Wanneer de Procureur Generaal praat over een criminele organisatie dan richt dat zich op het formele front. Wanneer de president praat over buitenlandse ondersteuning voor corruptie onderzoek dan is dat veel breder dan alleen het formele circuit. Dan gaat het om grensoverschrijdende criminaliteit met corrupte elementen die in ons hele overheidsapparaat zijn binnengeslopen. Er is in ons land tijdens het Bouterse tijdperk een systeem opgebouwd dat de formele en informele wereld met elkaar heeft vervlochten. Deze destabiliserende factor valt nu niet alleen de huidige president en de nieuwe politiekvoering aan, maar ook de democratie en de vrede, nationaal, regionaal en internationaal. De nationale opstelling van Melvin Linscheer en Danielle Veira zijn hierom prijzenswaardig. De revolutie en dekolonisatie van Bouterse is altijd fake geweest en is verbonden met een hard bolwerk van oude coupplegers die steeds verder geisoleerd worden omdat ze al lang in beeld zijn bij de DEA. De zoon van de ex-president is als eerste gevallen in dit netwerk van zijn vader. De link met Guyana via Roger Khan en Venezuelaanse kopstukken, terreurgroepen zoals Hezbollah, zijn bekend bij de Amerikanen.
Dit bolwerk zit op hete kolen. Het binnenland is essentieel voor de praktijken van de bende rondom de ex-president en daarom hebben zij de gronden in het binnenland massaal uitgegeven onder elkaar en de grondenrechten hierom nooit serieus genomen. Dit onderdrukkingssysteem van Bouterse met een massa ongeschoolden die hun macht in stand moest houden, heeft hen zelf de rug toegekeerd. Zo heeft toch het verstand gewonnen van de bende die op 25 mei massaal is weggestemd en verder aan het uitdunnen is. De ABOP heeft mandaat gehad om zich af te scheiden van de NDP, dus is Ronnie Brunswijk verplicht dit op te volgen en samen met de VHP ervoor te zorgen dat Suriname bevrijd wordt, anders is het woord bevrijding in de naamgeving van de partij niets waard. Iedereen kent de achtergrond van Ronnie Brunswijk, maar nu is hij vice- president, of wij dat wel of niet betreuren, wij hebben ermee te dealen. Dat er daarom aan alle kanten wordt getrokken aan de vice-president en ABOP leider om hem om te kopen of negatief te beinvloeden, verraad te plegen aan de achterban en de natie, is evident maar tot nu toe niet gelukt. Zelfs de Chinese diplomatie bemoeit zich met een lobby aan de vice-president indirect met interne aangelegenheden ( “ China wil bijdragen aan verdere ontwikkeling Suriname https://unitednews.sr/china-wil- bijdragen-aan-verdere-ontwikkeling-suriname/ nu de Amerikaanse minister van Buitenlandse zaken Mike Pompeo ( met een indrukwekkend curriculum vitae ) zich tegenover onze president luid en duidelijk heeft uitgesproken tegen het Chinees “roofkapitalisme” en de Chinese buitenlandse politiek. Het is onze president die het buitenlandse beleid bepaalt. Het steeds uitspelen van de president en de vice president is het paradepaardje van de bende van Bouterse die Suriname heeft uitgeleverd aan China en die de gezonde kritieken in de samenleving probeert om te zetten naar hetze en haat zaaien tegen de moderne ontwikkeling van president Santhoki.
Bouterse doet alles om zichzelf en de bende te beschermen door de eenheid in beleid, bestuur en leiderschap te breken. Gelukkig is de vice-president geen opportunist maar kijkt naar de belangen van de natie waarbij zijn eigen belangen aan ondergeschikt zijn. De vice- president behoort niet tot de bende van de ex-coupplegers. Voor onze geschiedenis kan de vice-president van veel meer betekenis zijn, een historische plek veroveren indien hij aan de zijde van de bevrijding zijn bijdrage blijft leveren voor land en volk en voor zijn zeer achtergestelde achterban. Dit is de enige weg voor duurzame nationale ontwikkeling en de enige weg om af te komen van de bende die ons land totaal heeft vernietigd. Wat een antagonistische tegenstelling leek tussen de president en de vice- president is een variabele factor gebleken omdat de omstandigheden van groei door inzicht zijn gewijzigd. De ABOP weet dat zij een natuurlijke bondgenoot is van de VHP en niet van de harde criminele bende van de NDP. Terwijl Bouterse ons volk dus stenen voor brood gaf, houdt hij volgens ingewijden een leger van 200 man op de been in het binnenland en dreigde hij onlangs de stad hermetisch af te sluiten.
Dit terrorisme tegen de staat Suriname bedreigt de vrede in ons land en is onacceptabel in een democratie. De gewelddadige achtergrond van Bouterse kennen wij, volgens Dew Baboeram alias “Sandew Hira” zou binnenlands geweld uitbreken als Bouterse na het 8 december vonnis opgepakt zou worden. Er is rust en vrede nodig in Suriname om de ontwikkeling niet verder te stagneren, maar de bende van ellende blijft een groot gevaar en probeert via Boutisten op social media het land verder de diepte in te trekken. Suriname wil nu eindelijk vrij zijn, af zijn van alle verschrikkelijke gevolgen die het imago van corruptief land, drugsdoorvoerland en drugscriminaliteit voor ons heeft gehad. Suriname wil bouwen aan infrastructuur in de breedste zin des woord, materieel en immaterieel, met herinrichting en versteviging van de staatsorde, van overheidsinfrastructuur tot en met politieke, cultureel-morele- sport en onderwijs infrastructuur.
Nelson Mandela leerde ons dat alleen ontwikkeling tot vrijheid leidt, en deze keuze heeft Suriname gemaakt op 25 mei 2020, want een andere optie is er niet daar Suriname geen kolonie wil zijn van China of welk ander land dan ook .En nog minder duldt ons land de brutaliteit van de burger Bouterse met zijn “staat in een staat- gedachtegang”, puur op rascisme, lafheid en angst gebaseerd. Suriname is dit station voorbij en is op weg naar natievorming.
A. Fernald
15 dec 2025 Met de oliemiljarden in zicht zijn we overgeleverd aan de partij die het web van de narcostaat geweven heeft.
6 dec 2025 Suriname genoemd in VS-drugsactie op zee: militairen doelden op boot die lading zou overzetten op schip richting Paramaribo
6 dec 2025 CNN: Door VS vernietigde ‘drugsboot’ had coke-lading voor Suriname aan boord dwtonline
3 nov 2025 4 kg goudroof zonder braaksporen bij Grassalco. Bij staatsmijnbouwbedrijf Grassalco N.V. is ruim vier kilo ruw goud, met een geschatte waarde van meer dan USD 400.000, spoorloos verdwenen uit de bedrijfskluis. In plaats daarvan werd nep goud aangetroffen. De ontdekking werd op 13 oktober gedaan, maar pas vrijdag is er officieel aangifte gedaan bij het politiebureau Livorno. President-directeur Wesley Rozenhout van Grassalco verklaarde in een interview met Jerrel Harderwijk van DTV Express dat hij na ontdekking een intern onderzoek heeft ingesteld. Pas nadat het finaal rapport was afgerond, heeft hij op 29 oktober president Jennifer Simons ingelicht.
30 okt 2025 De doordrammers van de gehaaste onafhankelijkheid wilden blijkbaar slechts hun suprematie tonen ten opzichte van voornamelijk een andere etnische groep. De ondeugdelijke voorbereiding laat zich thans onder andere zien in de grenskwesties en het jammerlijke verlies van een olierijk maritiem gebied. Het overhaaste besluit baarde etnisch gelieerde politieke spanningen, corruptie, een militaire dictatuur en ook een binnenlandse cocaïneoorlog.
Frits Lalay
De ‘onderwereld ondernemer’, het ware gezicht van de Surinaamse zakenwereld
De brute liquidatie van een ondernemer heeft Suriname opnieuw wakker geschud.
Een drive-by shooting, klaarlichte dag, een bekende ondernemer neergeschoten alsof het om een scène uit een gangsterfilm ging. De schok is groot, maar mogen we écht verrast zijn?
Want diep vanbinnen weten we het allemaal: in Suriname bestaat een parallel ondernemersklimaat.
Naast de hardwerkende zakelijke sector die groeit door innovatie en inzet, bloeit er een schimmige economie die gedreven wordt door criminaliteit, witwassen, drugsgeld en wapens. En dat is al lang geen geheim meer — het is een publiek geheim waaraan velen medeplichtig zijn door weg te kijken.
De kleine jongens gaan eraan, de grote vissen blijven zwemmen
Onze gevangenissen zitten vol met “kleine jongens”: straatrovers, inbrekers, drugskoeriers. Zij worden met harde hand vervolgd en opgesloten. Maar de echte bazen?
De witteboordencriminelen?
Zij flaneren vrij rond in luxe auto’s, investeren in bedrijven, worden gevierd als succesvolle ondernemers en doneren strategisch aan verkiezingscampagnes.
Zij kopen geen brood, zij kopen invloed.
De façade van succes
De tragische dood van de ondernemer dwingt ons tot een ongemakkelijke vraag: Hoeveel van onze “grote zakenlieden” hebben een keiharde onderwereldschaduw achter zich staan?
In sectoren zoals autohandel, bouw, import/export en horeca weet men maar al te goed dat een deel van de successen wordt gesmeerd door geld dat stinkt naar bloed en cocaïne.
Het is een donkere economie die banen creëert, ja — maar óók kogels, angst en corruptie.
Suriname wordt gegijzeld
De onderwereld schroomt niet om de bovenwereld binnen te dringen: politie wordt omgekocht, ambtenaren worden slapend rijk, criminelen bepalen wie zaken mag doen en wie moet verdwijnen en straffeloosheid wordt de norm.
Zolang criminelen grotere macht hebben dan justitie, zijn wij een land zonder veiligheid en zonder toekomst.
Tijd voor een echte oorlog tegen criminaliteit
Niet alleen tegen de straatrovers, maar vooral tegen: wapenhandel, transnationale drugstransporten, witwasnetwerken, zakelijke criminele kartels en corruptie op hoog niveau.
Een oorlog waarin iedereen gelijk is voor de wet — ook wie dure advocaten kan betalen.
Wat is een leven nog waard?
Wanneer ondernemers worden neergeschoten op straat, betekent dat één ding: de onderwereld voelt zich onaantastbaar.
Als de Surinaamse samenleving blijft zwijgen, dan accepteren we dat: macht boven recht staat, geld boven leven staat, criminaliteit boven democratie staat en dan is Chablani niet de laatste.
We kunnen niet blijven doen alsof dit incident een uitzondering is. Het is het logische resultaat van jarenlang wegkijken, politieke stilte en gebrek aan daadkracht. Suriname staat op een kruispunt:
Kiezen we voor een land gebouwd op recht en veiligheid?
Of laten we de onderwereld het land verder overnemen?
Het antwoord zal bepalen wie de volgende is die op straat neervalt — en wie er opnieuw wegkomt.
D. Karamat-Ali https://www.gfcnieuws.com/de-onderwereld-ondernemer-het-ware-gezicht-van-de-surinaamse-zakenwereld/
26 okt 2025 Drie mannen in verzekering gesteld in zaak liquidatie Karan Chablani
September 3, 2025 DE ARTS ALS WAPEN – DE GEOPOLITIEKE STRIJD OM EEN CUBAANSE HULPBRON
De Amerikaanse ambassadeur Robert Faucher heeft gesproken. De waarschuwing is uitgevaardigd: Suriname moet oppassen voor de ‘risico’s’ van de komst van Cu-baanse artsen. Het klinkt als bezorgdheid. Het klinkt als een waakhond die zijn werk doet. Maar wie goed luistert en leest, hoort niet het blaffen van een hond, maar het sissen van een decennia oud geopolitiek conflict dat zich nu op Surinaamse bodem afspeelt.
Laten we vooropstellen: de ambassadeur heeft een punt. Maar het is een klein puntje, ingebed in een enorme laag hypocrisie. Het puntje is dat de arbeidsvoorwaarden voor veel Cubaanse artsen verre van ideaal zijn. Havana houdt een groot deel van hun salaris in, een praktijk die door mensen-rechtenorganisaties terecht wordt bekritiseerd als een vorm van staats-exploitatie. Het is een systeem met ethische rafelranden.
Maar waar was de bezorgdheid van de ambassadeur, toen deze zelfde artsen, het vlaggenschip van de Cubaanse soft power, tijdens de covid-pandemie de helden van Italië waren? Waar is de verontwaardiging over de uitbuiting in andere sectoren? Nergens. Ze klinkt alleen nu, op het moment dat Suriname een land in de Amerikaanse achtertuin- kiest voor samenwerking met Havanna. En een veel prangendere vraag: Waarom horen we geen enkele Surinaamse waarschuwing aan de VS, om te stoppen met het steunen van regimes die van genocide en andere mensenrechtenschen-dingen wereldwijd worden beschuldigd? Een land dat geen lid wenst te zijn van het ICC in Den Haag, heeft geen recht van spreken waar het gaat om mensenrechten en economische uitbuiting. Of een dringend verzoek om eens grondig af te rekenen met het diepgewortelde probleem van racistisch politiegeweld in eigen land? Die vragen worden niet gesteld. Dát is het verschil tussen soevereine diplomatie en geopolitieke machtsuitoefening. Het ene land krijgt het voorschrift, het andere land schrijft voor.
Dit is geen humanitaire interventie. Dit is een zet op het schaakbord. De Cubaanse medische missies zijn voor Havana wat olie voor Saudi-Arabië is: een cruciale grondstof. Ze brengen miljarden dollars aan buitenlandse valuta binnen en zijn het machtigste instrument van diplomatieke goodwill. Al jaren proberen de Verenigde Staten deze pijler onder het Cubaanse regime weg te slaan. Door artsen asiel aan te bieden, door landen onder druk te zetten, en nu dus door een ‘waarschuwing’ te geven aan soevereine naties die zelf hun afweging maken. En laten we vooral die soevereine afweging niet vergeten. Waarom kiest Suriname, of elk Caribisch land, voor Cubaanse artsen? Omdat ze komen. Punt uit. Ze komen naar de vergeten klinieken in het binnenland, naar de arme wijken waar de gezond-heidszorg tekortschiet. Ze vullen een gapend gat dat niet wordt opgevuld door dure westerse medische consultants of marktgestuurd zorgaanbod.
Voor Suriname is deze keuze pragmatisch, niet ideologisch. Het is de keuze tussen geen arts of een Cubaanse arts. De morele verontwaardiging van een ambassadeur wiens land zelf niet vrijuit gaat waar het gaat om ‘gezondheidszorg voor iedereen’, weegt dan niet op tegen de acute nood van een patiënt. En laat dit duidelijk zijn: voor hen die op de hoogte zijn van de geopolitieke agenda van de VS: zij geven totaal niets om het welzijn van de inwoners van landen in de CARICOM, Afrika, De Amerika’s ( Zuid- en Midden-Amerika).
De echte vraag is daarom niet: Moeten we Cubaanse artsen wel of niet toelaten? De echte, veel ongemakkelijkere vraag is: Waarom creëren wij, en het Westen, een vacuüm waar alleen Cuba blijkbaar wél in wil springen? Door het hele programma te demoniseren, straf je uiteindelijk niet het Cubaanse regime. Je straft de Surinaamse en Cubaanse arts die een vak probeert uit te oefenen, en bovenal: je straft de Suri-naamse patiënt die straks zonder zorg komt te zitten.
Laat de ambassadeur daarom eerst eens uitleggen, welk concreet alternatief de VS op tafel leggen. Gaan Amerikaanse artsen zich dan vestigen in Nickerie, Sipaliwini, Apoera, of Brownsweg? Wordt er een fonds opgericht om de medische brain drain in de regio tegen te gaan?
Tot die tijd klinkt de waarschuwing niet alleen hol, maar ook hypocriet. Het klinkt als een harde klap uit de geopolitiek, verstopt achter de façade van een mensenrechtenschender. Suriname is wijs en soeverein genoeg om haar eigen nationale belang te bepalen, zijn due diligence te doen en zijn eigen morele kompas te volgen – zonder voorschriften van wie dan ook.
Laat de zorg vooral over aan artsen en ministers van Volksgezondheid. En laten de VS en haar ambassadeurs hun energie steken in het oplossen van de conflicten in hun eigen achtertuin, in plaats van het creëren ervan in die van anderen.