-Surinamers koppelen we aan de NPS. Zij hebben nu 2 zetels met een etnisch maximum van 8. De Hindostanen koppelen we aan de VHP met nu 9 zetels en een etnisch maximum van 14. De Javanen zijn gekoppeld aan PL met 5 zetels nu en een etnisch maximum van 5. De rest is gekoppeld aan NDP/PALU/DOE met nu 28 zetels en een etnisch maximum van 11.

Tabel 4: zetelverdeling op basis etnische groep

Een tweede element is sociale klasse. Doordat politiek partijen op etnische basis waren georganiseerd, hadden de armste sociale klassengeen afzonderlijke stem. De SPA was gelieerd aan de vakbeweging maar toch vooral een Afro-Surinaamse partij. De multi-etniciteit van de NDP heeft de poort geopend naar een partij die sociale klasse als basis heeft. De armste delen van de samenleving uit verschillende etnische groepen laten nu via de NDP hun stem laten horen.

Welke conclusie kun je trekken uit deze exercitie? De belangrijkste conclusie is dat etniciteit niet de primaire basis vormt voor de uitslag van de verkiezingen. De “Overige” hebben nu 28 zetels, terwijl ze maximaal 11 zouden moeten hebben. De NPS zit ver onder haar maximum en de VHP en ABOP/BEP ook redelijk ver. Alleen PL zit redelijk dicht bij haar etnische maximum. Het betekent niet dat etniciteit totaal geen rol meer speelt, maar partijvorming op etnische leest heeft haar langste tijd gehad.

De derde factor die de historische shift verklaart is opleiding en bewustwording. En bewustwording is belangrijker dan opleiding. De afgelopen jaren hebben steeds meer mensen onderwijs genoten. Het onderwijs is geschoeid op koloniale leest, van het lager onderwijs tot en met de universiteit. Daarom is het belangrijk om te kijken naar hoe het proces van antikoloniale bewustwording zich heeft ontwikkeld.

Daarvoor moeten we teruggaan naar de lange traditie van verzettegen het kolonialisme van de Inheemsen, de tot slaafgemaakte Afrikanen en de Marrons, de Aziatische contractarbeiders en het arbeidersverzet in de jaren dertig. De pro-koloniale beweging heeft niets met die traditie, maar de antikoloniale beweging plaatst zich binnen deze traditie.

Na de Tweede Grote Europese Oorlog (die de Europeanen de Tweede Wereldoorlog noemen) komt in Suriname de nationalistische beweging op, voornamelijk in de Afro-Surinaamse gemeenschap. Hieruit is de PNR voortgekomen. In de jaren zestig en zeventig komen linkse partijen op: Volkspartij, PALU, Marxistisch-Leninistisch Centrum Suriname e.d. Zij brengen een anti-imperialistische en socialistische bewustwording op gang.

In hun begintijd waren deze partijen klein. De PNR is er wel in geslaagd om deel te nemen aan een regering die de onafhankelijkheid tot stand bracht. Maar de coup van 25 februari 1980 heeft een historische omwentelinggebracht. Aanvankelijk ging het om een coup zonder een duidelijk ideologische oriëntatie. Er waren socialistische en nationalistische elementen in de leiding van de toenmalige Nationale Militaire Raad. Tussen 1980 en 1987 was er een zwalkend beleid tussen links en rechts.Bij de verkiezingen van 1987 werd de NDP opgericht, maar zij verloor dramatisch. De pro-koloniale politiek kwam met een overweldigende meerderheid binnen. In de decennia daarna is er NDP erin geslaagd om een beweging op te bouwen met veel antikoloniale krachten en daarmee de verkiezingen ook te winnen. Die beweging is gebaseerd op een antikoloniaal bewustzijn met wortels in verschillende historische bewegingen, van nationalisten tot en met marxisten.

De mensen die in de loop er jaren gevormd zijn met een antikoloniaal bewustzijn geven dat door aan jongeren. Bovendien is zelfeducatie via internet voor veel jongeren een belangrijke bron van informatie. De komende jaren zal deze bewust groep alleen maar groeien.

De vierde verklaring voor de historische verandering is het beleid van de pro-koloniale stroming. In 1975 kwamen ze aan de macht met een “cadeau” van NF 3,5 miljard “ontwikkelingshulp”. Maar de besteding werd bepaald door de Nederlanders in de Commissie Ontwikkelingssamenwerking Nederland Suriname (CONS). In 1982 was er een voorstel om uit deze gelden een brug over de Suriname rivier te bouwen. Nederland wees dat voorstel af. De NDP heeft later die brug gebouwd en daarmee oost Suriname helemaal ontsloten.

Eddy Jharap, de oprichter van Staatsolie, vertelt hoe de mentaliteit van de oude politiek was voor 1980: “Ideeën voor projecten die niet direct in het belang van buitenlandse bedrijven waren, werden van tafel geveegd. Toen ik bij de GMD kwam in 1970 was drs. R. Cambridge diensthoofd, maar het onderzoeksprogramma werd geleid door dr. W. Bosma, een Nederlander. Bosma was wel gedreven, maar hij voerde een beleid van Nederland uit. Daar werd bepaald welke projecten goedgekeurd werden en fondsen kregen. Bosma rapporteerde aan de heer W. Snijders de oude koloniale directeur van het Ministerie van Opbouw. Snijders leek meer te vertellen te hebben over de operationele zaken dan de Minister van Opbouw, de heer Dr. F. Essed. Snijders zag toe dat de projecten pasten in het Nederlandse beleid. Aardolie mocht je niet doen. Dat werd niet gefinancierd. Het beleid was er niet op gericht om de hulpbronnen in eigen beheer te ontwikkelen. Wij mochten slechts globale studies doen en eventuele vondsten vervolgens aanbieden aan buitenlandse bedrijven voor nadere evaluatie en productie.” (Hira, S.: Eddy Jharap. Vertrouwen in Eigen Kunnen. Een biografisch interview over de ontwikkeling van Staatsolie Maatschappij Suriname NV. Amrit. Den Haag 2007, p. 212).

Corruptie heb je bij de NDP en de oude politiek. De corruptie van de oude politiek ging gepaard met een beleid dat gericht was op de bevordering van de belangen van buitenlandse bedrijven. De corruptie bij de NDP heeft niet verhinderd dat Staatsolie van de grond is gekomen en de infrastructuur van het land sterk is verbeterd: het wegennet, de bruggen, water en elektriciteit in het binnenland e.d. Die praktische verbeteringen in het dagelijks leven van de mensen heeft geleid tot de versterking van de basis van de antikoloniale stroming.

2. De krachtsverhoudingen nu
Wat betekent deze analyse voor de perspectieven van de verkiezingen van 2020. De NDP heeft nu 26 zetels. De partij heeft Suriname door een diepe economische crisis moeten loodsen. Voor ieder partij in elk land heeft dit negatieve gevolgen voor haar electoraat. De ontevredenheid richt zich op de zittende regering. Het is dan de vraag hoe diep het antikoloniaal bewustzijn is doorgedrongen bij het electoraat om nog vertrouwen te houden in de NDP.

In Venezuela zijn de antikoloniale krachten in 1999 middels verkiezingen aan de macht gekomen. Sindsdien zijn er 25 verkiezingen geweest: voor de president, het parlement, de deelstaten, de gemeenten en referenda over grondwetswijzigingen. De antikoloniale krachten hebben 23 verkiezingen gewonnen, ook in de laatste jaren toen de economische crisis en de Amerikaanse boycot Venezuela hard trof. Maar het nationalistische en anti-imperialistisch bewust is daar heel hoog. De organisatiegraad van de massaorganisaties (boeren, jongeren, studenten, vrouwen, wijkorganisaties) en de Bolivariaanse partij is ook enorm hoog. En ondanks de crisis heeft dat geleid tot electorale winst voor de Chavistas.

Een terugval van de NDP van 26 naar zeg 13 zetels is heel onwaarschijnlijk vanwege de factoren die ik hierboven beschreven heb. Als we kijken naar de opiniepeilingen van IDOS en NIKOS, dan zie ik in de cijfers een bevestiging hiervan.

Ze voorspellen een teruggang van de NDP met meer dan de helft in Paramaribo (tabel 5). Maar het percentage zwevende kiezers is heel hoog. Ze zijn goed voor 6-7 zetels in Paramaribo. In de opiniepeiling van IDOS geeft driekwart (77 procent) van de respondenten aan dat de economische situatie in Suriname slechter is dan een jaar geleden. Nog eens 84 procent geeft aan dat ze ontevreden tot heel ontevreden is over de huidige economische situatie. Hoe komt het dat dat zich niet vertaald in een duidelijke keuze tegen de NDP en het aantal zwevende kiezers nul is. Als alle zwevende kiezers door de NDP overtuigd kunnen worden van hun goede bedoelingen dan zou haar zetelaantal zelf stijgen van 9 naar 10-11. Dat is niet waarschijnlijk. Waarschijnlijker is dat de zwevende kiezers over de verschillende partijen worden verdeeld en dat de NDP in Paramaribo op basis van de huidige peiling van 9 zetels teruggaat naar 6-7.

Tabel 5: opiniepeiling IDOS/Nikos in Paramaribo

Maar Paramaribo heeft slechts éénderde van alle zetels (zie tabel 6).

Tabel 6: zetelverdeling DNA naar district en partij

De vraag is of en hoe de situatie in de districten zal afwijken van die van Paramaribo. De NDP is geworteld in alle districten. Ze kan in Paramaribo 2-3 zetels verliezen en misschien in de districten nog enkele. In het binnenland is er veel gedaan aan water- en elektriciteitsvoorzieningen. Misschien kan ze die zetels behouden.

Mijn inschatting is dat een mogelijk verlies van de NDP in de orde kan zijn van 0-6. Veel zal afhangen van hoe de campagne in de komende maanden wordt gevoerd. Een dramatische terugdraaien van de historische trend acht ik heel klein, maar een verlies van tussen 0-6 zetels is heel goed mogelijk. Maar nogmaals, dit hangt af van de campagne. Het is mogelijk dat de kracht van de NDP in combinatie met de zwakte van de oppositie toch nog voor een verrassing zorgt en ze niet verliest, maar wint.

De kracht van de NDP ligt in twee zaken: haar sterke organisatie en haar ideologische basis. Net als in Venezuela is goede communicatie en mensen constant uitleggen wat er gebeurt en hoe dat te begrijpen van cruciaal belang. Die zaken kunnen een basis zijn voor het opvangen van de effecten van de crisis op het electoraat.

De zwakte van de NDP in het management van het openbaar bestuur: veel wisselingen in de ministers en andere belangrijke posten, problemen met corruptie, trage besluitvorming en slechts communicatie. Die zwakte moeten ze de komende maanden zien te overwinnen met hun kracht.

Een andere zwakte van de NDP is het probleem van kadervorming. Een massapartij als de NDP die fundamentele veranderingen wil aanbrengen in de samenleving moet geworteld zijn in alle belangrijke sectoren van de samenleving: de vakbeweging, de studentenbeweging, de professionals, de landbouwers etc. Als de VES spreekt zou je een batterij progressieve economen moeten hebben die in staat zijn om een antwoord te formuleren op de onzin die de VES uitkraamt. Als de pro-koloniale juristen alles recht praten wat krom is, zou je antikoloniale juristen moeten hebben die met publicaties en discussie een repliek kunnen formuleren. Studenten op de universiteit zouden de voorhoede moeten zijn in de antikoloniale beweging en de hervorming van de structuren van het hoger onderwijs moeten leiden. Dit alles is er niet en dat is een zwakte van een antikoloniale partij als de NDP.

De partij leunt sterk op het charismatisch leiderschap van Bouterse. Dat is een kracht en een zwakte. Als die leiding wegvalt en niet goed functioneert, dan is er een groot probleem. In Venezuela heeft Hugo Chávez dit voorzien en gezorgd voor een goede overgang naar nieuw leiderschap. Hetzelfde is in Cuba gebeurd.

De kracht van de oppositie zit eigenlijk maar in één ding: de manipulatie van de onderbuikgevoelens van ontevredenheid over de economische crisis. Er is geen visie op hoe de samenleving in te richten (economisch, sociaal, cultureel, politiek) om nieuwe uitdagingen aan te gaan.

De zwakte van de oppositie zit in haar organisatie en haar ideologie. De oppositie bestaat uit een conglomeraat van allerlei partijen die niet op één lijn zitten. Hun organisatorische zwakte bleek op 17 februari. Als alle partijen hun achterban hadden georganiseerd dan hadden ze niet vierduizend, maar 15.000 op straat moeten brengen. Nu was het nota bene georganiseerd door een individu die geen leider is van één van de partijen. De vertaling van de demonstratie naar organisatorisch versterking van de partijen is er niet.

De massabijeenkomsten van de NDP leiden tot versterking van de organisatorische structuren van de partij. Dat is het emotionele en politieke effect van zulke bijeenkomsten.

Van alle partijen heeft de VHP de sterkste organisatie. Maar haar zwakte is etniciteit. Ze is onlangs begonnen met een beleid om in andere etnische groepen een basis te ontwikkelen, maar dat gebeurt niet in een paar jaren. Hiervoor is een culturele omslag nodig die lang kan duren.

Ik voorzie dat de historische trend die we de afgelopen decennia gezien hebben van de neergang van de pro-koloniale beweging en de opgang van de antikoloniale beweging niet gestopt zal worden. Maar de komende maanden kunnen voor een verrassing zorgen. Soms kan een schandaal vlak voor de verkiezingen een enorme impact hebben op de verkiezingsuitslag.

3. Hoe verder na de verkiezingen?
Hoe gaat het verder na de verkiezingen? Laten we drie scenario’s op een rijtje zitten.
1. De NDP behoudt haar meerderheid in het parlement. Nadat iedereen bekomen is van het feesten en de oppositie haar wonden heeft gelukt, blijft de vraag: hoe overkom je de diepe verdeeldheid in de Surinaamse samenleving van de afgelopen decennia. Hoe voorkom je dat de polarisatie blijft bestaan en een hinderpaal blijft in de vreedzame ontwikkeling van het land. Dat kan alleen door een handreiking te doen naar de oppositie en een proces van dialoog en verzoening op gang te brengen.
2. De NDP beperkt haar verlies tussen 0-6 zetels. Ze moet dan een coalitie vormen met andere partijen. Veel hangt af van hoe de afzonderlijke partijen van de oppositie het doen.
3. De NDP verliest meer dan 6 zetels. Dan is de kans dat de oppositie een regering vormt heel groot. En dan zal ook voor hen de vraag blijven: wil je een samenleving besturen door de diepe verdeeldheid te laten voortmodderen en de kans lopen dat je de rekening vijf jaar later gepresenteerd krijgt, of ben je een in staat om een historische stap te zetten en toch een proces van dialoog en verzoening op gang te brengen.

Voor de twee grootste partijen – de NDP en de VHP – zijn deze verkiezingen erop of eronder. Als de NDP niet in de regering komt, dan moet de partij zich voorbereiden op een rol in de oppositie en zich de vraag stellen: wat voor oppositiepartij wil je zijn?

Als de VHP niet in de regering komt, dan zullen in de VHP stemmen opgaan die het leiderschap van Santokhi ter discussie zullen stellen. Want vijf jaar oppositie zal voor de VHP-ondernemers een grote klap zijn. Zij zullen de partij mogelijk verlaten en hun steun geven aan wie in de regering zit.

De komende maanden zijn beslissend voor welke van deze scenario’s actueel worden.

waar was nos
35.000 en 4.000
volk in opstand
rol van media zwijgen en pimpen 17 feb
economische oorlogsvoering

oorlog op drie fronten
– media
– economie
– politiek
– internationaal, diaspora

verschil manifestaties
– boodschap
– sociale mobilisatie
– gegoede middenklasse
– wie organiseert, emotie van ontevredenheid, geen ideologie geen dekolonisatie

Sandew Hira

https://www.srherald.com/ingezonden/2020/02/26/zijn-surinamers-gek-geworden/

Radjindre Ramdhani GELOOF DEZE MAN NIET. ZIJN EIGEN BROER IS VERMOORD DOOR BOUTA EN TOCH IS HIJ HELEMAAL IN ZIJN KONT GEKROPEN. DEZE MAN HEEFT 60.000 GULDEN VAN ME GESTOLEN EN DAT WAS IN DIE TIJD HEEL VEEL GELD. HIJ GAF MIJN EERSTE BOEK DAGBOEK VAN EEN SURINAAMSE TREINCONDUCTEUR UIT TEGEN 25 GULDEN PER BOEK EN IK ZOU 2 GULDEN 50 PER BOEK ONTVANGEN. RUIM 24000 STUKS HEEFT HIJ VERKOCHT EN TOEN IK MIJN GELD GING HALEN, HEEFT HIJ ZICH FAILLIET LATEN VERKLAREN EN DRIE WEKEN LATER VESTIGDE DEZE OPLICHTER ZICH IN EEN MEGAPAND AAN DE GERARD DOUWSTRAAT IN DEN HAAG. NOOIT HEEFT HIJ MIJ OOK MAAR EEN CENT GEGEVEN. DUS ZO EEN DIEF, LEUGENAAR EN FRADEUR IS GEEN KNIP VOOR DE NEUS WAARD!!! Hij schrijft altijd pseudo intellectuele artikelen vol cijfers, grafieken en dure woorden, maar je prikt er zo doorheen.

Jerry Heirath blikt terug: ‘De staatsmacht is ze overkomen’

25/02/2020 18:00

Jerry Heirath.

Jerry Heirath. Foto: Collectie Jerry Heirath  

25 februari 1980 is voor veel Surinamers de dag waarop hun leven voorgoed veranderde. Voor sommigen in meer en voor anderen in mindere mate. Voor Jerry Heirath was dat in meerdere mate. Hij moest zijn leven ergens anders voortzetten en dat zorgt voor wat oud zeer. “Ik zeg niet dat ik er spijt van heb, maar diep in mijn hart was ik liever gewoon in Suriname gebleven.”

Tekst: Stuart Rahan – Beeld: collectie Jerry Heirath

Jerry Heirath is achttien en zit in het tweede jaar van de Algemene Middelbare School (AMS) als zestien militairen de politieke macht met geweld overnemen. Het leek in alle opzichten op een ‘normale’ maandagmorgen en hij bereidde zich voor op een nieuwe schoolweek. Ondanks wegversperringen op weg van zijn huis aan de Drambrandersgracht naar school op Zorg en Hoop, drong het niet tot hem door dat er die dag iets vreemds aan de hand was in Suriname. Sindsdien is het vreedzame land waar Surinamers in openlijke sfeer hun zorgen met elkaar deelden nooit meer hetzelfde geweest.

“Ik had geen idee wat een coup was. Daar lees je op school over in geschiedenisboeken. Coups vinden plaats in Burkina Faso en andere Afrikaanse landen, niet in Suriname. Voor mij was het een term zonder inhoud. Ik kon mij er geen voorstelling van maken.” Aan het woord is Jerry Heirath, afgestudeerd econometrist aan de Erasmus Universiteit Rotterdam over zijn herinneringen aan de coup van 25 februari 1980. “Op dat moment wist ik niet wat ons overkwam. Typisch militaire uitdrukkingen als ‘YP’ (gepantserd voertuig) waren mij toen vreemd.” 

Totale ontreddering

Als Heirath de ochtend van 25 februari 1980 op zijn brommer het terrein van de AMS oprijdt, heerst er totale verwarring. “Directeur Gerard Hiwat (later minister van Onderwijs in regering-Venetiaan/Adjodhia, …red.) deelde ons mee dat er een coup was gepleegd. Leerlingen mochten naar huis.” In zijn jeugdige onnozelheid stapte hij weer op zijn brommer, nu met zijn mati Guno.

Ze rijden richting stad om te zien wat die coup voorstelde. “We troffen opvallend jonge gewapende militairen aan op de hoek van de Dr. Sophie Redmond- en Zwartenhovenbrugstraat. Ze keken heel angstig uit hun ogen. We mochten niet verder. Onderweg werden wij door burgers gewaarschuwd dat er geschoten werd aan de Heiligenweg en dat het hoofdbureau van politie aan de Waterkant in brand stond.” 

Omdat officiële media geen verslag deden van de coup, maakte de geruchtenmachine overuren. “Er zouden burgers gedood of gewond zijn. Achteraf bleek maar één persoon dood te zijn. Je hoorde veel paniekreacties. Er was totale ontreddering.” Van deze onoverzichtelijke situatie maakten sommigen misbruik door te gaan plunderen. “Winkels in de Zwartenhovenbrugstraat werden geplunderd. Ik zag mensen met ventilatoren rennen over straat.” 

Arron ondergedoken

Heirath vertelt over de harde overgang van het relatief onschuldige Suriname naar een toestand waar jacht werd gemaakt op zogenaamd corrupte politici en plunderaars. “Van het proces dat Bomika (Bond van Militair Kader, …red.) voerde tegen de regering-Arron had ik wel wat meegekregen, maar ik had mij er niet in verdiept. Je koppelde dat geschil niet aan een coup. Ik dacht daar in de verste verte niet aan.”

“Er werd naar het enige radiostation SRS, de staatsomroep, geluisterd. Alle andere radiostations waren op last van de militairen gesloten. En ‘s avonds keek je naar de STVS waar militairen als Desi Bouterse, Badresein Sital en Chas Mijnals met wapens op de schoot namens de Nationale Militaire Raad (NMR) bekendmaakten dat zij de macht hadden overgenomen. Er was ook een avondklok ingesteld.”

“Overtreders van de avondklok werden hard aangepakt. Eenmaal opgepakt, liepen zij in formatie achtervolgd door het zwaar geschut van de YP naar het kampement waar ze werden vastgehouden en afgeranseld. ‘s Avonds pas drong het tot mij door dat de militairen daadwerkelijk de macht in het land hadden overgenomen. Politici als Rufus Nooitmeer en Otmar Rodgers waren al opgepakt en het was niet duidelijk wat er met hen ging gebeuren. Premier Arron was ondergedoken. Na enkele dagen werd hij alsnog opgepakt na bemiddeling van bisschop Aloysius Zichem.”

Wel vakbond, geen coup

Maar de coup zou voor Heirath pas de volgende dag een wreedaardig gezicht krijgen. De volgende ochtend ging hij naar Mario, een van zijn beste vrienden, die in de buurt van het kampement woonde. “Zijn moeder vertelde dat er voor het Rode Kruisgebouw aan de Rode Kruislaan een politiebusje stond. Het busje was doorzeefd met kogels. Toen ik die kogelgaten zag, realiseerde ik mij: ‘hè, dit is serieus’.” Op de televisie vertelde de NMR: “We hebben alles onder controle. Het zou nooit zover zijn gekomen als de regering ons niet had getart.” Voor Heirath was vanaf dat moment één ding heel helder: het was niet duidelijk wat de militairen met het land wilden.

“De militairen wilden een vakbond. De staatsmacht is ze overkomen”, vat hij de bruya samen. Op de vraag of hij net als vele Surinamers blij was dat de oude politiek met deze coup letterlijk was weggeschoten, antwoordt hij ontkennend. “Ik had geen euforisch gevoel dat er verandering in positieve zin zou komen. Ik ben geen voorstander van gewelddadige overnames. De situatie in het land was weliswaar beroerd, dus gaf ik de nieuwe machthebbers het voordeel van de twijfel. Ze wilden misstanden wegwerken. In eerste aanleg was het een coup die puur vanwege het militaire groepsbelang was gepleegd.” Dan trekt Heirath zijn eigen conclusie: “Ik denk dat als de regering hen hun vakbond had gegund er geen coup zou zijn geweest. Dat blijkt uit het feit dat pas achteraf de militairen hun politieke motieven zijn gaan invullen.” 

Links noch rechts

In het politieke vacuüm dat ontstond na de coup wierpen verschillende politici en politieke partijen als De Volkspartij (VP) en Palu zich op om de nieuwe politieke koers te bepalen. Voorzitter Ruben Lie Pauw Sam van de VP wilde blijkbaar niet onvoorwaardelijk samenwerken waardoor er een afsplitsing plaatsvond. De afgesplitste linksgeoriënteerde Revolutionaire Volkspartij (RVP) wilde wel de politiek-ideologische koers mede bepalen.

“Met Humphrey Keerveld van het Democratisch Volksfront (DVF) wilden de militairen, naar ik vernomen heb, in eerste aanleg praten maar zij vonden hem te kritisch. Ze zaten niet op een lijn”, herinnert Heirath zich. Een jaar later werd de journalist/politicus in Georgetown, Guyana, ontvoerd en vermoord door drie gemaskerde mannen. De mysterieuze moord is tot op heden niet opgehelderd.

“Wat voor mij verwarrend was, was dat de militairen zich afzetten tegen de linkse beweging met de jongens Naarendorp. Maar ze hebben zich ook verzet tegen de rechtse invloed waar Roy Horb van verdacht werd.” Het eerste jaar van de coup was er een constante ideologische strijd waar coupleider Bouterse aan het kortste eind trok. Onder anderen werden Sital, Mijnals, Frank Playfair, Michael Naarendorp (RVP) opgesloten met studentenacties tot gevolg. Zij eisten vrijlating van hun linkse leiders.

Heirath herinnert zich nog die massale protestactie waar de militairen als het ware zich tegen de muur gedrukt voelden. In het Suriname Stadion (tegenwoordig André Kamperveen Stadion) kwam de studentenmassa bijeen. “Bouterse had gevraagd wie de studentenleiders waren en of die hun actie nader wilden uitleggen. Een student eiste onmiddellijke invrijheidstelling van de opgepakte linkse broeders.” 

Decembermoorden

De grote deceptie in het revolutionaire proces kwam ook voor Heirath na de beruchte Decembermoorden. Hij was intussen geslaagd van de AMS en volgde net twee maanden college aan de Medische Faculteit. De Universiteit van Suriname (toen nog niet vernoemd naar Anton de Kom) werd gesloten. Het jaar daarop heeft het Militair Gezag verschillende keren de heropening uitgesteld. Maart werd augustus, augustus werd oktober, terwijl intussen de familie van Heirath al in mei 1983 alles in orde had gemaakt voor het vervolg van zijn studie in Nederland.

In oktober hakte hij met pijn in het hart de knoop door. “Ik zeg niet dat ik er spijt van heb, maar diep in mijn hart was ik liever gewoon in Suriname gebleven. Ik ben na acht jaar bewust teruggekeerd naar Suriname. Elke keer als ik er met vakantie was, had ik het gevoel: hè, hier moet ik zijn.” In Nederland veranderde hij van studierichting. Na enkele werkpauzes studeerde Heirath in 2000 af als econometrist. Nu is hij docent wiskunde op een vwo-school, eerder werkte hij voor de gemeente Rotterdam en een Zorgbureau.

Dubbel gevoel

Als hem na veertig jaar gevraagd wordt of hij er goed aan gedaan heeft naar Nederland te vertrekken, graaft hij diep in zijn emoties. “Het is een beetje dubbel. Ik ben goed opgevangen en had het niet slecht.” Het lot wil dat dezelfde coupplegers of wat ervan over is, nu de politieke macht hebben in Suriname. Voor hem is het een heel ingewikkelde situatie. “Ik denk dat het voor hen zelf niet geworden is wat zij ervan wilden maken en aan de andere kant ook wat wij burgers van hen verwacht hadden. Eenmaal in het politieke krachtenspel is het anders dan van de kantlijn als toeschouwer roepen. Je kan deze dag (25 februari 1980, …red.) niet ontkennen. Uiteindelijk is dat beslissend geweest voor de koers die wij nu varen. Het is helaas niet de koers die ik voor ogen had.”

Hij keurt ook niet alles af wat de militairen in de afgelopen veertig jaar hebben geprobeerd. “We hebben ons gericht op het eigene, de waardering voor de zelfproductie.” Daarentegen wijst hij toegenomen materialisme en grootschalige corruptie af. “Het feit dat mensen die zich in eerste aanleg tegen het kapitalisme keerden, nu zelf de kapitalist zijn, is een pijnlijke constatering. Bewoners van de Anton Dragtenweg moesten van de militairen toen hun deel inleveren. Maar nu wonen deze zogenaamde anti-kapitalisten zelf aan de Anton Dragtenweg.” 

Ontzag voor het intellect

Heirath mist veel van vroeger, waaronder het publieke ontzag voor intellectuelen. “Bij verschillende instituten werd op niveau gediscussieerd over de toekomst van Suriname. Dat is nu niet het geval. Ik schaam me voor discussies in DNA. Die zijn vaak inhoudloos en op de man. Ik mis goede inhoudelijke discussies met onder anderen Otmar Rodgers en Coen Ooft. Als voorzitter van bijvoorbeeld de Katholieke Onderwijzers Bond moest je een flinke bagage hebben. Nu is men daar niet in geïnteresseerd. De jeugd ziet alleen uit naar geld. Waar jij je vroeger spiegelde aan intellectuelen is de focus nu verlegd naar het materiële, het uiterlijke vertoon.”

Als hem erop wordt gewezen dat niet iedereen terugverlangt naar die ‘goede ouwe tijd’ is hij resoluut. Voor de revolutionaire garde staat namelijk de goede oude tijd gelijk aan herintrede van het kolonialisme dat verantwoordelijk wordt gehouden voor ontwrichting van de Surinaamse ontwikkeling. “Wanneer ik praat over vroeger, zie ik ook de tijd van Nederland als kolonisator. Maar, daar wil ik ook absoluut niet naar terug.”

Vooral de manier waarop Surinamers naar elkaar kijken, stoort hem. “Na veertig jaar hebben Surinamers in Suriname een vijandige houding tegenover de Surinamers in Nederland. Dat is een negatief beeld. Ik signaleer een beeld waarin niet inhoudelijk wordt gediscussieerd.” De typische uitspraak ‘Jullie in Nederland denken het altijd beter te weten’ hindert hem ontzettend.

“Je hebt als Surinamer vanuit Nederland misschien een wezenlijkere bijdrage geleverd dan degenen die onder het mom van nationalisme in het land zijn gebleven. Zou iemand die in Suriname gebleven is en zijn zakken heeft gevuld ten koste van de samenleving meer recht van spreken hebben? Ik dacht het niet.” Heirath heeft bijvoorbeeld bijgedragen aan ondersteuning van Stichting voor het Kind maar dat wordt niet meegenomen in de eerlijke beoordeling van de liefde voor zijn land.

http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2020/02/25/jerry-heirath-blikt-terug-de-staatsmacht-is-ze-overkomen/




Oud-minister Pronk over Suriname: 'We hebben fouten gemaakt'

25/02/2020 19:22

De Nederlandse oud-minister Jan Pronk.

De Nederlandse oud-minister Jan Pronk. Foto: AD.nl  

AMSTERDAM – Oud-minister Jan Pronk erkent voor het eerst dat Nederland fouten heeft gemaakt rond de onafhankelijkheid van Suriname. Pronk was destijds minister van Ontwikkelingssamenwerking in Nederland. Met name de oprichting en uitrol van het Surinaamse leger zijn verkeerd aangepakt, zegt Pronk ter gelegenheid van de coup die dinsdag veertig jaar geleden door zestien onderofficieren werd gepleegd.

Pronk zegt in het programma ‘Spraakmakers’: “De commandant (bevelhebber Y. Elstak, red.) is door het Nederlandse ministerie van Defensie Suriname door de strot geduwd. Dat was de verkeerde man op de verkeerde plek. Dat was dus ook een fout.” Elstak wordt in de uitzending omschreven als een ijdele man die in Nederland was uitgerangeerd, geen enkel carrièreperspectief had en in Suriname in conflict kwam met de onderofficieren en officieren in de aansturing van het leger. Dat escaleerde, waardoor er geen ordentelijke overgang van het leger mogelijk was. Die gang van zaken wordt gezien als een aanleiding voor de staatsgreep.

Pronk: “Commandant Elstak heeft vanaf het begin af aan een hele slechte verhouding gehad met de onderofficieren van het Surinaamse leger. Dus we hebben inderdaad fouten gemaakt daarbij. Dit was er een van.” De oud-bewindsman vindt dat Nederland misschien weer een rol zou moeten spelen bij de gigantische schulden van Suriname. “Wij blijven ten gevolge van ons koloniale en slavernijverleden, ten gevolge van de manier waarop wij die constructie hebben mogelijk gemaakt, verantwoordelijkheid houden.”

Geen failed state

Zodra er een regering in Suriname is die een beroep zou willen doen op Nederland dan moet je op een andere manier reageren dan de huidige minister van Buitenlandse Zaken Blok, aldus Pronk. Die heeft gezegd dat Suriname een failed state is waar we verder niks mee te maken hebben. Pronk: “Suriname is geen falende staat, totaal niet. En voor zover Suriname heeft gefaald is het een gevolg van dat Nederlandse koloniale verleden. Ik geloof dat de huidige minister van Buitenlandse Zaken zijn zaken niet kent.” nporadio1.nl

http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2020/02/25/oud-minister-pronk-over-suriname-we-hebben-fouten-gemaakt/




40 jaar politicus Desi Bouterse: Van gevierde volksheld tot massamoordenaar

25/02/2020 22:00

40 jaar politicus Desi Bouterse: Van gevierde volksheld tot massamoordenaar

Foto: dWT Archief  

Je ontkomt er niet aan. Wie over de politiek van Suriname praat en de rol van Desi ‘Baas’ Bouterse daarbij niet noemt, is niet bij de les. Hij heeft na zijn machtsgreep van februari 1980 de basis gelegd voor een aantal positieve ontwikkelingen, maar in het kielzog daarvan of misschien tegelijkertijd daarmee schiep hij een situatie die corruptie en verspilling schijnt te faciliteren wanneer hij aan de macht is. De volksheld van 1980 is ruim veertig jaar later een door de rechter verklaarde massamoordenaar.

Tekst: Ivan Cairo

Desiré Delano Bouterse (1945), de huidige president van Suriname, was van 1980 tot begin 1988 de politiek sterkste man in het land. In die periode had Bouterse vrijwel absolute macht nadat hij op 25 februari 1980 met vijftien andere onderofficieren van het Nationaal Leger aan de vooravond van de algemene verkiezingen die op 27 maart dat jaar zouden worden gehouden, een staatsgreep pleegde. Economisch ging het toen niet goed met Suriname en de arrogante regering-Arron had geen oor naar de noden van ontevreden militairen. Hij ging een gewapende confrontatie met de ontevreden militairen niet uit de weg. De politie werd afgestuurd op de volgens de regering “muitende” militairen en ze werden onder bedreiging van vuurwapens door de politie uit hun basis, de Memre Boekoe Kazerne, verjaagd. Een grotere vernedering voor de militairen was ondenkbaar.

Enkele weken later, in de nacht van 24 op 25 februari 1980, ondernam Bouterse samen met zijn ‘blood brother’ Roy Horb en veertien andere jonge ontevreden onderofficieren, een huzarenstukje door vrijwel met blote handen, de Memre Boekoe Kazerne en andere militaire objecten over te nemen en het hoofdbureau van politie aan de Waterkant in brand te schieten. Er vielen vier doden tijdens de staatsgreep. De coupplegers noemden hun machtsgreep een “revolutie”. De ‘bevrijders’ werden door grote delen van de samenleving als helden verwelkomd. Delen van de vakbeweging alsook oppositiepartijen stonden op de stoep bij de nieuwe machthebbers met raad en daad.

Enthousiasme

Een Nationale Militaire Raad (NMR) werd gevormd, geleid door Bouterse. In de begindagen van de revolutie was die de regering van het land. Al snel werden overal in het land allerlei volksgerichte projecten uitgevoerd die zouden moeten resulteren in welvaart voor de mofinawan, de allerarmsten in de samenleving van stad, district en binnenland. Straten werden gemaakt, waarbij de leiders van de revolutie ‘schouder aan schouder’, met burgers letterlijk de handen in de modder staken. Via de zogenoemde Krin Kondre-actie, geleid door Horb, werd het land opgeschoond. Overal werden vuilnistonnen, gemaakt van gehalveerde lege olievaten, neergezet. Die werden later vervangen door grote plastic importvuilnisbakken.

Er was sprake van een no-nonsensebeleid. De niet afgemaakte woningbouwprojecten zoals Flora-A, die door Arron waren begonnen en halverwege stagneerden, werden afgerond. Flora-B werd uit de grond gestampt. Geyersvlijt en talrijke andere in stad en district volgden of werden uitgebreid. Mensen die jarenlang in prasi-oso hadden gewoond kwamen eindelijk in aanmerking voor een degelijke woning. Overal werden jobs gecreëerd. Het Centrum Index werd ingesteld. Dit instituut moest richting helpen geven aan de agrarische en industriële ontwikkeling en export van Suriname. Nog nooit eerder exporteerde Suriname op consistente basis zoveel rijst als in die periode.

Kentering

De euforie heeft evenwel niet lang geduurd: twee jaar. Politieke en maatschappelijke groepen begonnen zich te roeren. De beloofde verkiezingen en de terugkeer naar de democratie bleven uit en corruptie en vriendjespolitiek waren niet zoals beloofd verdwenen. Die vierden juist hoogtij onder het militaire bewind. De militairen hadden de macht geproefd en waren kennelijk niet bereid deze zo snel uit handen te geven. Het bewind werd steeds meer autoritair, tegenspraak werd niet geduld. Wie kritiek had op het beleid werd onmiddellijk afgeserveerd als a-nationalist, tegenstander van ontwikkeling, vijand van de revolutie, landverrader en wat dies meer zij. De militaire tegencoups bleven niet uit, maar die werden neergeslagen. Verdachten werden berecht of door een krijgsraad te velde vervolgd, ter dood veroordeeld en direct gefusilleerd.

De maatschappelijke onrust nam in 1982 zienderogen toe en geleid door De Moederbond culmineerde deze naar een climax. Behalve de vakbeweging kwamen ook de studenten van de universiteit op straat. In het nauw gedreven greep legerbevelhebber Bouterse in de nacht van 7 op 8 december in. Hij liet zestien vakbondsleiders, militairen, ondernemers, journalisten, advocaten en docenten van de universiteit van hun bed lichten en naar zijn toenmalig hoofdkwartier in Fort Zeelandia overbrengen. Op 8 december werden vijftien van de mannen doodgeschoten en alleen toenmalig voorzitter van vakbondsfederatie C-47, Fred Derby, werd in leven gelaten. Geschokt door het bloedbad trad de regering-Neijhorst op 9 december af en het kabinet geleid door Palu-exponent Errol Alibux trad op 28 februari 1983 aan. Ofschoon er formeel een premier was die het kabinet van ministers leidde, was Bouterse als voorzitter van het zogenoemde Beleidscentrum, de facto de regeringsleider.

Economische problemen

Nadat Nederland als gevolg van de Decembermoorden alle ontwikkelingshulp stopte kwam de regering in grotere problemen. Met steun van de ministerraad schortte de toen pas aangetreden minister van Ontwikkelingssamenwerking, Eegje Schoo, eind 1982 met onmiddellijke ingang alle hulp aan Suriname op. Het Militair Gezag reageerde in een brief aan de Nederlandse regering furieus en beschuldigde Den Haag ervan de stopzetting van de ontwikkelingshulp te gebruiken als “pressiemiddel om de interne situatie naar Nederlandse denkbeelden te voegen”. De Surinaamse economie kelderde en er ontstond schaarste aan basislevensmiddelen. Het fenomeen van stijgende wisselkoersen, devaluatie en hyperinflatie stak de kop op. Vrijwel overal ontstonden lange rijen.

Om het volk onder de duim te houden, nam de dictatuur een steeds hardere vorm aan. De periode na de Decembermoorden werd gekenmerkt door hevige censuur en persbreidel: alleen het dagblad de Ware Tijd mocht verschijnen en alleen het radiostation SRS zond uit. Destijds was de STVS de enige televisiezender in het land; het station bleef dus in de lucht. Er werd een avondklok ingesteld, het recht op vergaderen werd zwaar beperkt en politieke activiteiten werden helemaal verboden. Uiteindelijk werd besloten het pad naar herdemocratisering in te zetten en werden de leiders van de KTPI, NPS en VHP betrokken. Het benoemde parlement maakte een nieuwe Grondwet en deze werd bij referendum door de bevolking aangenomen.

Oorlog

Intussen was het Jungle Commando van Ronnie Brunswijk, een ex-lijfwacht van Bouterse, in 1986 een gewapende strijd tegen het Nationaal Leger begonnen. Deze strijd eindigde in 1992 met een vredesakkoord. Inmiddels hadden officieel 87 militairen, zestig Jungle Commandoleden en ruim driehonderd burgers het leven gelaten. Dieptepunt in die periode was de Moiwanaslachting waarbij op 29 november 1986 een eenheid van het Nationaal Leger het marrondorpje Moiwana aanviel en daar 39 burgers, onder wie bejaarden, zwangere vrouwen en kinderen, doodschoot. Een strafrechtelijke vervolging naar deze massamoord heeft tot nu toe niet plaatsgevonden. Wel is de Staat Suriname door het Inter-Amerikaanse Hof voor de Rechten van de Mens veroordeeld vanwege deze grove mensenrechtenschending. De nabestaanden is smartengeld uitbetaald en namens de Staat heeft toenmalig president Ronald Venetiaan excuses aangeboden aan de nabestaanden en de Surinaamse samenleving.

Tegenslagen

Na de aanname van de Grondwet werden op 25 november 1987 verkiezingen gehouden, de eerste sinds de staatsgreep. De pas opgerichte NDP van Bouterse leed een verpletterende nederlaag en behaalde slechts drie van de 51 parlementszetels. Het Front voor Democratie en ontwikkeling, bestaande uit NPS, KTPI en VHP, kwam met 41 zetels binnen en Ramsewak Shankar (VHP) werd als president gekozen en Henck Arron (NPS) werd vicepresident. Op de achtergrond bleef Bouterse grote invloed uitoefenen. In de nacht van 24 op 25 december 1990 greep het leger weer in na een ruzie tussen bevelhebber Bouterse en president Shankar. Bouterse werd op Schiphol door de autoriteiten afgeschermd voor de media en geweerd daar zijn aanhangers toe te spreken.

De legerleider verweet Shankar die ook ter plekke was het onvoldoende voor hem te hebben opgenomen. Met een telefoontje naar Shankar werd de regering-Shankar/Arron toen afgezet. Een interim-regering, geleid door president Kraag en vicepresident Jules Wijdenbosch, kwam toen in het zadel. Op 24 mei 1991 won het Nieuw Front de verkiezingen en Ronald Venetiaan werd voor de eerste keer als president gekozen. De NDP groeide en won twaalf zetels in het parlement. In 1993 bereikte de relatie tussen leger en regering een dieptepunt en werd de legerleiding met Bouterse als bevelhebber ontslagen. Arthy Gorré kreeg het roer in handen met de opdracht het leger te reorganiseren en te democratiseren.

Echter, de tegenslagen voor Bouterse hielden niet op. In 1994 begon de Nederlandse justitie een gerechtelijk vooronderzoek naar zijn vermeende betrokkenheid bij grootschalige cocaïnesmokkel van Suriname naar Nederland en witwassen. Bij de verkiezingen van mei 1996 won het Nieuw Front opnieuw de meeste zetels, maar door het overlopen van de KTPI en een deel van de VHP kon de NDP van Bouterse toch de regering vormen. Hij schoof Wijdenbosch naar voren als president en trok op de achtergrond aan de touwtjes. Wijdenbosch benoemde Bouterse tot adviseur van Staat. In 1997 kreeg Bouterse de zoveelste tegenslag te verwerken. Nederland vaardigde een internationaal opsporingsbevel tegen hem uit bij Interpol. Diplomatie en politiek topoverleg met Den Haag hielpen niet het opsporingsbevel te doen opheffen en de internationale bewegingsvrijheid van Bouterse werd in feite tot nul gereduceerd.

Door verschil van inzichten ontsloeg Wijdenbosch begin april 1999 Bouterse als adviseur van Staat. De zoveelste tegenslag, maar Bouterse liet die gelaten over zich heen komen. Hij noemde het ontslag “terecht”, omdat hij kritiek had geleverd op het beleid van zijn vertrouweling. “De president heeft het recht mij te ontslaan wanneer ik kritiek heb op zijn beleid. En ik heb kritiek. Ik wil geen deel zijn van dit beleid”, zei Bouterse tijdens een massameeting van de NDP. In de regeerperiode-Wijdenbosch/Radhakishun met Bouterse als dirigent op de achtergrond werden twee bruggen gebouwd over de Suriname- en Coppenamerivier en het landelijke asfalteringsproject door het Chinese Dalian werd ingezet. Later zou blijken dat de bruggen vanwege corruptie te veel hebben gekost. Bruggenbouwer Ballast-Nedam heeft smeergelden betaald om het contract te krijgen en werd jaren later in Nederland veroordeeld tot het betalen van een boete.

Drugs

In 1999 werd Bouterse wegens zijn vermeende aandeel in een mislukt drugstransport van 474 kilo cocaïne, de zogenaamde Stellendam-zaak, veroordeeld tot een gevangenisstraf van zestien jaar. In hoger beroep werd dat verlaagd naar elf jaar. Voor zijn betrokkenheid bij andere drugstransporten of deelname aan een misdaadorganisatie vond de rechterbank onvoldoende of geen bewijs; hij werd op die punten van de aanklacht vrijgesproken. Jaren later zou blijken dat kroongetuige Patrick van Loon door de Nederlandse justitie was omgekocht om in de Stellendam-zaak leugenachtige verklaringen tegen Bouterse af te leggen. In een uitgebreid onderzoek hebben journalisten blootgelegd hoe deze manipulatie heeft plaatsgevonden. Bouterse ging bij de Hoge Raad in cassatie tegen het vonnis.

Decemberzaak

Toen in 2000 verjaring van de vervolging van de Decembermoorden dreigde, dienden nabestaanden van de vijftien vermoorde mannen een verzoekschrift in bij het Hof van Justitie om dat te stuiten. Het verzoek werd gehonoreerd en het Openbaar Ministerie kreeg het bevel om een strafrechtelijk onderzoek in te stellen tegen de betrokkenen. Nadat het gerechtelijke vooronderzoek was afgerond stonden er 25 verdachten op de lijst, met Desi Bouterse als hoofdverdachte. Met hem werden ook enkele coupplegers van februari 1980 verdacht van de slachtpartij. In november 2007 begonnen te Boxel in een speciaal daarvoor ingericht gerechtsgebouw de strafzittingen door de Krijgsraad die bestaat uit een militaire en burgerkamer.

Het proces kende talrijke onderbrekingen en uiteindelijk deed auditeur militair Roy Elgin een strafeis van twintig jaar tegen Bouterse en enkele andere verdachten. Voor enkelen werd vrijspraak gevorderd. Op 29 november 2019 deed de Krijgsraad uitspraak in deze spraakmakende en slepende strafzaak. Bouterse werd wegens medeplegen van moord op de vijftien tegenstanders van zijn bewind in december 1982 bij verstek veroordeeld tot twintig jaar gevangenisstraf. Op dat moment bevond Bouterse, die intussen vanaf 2010 president is, zich op staatsbezoek in China. Tegen het vonnis heeft hij verzet aangetekend.

Nieuwe verworvenheden

De NDP won de verkiezingen van mei 2010 en in september werd Bouterse geïnstalleerd als president. Hij beloofde een kruistocht te houden tegen corruptie en een sterk sociaal gerichte ontwikkelingsprogramma te zullen uitvoeren. Grootschalige asfalteringsprojecten werden geïnitieerd of verlengd en uitgebreid. Ook werd een ambitieus huisvestingsbeleid uitgezet, waarbij enkele honderden volkswoningen zijn gebouwd, maar ook kwamen er projecten voor middenstanders die via gunstige voorwaarden in aanmerking konden komen voor een hypotheek. Er werd een sociaal zekerheidsstelsel geïntroduceerd waarbij de minderdraagkrachtigen in aanmerking kwamen voor een door de overheid gesubsidieerde ziektekostenverzekering die momenteel in haar voegen kraakt, de ouderdomsuitkering werd verhoogd en de kinderbijslag aanzienlijk opgetrokken.

Ook werd een minimumloon bij wet ingesteld en er kwamen talrijke andere wetten voor de verdere ordening van de sociaal-maatschappelijke, bestuurlijke en financiële sector. Wanneer Bouterse op 25 februari herdenkt dat hij veertig jaar geleden een succesvolle staatsgreep pleegde, wordt zijn regering geplaagd door een enorm schandaal bij de Centrale Bank, een Surinaamse munt die steeds verder in waarde afneemt, stijgende prijzen van goederen en diensten en toenemende onrust in de samenleving. Op 25 mei doet hij opnieuw een gooi naar het presidentiële pluchehttp://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2020/02/25/40-jaar-politicus-desi-bouterse-van-gevierde-volksheld-tot-massamoordenaar/




CHAS MIJNALS: ‘DE REVOLUTIE IS IN DE KIEM GESMOORD’

25/02/2020 00:00

 

Het is vandaag veertig jaar geleden dat Suriname werd opgeschrikt door een groep militairen die een revolutie teweeg wilde brengen. De ex-militair Chas Mijnals heeft daaraan zijn bijdrage geleverd. Veertig jaar later doet terugblikken pijn. ‘Omdat we mogelijkheden zat hebben gekregen om werkelijk die verandering door te voeren die ons vandaag heel ver zou hebben gebracht.’

Tekst: Philomena Bijlhout – Beeld: Jason Leysner

In een rustige zijstraat aan een drukke verbindingsweg, niet ver van het centrum van Paramaribo, woont Chas Mijnals. Ooit hoorde hij bij de groep militairen die de staatsgreep in ons land op 25 februari 1980 voorbereidde. Dit jaar is dat veertig jaar geleden. Hoe vindt Mijnals dat Suriname er nu voor staat? Een gesprek met de ex-militair, jurist, dichter, atheïst, liefhebber van beeldende kunst en nog steeds linksgeoriënteerde Mijnals.

“Ik ben een zeer progressieve man”, reageert hij lachend. “Als dat links heet dan heet dat links. Als het communisme heet dan is het communist en als het democratie heet ben ik democraat. Als je mij maar niet rechts noemt.” Hij lacht uitdagend met pretogen. Het ontvangst is hartelijk en tegelijkertijd open en uitnodigend.

De tuin waar wij doorheen lopen op weg naar zijn werkkamer heeft dezelfde uitstraling. Moderne terracotta kleuren, veel lichtgrijze ronde keien in grote bakken, waarin oude olijfbomen en de kaneelappelboom hun takken sierlijk tot op de grond laten hangen. Een oase van rust met veel vogels. Het gesprek begint in zijn werkkamer.

Niet zover

“De greep naar de macht was succesvol omdat er geen tegenstand was. Niet omdat het zo goed georganiseerd was. We moeten relativeren als we praten over de machtsovername en die typeren als een revolutie. Het belangrijkste gedeelte bij de greep was het politieke gedeelte en dat is nooit aangeraakt.” Volgens Mijnals heeft het militaire gedeelte alle aandacht gekregen. Daarom is het zo kwakkelend geweest na de machtsovername en zijn ideeën die er waren en van tevoren besproken waren ook nooit tot wasdom gekomen.

“De vertaling die later aan de machtsgreep is gegeven, is dat wij uit een arbeidersklasse kwamen. Maar ik had die motivatie ook vanuit mijn politieke achtergrond en de ideologische vorming die ik in Nederland had gekregen bij de Stichting Wanatti waar ik werkte. Mijn militaire collega’s waren in 1980 niet zo ver en dachten dat ik de machtsovername vertraagde omdat ik bang was geworden. Maar de vertraging was ‘we zijn politiek nog niet zover’. En daarom hebben ze mij buitengesloten op 25 februari. Dat is ook de reden waarom het nu, 40 jaar later, nog steeds zo moeilijk gaat met de ontwikkeling van Suriname. Wij waren nog niet zo ver.” 

Armoede toen en nu

De maatschappelijke gevoeligheid van Mijnals is te herleiden naar zijn jeugd. Hij is open over het feit dat toen hij klein was er vaker geen eten was. Soms ging hij met twee pollakbeschuiten naar school. In de wijken Beekhuizen Pontbuiten en Leiding 19, waar hij opgroeide tussen Hindostanen, Javanen, mensen uit het binnenland en stadscreolen, was er veel armoede om hem heen. “Een grote massa die allemaal aan elkaar gehecht was maar allemaal ook even arm was. In mijn armoede heb ik de prikkel gehad hier iets aan te willen veranderen”, zo herinnert hij zich zijn jeugd.

De armoede in Suriname, de ellende op dit moment, ik weet niet of het ooit erger is geweest

De onderlinge sociale band die er toen was tussen deze arme mensen ervaart Mijnals niet meer in het Suriname van nu. Volgens hem omdat de samenleving is verhard. Er is nog steeds heel veel armoede en dat heeft alles te maken met de wijze waarop het land wordt geregeerd. Boos en verontwaardigd gaat hij door: “De armoede in Suriname, de ellende op dit moment, ik weet niet of het ooit erger is geweest. De politiek is verantwoordelijk voor de spreiding van de economische voordelen in iedere samenleving. Als wij met deze kleine samenleving, waar er zo weinig mensen zijn en zoveel rijkdom aanwezig is, de verdeelsleutel goed hanteren dan zou de spreiding van de welvaart nu beter moeten zijn. Er zouden in ieder geval minder arme mensen moeten zijn.”

Ter illustratie vertelt hij over schrijnende gevallen op Flora waar twee- en eenoudergezinnen sinds lange tijd financieel ondersteund moeten worden, omdat zij niet kunnen zorgen voor eten, schoeisel, de maandelijkse water- en lichtrekening en het allerbelangrijkste, onderwijs voor de kinderen. Mijnals heeft in zijn leven ervaren dat, een tot op heden onbekend gebleven persoon in Nederland, zijn maandelijkse schoolkosten betaalde vanaf de mavo en middelbare school tot het atheneum en het begin van zijn academische opleiding. Hij is daar eeuwig dankbaar voor.

Ontwikkelingsvisie

Nu, terugdenkend aan die moeilijke en arme jeugd stelt hij hardop de retorische vraag: ‘Hoe ontwikkel je Suriname?’ en zegt: “Armoedebestrijding is niet een sleutel omdraaien. Onderwijs en gezondheidszorg gaan daarbij hand in hand. Zonder een gezond volk kun je geen enkele ontwikkeling op de juiste wijze tot stand brengen. Wij hebben goud, maar als er geen onderwijs is dat het kader opleidt dat nodig is om die tak werkelijk te bemensen en de ervaring die wordt opgedaan om dat hier te behouden, hoe zullen wij dan tot ontwikkeling komen? Het instituut voor de organisatie van de goudsector is alleen op papier een instituut”, roept hij verontwaardigd.

Mijnals vindt dat een brede ontwikkeling alleen ontstaat wanneer het onderwijs kader aanlevert voor bedrijven op alle niveaus. Zowel lager, midden als hoger kader. Deze visie geldt voor alle sectoren: de mijnbouw, de agrarische sector enzovoorts. “Want”, zo zegt hij, “als wij met de mond belijden de groenteschuur te willen zijn van het Caribisch Gebied dan moeten we dat ook ter hand nemen. Maar we laten het liggen omdat het niet goed wordt aangepakt. Stel prioriteiten vast, koppel daar een periode tussen de vijf en vijftien jaar aan en de investeringen in die sector worden groter. Neem Cuba als voorbeeld waar er een ander politiek systeem is.”

Daar zijn altijd sectoren die eruit worden gehaald waardoor er veel energie in die sector wordt gestopt met veel investeringen. Dit heeft tegelijkertijd een multipliereffect voor de totale samenleving, legt Mijnals uit. Belangrijk vindt hij ook dat de politiek akkoord gaat en wetgeving voorkomt dat de eenmaal op gang gekomen ontwikkeling wordt teruggedraaid door een andere samenstelling van de regering.

De Surinaamse droom

In 2000 stapte Chas Mijnals uit de NDP, volgens het toenmalig persbericht omdat hij zich niet meer kon verenigen met de manier waarop de partij werd geleid en de vervuiling van het leiderschap zijn intrede had gedaan. Samen met een groep jongeren richtte hij een stichting op en ze hebben een programma geschreven: ‘De Surinaamse droom’. Hierin wordt onder meer antwoord gegeven op de vraag waar Suriname moet zijn als welvarende republiek als het vijftig jaar onafhankelijk is.

Het antwoord is dat het land dan een aantal gebieden heeft ontwikkeld. Niet alleen met de Surinamers in Suriname maar samen met de Surinamers in diaspora omdat zij een belangrijke rol hebben. “Er zijn Surinamers op hoge en belangrijke posities in de wereld. We maken geen gebruik van repatriëring van onze landgenoten en wat ze aan bagage met zich meedragen om te helpen Suriname verder te ontwikkelen. Terwijl India en China met elk meer dan een miljard inwoners wel het belang inzien van de diaspora. De Surinamers buiten en de Surinamers hier zouden hand in hand samen moeten gaan in iedere ontwikkelingsfase van ons land.”

Transformatie Bouterse

Maar hoe verklaart Mijnals nu de transformatie van de militair Bouterse naar de politieke leider die hij nu is terwijl hij op 25 februari 1980 nog niet zover was? “Op zijn weg door de politieke ontwikkelingen heen van de afgelopen veertig jaar had hij een regime van politieke vrienden en kameraden met een behoorlijk politiek en academisch niveau moeten hebben, die hem wetenschappelijk ondersteunden en begeleidden.

In het begin was het er”, zegt Mijnals fel concluderend. “Maar wanneer je macht overneemt en je krijgt politieke macht, trek je allerlei figuren naar je toe: gelukzoekers, opportunisten en trawanten. Niet alleen mensen die het beste met je voor hebben. Afhankelijk van wie je bent, ga je je omringen met mensen die of tot de allerbesten behoren of met anderen die middelmatig zijn en daar beneden. Dat is bepalend voor de ontwikkeling die erna komt. Keuzen maken reflecteert wie je bent.”

Hij vindt dat je een land leidt met de allerbesten en niet met middelmatigen. “Wanneer je de eerste groep niet om je heen hebt moet je dealen met kwalitatief minderen. Personen met individuele aspiraties en die niet de ontwikkeling van het hele land willen. De politieke ontwikkeling die je dan teweegbrengt is een weerslag van die realiteit.”

Emoties en veertig jaar staatsgreep

Hij articuleert vervolgens nog duidelijker en legt met kracht de nadruk op het woord ik. “Het doet mij pijn. Wat ik teweeg had willen brengen is niet gerealiseerd. Die maatschappelijke veranderingen en tegelijkertijd de economische ontwikkeling die daarmee gepaard zou moeten gaan zijn uitgebleven. Wanneer men zegt revolutie, begrijpt men wel wat revolutie is voordat men dat woord gebruikt?”

“Het is Chin A Sen geweest die gezegd heeft ‘jij noemt het een ingreep, ik noem het een revolutie!” Op zachtere toon voegt hij nu toe dat daarna iedereen begon te praten over revolutie terwijl revolutie in politieke zin betekent de overgang van de staatsmacht van de ene klasse naar de andere. Het economische aspect is de transformatie van de bezitsverhoudingen. “Dat is allemaal niet gebeurd”, zegt hij met verontwaardigde blik.

Veertig jaar na dato

“Ik wil dat iedereen, mensen hoog of laag geschoold, zich terug kunnen vinden in de economische en politieke verhoudingen in Suriname. Iedereen moet kunnen zeggen: ik werk, ik verdien, mijn kinderen hebben goede scholing en ik kan te allen tijde naar de dokter. Ik leef gezond, groente is voorradig en alles is er. Er zijn eerlijke voorzieningen. Niemand hoeft pakketten te bedelen in binnen- en buitenland. Iedereen moet alles kunnen doen om normaal te leven. Wanneer mensen niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen dan moet het land voor ze kunnen zorgen, zodat zij zich happy voelen. Men moet naar ze omkijken zonder dat ze zich gediscrimineerd voelen. Daarvoor heb je een land nodig met de juiste leiders en instituten”, somt hij achter elkaar op.

25 februari

Wat voelt Chas Mijnals op 25 februari als hij ‘s morgens wakker wordt. De man die tijdens het hele gesprek achter elkaar feitelijkheden opsomt en zijn visie deelt, neemt nu een pauze. Het blijft even stil. “Pijn. Ik voel pijn. Dat we mogelijkheden zat (met klem uitgesproken) hebben gekregen om werkelijk die verandering door te voeren die ons vandaag heel ver zou hebben gebracht. En het is helaas in de kiem gesmoord. Veertig jaar geleden is het in de kiem gesmoord. Het is nog steeds in de kiem gesmoord. Veertig jaar geleden begonnen en het is nooit tot bloei gekomen. Die transformatie die door brede lagen in de samenleving omhelsd en ondersteund werd, daar wisten we niet mee om te gaan. En keer op keer hebben we blunders gemaakt en niet geleerd uit die blunders.”

Hij is nu bezig een boek af te ronden over de ontwikkeling vanaf 1976, met een reflectie naar zijn jongere jaren, zodat het vertrekpunt van zijn politieke ideologische motivatie ook begrepen wordt. Wij nemen afscheid maar niet alvorens eerst de citroengrote olijven te bewonderen aan de laaghangende takken in zijn rustieke tuin.

http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2020/02/25/chas-mijnals-de-revolutie-is-in-de-kiem-gesmoord/

Henk Herrenberg is trots op de revolutie

25/02/2020 06:00

 

De staatsgreep van 25 februari 1980, oftewel revo, is voor een groep een zwarte bladzijde in de Surinaamse geschiedenis. Echter, voor een andere is dit het beste wat kon gebeuren voor de ontwikkeling van het land. Henk Herrenberg behoort tot die laatste groep. ‘Ze hebben goed gemanoeuvreerd en they have done a good job. Daarom zijn we nu zover. We mogen tevreden zijn.’

Tekst: Jason Pinas – Beeld: Stefano Tull

Al bij de eerste keer vragen zegt Henk Herrenberg zijn medewerking toe voor het interview over zijn zienswijze op de revolutie. Een voorwaarde is wel dat het op een rustige plaats gebeurt. Hij kiest daarom voor Berg en Dal, de plantage van zijn voorouders. Onder een grote boom langs de Surinamerivier voelt de belezen tachtigplusser zich op zijn gemak.

Uitgebreid gaat hij in het voorgesprek in op verschillende onderwerpen, omdat hij vindt dat de jeugd veel te weinig weet over belangrijke zaken die zich hebben voorgedaan in de geschiedenis van Suriname. Met name het proces van de revolutie moet met jongeren in historisch perspectief bestudeerd worden.

Ook het streven om plantage Berg en Dal weer in de boezem van de familie te krijgen ontbreekt daarbij niet. Dat is een strijd die hij, zo belooft Herrenberg, tot het bittere eind zal voeren. Opmerkelijk is dat hij zich ondanks zijn hoge leeftijd alles herinnert alsof het gisteren is gebeurd. “Ik wil alles daarom nu vertellen want ik ben nog bij. Mi futu e moeilijk mi pkinso, maar mijn verstand werkt nog heel goed”, zegt hij lachend.

De groep van zestien militairen, onder wie revolutieleider Desi Bouterse, bestaat in de ogen van de mensen die de revo een warm hart toedragen, uit grote helden. Herrenberg is ex-directeur van het kabinet van bevelhebber Bouterse, ex-minister van Buitenlandse Zaken, senior adviseur en boezemvriend van de ex-legerleider en huidige president en heeft vanaf toen de revo-beweging ondersteund. Omdat hij daarvoor zelf ook een coup wilde plegen, verdient de revo-beweging bij hem ondanks alle minpunten toch een schouderklopje. “Ze hebben goed gemanoeuvreerd en they have done a good job. Daarom zijn we nu zover. We mogen tevreden zijn”, zegt hij nu veertig jaar na de staatsgreep. 

Geen vriendje

Zonder veel moeite gaat de ervaren politicus terug naar zijn jeugdjaren. Herrenberg is geboren op 8 oktober 1938 op het erf van de Grote Stadskerk in Paramaribo. Omdat zijn vader als onderwijzer en zendeling vaak in het binnenland was, moest hij al op heel jonge leeftijd samen met zijn zus en andere jongeren in een internaat.

“Op de hoek van de Dominee- en Steenbakkerijstraat waar nu een parkeerterrein is, was een internaat speciaal voor kinderen van de evangelisten. Daar heb ik mijn jeugd doorgebracht”, vertelt Herrenberg. Daarvoor woonde hij bij een tante aan de Hoogestraat. Als jongeling had hij altijd interesse voor geschiedenis en talen. Ook zijn leiderschapskwaliteiten kwamen al vanaf de schoolbanken tot uiting. Herrenberg: “Ik mocht altijd het voortouw nemen om zaken te organiseren. Ik heb nooit gevochten, maar ik was geen vriendje.”

Hoewel hij niet veel tijd heeft doorgebracht met zijn ouders, is hij wel ingenomen met en dankbaar voor zijn opvoeding en vorming. Hij ziet daarom heel graag dat jongeren in een positieve omgeving opgroeien en dat hen vanaf kleins af een goede maatschappijvisie wordt bijgebracht. “Het is heel belangrijk, want na ini san yu kweki yu sa sori later“, onderstreept de veelzijdige man. 

Vrij zijn

Herrenberg herinnert zich naast de leuke jeugdjaren ook zaken die hem een beetje dwarszaten. Met name de kijk op Suriname was voor de onafhankelijkheid niet positief. Ook mensen die hier woonden zagen volgens hem het voormalig moederland Nederland als paradijs. “In die tijd ging bijna iedereen naar Holland. Dat werd ons ook geleerd: yu musu go na P’tata fu tron wan sani. “Herrenberg daarentegen had altijd de behoefte om in een vrij en onafhankelijk Suriname te wonen.

Hij kwam mede daardoor op het idee om ook naar Nederland te vertrekken en daar in het leger te gaan dienen. Wanneer hij genoeg kennis en ervaring had opgedaan zou hij terugkomen om een coup te plegen. Dit voorstel deelde hij met zijn jeugdvriend Wadi. Die vond het een goed plan en het tweetal vertrok niet lang daarna naar Europa. Beide mannen gingen zoals afgesproken in het leger, maar Wadi is niet lang militair gebleven waardoor het plan om een staatsgreep te plegen niet is doorgegaan. Herrenberg bleef nog een paar jaar studeren in Europa. 

Che Guevara

Samen met andere Surinaamse studenten is hij doorgegaan met draagvlak zoeken voor de onafhankelijkheidsideologie van Suriname. De groep heeft vanuit Amsterdam ook een duidelijk standpunt ingenomen in de tijd toen revolutionaire vrijheidsbewegingen in diverse landen actief waren. Als voorbeeld noemt hij de openlijke steun van jonge Surinamers aan Algerije in zijn verzet tegen Frankrijk. Toen die strijd voorbij was, kreeg een aantal Surinaamse studenten uit dankbaarheid een studiebeurs aangeboden. Herrenberg greep die kans aan en ging voor drie jaar journalistiek en daarna politiek en economische wetenschappen studeren in Algerije.

Echter, hij maakte de studie niet af omdat Che Guevara tijdens een bezoek aan Europa alle Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse studenten adviseerde terug te gaan naar hun land en de strijd tegen onderdrukking te starten. “Hij moedigde ons aan om te stoppen met de studie, omdat als we die hadden afgerond we mogelijk deel zouden worden van de kapitalistische elite. Che Guevara adviseerde ons daarom terug te gaan naar ons land en daar te vechten voor vrijheid.” Deze oproep heeft Herrenberg sterk beïnvloed en in 1966 keerde hij terug naar Suriname. 

Politieke carrière

Niet lang na zijn aankomst ging hij actief in de politiek en werd hij vanwege zijn kwaliteiten en visie voor ontwikkeling opgenomen in het bestuur van de Partij Nationalistische Republiek (PNR). Samen met Eddy Bruma en anderen heeft hij uit ontevredenheid met de politieke situatie in het land grote protestdemonstraties georganiseerd in Paramaribo. “Ik had de leiding van de acties en ik ben zelfs het ziekenhuis in geslagen door de politie die ons probeerde te stoppen. Maar ik was een rebel dus ik vluchtte uit het ziekenhuis. En dezelfde dag unu teki strati baka.”

In 1969 verliet Herrenberg de PNR om met ondersteuning van vrienden de Surinaamse Socialistische Unie en daarna de Surinaamse Socialistische Partij op te richten. “Dat was de eerste keer in onze geschiedenis dat er een socialistische partij was opgericht.” In 1977 vormde hij samen met de VHP van Jagernath Lachmon en Pendawalima onder leiding van Paul Somohardjo een combinatie genaamd de Surinaamse Verenigde Democratische Partijen.

“We zijn met die naam de verkiezingen ingegaan en ik werd gekozen tot lid van het parlement. Ik weet nog dat ik in die periode een lange toespraak van zeker elf tot twaalf uur heb gehouden in het parlement. Het was volgens mij de Begrotingsbehandeling”, vertelt de oude politicus lachend.

Na de staatsgreep van 1980 liet hij zijn partij opgaan in de organisatie van de militairen. “Ik ben vanaf toen gebleven bij de militairen. Ik werd eerst directeur van het kabinet van de bevelhebber, daarna minister van Buitenlandse Zaken in 1986 en later senior adviseur van de president.” 

Leger

De band tussen Herrenberg en Bouterse begon in 1979. De militairen waren toen zeer ontevreden. Als uiting daarvan liepen zij ongewapend vanuit hun kamp om te komen protesteren bij het toenmalige parlement aan de Henk Arronstraat. “Ik ben met de groep komen praten en ze vertelde me haar wensen en grieven. Ik ging terug en ik vroeg aan parlementsvoorzitter Emile Wijntuin of er een debat kon komen over de problemen in het leger.”

Dit voorstel werd toen besproken met premier Henck Arron, maar die vond het niet nodig om daarover te praten. “Als toen het debat was gekomen, had je misschien nooit een coup gehad”, klinkt het serieus. Volgens de politicus heeft Arron het overleg geweigerd omdat hij veel geloof had in politiecommissaris Jimmy Walker en bevelhebber Yngwe  Elstak. Herrenberg: “Arron had niet begrepen dat militairen getraind zijn om te schieten. Dus als ze reden hebben zullen ze schieten om hun doel te bereiken.” 

25 februari

Hij is een winnaar, houdt niet van verliezen en a tya dek’ati

Een klopjacht die rond die periode was geopend op de militairen gooide volgens Herrenberg meer olie op het vuur. Die was bedoeld om de protesterende militairen een kopje kleiner te krijgen. Laurens Neede, Ramon Abrahams en Badrisein Sital werden daarbij ingesloten en de rechter zou op 26 februari een vonnis uitspreken tegen dit drietal. Echter, om de uitspraak tegen hun kameraden te voorkomen hebben de zestien militairen een dag eerder de coup gepleegd.

“Die datum van 25 februari is niet willekeurig gekozen. Het was een goed geplande actie en ik wist dat dit zou gebeuren.” Voor velen een dieptepunt, terwijl het voor Herrenberg en anderen een wens, die uiteindelijk toch in vervulling is gegaan, was. De politicus stelt dat de staatsgreep een samenloop van omstandigheden was. Volgens hem was het aanvankelijk niet de bedoeling van de militairen om het land over te nemen. “Het was meer een protest tegen de legerleiding die hun problemen niet wilde aanhoren en hun eisen niet wilde inwilligen.”

Echter, het liep totaal anders af toen de militairen door de politie uit hun eigen kamp werden gezet. “Dat moesten ze niet doen, want je vernedert die mannen. En actie lokt reactie uit. Uiteindelijk hebben de militairen het hoofdbureau van politie beschoten.” Toen de staatsmacht eenmaal in hun handen was, heeft het leger dingen gedaan om hun macht veilig te stellen. “Maar het was geen draaiboek van a tot z.”

Volgens de oud-politicus heeft de toenmalige legerleiding vooral in het begin veel ondersteuning gehad van een aantal intelligente personen, onder wie André Haakmat. “Het was vallen en opstaan, er zijn fouten gemaakt en gecorrigeerd, maar ze hebben het goed gedaan.” Herrenberg stelt dat de revo zeer belangrijk is geweest voor de dekolonisatie van het Surinaamse volk omdat Bouterse zich niet heeft laten gebruiken door Nederland.

Een minpunt is dat ondanks de vele waarschuwingen om alert te blijven en te waken voor splitsing onder de militairen dat wel heeft kunnen plaatsvinden. Herrenberg is daarom zeer blij en lovend over Bouterse omdat die altijd stand heeft kunnen houden tegen de ‘vijand’. “Hij is een intelligente persoon en een echte leider. Door zijn tactvol optreden zijn er geen excessen gebeurd. Hij is een winnaar, houdt niet van verliezen en a tya dek’ati.”

Herrenberg wijst ook op de charismatische houding van de revolutieleider. Dit zijn zaken die volgens hem hebben gemaakt dat Bouterse ondanks de vele scenario’s van onder meer Nederland steeds populairder is geworden in de afgelopen periode. De basis daarvan ligt ook in het feit dat hij de ideologie van de revo nooit heeft losgelaten. “Bouterse is een vrijheidsstrijder, daarom ga ik hem blijven ondersteunen”

http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2020/02/25/henk-herrenberg-is-trots-op-de-revolutie/

President: “Regering-Bouterse heeft meer gedaan dan alle voorgaande regeringen”

Een enorme mensenmassa op de massameeting van de NDP bij het oude Veerplein. Foto: NDP

President Desi Bouterse heeft tijdens een drukbezochte NDP-massameeting op het oude Veerplein gisteravond aangegeven dat zijn regering meer heeft gedaan dan alle voorgaande regeringen in Suriname. Hij stelde dat er tussen 2015 en heden onder zijn regering al meer dan 500 projecten zijn gerealiseerd.

Bouterse kondigde enkele projecten aan zoals de nieuwe Highway naar Zanderij, die op 7 maart wordt opgeleverd en het startsein van het baggeren van de Surinamerivier. Ook de onzekerheid voor de arbeiders van het bacovenbedrijf FAI NV, zal binnenkort tot het verleden gaan behoren, hield de president en NDP-voorzitter zijn gehoor voor.

Luchtfoto van de NDP-massameeting bij het oude Veerplein. Foto: NDP

Vicepresident Ashwin Adhin overhandigde een dik boekwerk met daarin projecten die tussen 2015 en heden zijn uitgevoerd. Hij stelde dat er met de daden van de president een legacy is. Adhin legde uit dat er jarenlang gewerkt is aan dit boekwerk en dat er een team klaarstaat om nog een soortgelijk boekwerk te produceren.

Over de opkomst op de massameeting twijfelde Bouterse niet. Hij zei dat de tegenstanders na dit te hebben gezien, nu wel moeten beven. Dit is een teken dat het volk nog steeds achter hem staat. Bouterse liet weten dat hij geen tijd heeft voor fake nieuwsberichten die de oppositie telkens zit te verspreiden om paniek te zaaien in het land.

NDP-ondervoorzitter André Misiekaba zei dat de massa een signaal heeft gegeven aan de regering, dat zij harder voor hen moet gaan werken. Ondanks de moeilijke tijden heeft het volk de volle ondersteuning gegeven aan de NDP. “We gaan niet rusten totdat we de mensen hun gronden hebben gegeven en de huizen gebouwd zijn.”

Misiekaba presenteerde Gilton Amoksie, Jerrel Harderwijk, Giora Ajawna, Winston Agena en Eugene Main als de nieuwe ondersteuners van de paarse beweging. Hij zei dat het om jonge dynamische jongeren gaat die furore maken in de samenleving.

De NDP-topper bestempelde het getal 40 met de start van een nieuw seizoen met voorspoed voor Suriname. Misiekaba merkte op dat hij de volle overtuiging heeft, dat er vanaf nu een andere wind zal gaan waaien in Suriname.

https://www.srherald.com/suriname/2020/02/25/president-regering-bouterse-heeft-meer-gedaan-dan-alle-voorgaande-regeringen/

Drone-beeld van de opkomst (Beeld: NII)

https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/57218

 

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, menigte en basketbalveld

 
WAS DIT DE MASSA??????? ONDANKS BUSSEN …..ETEN……GELD EN CHANTAGE!!!
NDP LAS ING KEBA…..
A TIGRI FADON A SRIBI….
 
Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en menigte
 
Ruben Ravenberg Dit is de landelijke achterban van de NDP min de gedwongenen. Mijn drie kiesgerechte zonen waren ook daar voor hun avond kiek. Dus loop niet te hard van stapel. Er zijn zelfs personen helemaal uit het verre binnenland gehaald. 25 mei is de dag des oordeel.

Bouterse zeer tevreden over massale opkomst NDP'ers

25 Feb, 2020, 00:01

foto
 Een enorme massa is op de been gekomen voor het bijwonen van de eerste massameeting van de NDP op weg naar de verkiezingen. (Foto: René Gompers) 

NDP-voorzitter, president Desi Bouterse, is zeer tevreden met de massale opkomst van zijn achterban maandagavond op de massameeting van de partij bij het oud-Veerplein. Bouterse merkte op dat de tegenpartij kan beven, want deze opkomst geeft aan dat het volk achter de NDP staat. Hij voerde aan dat de NDP zich niet zal laten afleiden door ‘fake news’ waarmee de oppositie bezig is. 
 
Bouterse merkte op dat er geen tijd verloren moet worden met de nep-berichten die de oppositie verspreid, waardoor het uren kost om alle zaken te verifiëren. De regering gaat door met uitvoeren van projecten. Vicepresident Ashwin Adhin overhandigde Bouterse een dik boekwerk waarin de projecten die uitgevoerd zijn in de afgelopen vijf jaren zijn beschreven. De president merkte op dat in vijf jaar meer is gedaan dan vijftien jaar Front en Nieuw Front. 
 
Drone-beeld van de opkomst (Beeld: NII)
 
Op 1 maart zal begonnen worden met het baggeren van de Surinamerivier. Hierdoor zullen producten in de winkels goedkoper worden omdat er meer goederen vervoerd kunnen worden in de schepen die het land binnenkomen. Op 7 maart zal de Highway naar Zanderij worden opgeleverd. De regering is bezig om de arbeiders van bacovenbedrijf FAI rechtszekerheid te bieden.  “Wij gaan ons niet laten afleiden”. 
 
Bouterse merkte op dat het volk er niet was op Onafhankelijkheidsplein, maar hier bij de NDP. Het is een oorlogsituatie waar er geen tijd is aan pietluttige dingen waarover binnen de partij ruzie gemaakt wordt. Er moet een strijd worden gewonnen. Hij bedankte eenieder die ervoor gezorgd heeft dat de mensen massaal zijn gekomen om te luisteren naar de boodschap van de organisatie. 

Revo-massameeting in teken van 40 jaar verworvenheden

25/02/2020 10:04 – Wilfred Leeuwin

 

NDP-voorzitter Desi Bouterse heeft op de revo-massameeting gepocht over de verworvenheden van de revolutie. Foto: dWT Archief  

PARAMARIBO – De massameeting van de Nationale Democratische Partij (NDP) bij veertig jaar revolutie aan de Heiligenweg stond in het teken van de verworvenheden in die periode en de betekenis van de revolutie voor Suriname. Bouterse en alle sprekers voor hem hebben de oppositie uitgedaagd om hun eigen verworvenheden op te noemen en op papier te zetten. “Laat ze zeggen wat ze gedaan hebben, wat ze van plan zijn te doen, wat zij tijdens Front en Nieuw Front hebben gedaan.”

“Ik durf te zeggen dat alleen in deze periode 2015-2020, Bouterse-Adhin al meer gepresteerd heeft dan al de drie termijnen Front en Nieuw Front”, zei Bouterse. Samen met vicepresident Ashwin Adhin onthulde Bouterse een boekwerk waarin staat dat in deze regeerperiode meer dan vijfhonderd projecten zijn gerealiseerd.

“Als er nog twijfels waren, zullen die vandaag weggehaald worden”, zei Adhin. Volgens hem heeft de leider van de revolutie een nalatenschap van wat de revolutie heeft voortgebracht. Het boekwerk draagt de naam ‘Van visie tot verworvenheden’. Er komt nog een vervolgboekwerk over de verworvenheden van de regeerperiode 2010-2015, zei Adhin.

Adhin meent dat dat alles niet genoeg is om de verworvenheden van de revolutie te onderstrepen. Hij deed de toezegging aan Bouterse dat alles over de hele periode van de revolutie en eigenlijk vanaf de onafhankelijkheid zal worden neergepend. Bouterse zegt dat politiek andersdenkenden alleen fake news weten te maken.

De leider van de revolutie merkt op dat na veertig jaar zijn tegenstanders hem nog altijd niet kennen. “Want no-no, den sani sa ye du, y’e kras’ mi wreed. Je hebt met alles wat je had gemobiliseerd en yu b’o span a plein, ma moro betre yu no ben du en“, verwees Bouterse naar de protestmanifestatie van 17 februari georganiseerd door de activist Biervliet en waaraan is meegedaan door alle oppositionele partijen, bedrijven en vakbonden.

De opkomst bij die protestmeeting is volgens Bouterse niet te vergelijken met de massale opkomst van de revo-massameeting aan de Heiligenweg. Hij constateert dat bij de protestmanifestatie niet het volk maar de politieke leiders en hun abani’s aanwezig waren.

“Het volk was niet daar, het volk is hier. Laten ze rustig doorgaan met grappen maken, maar wij hebben werk te doen”, zei Bouterse. “Wan gewoon pikin vrijpostig boi (Biervliet,… red) ne kon pur’ unu, want na gado pot’ unu dya.” Hij riep zijn NDP-achterban op de gelederen te sluiten en geen tijd te verliezen aan pietluttige meningsverschillen.

Bouterse nam zijn gehoor mee naar een nieuwe toekomst vol ontwikkeling. Op 1 maart zal een begin gemaakt worden met het baggeren van de Surinamerivier, op 7 maart zal de nieuwe Highway worden geopend, er komt een diepzeehaven en de productie zal worden opgevoerd.

De nieuwe toekomst van Suriname is er één met een overvloed aan energie, een aangepast onderwijssysteem, een nieuwe stad, volop werkgelegenheid en een toekomst waarin een modern financieel systeem zal worden gecreëerd en de Amerikaanse dollar overbodig zal zijn. “Wij hebben werk te doen en laten wij ons niet afleiden door mensen waarmee wij eigenlijk medelijden moeten hebben”, zei Bouterse.

http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2020/02/25/revo-massameeting-in-teken-van-40-jaar-verworvenheden/

 

Abrahams: Rechterlijke macht, een Staat in een Staat

25 Feb, 2020, 06:29

foto

 Ramon Abrahams, ex-militaire topper, bij de herdenking van 25 februari 1980. (Foto: Ranu Abhelakh) 

 

 

Gestoken in militaire uniform heeft raadsadviseur Ramon Abrahams vannacht op het ‘Revo-Plein’ een terugblik gegeven vanaf 1975 over de ontwikkelingen die het land volgens hem heeft doorgemaakt. Hij kondigde aan dat diverse hervormingen doorgevoerd moeten worden, ook bij de rechterlijke macht. Deze is volgens hem een Staat in een Staat. Hij bekritiseerde de recente vonnissen die de Krijgsraad heeft geveld, waarbij helden zijn gecriminaliseerd. Zij moeten postuum worden gerehabiliteerd, zei hij bij de herdenking van de machtsovername van 25 februari 1980. 

 
Abrahams zei dat er diverse couppogingen waren en moordaanslagen op de militaire leiders. Hoogtepunt hierbij was volgens hem de poging tot machtsovername in december 1982. Het bijzondere van deze poging tot machtsovername was dat deze in samenwerking met het buitenland heeft plaatsgevonden. Honderden progressieve Surinamers zouden volgens Abrahams worden vermoord. “Alles wat progressief was, zou worden afgemaakt, zoals dat is gebeurd in vele andere landen in Latijns-Amerika”. 
 
Het gezag heeft in nationaal belang kordaat opgetreden en succesvol ingegrepen, stelde Abrahams. “Anders zou de ellende veel groter zijn geweest. De lijst met Surinamers die vermoord zouden worden, is in schril contrast met de vijftien Surinamers die in december van dat jaar helaas het leven hebben moeten laten. Het is dus absoluut niet zo dat gewoon op een blauwe dag bij heldere hemel de militaire leiding is opgestaan en zestien Surinamers heeft opgepakt, van wie vijftien het leven hebben gelaten. Hierdoor is een grotere slachtpartij in Suriname voorkomen, zei Abrahams. 
 
Nederland heeft volgens Abrahams aangezet om een strafproces te beginnen tegen de ‘decembergebeurtenissen’, die moeten worden betreurd. Dit proces heeft recentelijk geleid tot een aantal vonnissen “tegen een aantal heldhaftige rechtgeaarde Surinamers. Een aantal van deze helden is reeds overleden en zullen zich keren in hun graf. Dit verdienen ze niet. De natie heeft een historische opdracht om deze helden die gestreden hebben voor het vaderland postuum te rehabiliteren,” zei Abrahams. Hiertoe is een aanzet gegeven met de onlangs gewijzigde Amnestiewet. 
 
“Het meest actuele en meest spraakmakende vonnis is recentelijk uitgesproken tegen de leider van onze revolutie, onder regie van Nederland. Frappant daarbij is dat onze rechterlijke macht zich hiervoor heeft laten lenen. Zij heeft nooit geëist van Nederland, om de archieven die zij voor zestig jaar heeft afgesloten, openbaar te maken en ter beschikking te stellen in verband met haar onderzoek en ondanks de gewijzigde Amnestiewet. 
 
Abrahams legde de nadruk op de rechterlijke macht die naast diverse instituten ook hervormd moet worden. De rechterlijke macht moet voldoen aan de aspiraties van ons volk, stelde hij. “Thans fungeert dit orgaan van de trias politica als een Staat in een Staat, wat absoluut niet kan. Het is onkan. Wij zullen daarvoor moeten vechten,” betoogde Abrahams. 
 
ABRAHAMS: RECHTERLIJKE MACHT, EEN STAAT IN EEN STAAT https://www.youtube.com/watch?v=lD-NfgD0eUE
 
REACTIE HUGO ESSED OP ABC ONLINE NIEUWS: “BETOOG RAMON ABRAHAMS VOL LEUGENS” 
 

Kansen en bedreigingen van de revolutie

25/02/2020 12:00

 

Desi Bouterse.  

De revolutie kent voor- en tegenstanders. Interessant is het de beweegreden achter het oordeel te kennen. Wat is de motivatie en drijfveer van het ‘beestje’ is daarbij de belangrijkste vraag. Vier personen delen hun mening over deze niet weg te denken periode uit de recente geschiedenis van Suriname. Ivan Graanoogst verwoordt de belangrijkste beweegreden van de ‘vijand’. ‘Ze willen Bouterse uitschakelen’.

Tekst: Euritha Tjan A Way

Het is bomvol in de Congreshal waar het Nationaal Informatie Instituut (NII) een lezing houdt in verband met veertig jaar revolutie. Luitenant-kolonel Ivan Graanoogst probeert zonder veel succes veertig jaar revolutie samen te vatten in zestig minuten. In iets meer dan twee uur geeft Graanoogst een opsomming van de positieve zaken die het militaire en later legitiem gekozen gezag tot stand heeft gebracht. Terwijl hij quasi-serieus enkele minimale zaken noemt waar de revolutie aan moet werken is de toon zeer positief en de zaal kan het niet laten vaker een daverend applaus te laten horen.

 

“Hoeveel vrouwen zijn er in de zaal? Weet dat een van de eerste dingen die de militairen hebben verwezenlijkt het opheffen van de handelsonbekwaamheid van de Surinaamse vrouw is. Verder was er wel gesproken over een ziektekostenfinanciering voor ambtenaren, maar het waren de militairen die het Staatsziekenfonds realiseerden, kinderbijslag en AOV. Allemaal verworvenheden van Bouterse”, zegt Graanoogst die zijn woord van trouw al kort na de coup in 1980 aan Bouterse gaf. De wapenfeiten die Graanoogst neerzet, bestempelt hij als verworvenheden van de revolutie.

Jim Hok is voorzitter van de Palu, de partij die al heel vroeg na de machtsovername van 1980 samen met het militair gezag meedacht over de invulling van de politieke visie van het leger. Want zoals Graanoogst aan het begin van zijn betoog illustreert: “A sani ben bruya pkinso. We moesten in één keer een heel land runnen en enthousiaste militairen in toom houden.”

Suriname zelf

Volgens Hok was de Palu de enige partij die een plan had voor de korte, middellange en lange termijn. Heel eerlijk geeft hij toe dat van dat plan erg weinig is gerealiseerd. Volgens hem is de revolutie die mede door het plan wel teweeggebracht had moeten worden niet goed van de grond gekomen. Net als Graanoogst ziet Hok de invloed van Nederland voor een groot deel als boosdoener. Volgens Hok is het land aan de Noordzee er zelfs voor verantwoordelijk dat Suriname niet werkelijk is gekomen tot die ontwikkeling die nodig was om het te maken tot een land voor de Surinamer zelf.

 

“Nederland heeft ons de onafhankelijkheid niet gegund. En als ik zeg Nederland, dan bedoel ik politiek Den Haag. Zij hebben Bouterse in het zadel geholpen en toen hij de macht niet terug wilde geven aan Nederland zoals misschien de bedoeling was, hebben zij weer samen met de oude politiek geprobeerd hem uit de weg te ruimen. Het is alleen jammer dat die oude politiek dat niet eens doorhad”, meent Hok.

Graanoogst laat tijdens zijn betoog geen spaan heel van Nederland en zinspeelt eigenlijk erop dat wie zoveel van Nederland houdt daar moet gaan wonen. De verschillende couppogingen en sabotageaanvallen worden toegeschreven aan politiek Den Haag. Het proces waarbij Bouterse in Nederland bij verstek is veroordeeld tot 11 jaar gevangenisstraf en het hele Copa-drugsonderzoek zijn in de visie van Graanoogst bedoeld voor één ding en één ding alleen: “Ze willen Bouterse uitschakelen.”

Hok beperkt zich vooral tot het feit dat Nederland de ontwikkeling in Suriname heeft willen bepalen. En hoewel hij van mening is dat de revolutie niet voldoende tot wasdom is gekomen is hij er wel van overtuigd dat de militairen in hun periode hebben laten zien dat zelf doen absoluut mogelijk is. “Maar wat we niet hebben gedaan is het land tot een land van onszelf maken. Het land is ingericht voor de kolonisator, onze voormalige eigenaar. Ik zal een voorbeeld geven. Alle wegen in dit land leiden naar de in het uiterste noorden gelegen hoofdstad, waar ook de haven is. Onderling hebben ze maar weinig verbinding met elkaar.” Een tweede voorbeeld is dat de schoolboeken nog steeds de Nederlander en diens manier van leven ophemelen en de Surinamer nog steeds kleineren, voegt Hok eraan toe.

Cultureel antropoloog Maggie Schmeitz heeft een Surinaamse vader, maar is in Nederland geboren en opgegroeid. Haar eerste kennismaking met de militaire periode in Suriname betrof de massaslachting in het dorp Moiwana (Marowijne) in 1986. “De beelden van auto’s met lijken in de bak deden ons echt opschrikken. Dat was toch geen Suriname?” Tijdens haar studie moest zij zich verdiepen in de Latijns-Amerikaanse situatie en de verschillende coups of revoluties die er zich hadden voorgedaan. “Je komt dan snel tot de conclusie dat de revolutie in Suriname geen volksopstand was zoals in veel andere landen. Het was een groepje militairen dat de macht overnam.”

In 1989 kwam zij voor enige tijd naar Suriname voor haar studie. Zij kwam veel in aanraking met vooral de vrouwenorganisatie – de Stanvaste Beweging – binnen de NDP. “Ik moet wel zeggen dat ik toen een ander beeld had dan wat je in Nederland te zien krijgt. Ik kwam tijdens zo een meeting naast Bouterse te zitten en hij schudde mij de hand. Dat was niet de Bouterse die de Nederlandse media lieten zien. Tijdens de meetings met de beweging bleek dat het hardwerkende vrouwen waren – onder wie Wonny Raveles – die in de buurten met de bevolking werkten en de noden toen bespraken met de leiding. Dat was wel een visie waar ik mij achter kon scharen.”

Plos 

In 1994 kwam zij terug naar Suriname om er te wonen; zij kwam te werken op het in 1991 ingestelde ministerie van Planning en Ontwikkelingssamenwerking onder minister Ronald Assen. Vanuit haar positie heeft ze van dichtbij kunnen meemaken hoe besluitvorming en fondsvorming plaatsvonden. Zij is het oneens met Hok en Graanoogst dat Nederland de ontwikkeling in Suriname wilde bepalen en dat Suriname daarin meeging. “Zeker in de twee jaar dat ik er was, was dat niet het geval. We zaten op verschillende internationale organisaties zoals de IDB, de OAS, Unicef en UNDP.”

 

Schmeitz weet nog dat het Structureel Aanpassingsprogramma (SAP) rond die tijd is begonnen. “Ik weet nog dat mijn salaris begon bij SF 7000 en twee jaar later toen ik wegging bij het ministerie SF 72.000 was. Ik weet nog dat het SAP een duidelijk uitgeschreven programma was voor de korte, middellange en lange termijn, maar dat vooral de kortetermijndingen waren doorgevoerd. Net als de NDP recent, wilde ook de Front-regering toen niet graag de pijnlijke maatregelen zoals het saneren van het ambtenarenapparaat doorvoeren”, weet Schmeitz. 

Niet bang

Marcel Pinas is geboren en opgegroeid in Marowijne. Als kunstenaar is hij nu vooral actief in Moengo, het stadje waar de Binnenlandse Oorlog grote impact op had. Pinas beschrijft de situatie voor de revolutie als rustig. “We waren niet bang. Na de revolutie was er elke dag een militair op school met een geweer en een dolk. We moesten sinds toen elke dag de vlaggenparade bijwonen”, vertelt Pinas die in een internaat te Abadoekondre verbleef.

Net zoals Hok en Graanoogst aangeven, merkt Pinas op dat kort na de revolutie er een bepaalde opleving was die tot in Moengo te ervaren was. “Mensen kregen geloof in het zelf doen. De militairen begonnen ook met bepaalde projecten in het district. We kregen meer aandacht want president Chin A Sen kwam vaker naar Moengo en we moesten dan een opvoering doen in het stadion voor hem. Ik weet nog dat ik Ronnie Brunswijk (leider van het Jungle Commando, …red.) voor het eerst zag toen. Hij hield als militair de wacht voor een hefboom en iemand zei nog: luku, na a boy fu Moengotapoe.”

Hoewel Graanoogst vrijwel niet is ingegaan op de Binnenlandse Oorlog tijdens de lezing ziet Pinas die niet los van de revolutie. “Het is een uitvloeisel daarvan. Brunswijk streed toch om de democratie te herstellen? Misschien begon het als een vete tussen Brunswijk en Bouterse, maar uiteindelijk werd Brunswijk vanuit Nederland gefinancierd om zaken te herstellen toch?”, stelt de kunstenaar retorisch. Volgens hem had de Binnenlandse Oorlog, hoewel die veel schade heeft aangericht, ook zijn voordelen. “Er werd daarna echt rekening gehouden met de marrons. Er werd niet alleen óver ons gesproken, maar ook mét ons.” 

Splijtzwam 

Graanoogst heeft het in zijn betoog over de etnische bundeling die de NDP zo sterk maakt. Met een sneer naar de oude politiek stelt hij: “Waarom doen ze niet wat de NDP heeft gedaan? We hebben bijna 118.000 stemmen behaald. Dat wil dus zeggen dat er nog meer dan 180.000 stemmen zijn om te behalen. Laten de oude politieke partijen het etnische laten varen en bundelen!”

De ervaring die Pinas heeft met de NDP en de revolutie is dat zij juist goed is in ‘verdeel en heers’. Hij neemt de massaslachting in Moiwana in 1986 als voorbeeld. “Toen zijn inheemsen gestuurd om met marrons te vechten. Ook nu in Moengo ervaar ik de splijtzwam van deze revolutionaire regering. Als je voor haar bent of van de NDP dan kan alles, maar als je niet met haar wilt meegaan, maakt ze je kapot. Ik ervaar geen enkele bundelende kracht.”

Pinas noemt ook zaken waarover Graanoogst met geen woord heeft gerept. “Dat het land nu weer aan de financiële afgrond is, komt ook voor elke keer als deze mensen van de revolutie de macht in handen hebben. We kijken nu weer aan tegen een vreselijk hoge koers, hoe gaan we dat weer in goede banen leiden”, vraagt Pinas zich af.

Graanoogst wijst steeds op de grote projecten die de regeringen die voortkomen uit de revolutie hebben gerealiseerd en drijft de spot met wat hij noemt de onkunde van het front. “Een brug die maar halverwege in het water hing bij Carolina. Niemand kon er wat aan doen. De brug over de Surinamerivier die al lang zou komen omdat wijlen Jagernath Lachmon een had gekocht in Nederland voor een symbolisch bedrag; wij hebben die uiteindelijk gebouwd. We hebben grote dingen gedurfd en met succes. Wij wachten niet, Bouta zegt: ‘Bel Ballast Nedam, laten ze die brug voor ons komen bouwen.’ Dan noemen ze ons corrupt!”, steekt Graanoogst zijn makker Bouterse de zoveelste veer in de reet. 

Nyan maken

Pinas is daarvan niet onder de indruk. “Ik ben blij met de brug en infrastructurele werken, maar heel vaak worden grote projecten geïnitieerd, zodat mensen een nyan kunnen maken. Dat moeten we ook niet vergeten.” En inderdaad is gebleken dat de bouw van de brug naar Commewijne in 1997 door Ballast Nedam niet zonder schandalen is gebleven. De naam van een van de grote ondersteuners van deze regering, Dilip Sardjoe, is daarbij ook genoemd. Pinas heeft na ’82 de periodes waarin de leiders van de revolutie het voor het zeggen hadden, als een ‘free for all’ ervaren. Vanwege zijn familiesituatie waarbij zijn vader bij Bryunzeel werkte en het bedrijf de ziektekosten en kinderbijslag betaalde voor het gezin, kan Pinas niet meepraten over de voordelen die Graanoogst noemt op sociaal vlak.

 

Hok is het met Graanoogst eens dat Suriname zonder de revolutie en de periode daarna slechter af zou zijn, zeker waar het onze afhankelijkheid van politiek Den Haag betreft. De Palu-voorzitter weet nog dat de militairen net na de staatsgreep ondersteuning kregen van het volk net. Hij illustreert dat met een voorbeeld van een massameeting op Bronsplein. De toenmalige premier Henck Arron gaf als teken van saamhorigheid aan dat hij iets rook uit de mensenmassa, maar zelf ook niet gebaad was.

Volgens Hok was die uitspraak schertsend bedoeld. Nederland bepaalde met de Commissie Ontwikkelingssamenwerking Nederland Suriname (Cons) nog steeds wat er met ons geld moest gebeuren. Er ging veel geld naar West-Suriname, maar de focus lag niet op nutsvoorzieningen en was niet in het belang van het volk, aldus Hok. In zijn betoog woensdagavond laat Graanoogst ook beelden de revue passeren waarin te zien is hoe de bevolking samen met de militairen enkele infrastructurele werken en de afwatering in delen van Paramaribo en de districten aanpakt.

Hok: “Nederland heeft altijd geprobeerd een vinger in de pap te hebben. De militairen hebben daar een zekere halt aan toegeroepen. Alleen is het nog steeds niet zo dat wij bepalen wat voor ons belangrijk is. Wanneer we bijvoorbeeld moeten stemmen in de Verenigde Naties op wel of geen walvisvangst, dan moeten we zelf eerst een visie hebben op wat wij precies willen en dan voor- of tegenstemmen. Niet omdat we afhankelijk zijn van een bepaald land. Want dan heb je nog steeds een afhankelijk uitgangspunt. Dat is de reden waarom het zoveel regeringen – inclusief Venetiaan en de militairen – niet is gelukt het land veel meer vooruit te brengen.” 

Onderdrukkers

Schmeitz analyseert het geheel wat breder. “De instelling van de districts- en ressortraadsleden bijvoorbeeld in de Grondwet van 1987 door de militairen ademt de sfeer uit van de eerste slogan van de NDP, namelijk ‘Meedoen, meedenken, en meebeslissen’. Het was een prachtig plan dat er op ressortniveau al volksvertegenwoordigers waren. Prachtig dat de mensen in het ressort moesten inventariseren en de plannen met de districtsraad moesten bespreken en het dan allemaal naar het ministerie van Regionale Ontwikkeling moest gaan. Dat is vernieuwing geweest voor die revo-tijd.”

Echter, gaandeweg ziet Schmeitz dat de revolutionairen de onderdrukkers zijn geworden. Ze hebben de gewoontes van de oude politiek overgenomen en verfijnd. “Dat gebeurt wanneer mensen macht proeven en werkelijk voelen dat die ‘stoel’ lekker zit. Kijk maar naar wat de eerste regering na 1987 heeft gedaan. Onze Grondwet bestaat uit een mengeling van het presidentiële en het parlementaire stelsel. Kijk hoeveel bevoegdheden de president heeft, terwijl het parlement dat die persoon kiest en moet controleren hem of haar op geen enkele wijze kan wegstemmen. We hebben het resultaat gezien toen we Wijdenbosch wilden wegstemmen.”

Het Vrouwen Parlement Forum (VPF) waarvan Schmeitz lid was, heeft daarna aan alle 51 parlementariërs een brief doen toekomen om de Grondwet te veranderen. Niemand heeft wat daarmee gedaan toen, want die ‘stoel’ voelt ineens lekker aan als je erop zit en niemand wil dat gevoel van macht loslaten. De cultureel antropoloog kijkt ook naar de verandering van de slogan van de NDP om de veranderde positie van de leiders van de revolutie te zien. “Het ging van ‘Meedoen, meedenken, en meebeslissen’ naar ‘Neks no fout’.” Dat geeft volgens haar al aan dat de revolutionaire gedachte is verdwenen en plaats heeft gemaakt voor de zoete smaak van macht.

Schmeitz geeft met nog een voorbeeld aan dat de revolutionairen van toen de methodes van de oude politiek hebben overgenomen nu. “Bouterse zei toch aan Venetiaan dat hij zijn slaappyjama aan moest trekken omdat hij niets wist? Tegenwoordig is Bouterse zogenaamd ook van niets op de hoogte toch? De ontwikkelingsgedachte is verworden tot het geven van pakketten, precies dat deed het Front ook.”

Graanoogst zegt tijdens zijn betoog beretrots dat wat de revolutie onder regeringen met als signatuur Bouterse heeft gebracht allemaal betaald is met Surinaams geld. Echter, over de buitenlandse schuldpositie van Suriname anno februari 2020 heeft hij met geen woord gerept.

http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2020/02/25/kansen-en-bedreigingen-van-de-revolutie/

Wat vinden de Surinamers? President met bloed aan de handen, toch stemmen zij op Bouterse: 'Wie anders?'

25-02-2020
 
Een man bij zijn huis, met een NDP-vlag.Beeld © Evy van der Sanden
 

Suriname zit economisch in het slop en Desi Bouterse moet 20 jaar de gevangenis in voor zijn rol bij de decembermoorden. Toch wil hij door als president. Hoe denken jonge Surinamers over hem? Verslaggever Evy van der Sanden peilt de stemming in de straten van Paramaribo. “Áls hij een moordenaar is, moet hij geen president worden.”

 

“Ik zie niemand anders als mijn president”, zegt een 23-jarige vrouw uit het Surinaamse district Wanica over Desi Bouterse. Ze wil niet bij naam genoemd worden uit angst voor commentaar uit haar omgeving.

Over precies drie maanden mag ze naar de stembus om een nieuw parlement te kiezen. Volgens de laatste peiling wordt het een spannende strijd tussen de NDP van president Desi Bouterse en de oppositiepartij VHP. De jonge vrouw is er zeker van: “Bouterse gaat winnen.”

Suriname kleurt paars

Niemand in Suriname kan eromheen dat de verkiezingstijd gaat aanbreken. Voor woonhuizen, voor winkels en op erven: door heel de stad vind je vlaggen van politieke partijen. Volgens inwoners zijn die al dan niet tegen betaling geplaatst.

Politieke partijen houden massameetings, op een aantal auto’s is het logo van een partij geplakt en mensen lopen rond met een paarse paraplu. Daarop het logo van de NDP van Bouterse.

Overal in Suriname hangen vlaggen van politieke partijen in de straten.Overal in Suriname hangen vlaggen van politieke partijen in de straten.

Bouterse kwam vandaag precies 40 jaar geleden aan de macht in Suriname via een coup. Ook dat is zichtbaar in de straten van Paramaribo. Op borden langs een aantal wegen staan grote foto’s van Bouterse als legerleider in 1980 en een recentere foto in militair tenue. Daarbij de tekst: 25 februari 1980 – 25 februari 2020: 40 jaar revolutie.

En niet alleen in de jaren 80 nam hij leiding over het land, in 2010 werd hij gekozen tot president wat hij nu nog steeds is en hoopt te blijven. Op 25 mei gaat hij voor zijn derde termijn. De vraag is: blijft zijn NDP aan de macht, of slaat Suriname na tien jaar een andere weg in?

Op verschillende plekken in Paramaribo staat een bord ter ere van 40 jaar revolutie.Op verschillende plekken in Paramaribo staat een bord ter ere van 40 jaar revolutie.

Wat de 23-jarige dame uit Wanica betreft, blijft de NDP van Bouterse regeren. De NDP trok lange tijd veel stemmen van jongeren – dit jaar is dat zo’n 25 procent van de stemmers. De vrouw denkt dat dat nog steeds zo is, ook nu het land er economisch slecht voor staat en de president is veroordeeld tot 20 jaar cel voor de decembermoorden. “Ik weet dat de NDP wint. Bouterse heeft echt genoeg mensen achter zich. Mensen in het binnenland, die het niet breed hebben. Daarvan zijn er veel.”

Ze denkt dat Bouterse herkozen wordt als president. Sterker nog: dat mensen op de NDP stemmen óm Bouterse. “Hij is humble as hell, hij straalt eenheid uit en je kunt altijd naar hem toestappen. Hij geeft veel mensen het gevoel dat alle volkeren welkom zijn bij hem.”

‘Bouterse haalt ons hieruit’

Plus: hij heeft dingen gedaan voor het land, zegt ze. Wegen zien er beter uit, Suriname is schoner, mensen die het niet breed hebben, kwamen via projecten in aanmerking voor huizen. Ja, ze ziet dat Suriname ook problemen heeft, maar Bouterse is volgens haar de enige die die problemen kan oplossen. “Hij weet in welke shit hij ons gezet heeft met de economie, hij weet hoe diep het gat is dat hij heeft gegraven voor ons. Maar ik heb het gevoel dat hij wel weet hoe hij ons eruit kan halen.”

Of zijn veroordeling – Bouterse kreeg 20 jaar cel voor de decembermoorden – nog een rol speelt in haar keuze voor de NDP? Natuurlijk, áls hij een moordenaar is, moet hij geen president worden, zegt ze. Maar ze twijfelt of dat zo is, want: “Al het bewijs is via via. Alle mensen die eigenlijk zouden moeten praten, zijn al dood.”

NDP'ers voeren campagneNDP’ers voeren campagne

Ook in volkswijk Latour denkt een aantal jongeren er zo over. Zo stemde de 27-jarige Aryanto Maclean vijf jaar geleden NDP. Hoewel hij teleurgesteld is in de partij, kiest hij waarschijnlijk toch weer voor de partij van Bouterse zodat de NDP de zelf gemaakte problemen kan oplossen. “Stel: jij hebt een schuld. Dan wil ik niet in jouw plaats staan om die schuld af te lossen.”

Het vonnis speelt geen rol. “Er waren meer daders, maar ze rennen maar achter één of twee mensen aan. Dat is niet eerlijk. En het is te laat. Hij is zo oud. 20 jaar cel, dat redt hij niet. Dan heeft het geen nut toch?”  

Overal in Suriname hangen vlaggen van politieke partijen in de straten.Overal in Suriname hangen vlaggen van politieke partijen in de straten.

Voor de 21-jarige Shanice is het vonnis ook geen punt. “Vanuit mijn christelijke achtergrond vergeef en vergeet ik.” Waar ze wél een punt van maakt: de financiële situatie in het land. Die zorgt ervoor dat ze twijfelt tussen de NDP en Alternatief 2020, een partij die volgens Shanice een christelijke achtergrond heeft.

“De manier waarop de regering omgaat met de financiën lijkt niet zo verantwoordelijk. Je leest dat geld verdwijnt en dat er leningen worden afgesloten. Je doet weliswaar dingen met dat geld, maar hoe betaal je dat terug?” Toch is ze ook positief over de afgelopen vijf jaar. “Ik vind dat de regering heeft gewerkt voor het land. Veel mensen hebben bijvoorbeeld hun percelen gehad. Wij ook.”

NDP'ers voeren campagne in Paramaribo.NDP’ers voeren campagne in Paramaribo.

Lemaire Overman (21) is het daar helemaal niet mee eens, vertelt ze een paar honderd meter verderop voor een eettent in Latour. Ze is teleurgesteld in de NDP en volgens haar voelt een groot deel van de Surinaamse bevolking hetzelfde. “We hebben olie, goud en bauxiet ontdekt. Maar de leiders doen er niks mee voor het volk. Het land gaat achteruit. De economie is slecht, de koers blijft stijgen, producten worden duurder. Dat kan niet zo blijven. Maar de groep die veel krijgt van de NDP maakt zich niet druk om ons die niets krijgen. Het is echt een groepje mensen dat blijft bloeien.”

Zuvina Soidjojo (24), student sociologie aan de Anton de Kom Universiteit, vraagt zich af: “Waarom zouden we een president willen die veroordeeld is voor een moordzaak?” Ze verwacht dat meer Surinamers zo denken. “Alleen dat deel van Suriname zie je zelden op straat, ze maken normaal gesproken niet veel herrie. Daarom lijkt het of Bouterse veel aanhangers heeft en gaat winnen.”

Een centrum van oppositiepartij VHP.Een centrum van oppositiepartij VHP.

Op de Anton de Kom Universiteit zit ook de 22-jarige student Shaïsha samen met haar studiegenoten Amrish (22) en Prashaant (22). Ze vinden alle drie dat het tijd is voor een nieuwe regering.

Plaatsmaken

Volgens Amrish moeten de oude politici plaatsmaken voor jonge, nieuwe mensen.  En, vult Shaïsha aan: “Je kunt een veroordeelde niet voor een derde termijn laten gaan. De NDP had Bouterse niet eens lijsttrekker mogen maken, moreel ethisch gezien. Het feit dat hij in de functie van president is verschenen voor het hof, heeft Suriname al internationaal ten schande gezet.”

De uitslag van de verkiezingen kan volgens Shaïsha heel verrassend worden. “De VHP heeft een heleboel aanhangers, de NDP ook. Maar hoeveel van die mensen worden niet omgekocht met een stukje grond? Als iemand me een stukje grond biedt, ben ik op dat moment bij wijze van spreken ook even NDP’er. Maar wat ik op de dag van de verkiezing in dat stemhokje doe, weet niemand. Ik heb sterk het vermoeden dat dat het geval is bij de NDP.”

Een auto met daarop het NDP-logo, geparkeerd in een straat met NDP en NPS-vlaggen.Een auto met daarop het NDP-logo, geparkeerd in een straat met NDP en NPS-vlaggen.

Sommige jongeren zeggen liever helemaal niet wat ze stemmen. Student aan de Anton de Kom Universiteit Cherokee (23) is bang voor zijn toekomstperspectief als hij zich uitlaat over zijn keuze. “Het kan invloed hebben op mijn toekomst. Als je zegt dat je NDP stemt, en de VHP komt aan de macht, kan het bijvoorbeeld moeilijker zijn een baan te krijgen.” 

Zo overtuigd als sommige jongeren zijn van hun keuze, zo sceptisch staan anderen tegenover politici. Zoals Londa Ruinsy (22), die bij een tankstation in Latour vertelt dat hij niet gaat stemmen. “Ik bemoei me niet met politiek. Het zijn allemaal boeven. Het maakt niet uit wie daar gaat zitten, ze gaan allemaal voor hun eigenbelang. Wat gaan we kunnen maken van onszelf met een koers van 1 op 9,5?” 

En de 21-jarige Fabio ziet niet écht een sterke politieke partij, vertelt hij in winkelcentrum Hermitage Mall. “Je moet als het ware de beste van de slechtste kiezen want allemaal zijn ze slecht.”

Een man speelt biljart in VHP-shirt.Een man speelt biljart in VHP-shirt.

Politiek analist: ‘De NDP heeft niet meer het monopolie op jongeren’

Het worden spannende verkiezingen, zegt socioloog en politiek analist Marten Schalkwijk in zijn kantoor in de Surinaamse hoofdstad Paramaribo. Een jaar terug hield hij een peiling onder duizend mensen in Paramaribo en duizend mensen in Wanica, de grootste kiesdistricten. Die peilingen bleken in het verleden representatief voor de verkiezingsuitslag, zegt hij. “Zeker bij de vorige verkiezing. Toen zagen we een jaar voor de verkiezing al dat de NDP, de partij van Bouterse, zou gaan winnen.”

Kloppen de peilingen van vorig jaar, dan zou dat betekenen dat de NDP minder zetels krijgt dan de 26 zetels die de partij bij de vorige verkiezingen haalde. Schalkwijk: “Het wordt niet makkelijk voor de NDP om de verkiezingen te winnen.” De partij van Bouterse trekt volgens de politicoloog minder jongeren dan voorheen. Zo’n 25 procent van de stemmers is tussen de 18 en 29 jaar. “De NDP werkte flink op jongeren, maar nu zie je dat de leeftijd van de gemiddelde NDP-stemmer stijgt.”

Koopkracht

Dat Bouterses partij verliest aan populariteit heeft te maken met de dalende koopkracht, zegt Schalkwijk. Vlak voor de verkiezingen in 2015 was de koers stabiel, vlak erna was het spaargeld van mensen de helft waard. En dat is nog altijd niet hersteld. De economie is vaak doorslaggevend bij verkiezingen, zegt Schalkwijk. “Een grote groep mensen die eerder geen NDP stemde, stemde in 2015 wel NDP. Tot 2014 ging het economisch namelijk goed, dus had de NDP de wind mee. Ofschoon er veel corruptie was, vonden de mensen: hun leven gaat wel goed, dus laat die corruptie maar.”

Ook het decembermoordenvonnis heeft de NDP iets verzwakt, zegt Schalkwijk verwijzend naar een enquête van OpiniePeilingen Suriname. Tussen 2015 en nu zou de partij de helft van haar kiezers hebben verloren, waarvan 16 procent na het vonnis in het decembermoordenproces.

Ondertussen wint de grootste concurrent van de NDP, de VHP, aan populariteit. In de laatste peiling gaan de NDP en VHP nek-aan-nek (19,4 procent tegen 19,0 procent van de stemmen). De VHP wordt als sterke oppositiepartij gezien, terwijl andere partijen minder aan de weg hebben getimmerd de afgelopen jaren, legt Schalkwijk uit. “Zo voert Ronnie Brunswijk van de ABOP weinig oppositie – dat laat hij aan zijn adjudanten over- omdat hij de achterdeur naar samenwerking met de NDP wil openhouden.”

Jongeren

In vergelijking met vorige verkiezingen trekt de VHP nu meer jongeren, blijkt volgens Schalkwijk uit de peilingen. “De NDP heeft niet meer het monopolie op jongeren. Dat komt doordat de VHP multi-etnischer wordt, terwijl de NDP versmalt. Jongeren willen niet stemmen op een partij die zich richt op één bevolkingsgroep.  Anders dan vroeger wonen verschillende bevolkingsgroepen naast elkaar, zitten ze met elkaar in de klas, trouwen ze met elkaar.  De jongeren hebben niet zo’n etnisch bewustzijn.”

Een NDP-vlag in een speeltuin.Een NDP-vlag in een speeltuin.

MENINGEN VAN BURGERS

Bewijs!
In 2015 hebben in Paramaribo 36.000 mensen op Bouterse persoonlijk gestemd. En vandaag moet je bussen inzetten anders komt gewoon niemand naar je luisteren. Waar zijn die 36.000 mensen van Paramaribo?
Als jij nog de sterkste was, had je geen ene bus nodig want alleen Paramaribo zou die zaak daar vullen. Zelfs voor Paramaribo moest je bussen inzetten..
En dan wil je praten over macht en winnen?
He, me hoofd met jullie….
-Patty Etje
 
Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen, de tekst 'HALF GARE MACHTSWELLUSTIGE ABRAHAMS WIL MACHT NIET UIT DIEFTIGE HANDEN GEVEN S.Otis 25 febr. febr. 2020
 
Oppervlakte 5000m2(Google Earth). Op basis van 3pers/m2 waren er max 15.000man. En het was niet overal stampvol(Alleen voorop). In een uigestrekter gebied(Zoals Plein) zou dezelfde massa veel kleiner lijken.
Let Wel: Landelijke Mobilisatie, Lantimangs verplicht aanwezig, Haïtianen/Cubanen, minderjarigen aftrekken.
Voor uw referentie :Onafhankelijkheidsplein is 12.600m2(2.5 x groter) #Facts #FiguresGeen fotobeschrijving beschikbaar.
 
 
Geen fotobeschrijving beschikbaar.
 
 
 
Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
 

Honderden bussen ingezet, gratis eten, pet nanga wang trui, geniet nu, ik zie je wel op 1 voor 12 hulp zoeken 🙈

Afbeelding kan het volgende bevatten: nacht
 
Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen
 
 
 
Het had goedemorgen moeten worden maar het duurde iets langer dan verwacht; mijn vooronderzoek. Dus goedemiddag
Afgelopen week hebben “wij” gezegd ..”Wij gaan een plan schrijven. Met zijn allen.”
Nu de uitvoering, want belofte maakt schuld toch.
Ik doe een voorzet voor een aantal onderwerpen, alles door elkaar, de ordening en prioritering volgt later. Als basis heb ik een aantal regeerakkoorden bekeken uit het verleden, uit het buitenland en wat op ons land van toepassing is. Please vul aan!

First Things First -> een Titel aan jullie de eer

Pakittow Stephano Biervliet
Curtis Hofwijks
Dan de hoofdonderwerpen (en met hoofd bedoel ik meest belangrijk en op ons land van toepassing)
– Onderwijs en kennisontwikkeling/deling/overdracht
– Economie (binnen en buitenland)
– Zorg (medisch, sociaal )
– Veiligheid
– Recht
– Financieel beleid (teveel)
– Klimaat, Milieu
– Agro/Landbouw/Natuur
– Sport en gezondheid
– Cultuur
– Media, ICT, Innovatie, Technologie
– Verkeer, Leefomgeving
– Buitenlands beleid
– Samenwerking/Investeringsklimaat/kansen
Dus…op wie mag ik waarvoor een beroep doen om mee te denken en mee te schrijven? Ik tag een paar mensen, hopelijk taggen zij ook weer mensen…en het liefst ontstaat er een stroomversnelling van kennis en informatie/ideeën waar wij mee aan de gang kunnen.
Een aantal kaders om het werkbaar te houden:
– Hou het aub zo makkelijk leesbaar mogelijk.
– Oplossingsgericht
– Positief
– Out of the box
– GEEN DISCUSSIES over het verleden en wat er mis ging….probeer objectief, kritisch en toekomstgericht te zijn
– Geen partij retoriek

– Tag

Generation NU Suriname
En wees niet bang om te delen. Think about it: als je plannen gestolen worden en ze worden uitgevoerd heeft Suriname er voordeel van!
Iedereen die het meent wanneer hij/zij zegt iets te willen bijdragen aan onze ontwikkeling; prove it! Mocht dit one bridge too far zijn en je geen interesse hebt ken je vast wel mensen die wel willen meedoen…Tag ze.
Lobi!
Danielle Elkerbout-Klaverweide
Rogier Cameron
Robert Jerry Leter

Melita Bogor

Ricardo Meyer
Amanda Sheombar
Natalie Heerenveen
Yasser Riedewald
Knoppel Rumi
Edward Lee
Jean Luc
Femia Wesenhagen
Ruben F del Prado
Indira Schmidt
Marciano Li A Young
Theo Boomsma
Fadil Illes
Antoon Karg
Earl De Meza
Damien Quintius
Serge Tsai
Bc Ch
Rafi Swimbikerun
Robert Hahn
Monique Lew
Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
 
Sranang Takie

Roy Rink

 
*40 jaar STAATSGREEP(MACHTSOVERNAME)*
*De “verworvenheden”.*
1. Bouterse krijgt 500 miljoen NLG van Nederland, alles opgemaakt
2. Lening van 80 miljoen US$ bij Brazilië, nooit terugbetaald
3. 1982 de decembermoorden, 15 mensen vermoord, daarvoor ettelijke moorden en verdwijningen, denk aan de 5 indianen. Inspecteur Herman wooding, lijfwachten van Brunswijk, Moiwana enz. Prof Baal Oemrawsing
4. Waar is de beloofde hoog specialistische Nationale
Raad voor Wetenschap en Technologie?
5. Veiligheid verzwakt, geen veiligheidsgevoel bij de burger
6. Overvallen en berovingen schering en inslag.
7. Er zou in deze regeertermijn 20.000 banen gecreëerd worden, elk jaar 5000 in de particuliere sector. Waar zijn die banen?
8. Hoeveel huizen zijn er gebouwd van de beloofde 18.000 woningen.
9. Steekpenningen van Balast Nedeam
10. Waar is de beloofde Universiteit van Wanica?
11. Onze voedselschuur?
12. Wat is er met onze cassave fabriek gebeurd?
13. Huizenfabriek?
14. Waar is de beloofde inzaaivolume van rijst van tenminste 150.000 ha.
15. De beloofde goede verzorging van de seniorenburgers, is de verzorging van de seniorenburgers verbeterd?
16. Bouterse heeft het Tapahony Jai project stopgezet.
17. Uitvoering van het Puert’America project aan de monding van de Suriname en de Commewijne rivier? Diepzee haven?
18. Uitbaggeren van Suriname rivier en het Saramaccakanaal?
19. Tussen Apoera en Stoelmanseiland worden verschillende nieuwe wegen
voorzien. Waar zijn de wegen?
20. In Sipaliwini zouden vier toeristische parken worden opgezet, waarvan één voor gezondheidstoerisme voor niet-westerse medische behandelingen. Waar zijn ze?
21. Natuurreservaat, toeristische parken gepland in een aantal deelgebieden van het binnenland. Waar zijn de parken?
22. Voor de jongeren van Wanica waren sportaccommodaties beloofd.
23. Steve Meye, de geestelijk adviseur van Bouterse, ontvangt SRD 6000, alleen op afroep berschikbaar.
24. Naschoolse opvang is njan Patoe
25. Carifesta gelden?
26. Investment & Development Corporation Suriname (IDCS) NV. Bestaat IDCS nog?
27. Freezones Belwaarde en Paranam? Niets van gemerkt.
28. Waar zijn de fly-overs en viaducten?
29. De Eddy Jozefzoon trein?
30. De Eddy Jozefzoon boeken van 8 miljoen Euro?
31. Carolinabrug schandaal, bijkans Euro 4 miljoen wordt verspild.
32. Mahinder-Gopi schndaal. Bijkans 86.000 ha?
33. Sew A Tjon schandaal. Bijkans 600.000 ha grond verstrekt.
34. Het Nederlandse consultancybureau krijgt Euro 1 miljoen voor niet afgemaakte werk voor de belastingdienst.
35. Het EBS schandaal. Verkwistend financieel beleid van Vaseur.
36. Het Cadillac schandaal van de president
37. Het schandaal bij SGS, de Asycuda schandaal, Surpostfraude
38. Tot eind april 2013 was voor 330 miljoen US Dollar aan onderhandse gunningen gegeven waardoor de staat 40 miljoen US dollar verlies heeft geleden.
39. Dubieuze aankoop van pand t.b.v. door het ministerie van Juspol voor SRD 3 miljoen terwijl dat pand niet eens een waarde had van 1 miljoen SRD.
40. Regering koopt gebouw voor Bufaz het voormalige gebouw van Radio KBC aan de Keizerstraat voor SRD 1,8 miljoen terwijl dat gebouw niet eens een waarde had van SRD. 800.000
41. Elisa Carter ontving 1,5 miljoen euro voor voorbereidend werk ziekenhuis Wanica
42. Postspaarbank schandaal
43. Centrale bank schandaal
44. Kruistocht tegen corruptie uitgebleven, corruptie verergerd.
45. Koers 1 op 10
46. Al onze goudvoorraad verkocht
47. Opzetten Regional Sport Academy?
48. Leguanen project?
49. Een 6 baans Highway naar Brazilië?
50. Het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting huurt een pand voor SRD 12.400 per maand aan het Molenpad. Het pand is niet eens 500 euro waard.
51. Dubieuze aankoop van ambassadegebouw in Frankrijk. 7 miljoen US Dollar
52. Dubieuze aan koop van een perceel dat in grondhuur was verleend aan Henk Ramdin door RGD voor SRD 3.300.000, ten behoeve van Justitie en Politie, terwijl dat niet nodig was.
53. Renovatie van de werkkamer van de directeur Civieltechnische Werken voor SRD 714.784,80
54. Ex minister Ramon Abrahams verbouwt zijn werkkamer voor SRD650.000
55. Ex minister Abrahams onttrok gelden voor de Commewijnerivierdijk en stopte in het project aan de Waterkant
56. 2013 het ‘Doe jaar van de regering’ werd een rampjaar.
57. Sjoemelen met gronden door ex minister Samsoedien.
58. Bauxiet sector kapot gemaakt
59. Bananen sector kapot gemaakt
60. In 2 regeertermijn Bouterse meer dan 65 ministers geresuffeld
61. SML kapot gemaakt
62. Para Industries kapot gemaakt

Als je wil weten van welke nationaliteit het gros uit deze menigte is dan moet je iets negatief zeggen van Haïti.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en menigte
 
 
 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *