College van meerdere procureur-generaals van de baan was geen toeval.
Nicaragua als dekmantel
De voormalige Iraanse president Mahmud Ahmadinejad bracht een bezoek aan Desi Bouterse in Nicaragua. Ahmadinejad was president van 2005 tot 2013 en zijn harde lijn ten aanzien van het nucleaire programma bracht het land in conflict met westerse mogendheden. De ontmoeting gebeurde niet zomaar. De ontmoeting vond in de Nicaraguaanse hoofdstad Managua plaats. Beide leiders waren er voor de beëdiging van Daniel Ortega tot president. De invloedssfeer in Zuid-Amerika was een reden om de VS hun almacht te betwisten in de westelijke hemisfeer. Rusland, Iran en China hadden grote belangen in het terugdringen van de Amerikaanse hegemonie in dit deel van de wereld. Deze drie landen, alle lid van de BRICS waren betrokken in een oorlog die door de VS gestart was tegen Iran, samen met Israel. De olie in het Midden-Oosten en de olie in Zuid-Amerika was een politiek bindmiddel via economische weg met Venezuela. Het bezoek van Ahmadinejad aan Desi Bouterse was een duidelijke provocatie naar de Amerikanen toe, daar Desi Bouterse zich rekende tot de vijf revolutionaire leiders van Zuid-Amerika. Het Iraanse bezoek aan Suriname was een duidelijk socialistisch signaal aan de Amerikanen. Bouterse en Ahmadinejad spraken over bilaterale samenwerking. Minister Winston Lackin zegt in gesprek met Starnieuws vanuit Nicaragua dat Iran lid is van de Verenigde Naties. Suriname heeft een goede relatie met de Verenigde Staten. “Nog geen twee weken geleden had ik een heel goed gesprek met de Amerikaanse ambassadeur John Nay over internationale vraagstukken, waarbij ook de situatie in Iran is besproken. De VS kent ons standpunt”, zegt Lackin. Er is niet over andere landen gesproken. Suriname heeft een uitgesproken mening over nucleaire wapens en dat is internationaal bekend. Wij zijn er tegen”. Dat de VS met argusogen naar Suriname keek was niet gek, getuige de invasie van de Varkensbaai in Cuba in 1961. Een kernoorlog werd ternauwernood voorkomen toen Cuba dreigde Russische raketinstallaties te laten bouwen op hun grondgebied. Maar ook waren de Amerikanen woest dat socialistisch Cuba onder leiding van Fidel Castro direct nadat hij aan de macht was gekomen via een staatsgreep, direct Amerikaanse bedrijven nationaliseerde. De Amerikaanse inlichtingendienst, de CIA, maakte daarop in het geheim een plan om Castro zo snel mogelijk uit de weg te ruimen.De regime-change mislukte toen in 1961, maar Trump was nu vastberadener dan ooit.
De nieuwe ontwikkelingshulp economische en drugslijnen
Onder het mom van gezondheidszorg en economische samenwerking werd achter de schermen in de socialistische landen de invloed van Rusland, China en Iran steeds verder versterkt in Zuid-Amerika. Iran is een van de grootste graanleveranciers ter wereld. Verder heeft Iran een fabriek in Venezuela, waar diverse landbouwmachines worden gefabriceerd. Cuba is de leverancier van artsen over de gehele wereld en onder het mom van gezondheidszorg werden er allerlei politieke en militaire deals gesloten ter ondersteuning van de socialistische vrienden in de wereld. China kwam met het road and belt initiatief, een wereldwijd infrastructuurprogramma van China, gelanceerd in 2013 om te investeren in meer dan 70 landen.
De Amerikaanse economie en de BRICS
Olie moest niet meer alleen betaald worden met dollars. De Russen eisten dat ook andere munteenheden geldig moesten zijn en dat niet alles werd opgehangen aan de Amerikaanse dollar. In feite was deze stellingname een regelrechte verzwakking en oorlogsverklaring aan de Amerikaanse economie, want de dollar was wereldwijd en op alle beurzen de sterke munteenheid. De VS als machtigste land in de wereld was de laatste die op een aanval van haar economie zat te wachten. Donald Trump sloeg als eerste keihard terug om na de oorlog in Oekraïne de wereld economie volledig aan flarden te schieten door de olie jacht en jacht op andere grondstoffen om zo de agressor Rusland maar ook China op afstand te houden. Het moment voor de aanval op Venezuela en Iran was bewust gekozen nu Rusland zelf verzwakt was geraakt door de miljarden dollars die de oorlog opslokte. Door de wereld opnieuw te verdelen liet Amerika zien dat zij op verschillende fronten tegelijk in actie kon komen zonder dat Rusland en China zich daarmee bemoeiden. Alles was opeens anders en Rusland wilde opeens geen de-dolarisering meer. Rusland wil terug naar de dollar in opvallend voorstel aan Trump. Een BRICS lidland Iran werd zwaar gebombardeerd en de slagader van de economie via de straat van Hormuz dreigde in Amerikaanse handen te komen, waardoor de VS niet alleen in het Midden-Oosten maar ook in de westelijke hemisfeer heer en meester waren. Preventief ingrijpen was hoe de Amerikanen hun acties vertaalden naar de wereld toe. De timing voor de grote Amerikaanse operatie begon met Venezuela op een spectaculaire manier dat de wereld tot dan toe nog nooit had gezien. Het wereldwijde ontzag voor de Amerikanen was hoe dan ook onder veel protest toch wel gestegen na 3 januari 2026 en op 28 februari 2026 werd het nog spectaculairder door de aanval op een groot moslimland Iran door samen te werken met Israel. De wereld was met letterlijk met stomheid geslagen, want nu was iedereen blij en was er geen sprake van schending van het internationaal recht nu het om een moslim land ging. De selectieve verbazing was in feite een openlijke acceptatie en erkenning van de VS als regerend wereld macht, want Rusland en China konden niets doen. Deze landen kregen juist nog een ferme natrap door hen te bewijzen dat ook hun sterke bondgenoot Cuba op omvallen stond.
De economische keel dichtknijpen voor regime-change
Voor Suriname en de rest van de wereld werd de bevolking zwaar de dupe van de machtsstrijd en de verschuiving van macht in de wereld. Suriname ervaarde dat de Amerikanen bepaalden wat er gebeurde, en gehoorzaamde men niet dan zou het land net als Cuba zonder energie en voedsel komen te zitten met als gevolg regime-change vanwege volksverzet. Dus was president Simons opeens poeslief tegen de oppositie door hen de hand te reiken en te komen met een college van bestuur voor het openbaar ministerie. Niemand anders dan Jennifer Simons kwam met het idee van meerdere procureur-generaals. De wereld en met name de Amerikanen volgden dit proces van de in hun ogen narcostaat op de voet. En dus krabbelde Simons terug want ze wist de grote gevolgen van de oorlog in Iran en wat Cuba te wachten stond. De wereld was veranderd en dat de CIA niet ingreep na 8 december 1982 had een reden. Vandaag de dag was alles anders, ook als vrouw werd geen enkele concessie gedaan aan het grotere Amerikaanse belang in de regio en in de wereld. Suriname had geen andere keus want Suriname maakte deel uit van de wereld. Suriname kiest positie bij VN-resolutie over Iran. En wie denkt dat Suriname het alleen voor het zeggen had, die vergistte zich, de afhankelijkheid van elk land jegens elkaar liet zien dat het in de eerste plaats ging om bescherming van de eigen economie. Er was diesel olie nodig voor de goudindustrie en de kleinschalige goudproductie wat een zeer belangrijke inkomsten bron voor de Surinaamse economie was. Alles was afhankelijk van olie en gas. Transport, gasbommen, electriciteit, landbouw, visserij, en noem zo maar op, alles zou in prijs gaan stijgen en in het arm land als Suriname waren de gevolgen niet te overzien omdat de hele wereld met hetzelfde probleem te kampen had en de groten de kleinen opslokten wat netwerken en voorraad betrof. Die landen met geld, een plan en beleid konden zichzelf beter sparen en het economisch gevaar afwentelen op de armen door alle olie en gas op te kopen voor de eigen economie. Met de NDP nu aan de macht was de toekomst desastreus. Covid-19 was door wereldwijde samenwerking te beheersen, met de economische oorlog was samenwerking dodelijk en ging het eigen belang voorop. Samenwerking was wereldwijd nodig om Iran te verslaan zodat de wereld weer kon ademen. Trump roept VK en anderen op om oorlogsschepen naar Straat van Hormuz te sturen
Conclusie
Suriname als niet producerend import land had het enorm zwaar. Een soeverein land was iets anders dan een onafhankelijk land. Suriname was economisch en politiek aan handen en voeten gebonden aan de wil van de Amerikanen. Dat was zelfs aangaande de interne aangelegenheden waarneembaar met het plotselinge besluit om over te gaan tot een college van bestuur bij de rechterlijke macht in plaats van de rechterlijke macht politiek te onderwerpen aan de narcostaat, zoals in eerste instantie de inzet was geweest van Jennifer Simons. En de VS wilden niets te maken hebben met een dictatoriale narcostaat. Een college van meerdere procureur-generaals was sneller dan ooit van de baan bij het openbaar ministerie. De Amerikanen wisten precies wat er gebeurde in Suriname, wie president Jennifer Simons was en hoe afhankelijk Suriname was van leningen van grote Amerikaanse banken nu Simons het IMF had bedankt. Wie het spel op het wereldtoneel niet op een volwassen manier kon spelen lag eruit. De NDP lag er dus duidelijk uit, nationaal en internationaal. Het was slechts een kwestie van tijd voor regime-change en nooit meer NDP.