VS en Venezuela sluiten olie-exportovereenkomst ter waarde van 2 miljard dollar
Caracas en Washington hebben een akkoord bereikt over de export van Venezolaanse ruwe olie ter waarde van maximaal 2 miljard dollar naar de Verenigde Staten, zo kondigde president Donald Trump dinsdag aan. De olie wordt omgeleid van zendingen die oorspronkelijk voor China bestemd waren. Trump zei dat Venezuela tussen de 30 en 50 miljoen vaten olie zou overdragen die onder Amerikaanse sancties vielen. De opbrengst is bedoeld om de Venezolaanse bevolking ten goede te komen. Minister van Energie Chris Wright zal toezicht houden op de uitvoering van de overeenkomst.
De overeenkomst volgt op een exportblokkade medio december, waardoor grote hoeveelheden Venezolaanse ruwe olie vast kwamen te zitten op tankers. Functionarissen in de regering van president Nicolás Maduro hebben de actie bekritiseerd en omschreven als “ontvoering”.
Trump Claimt Olieoverwinning
President Donald Trump presenteerde de overeenkomst als bewijs dat Caracas zwichtte voor de Amerikaanse eisen voor meer toegang tot Venezolaanse olie na recente spanningen met de regering-Maduro. In een bericht op sociale media zei Trump dat de olie tegen marktprijzen zou worden verkocht en dat de opbrengst onder controle van de Amerikaanse president zou blijven om ervoor te zorgen dat het geld zowel Venezuela als de Verenigde Staten ten goede zou komen.
De deal omvat tussen de 30 en 50 miljoen vaten ruwe olie, ter waarde van ongeveer 1.9 miljard dollar, waarbij de Venezolaanse Merey-olie zo’n 22 dollar per vat onder de Brent-prijs wordt verhandeld. Chevron, de belangrijkste joint venture-partner van PDVSA, controleert momenteel het grootste deel van de Venezolaanse olie-export naar de Verenigde Staten. Trump heeft ook gezegd dat hij wil dat interim-president Delcy Rodríguez “volledige toegang” verleent tot de Venezolaanse olie-industrie.
Amerikaanse raffinaderijen langs de Golfkust zijn uitgerust om zware Venezolaanse ruwe olie te verwerken, en minister van Binnenlandse Zaken Doug Burgum omschreef de overeenkomst als “geweldig nieuws” voor de werkgelegenheid en de benzineprijzen.
Achtergrond Van De Tankerblokkade
De patstelling escaleerde toen de Amerikaanse kustwacht de tanker Skipper nabij Venezuela in beslag nam. Dit was de eerste bekende onderschepping van een olietanker onder de nieuwe maatregelen. Een blokkade die medio december was ingesteld, had er al toe geleid dat miljoenen vaten ruwe olie vastzaten op tankers op zee, zonder mogelijkheid tot lossen.
Naarmate de druk toenam, bereikte het Amerikaanse optreden tegen de regering van Maduro een dramatisch keerpunt. Venezolaanse functionarissen veroordeelden de actie als “ontvoering” en beschuldigden Washington ervan geweld te gebruiken om de controle over de olievoorraden van het land te verkrijgen.
De inzet is hoog. Venezuela exporteerde in 2025 ongeveer 952,000 vaten per dag, waarvan het grootste deel, zo’n 778,000 vaten, bestemd was voor China. De afgelopen tien jaar heeft China meer dan de helft van de maandelijkse Venezolaanse olie-export afgenomen, hoewel onafhankelijke Chinese raffinaderijen recentelijk zijn overgestapt op Russische en Iraanse olie. In eigen land is PDVSA gedwongen de productie te beperken vanwege een tekort aan opslagruimte.
Grote Oliemaatschappijen Stimuleren Investeringen
Washington dringt er bij de Amerikaanse oliemaatschappijen op aan om opnieuw fors te investeren in Venezuela. Exxon Mobil, ConocoPhillips en Chevron worden aangespoord om miljarden te investeren in de wederopbouw van de olievelden van het land, waarbij de toekomstige productie gebruikt moet worden om arbitragevorderingen te innen die al jaren onbetaald zijn. Alleen al ConocoPhillips eist zo’n 12 miljard dollar, terwijl Exxon ongeveer 1.65 miljard dollar tegoed heeft.
Het plan zou bedrijven verplichten om te investeren in nieuwe putten, pijpleidingen en moderniseringsinstallaties. Analisten schatten dat er meer dan 10 miljard dollar per jaar nodig zou zijn om de sector te stabiliseren. Minister van Binnenlandse Zaken Doug Burgum heeft het tijdperk na Maduro omschreven als een unieke kans om kapitaal aan te trekken en de industrie nieuw leven in te blazen.
Voorlopig blijft Chevron de enige grote exporteur die olie zonder noemenswaardige vertragingen vervoert, aangezien tankers zoals de Ionicax, Minerva en Astra ladingen laden in Venezolaanse havens. De markten reageerden snel op het nieuws, met een daling van de olieprijzen na de aankondiging.
https://inspirepreneurmagazine.com/nl/uncategorized/us-venezuela-seal-2-billion-oil-export-deal/
Wat is de situatie van internationale oliemaatschappijen in Venezuela na de arrestatie van Maduro?
Gepubliceerd op 05-01-2026
Reuters – Vertaald door MarketScreener – Origineel bekijken
Delen
-2,28%
-0,36%
-2,06%
Dit zijn de belangrijkste feiten over internationale oliemaatschappijen in Venezuela, een land met de grootste oliereserves ter wereld dat zich in een crisis bevindt na de arrestatie van president Nicolás Maduro door Amerikaanse troepen.
In de jaren 2000 onteigende de overleden president Hugo Chávez activa van verschillende buitenlandse ondernemingen, waarmee hij de controle van het staatsbedrijf PDVSA over de olievelden van het land versterkte.
Tegenwoordig moeten buitenlandse bedrijven Amerikaanse toestemming krijgen om te onderhandelen, plannen te maken en projecten uit te voeren in Venezuela vanwege de sancties van Washington. De olie-export van het OPEC-land ligt nu stil.
BP
In 2024 verleende Venezuela BP en de National Gas Company van Trinidad en Tobago een vergunning voor exploratie en productie in het Venezolaanse deel van het grensoverschrijdende gasveld Manakin-Cocuina, dat nog niet in productie is.
De Verenigde Staten trokken in april een eerdere vergunning die aan beide bedrijven was verleend in, waardoor de planning van het project werd stilgelegd.
BP reageerde niet op een verzoek om commentaar over de huidige situatie.
CHEVRON
Als onderdeel van de gedwongen overstap van Chávez naar joint ventures onder leiding van het staatsoliebedrijf PDVSA, onderhandelde Chevron om in het land te blijven en partnerschappen met PDVSA aan te gaan.
Chevron heeft belangen van tussen de 25% en 60% in vijf projecten op land en zee in Venezuela.
Chevron exporteerde in november ongeveer 150.000 vaten ruwe olie per dag uit Venezuela naar de Amerikaanse Golfkust, en ongeveer 100.000 vaten per dag vorige maand, volgens gegevens over scheepsbewegingen.
Het bedrijf stelt dat het blijft opereren in overeenstemming met alle relevante wetten en regelgeving.
CHINESE BEDRIJVEN
China is een belangrijke koper van olie en investeerder in de energiesector van Venezuela. De staatsbedrijven China National Petroleum Corp en Sinopec hebben joint ventures in Venezuela. Zij reageerden niet direct op vragen over hun betrokkenheid in het Zuid-Amerikaanse land.
Het particuliere bedrijf China Concord Resources Corp was vorig jaar van plan meer dan 1 miljard dollar te investeren in twee olievelden om tegen eind 2026 60.000 vaten per dag te produceren, aldus Reuters. Het was niet mogelijk het bedrijf te bereiken voor commentaar.
CONOCOPHILLIPS
Conoco probeert al jaren ongeveer 12 miljard dollar terug te krijgen na de onteigening van zijn activa in het Chávez-tijdperk.
“ConocoPhillips volgt de ontwikkelingen in Venezuela en de mogelijke gevolgen voor de wereldwijde energievoorziening en stabiliteit op de voet. Het zou voorbarig zijn om te speculeren over toekomstige zakelijke activiteiten of investeringen,” aldus een woordvoerder.
ENI
Het Italiaanse Eni produceert gas in het offshore Perla-veld, een joint venture van 50% met Repsol en geëxploiteerd door het lokale bedrijf Cardón IV. De gasproductie wordt gebruikt voor elektriciteitsopwekking in Venezuela.
Eni meldde dat Venezuela in juni 2025 2,3 miljard dollar schuldig was, meer dan in 2024, vanwege het besluit van de Amerikaanse regering in maart 2025 om alle vergunningen in te trekken voor het innen van het verschuldigde geld via ruwe-olieladingen van PDVSA.
“Eni volgt de ontwikkelingen op de voet; op dit moment zijn er geen gevolgen voor de activiteiten, die normaal doorgaan,” aldus een woordvoerder van Eni.
EXXONMOBIL
ExxonMobil is niet langer actief in Venezuela, nadat het weigerde projecten om te zetten in joint ventures met PDVSA.
In 2023 meldde Exxon dat Venezuela 984,5 miljoen dollar aan schadevergoeding verschuldigd was na langdurige internationale arbitragezaken. Deze zaken dateren uit 2007, toen de olieprojecten van Exxon in Cerro Negro en La Ceiba werden onteigend.
Een Amerikaanse rechtbank erkende in september 2025 de verplichting van Venezuela om het bedrag te betalen.
Exxon reageerde niet direct op een verzoek om commentaar.
REPSOL
Het Spaanse energiebedrijf Repsol heeft belangen in een mix van olie- en gasvelden op land en zee, zowel in productie als nog te ontwikkelen in Venezuela, waaronder Petroquiriquire en Cardón IV Oeste, dat samen met Eni wordt geëxploiteerd.
In maart 2025 liet de VS Repsol weten dat een eerder verleende vergunning voor activiteiten in Venezuela werd ingetrokken. Op basis van een eerdere vergunning had Repsol afgesproken olie van PDVSA te ontvangen als betaling van schulden.
Repsol heeft verklaard dat Venezuela 586 miljoen euro (683,63 miljoen dollar) schuldig is. Een woordvoerder weigerde maandag commentaar te geven.
SHELL
Shell zou het Dragon-gasveld, dat nog niet in productie is, in Venezolaanse wateren exploiteren, samen met de National Gas Company van Trinidad en Tobago, waarbij de productie naar Trinidad zou worden gestuurd voor omzetting in vloeibaar aardgas.
Het project blijft echter grotendeels bevroren. Shell en BP zijn aandeelhouders van de Atlantic LNG-faciliteit in Trinidad, die behoefte heeft aan meer gasleveringen.
In oktober gaf de Amerikaanse regering Shell en Trinidad toestemming om de planning van Dragon te hervatten, maar Venezuela schortte vervolgens alle energieovereenkomsten met Trinidad op.
Shell weigerde maandag commentaar te geven.
ROSNEFT
Het Russische staatsoliebedrijf Rosneft heeft Venezuela miljarden dollars geleend, gedekt door olieverkopen, en heeft ook belangen in bedrijven als Petromonagas, Petroperija, Boquerón, Petromiranda en Petrovictoria, met een geschatte waarde van ongeveer 5 miljard dollar, volgens Russische media.
(1 dollar = 0,8572 euro)
(Verslag van Shadia Nasralla, Stephanie Kelly, Francesca Landini, Marianna Parraga, Jesus Calero, Dmitry Zhdannikov; redactie in het Spaans door Manuel Farías)
© Reuters – 2026
Trump noemt Venezolaanse olie nu al “onze olie”: wat zit daarachter? En volgt de industrie hem wel?
DossierMachtsovername in Venezuela
Trump noemt Venezolaanse olie nu al “onze olie”: wat zit daarachter? En volgt de industrie hem wel?
Drugs? Misschien. Maar het lijkt toch vooral olie waar de Amerikaanse militaire operatie in Venezuela over gaat. Een groot geheim maakt zelfs president Donald Trump er niet meer van. Venezuela zit dan ook op een enorme aardoliereserve. Wat wil Trump daarmee? En volgt de industrie hem hierin wel?
Gepubliceerd:ma 05 jan 2026
“Ze hebben onze olie gestolen”, onderbouwde Trump dit weekend de Amerikaanse inval in Venezuela. Voordien werd nochtans de drugssmokkel als stok gebruikt om de hond te slaan. “Wij hebben daar de hele industrie opgebouwd”, foeterde de president. “Ze pikten het in alsof we niets waren. En we hadden een president die besloot er niets aan te doen. Dat hebben we nu alsnog gedaan. We zijn laat, maar we hebben er iets aan gedaan.”
Trump verwijst daarmee naar de voorbije decennia van Venezolaans-Amerikaanse olierelaties, die je op z’n minst woelig kunt noemen. ‘Decennia’ schrijven we, maar eigenlijk kun je zelfs al meer dan een eeuw terugspoelen, naar 1914, toen Venezuela voor het eerst op grote schaal ruwe olie begon te ontginnen. De VS werd geleidelijk een van de belangrijkste afnemers van dat zwarte goedje.
Want Venezuela heeft wel wat in de grond zitten, vooral in de Orinoco-gordel, in het midden van het land. Meer nog: het land heeft naar schatting de grootste ruwe-aardoliereserve ter wereld, groter nog dan Saudi-Arabië, Iran of Irak. Het gaat om zowat 17 procent van alle ruwe-oliereserves ter wereld. Dat is vooral ‘zware’ ruwe olie, de zeer stroperige, teerachtige variant dus.
Staatscontrole
De Amerikaanse frustratie die spreekt uit de woorden van Trump is zeker niet uit de lucht gegrepen. Amerikaanse bedrijven investeerden in de loop van de twintigste eeuw nu eenmaal fors in de ontginning van Venezolaanse olie.
Het land was tijdens de Tweede Wereldoorlog al een van de belangrijkste brandstofleveranciers van de geallieerden. En zelfs na de nationalisering van de industrie in de jaren 70 bleven de Amerikaanse belangen er min of meer gevrijwaard.
Je ziet vanaf het moment van de nationalisering een gigantische braindrain in de oliesector. Monique de Jong, postdoctoraal onderzoeker rond energiezekerheid aan de Friedrich-Alexander-universiteit in Nürnberg
In het zuiden van de VS, in Texas en Louisiana, werden grote raffinaderijen uitgebouwd, die goed om konden met de verwerking van de zware olie uit Venezuela. Toen de populistische president Hugo Chávez er in 1999 aan de macht kwam, voerde Venezuela vlotjes 3,2 à 3,5 miljoen vaten olie per dag uit. Het was daarmee een van de grootste olieproducenten ter wereld. Maar Chávez vond dat de opbrengsten van die olie te veel naar de VS vloeiden. Hij versterkte in 2007 de staatscontrole over de industrie en onteigende grote bedrijven, zonder grote Amerikaanse spelers – ExxonMobil, ConocoPhilips, Chevron – afdoende te compenseren.
Productie ingestort
“De Amerikaanse bedrijven vertrokken (op Chevron na, red.) omdat ze het daar niet mee eens waren”, vertelt Monique de Jong, postdoctoraal onderzoeker rond energiezekerheid aan de Friedrich-Alexander-universiteit in Nürnberg, in De Ochtend op Radio 1. “Je ziet vanaf dat moment een gigantische braindrain in de oliesector. Mensen die loyaal zijn aan Chávez krijgen mooie baantjes, maar de technische kennis wordt niet gebruikt en er wordt heel weinig geïnvesteerd.”
Chávez’ opvolger, de nu opgepakte president Maduro, zette die koers gewoon verder en de VS legden Venezuela sancties op. Daardoor werd het nog moeilijker om die olie aan de man te brengen. “Het gaat zelfs zo slecht dat Venezuela in 2020 moet aankloppen bij Iran voor het repareren van een raffinaderij. En ook dat land heeft geen hoogstaande infrastructuur. Kennis ontbreekt, geld ontbreekt.” De grootschalige nationalisering was volgens Chávez bedoeld om de armoede en ongelijkheid op te lossen in Venezuela. “Maar dat heeft duidelijk niet gewerkt”, zegt De Jong. “Er is veel armoede en ongelijkheid. De economie is nog verslechterd.”
En de Venezolaanse olieproductie is nu nog een schim van wat die voor de eeuwwisseling was. “De productie lag vóór de onteigeningen boven de 3 miljoen vaten per dag, maar is ingestort tot onder de 1 miljoen”, vertelt olie-expert Robert Rapier in het Nederlandse programma ‘Nieuwsuur’.
Bedrijven niet happig
In de ogen van Trump is het moment nu gekomen om dat te keren. En vooral om Amerikaanse bedrijven er opnieuw een stevige vinger in de pap te geven. “Onze grote oliebedrijven, de grootste ter wereld, zullen naar het land gaan en zullen er miljarden dollars uitgeven om de ernstig beschadigde olie-infrastructuur te herstellen en inkomsten voor het land te genereren”, zei hij daarover.
Maar dat klinkt makkelijker dan het in werkelijkheid zal zijn, oppert Monique de Jong. “Het blijft wat bij die aankondiging van Trump. Je merkt nu dat Amerikaanse bedrijven als ExxonMobil zich een beetje achter de oren krabben en zeggen dat ze ook niet goed weten wat ze hiermee moeten doen. Ze hebben geen specifieke plannen, hebben geen idee waar ze moeten beginnen en wat de specifieke bedoeling is.”
De schatting is dat er minstens 50 tot 70 miljard euro moet worden geïnvesteerd om de olieproductie op te krikken. Monique de Jong, postdoctoraal onderzoeker rond energiezekerheid aan de Friedrich-Alexander-universiteit in Nürnberg
Trumps plan lijkt dus vooralsnog niet echt gecoördineerd met Amerikaanse bedrijven. “Die staan ook niet echt te springen om opnieuw te investeren. Venezuela was altijd al een redelijk onstabiel land, met hoge armoede. Sinds dit weekend is er nog extra onzekerheid bij gekomen: gaat Amerika het daar echt overnemen? Beslist het volk mee over die regimewissel? Hoe ver gaat dat dan? Bedrijven vinden het niet fijn om bij die factoren miljarden te investeren.”
50 tot 70 miljard
De Jong vraagt zich af of het überhaupt zo ver zal komen. Die zware, asfaltachtige aardolie uit de grond krijgen, is complex en dus duur. “Het opwaarderen van die infrastructuur gaat vele jaren duren. De schatting is dat er minstens 50 tot 70 miljard euro moet worden geïnvesteerd om die productie op te krikken.”
Dat zegt ook Rapier in ‘Nieuwsuur’. “De olieproductie zal zich daar niet snel herstellen. De huidige olieprijzen maken het niet aantrekkelijk genoeg om in Venezuela te investeren. Ik hoorde iemand zeggen: ‘5 miljoen vaten per dag in 10 jaar tijd’. Er is geen enkele kans dat dat gebeurt.”
En zelfs als het wel gebeurt, zal de Venezolaanse bevolking er weinig aan hebben, besluit De Jong. “De opbrengst zal voor de Amerikaanse bedrijven zijn.”
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/01/05/trump-venezuela-vs-olie-industrie-geschiedenis/
“Genadeklap voor de wereldorde”: hoe de aanval van de VS op Venezuela goed nieuws is voor Vladimir Poetin
De VS lapt het internationaal recht aan zijn laars en trekt zich niets meer aan van de wereldorde zoals die na WO II is opgebouwd. Dat zegt expert internationale politiek Laurien Crump na de aanval op Venezuela en de ontvoering van Nicolás Maduro. Een man in het bijzonder profiteert daar volgens haar van: Vladimir Poetin. De EU staat erbij en kijkt ernaar. “Europa is nu zo’n beetje als China in de 19e eeuw”, zegt politicoloog David Criekemans. “De VS lapt het internationaal recht aan zijn laars“, zegt Laurien Crump, expert internationale politiek aan de Radboud Universiteit Nijmegen, in De Ochtend op Radio 1. “Het trekt zich niets meer aan van de zorgvuldig uitgebouwde wereldorde na de Tweede Wereldoorlog.”
Dat heeft het land ook officieel laten optekenen in zijn nationale veiligheidsstrategie, die begin december van vorig jaar voorgesteld werd. “De Amerikaanse regering beschrijft daarin dat interventie in het buitenland, met name in het westelijk halfrond, essentieel is voor haar. Ze wil terug naar de Monroe-doctrine. En internationaal recht, democratie en mensenrechten zijn ondergeschikt aan Amerikaanse dominatie en eigenbelang.”
De Monroe-doctrine
In 1823 voerde toenmalig president James Monroe een belangrijke koerswijziging door in de VS. Het land zou inmenging van Europa in Latijns-Amerika niet langer tolereren, omdat het gebied voortaan ‘voorbehouden’ was voor de VS.
De Amerikaanse krant New York Post sprak vorig jaar al over het ‘Donroe’-doctrine om Trumps expansiedrang te kaderen. En ook Trump zelf neemt dat woord in de mond. Hij stelt dat “Amerikaanse dominantie op het westelijk halfrond nooit meer in twijfel getrokken zal worden”.
Dat zag Crump ook terug in Trumps persconferentie na de aanval op Venezuela: “Hij spreekt over eigenbelang, olie en dominantie. Over democratie geen woord. Hij doet niet eens zijn best om de termen waaraan we de afgelopen 80 jaar gewoon geraakt zijn, te gebruiken.”
De VS probeert zich zelfs niet meer te profileren als hoeder van het internationaal recht. “Een soevereine staat aanvallen en zijn leider ontvoeren, dat dan ook nog zo openlijk doen, dat is de genadeklap voor de huidige wereldorde”, weet Crump.
Wereldmachten tolereren elkaar
Volgens politicoloog David Criekemans (Universiteit Antwerpen) moeten we kijken richting een multipolair wereldsysteem, waarbij meerdere wereldmachten elkaar in balans houden. Dat zegt hij in onze nieuwspodcast ‘Het kwartier’.
“We zitten in een situatie die gelijkt op de jaren 30 van de vorige eeuw, waarbij het internationaal recht steeds verder uitgehold wordt.” Ook Crump spreekt over een terugkeer naar een tijd zonder internationaal recht, maar met grootmachten die een invloedssfeer willen creëren rond hun buitengrenzen.
Lang dachten we nog dat Trump naïef was en daarom toegevingen deed aan Poetin, maar nu zien we dat ze ook echt op 1 lijn zitten. Laurien Crump, experte internationale politiek aan de Radboud Universiteit Nijmegen
Dat is wat de VS nu probeert te doen volgens beide experten en dat noemen ze goed nieuws voor de Russische president Vladimir Poetin: “Als Trump Venezuela kan binnenvallen, dan legitimeert dat Poetins oorlog in Oekraïne. Lang dachten we nog dat Trump naïef was en daarom toegevingen deed aan Poetin, maar nu zien we dat de 2 ook echt op 1 lijn zitten.”
Meer zelfs: volgens Criekemans zou het zomaar kunnen dat de Russen Trump hebben voorgesteld om Oekraïne en Venezuela “uit te ruilen”. “Ze zouden dan van elkaar tolereren dat elke grootmacht zijn invloedssfeer heeft. Dat gerucht doet de ronde.”
“Dit gaat zelfs niet meer over internationaal recht”, zegt Crump. “Grootmachten leggen dat recht naast zich neer. Dan wordt dat een papieren tijger”, vult Criekemans aan. “En dan geldt vooral het recht van de sterkste.”
China als derde speler
En wat doet China, die andere grote wereldmacht? Ook zij hebben belangen in Venezuela, vertelt politicoloog en Chinakenner Jonathan Holslag op Radio 1.
“Het gaat voor hen over de olie in Venezuela, maar ook over hun bredere economische belangen in Latijns-Amerika. De Chinezen betrekken nog altijd veel grondstoffen uit dat werelddeel, onder meer soja uit Brazilië en minerale ertsen uit Chili.” Trump probeert zijn rivalen nu uit Latijns-Amerika te weren, net zoals in de Koude Oorlog, weet Holslag. “Denk aan het Panamakanaal. China wordt buitengeduwd, maar probeert zelf ook hetzelfde te doen in Azië.”
Want het uitbouwen van een invloedssfeer staat ook hoog op de agenda in Peking, en de situatie in Venezuela zet ook de Chinese positie op scherp. “Het vraagteken voor de komende jaren blijft voor China: wat met Taiwan en de Zuid-Chinese Zee?”, besluit Holslag.
Crump bevestigt dat: “Trumps aanval geeft ook de Chinese president Xi Jinping de ruimte om nog eens goed na te denken over Taiwan.”
EU biedt weinig antwoorden
Dat de kaarten opnieuw geschud zijn, is minder interessant voor de Europeanen. “Andere grootmachten zien de Europese Unie als irrelevant”, weet Criekemans. “We hebben te weinig economische groei, te weinig geïnvesteerd in technologie, innovatie en defensie. Europa is nu zo’n beetje het China van de 19e eeuw.”
Het helpt niet dat de EU bang is van Trump, stelt Crump. “Als een niet-westerse leider zo’n aanval uitvoerde, zouden de reacties vanuit Europa niet mals geweest zijn. Dat toont duidelijk hoezeer Europa met 2 maten meet, maar ook hoe bang Europa is voor Amerika.”
Fors reageren is volgens de meeste Europese regeringsleiders niet nuttig, omdat Trump toch zijn zin doet. Rob Heirbaut, VRT NWS-journalist die de Europese politiek volgt
Want de Europese reactie op de aanval op Venezuela is nogal mak, zei VRT NWS-journalist Rob Heirbaut, specialist Europese politiek, dit weekend nog op Radio 1. “Fors reageren is volgens de meeste Europese regeringsleiders niet nuttig, omdat Trump toch zijn zin doet. Te veel kritiek geven, lijkt hen niet verstandig uit vrees voor tegenreacties.”
Toch wil Crump de EU een vuist zien maken, een grens zien trekken. “Ze moeten zeggen dat dit absoluut niet kan en ook een strategie ontwikkelen om onafhankelijk te worden van Amerika.”
Vraag is of Trump zich daarvan ook maar iets aantrekt. Ook daarover zijn beide experten het eens: hij ligt er niet eens van wakker. “Hij zal de overrompelingspolitiek die hij in 2025 in het binnenland gevoerd heeft nu verderzetten in het buitenland, omdat hij wel weet dat de tijd die hem gegeven is, misschien beperkt zal zijn”, besluit Criekemans.
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/01/05/invloedssferen-vs-venezuela-china-rusland/