Santokhi: uitnodiging aan koning werd gedaan tijdens mijn staatsbezoek aan Nederland
Redactie
Oud-president Santokhi. Foto: Suriname Herald
Voormalig president Chan Santokhi heeft zondag in het programma Welingelichte Kringenverduidelijkt dat het bezoek van koning Willem-Alexander aan Suriname niet binnen zijn regeerperiode gepland stond. Volgens Santokhi werd de uitnodiging aan de koning in 2021, tijdens zijn staatsbezoek aan Nederland, gedaan in het kader van de voorbereidingen voor de viering van vijftig jaar Srefidensi.
“Ik ben op staatsbezoek geweest in Nederland en ik ben ook ontvangen door de koning. Daar hebben we bilaterale gesprekken gevoerd en daar is de eerste uitnodiging achtergelaten voor de koning om naar Suriname te komen rond 50 jaar onafhankelijkheid,” aldus Santokhi.
De oud-president benadrukte dat tijdens die gesprekken ook het belang van de gezamenlijke verwerking van het slavernijverleden aan bod kwam. “Tegelijkertijd is ook benadrukt: als je komt, besteed ook aandacht aan de gedeelde geschiedenis rond het slavernijverleden. Daarna is die uitnodiging schriftelijk verstuurd via het ministerie van Buitenlandse Zaken,” voegde hij eraan toe.
Santokhi zei verder verheugd te zijn dat zijn opvolger het initiatief heeft genomen om het bezoek van het koningspaar concreet te maken. “Ik ben blij dat president Jennifer Simons de uitnodiging heeft opgepakt en dat het bezoek nu werkelijkheid wordt,” verklaarde hij.
Het bezoek van koning Willem-Alexander en koningin Máxima aan Suriname zal volgens de Nederlandse Rijksvoorlichtingsdienst plaatsvinden van 1 tot en met 3 december 2025.
De voorspellingen dat oud-president Chan Santokhi zich na zijn ambtstermijn niet meer vrij zou kunnen verplaatsen in Suriname, zijn volledig onjuist gebleken.
Verschillende kwaadsprekers beweerden begin dit jaar nog dat de woede jegens de voormalige regeringsleider zó groot zou zijn, dat hij nauwelijks over straat zou durven gaan. Maar niets blijkt minder waar.
De oud-president wordt juist opvallend vaak met respect en waardering ontvangen. GFC Nieuws signaleert dat Santokhi zich de laatste tijd zonder enige terughoudendheid onder het volk begeeft. Zo werd hij onlangs gezien bij een lokale voetbalwedstrijd, gewoon zittend tussen het publiek, zonder enige vorm van afstandelijkheid of extra beveiliging.
Omstanders spraken hem vriendelijk aan en wensten hem succes. Er was geen sprake van vijandigheid of wrok, maar eerder van gemoedelijkheid en waardigheid.
Het feit dat een voormalig staatshoofd zich zo openlijk en ontspannen tussen burgers kan bewegen zegt veel over de aard van de Surinaamse samenleving. Ondanks meningsverschillen en politieke discussies blijft het respect voor oud-leiders overeind.
Het toont dat Surinamers over het algemeen vredelievend zijn en in staat blijven om onderscheid te maken tussen politieke keuzes en persoonlijke waardigheid.
In een tijd waarin online vaak harde woorden worden gebruikt, is het verfrissend om te zien dat in het echte leven het fatsoen overheerst.
Santokhi’s recente publieke verschijningen laten zien dat wederzijds respect in Suriname nog springlevend is, een teken dat ons land ondanks verschillen, zijn menselijke warmte niet is verloren.
Niet iedereen zal het toegeven, maar als je iets begrijpt van public relations, politieke branding en imagovorming, dan kun je moeilijk anders dan respect hebben voor de manier waarop hij en zijn team zichzelf de afgelopen jaren hebben gepositioneerd. Chan is een brand. Een concept. Een zorgvuldig uitgedachte mix van oranje verf, billboardglimlach en het geluid van discipline op repeat.
Als je dacht dat politiek draait om ideeën — vergis je niet: in 2025 draaide het allemaal om *branding, baby!* En Chan was de CEO van zijn eigen imago. Binnen geen enkele partij is alles koek en ei, en dat geldt ook voor de VHP. Toch wist Santokhi tijdens de afgelopen verkiezingen zijn partij te presenteren als een machtsblok van formaat.
De campagne van de VHP was allesbehalve bescheiden: van televisie tot radio, van social media tot gigantische billboards — overal zag je één dominante boodschap: *Chan.* Niet per se de partij, maar de persoon. Op tv: Chan. Op de radio: Chan. In je Facebook-feed, tussen de memes en de dansvideo’s: Chan. Je kunt zeggen wat je wil, maar de VHP had een *masterclass in marketing* neergezet. De partij vocht letterlijk op alle fronten tegen rivaliserende partijen, maar de kracht van hun campagne zat niet in de kleur oranje of in de partijnaam — het zat in de persoonlijke branding van Chan Santokhi.
Zijn mediateam begreep dat politiek tegenwoordig niet alleen draait om beleid of beloften, maar om beeldvorming. En dat beeld werd zorgvuldig opgebouwd: de politieman die orde bracht, de leider die boven het rumoer staat, de man met discipline.
Naast het brede mediaplan van de partij had Chan ook zijn eigen team dat specifiek gericht was op zijn persoonlijke profilering. Hun taak: het accent leggen op de mens achter de president — op zijn karakter, zijn leiderschap, zijn presence. De slogan was niet zomaar een zinnetje; het was een statement, een positionering, bijna een merkbelofte.
We zitten nu in de postverkiezingsperiode. De VHP is in de oppositie, maar Chan lijkt zijn mediacampagne nooit echt te hebben stopgezet. Binnen drie maanden na de machtswisseling heeft hij alweer een nieuwe brandingsstrategie gelanceerd. Zijn nieuwste slogan benadrukt dat 45.000 mensen op hem hebben gestemd — meer dan op Jennifer Geerlings-Simons. En dat is geen toevallige statistiek. Dat klinkt bijna als een reclame van rivaliserende telecomproviders: “Meer dan 45.000 tevreden klanten — wij zijn de allergrootste in het land, in alle districten tot het verre binnenland!”
Nu komt de plot twist… ben je ready? Die “45.000+” is niet alleen een boodschap aan de NDP of aan de nieuwe regering; het is ook een sterk signaal aan de VHP-top zelf. Een waarschuwing, bijna: dat Chan nog steeds de grootste politieke merknaam binnen de partij is. Dat hij niet zomaar een ex-president is, maar een merk dat groter is dan de partijstructuur waarin hij opereert.
Tijdens de campagne liet hij al merken dat zijn strijd niet alleen buiten de partij gevoerd werd, maar ook binnen. Iedereen praat over de eilandjes binnen de NDP, maar wie goed kijkt, ziet dat de VHP intussen zelf op een archipel begint te lijken — een verzameling van interne eilanden met eigen ambities, ego’s en agenda’s. En ergens op dat grootste eiland, omringd door brandingbanners en PR-strategen, zit Chan. Rustig, glimlachend, wachtend op de volgende media-aandacht.
Chan nog steeds de grootste politieke merknaam binnen de partij
En toch, te midden van dat alles, blijft één ding duidelijk: Chan Santokhi begrijpt dat politiek niet alleen draait om macht, maar ook om de *perceptie* van macht. In een tijd waarin imago even krachtig kan zijn als beleid, is hij bezig met het bouwen van iets dat verder gaat dan één ambtstermijn of één verkiezing. Of je hem nu bewondert of belachelijk vindt — je kunt niet ontkennen: de man heeft PR-bloed. In een land waar de politiek vaak rommelt met begrotingen, rommelt hij met beeldvorming. En eerlijk? Dat werkt.
De vraag is niet óf hij nog terugkeert. De vraag is: wie binnen de VHP durft hem te overschaduwen, als de merknaam ‘Chan’ groter blijkt dan de partij zelf? Laten we de interne verkiezingen afwachten, want daarna mag de coalitie zijn borst natmaken…
Simons herhaalt, Santokhi bouwde: jeugdbeleid vraagt erkenning en continuïteit
In haar recente jaarrede presenteerde president Simons een reeks plannen voor de Surinaamse jeugd: schoolvoeding, technisch onderwijs, vakantieprogramma’s, participatieprojecten en kansen voor kwetsbare groepen. Allemaal belangrijke punten, maar fundamenteel gezien geen beleidsvernieuwing. De aangekondigde maatregelen zijn geen koerswijziging, maar grotendeels een voortzetting van het jeugdbeleid dat onder leiding van toenmalig president Chan Santokhi en vicepresident Ronnie Brunswijk met daadkracht is ingezet.
Wat ontbreekt in de jaarrede, is een eerlijke politieke erkenning: zonder de fundamenten die de vorige regering heeft gelegd, zijn deze plannen van Simons niet uitvoerbaar.
Onder het leiderschap van Santokhi-Brunswijk zijn niet slechts beloftes gedaan, maar concrete programma’s uitgerold die jongeren kansen boden om zich sociaal, economisch en mentaal te ontwikkelen:
Vakantiejobprogramma’s die jongeren de kans geven werkervaring op te doen én een zakcent te verdienen.
Training en ondersteuning voor vroege schoolverlaters, tienermoeders en kwetsbare jongeren, zodat niemand achterblijft.
Vakgerichte opleidingen in de districten en het binnenland, om kansen gelijk te trekken.
Studietoelagen en studiefinanciering, waaronder de maandelijkse SRD 1000,- studententoelage en het Fonds Tegemoetkoming Studenten.
Trainingen voor jonge ondernemers en vrouwen, met nadruk op digitalisering en innovatie.
Jeugdvertegenwoordiging via de Jeugdraad Suriname, Caricom- en SDG-jeugdambassadeurs, en Youth Officers.
Deze initiatieven waren niet vrijblijvend, maar onderdeel van een samenhangende visie waarin de jeugd centraal staat als motor voor nationale ontwikkeling.
Voorbereiding op olie, gas en klimaatuitdagingen De regering-Santokhi anticipeerde op de toekomstige uitdagingen en kansen van Suriname met gericht beleid voor:
Technisch onderwijs en vaktrainingen, afgestemd op de groeiende olie- en gassector, ICT en duurzame landbouw.
Klimaatbewust beleid, met actieve jongerenparticipatie in binnenlandse en internationale klimaatacties.
Dit toont visie: niet wachten tot de uitdagingen zich voordoen, maar jongeren nu al voorbereiden om leiders te worden in de economie én in de strijd voor een leefbare planeet. Dit is geen politieke poëzie, dit is voorbereid beleid, gebaseerd op economische realiteit.
Mentale gezondheid: een onmisbare pijler Onder de regering-Santokhi werd ook mentale gezondheid aangepakt als kernonderdeel van jeugdontwikkeling:
Het ‘Me Time’-project van toenmalig first lady Mellisa Santokhi-Seenacherry, gericht op de mentale gezondheid van kinderen en jongeren via interactieve sessies, emotiebeheersing en zelfzorg.
Samenwerking met Unicef (2021) voor het project Mental Health & WASH, dat kinderen extra begeleiding bood tegen de gevolgen van mishandeling, depressie en andere problemen die in Suriname leiden tot een hoog aantal zelfmoorden.
Het ‘Kenki Denki’-programma in het onderwijs, gericht op het bespreekbaar maken van mentale gezondheid, bewustwording en preventie van suïcide onder jongeren.
Het zijn initiatieven die jongeren sterker maakten, mentaal én sociaal, lang voordat deze thema’s populair werden in politieke toespraken.
Youth power: een Surinaamse trots Onder Santokhi is ook het Youth POWER-concept gelanceerd. POWER staat voor Participatie, Ontwikkeling, Weerbaarheid, Economische activiteit en Rechten. Hiermee worden jongeren niet alleen gezien als ontvangers van beleid, maar als actieve partners. Dit model integreert kinderrechten en seksuele en reproductieve gezondheid en rechten (SRHR), en positioneert de jeugd als volwaardige gesprekspartners in nationale ontwikkeling.
Simons doet alsof het nieuw is President Simons spreekt in haar jaarrede over “onderwijsvernieuwing”, “technische opleidingen” en “structurele jeugdprogramma’s”. Maar deze zijn simpelweg een voortzetting van bestaand beleid. Simons doet alsof zij de architect is van plannen die in werkelijkheid zijn ontworpen, getest en geïmplementeerd door de regering-Santokhi.
Continuïteit boven retoriek Voor jongeren telt niet wie de eer opeist, maar dat maakt politieke misleiding niet minder schadelijk. President Simons presenteert oude plannen als nieuwe vondsten, zonder erkenning voor het werk dat al onder de regering-Santokhi is verricht. Dat is geen vernieuwing, dat is politieke recycling.
Door bestaande programma’s te herverpakken zonder verdieping of visie, ondermijnt Simons niet alleen het beleid, maar ook het vertrouwen van de jeugd. Wat zij presenteert als startpunt, is in werkelijkheid het fundament dat de vorige regering al heeft gelegd — met visie, daadkracht en meetbare resultaten.
De VHP blijft wél inzetten op echte jeugdontwikkeling: onderwijs dat voorbereidt op olie en gas, klimaatactie met jongeren in de lead, mentale weerbaarheid en Youth POWER als structureel model. Dat is geen belofte meer, dat is beleid dat er al stáát.
President Jennifer Simons sprak dinsdag 30 september 2025 haar eerste jaarrede uit in De Nationale Assemblée. In ruim anderhalf uur las zij de 26 pagina’s tellende begroting voor, tijdens een Buitengewone Openbare Vergadering, conform artikel 81 van de Grondwet. Het was een toespraak die veel formele passages bevatte, maar volgens critici weinig vernieuwende inhoud bood.
Een jaar eerder had voormalig president Chandrikapersad Santokhi zijn laatste jaarrede gehouden in aanloop naar de verkiezingen van mei 2025. Inmiddels staat de NDP aan de macht en is Simons president. Met de machtsoverdracht zijn ook Santokhi’s plannen van tafel verdwenen. De vraag is echter of de nieuwe koers onder Simons wezenlijk anders is.
Kritiek van Makka
Econoom en financieel analist Robby Makka spaarde de toespraak niet. Volgens hem was de jaarrede vooral “zuinig, ambtelijk en doorspekt met administratieve ministerieteksten, afgewisseld met politieke slogans.” De geloofwaardigheid van de inhoud noemt hij twijfelachtig.
Een telling van de gebruikte woorden onderstreept zijn kritiek: maar liefst 78 keer viel het woord “zal”, 38 keer “zullen”, 7 keer “wil” en 9 keer “gaan”. Daarentegen kwamen cruciale onderwerpen nauwelijks aan bod. Corruptie werd slechts tweemaal genoemd, economie vijf keer, terwijl belastingen en financiën nauwelijks werden aangestipt. “De jaarrede oogt sober en somber waar het de economie betreft,” aldus Makka.
Robby Makka
78 keer viel het woord “zal”, 38 keer “zullen”, 7 keer “wil” en 9 keer “gaan”
Robby Makka
Blinde vlekken
Volgens Makka ontbreken bovendien enkele belangrijke pijlers van het economisch beleid. Zo werd Staatsolie, de grootste inkomstenbron van het land, in het geheel niet genoemd. Ook het georganiseerde bedrijfsleven via de VSB kwam niet aan bod, net als de opgebouwde monetaire reserves. Inflatie en koopkracht werden slechts eenmaal benoemd.
“Een regering met paars als signatuur mist qua track record betalingsbekwaamheid. En juist dat is wat burgers waarderen,” stelt Makka. “In de komende periode zal blijken of deze regering in staat is die toets te doorstaan, vooral met nieuwe wetgeving over staatsschuld en financieel-economische vraagstukken.”
Vergeten herstel
Simons begon haar jaarrede met het thema natievorming, maar volgens Makka sloot dit sterk aan bij de koers van haar voorganger Santokhi. Die voerde een IMF-ondersteund herstelprogramma uit met 185 maatregelen, gericht op stabilisering van de economie, het terugdringen van inflatie en staatsschuld, en het stimuleren van groei. Dat programma werd in maart 2025 succesvol afgerond, met dalende inflatie, hersteld vertrouwen en stijgende reserves als resultaat.
In de jaarrede van Simons werd dit echter nauwelijks benoemd. “De junkstatus is voorbij, maar dat hoor je niet terug,” aldus Makka. Volgens hem bleven risico’s rond inflatie, staatsschuld en kredietwaardigheid onderbelicht.
Slordige cijfers
Naast omissies signaleert Makka ook fouten in de cijfers die de regering presenteerde. Zo werd de schuld van MMC foutief genoemd als 10 miljoen euro, terwijl deze in werkelijkheid 250.000 euro bedraagt. Ook de inkomsten van Staatsolie werden overschat: genoemd werd 6 miljoen dollar, maar het werkelijke bedrag ligt rond 2,5 miljoen. “Dat is onacceptabel,” zegt Makka.
Conclusie: lat te laag gelegd
Makka vat zijn oordeel scherp samen: de jaarrede was qua financieel-economische inhoud matig, karig en defensief. Zonder IMF of een deskundig monitoringsteam dreigt de regering achter de feiten aan te lopen. “Als het gaat om de belangrijkste cijfers – zoals de inkomsten van Staatsolie of de prognoses van schulden – blijkt president Simons geen cijferheld te zijn.”
Volgens hem heeft de regering de lat te laag gelegd. “Die moet omhoog, met betere plannen, programma’s en projecten. Offensief in plaats van defensief. Anders dreigt een beleid van underpromise in plaats van overdeliver. Elke regering heeft een vervaldatum, en bij paars weten we: paars is korte lijn, lange smart.”
President Jennifer Simons hield dinsdag in De Nationale Assemblée haar eerste jaarrede en presenteerde daarin de plannen voor 2026. Grote koerswijzigingen bleven uit: Simons kiest voor voortzetting van de lijn die haar voorganger Chandrikapersad Santokhi inzette – zonder dit expliciet te benoemen, omdat dat te veel zou lijken op het ontbreken van een eigen koers.
Onder Santokhi werden zware en impopulaire maatregelen doorgevoerd, zoals het afbouwen van subsidies, de invoering van BTW en het vrijlaten van de wisselkoers. Deze ingrepen, gesteund door het IMF, stabiliseerden de economie en brachten Suriname in rustiger vaarwater.
Belangrijkste maatregelen en resultaten Santokhi (2020–2025)
Digitalisering van overheidsdiensten
Afbouw van subsidies op basisproducten en brandstof → leidde tot vermindering van begrotingsdruk
Invoering van de BTW als nieuwe belastingstructuur → verbreedde de staatsinkomsten
Vrijlating van de wisselkoers → resulteerde in een relatief stabiele koers na aanvankelijke schokken
Strikte begrotingsconsolidatie en schuldherschikkingen (USD 4,1 miljard) → herstel van kredietwaardigheid van junk status naar CCC+/C met stabiel vooruitzicht
IMF-hervormingsprogramma (185 maatregelen) → inflatie teruggebracht van 65% naar 5% en BBP-groei van −16% in 2020 naar een verwachte +3,2% in 2025
Invoering van het Moni Karta-systeem voor sociale uitkeringen → betere en transparantere ondersteuning van kwetsbare groepen
Digitalisering van overheidsdiensten bij o.a. CBB, KKF, GLIS en MinOW → efficiëntere dienstverlening, meer transparantie en toegankelijkheid voor burgers en bedrijven
Invoering van grondconversie → versterking van de monetaire reserves en stabilisatie van de betalingsbalans
Publicatie van de jaarrekeningen van de CBvS, na jaren van stilstand → herstel van transparantie en vertrouwen in het financieel beleid
Opbouw van internationale reserves tot USD 1,55 miljard (goed voor 7,5 maanden importdekking)
Het resultaat van dit beleid is dat president Simons zich nu in rustiger vaarwater begeeft.
Opvallend is dat belangrijke actoren voor de economie zoals de CBvS, schuldaflossing, Staatsolie en het bedrijfsleven (VSB) door Simons bijna niet of helemaal niet worden genoemd. Ook over de gespaarde monetaire reserves rept zij niet, terwijl inflatie en koopkracht slechts eenmaal worden genoemd. Dit geeft aan dat juist op deze punten de eerder ingezette koers van Santokhi wordt voortgezet.
Simons benadrukte in haar rede vooral natievorming en een “duurzame welzijnssamenleving”, zonder grote nieuwe hervormingen aan te kondigen. Zoals bij een schip dat na jaren stormweer eindelijk weer redelijk veilig en stabiel vaart, is het verstandig het roer niet te veel te bewegen.
[INGEZONDEN] – De oppositie in De Nationale Assemblee van Suriname heeft met aandacht en ernst de jaarrede van de regering Jenny Simons-Rusland gevolgd. Zowel in het parlement als in de samenleving waren de verwachtingen hooggespannen. De bevolking hoopte op een toespraak die richting zou geven, vertrouwen zou bieden en concrete oplossingen zou presenteren voor de grote uitdagingen van ons land. Helaas moeten wij constateren dat deze verwachtingen opnieuw niet zijn waargemaakt. De jaarrede was niet inspirerend, bood geen nieuwe perspectieven en heeft de samenleving opnieuw teleurgesteld. De regering heeft ervoor gekozen om het oude beleid van NDP-regeringen te herhalen, zonder wezenlijke vernieuwingen of diepgaande analyses. De nadruk lag op de continuering van enkele reeds bekende lijnen, zoals: het subsidiebeleid; het opvoeren van veiligheid; het verhogen van overheidsinkomsten; het voortzetten van onderwijsbeleid; en het beleid ten aanzien van internationale instellingen als het IMF, de IDB en de Caribbean Development Bank.
Hoewel deze thema’s belangrijk zijn, zijn ze te algemeen en oppervlakkig gepresenteerd. Wat ontbreekt, is de broodnodige diepgang en concrete uitwerking. De samenleving had juist behoefte aan duidelijkheid over de weg vooruit in een tijd van economische onzekerheid en sociale spanningen.
Wat wij missen De oppositie had gerekend op een heldere visie en uitgewerkte plannen op ten minste de volgende cruciale terreinen: Er is geen enkel beleid gepresenteerd omtrent de broodnodige grondconversie. Het volk wacht al jaren op een eerlijk, transparant en toekomstgericht grondbeleid.
Royalties Voor Iedereen (RVI): inkomsten uit natuurlijke rijkdommen dienen ten goede te komen aan de gehele samenleving, maar hierover bleef de jaarrede opmerkelijk stil.
Aflossing van leningen: de enorme schuldenlast die tussen 2010 en 2020 is opgebouwd, vraagt om een duidelijke strategie voor afbetaling en schuldverlichting. Het uitblijven hiervan baart grote zorgen.
Economische diversificatie: de jaarrede bevatte geen concreet beleid om onze economie minder afhankelijk te maken van de mijnbouwsector. Sectoren als landbouw, toerisme, industrie en technologie verdienen structurele investeringen.
Niet-mijnbouwsectoren: juist in de huidige tijd, waarin goud- en olieprijzen wisselvallig zijn, is het van belang te investeren in alternatieven. Over landbouw, natte infrastructuur, energie, goud, olie en klimaatverandering werd met geen woord gerept.
Daarnaast is de begrotingsdiscipline ver te zoeken; de begrotingsdiscipline is in gevaar. Leden van de coalitie hebben reeds een initiatiefwet ingediend om de Wet op de Staatsschuld te wijzigen. Dat een dergelijk ingrijpend voorstel niet eens in de jaarrede werd aangekondigd, is op zijn minst opmerkelijk en in feite onaanvaardbaar.
Het toont aan dat de regering haar eigen begrotingsregels niet respecteert en de samenleving bewust onvolledig informeert. De vrees is groot dat hierdoor opnieuw een cultuur van verspilling en financieel wanbeheer zal ontstaan.
Geen inspiratie, geen perspectief De essentie van een jaarrede is dat het land perspectief wordt geboden: een koers, een visie, een bron van hoop. Deze jaarrede heeft dat nagelaten. Noch het parlement, noch de samenleving is bemoedigd of geïnspireerd. De boodschap van “wo kenki a system”, die ooit bedoeld was om vertrouwen te wekken, blijkt leeg en betekenisloos te zijn geworden.
Conclusie De oppositie concludeert dat de jaarrede niet hoopgevend is. Het volk van Suriname verdient beter dan herhaling van oude beleidsvoornemens zonder concrete uitvoering. Wij zullen daarom in het parlement blijven aandringen op transparantie, begrotingsdiscipline en een daadkrachtig beleid dat gericht is op structurele hervormingen, economische diversificatie en eerlijk delen van de nationale rijkdom. De samenleving heeft recht op een regering die luistert, die rekenschap aflegt en die een beleid voert dat daadwerkelijk bijdraagt aan een rechtvaardige en duurzame toekomst.
“Ik zie veel dingen terugkeren,” zei DNA-lid Chandrikapersad Santokhi dinsdag tegenover journalisten na de jaarrede van president Jennifer Geerlings-Simons.
Volgens de VHP-voorzitter is er veel kritiek geleverd op het beleid van de vorige regering. “Alles werd afgekraakt en er werd een negatief beeld geschetst. Maar nu zien we dat veel zaken terugkomen in het huidige beleid. Ik zie geen nieuwe zaken of nieuwe beleidsinzichten,” aldus de voormalig president. Hij betreurt het dat eerdere beleidsmaatregelen steeds worden bekritiseerd.
Santokhi wees er verder op dat via sociale media vaak onjuiste informatie wordt verspreid. Daardoor wordt de samenleving de feiten onthouden. “De geschiedenis zal altijd aantonen dat de realiteit een andere is dan wat men beweert,” zei hij.
De oppositieleider benadrukte dat hij en zijn fractie de jaarrede grondig zullen analyseren en de regering kritisch zullen volgen. Hij plaatste met name vraagtekens bij het genoemde begrotingstekort van 3,5 procent. Volgens hem zijn leningen niet meegenomen in de berekening, waardoor het tekort er in werkelijkheid anders uit kan zien. “We zullen goed bekijken wat het begrotingstekort is als de leningen worden meegenomen,” aldus Santokhi.
Daarnaast merkte hij op dat er weinig concrete informatie in de jaarrede stond over sociale programma’s. “We willen weten hoe het staat met de koopkrachtversterking en de studententoelage,” zei hij tot besluit.
Wie maandag dacht een serieuze plechtigheid van De Nationale Assemblee te zullen beleven die te maken had met beleving van de democratie en behoorlijk bestuur, kwam bedrogen uit. In plaats daarvan kregen we met tussenpozen een vijf uur durende uitvoering van een slecht geregisseerde klucht, met NDP- en PL-parlementariërs in de hoofdrollen. Het script? “Hoe hou ik Chan Santokhi zo lang mogelijk op hete kolen.” Er werd gestrooid met woorden als ‘integriteit’, ‘misleiding, ‘volksbedrog’ en ‘ethische waarden en normen’, alsof men plots de morele autoriteit van het land was. Maar eerlijk, bij sommige sprekers dacht ik: ‘jij, van alle mensen, hebt het lef om dit woord in de mond te nemen?’ Het klonk als een prediker die tijdens de mis stiekem (uit) zijn eigen collectezakje rooft.
“Chan heeft met de waardigheid waarmee hij de ‘below the belt attack‘ heeft aangepakt, door er geen woord aan vuil te maken, bijgedragen aan het redden van de gedenkwaardige gebeurtenis”
De verontwaardiging over Chan, die eerst een vakantie in het buitenland nam, rook vooral naar jaloezie. Want zeg nou zelf: ‘wie van hen zou niet direct de koffers pakken, zodra het mocht?’ Kom op. Dat was geen principiële woede, dat was pure nijd.
Je zag ze denken: “Waarom hij wel aan het strand en wij niet?” Het werd gegoten in de vorm van een pleidooi voor normen en waarden, maar klonk eerder als een koor van achterblijvers bij Zanderij die hun koffers zagen verdwijnen naar Miami. In plaats van een plechtige, halfuur-durende ceremonie, kregen we vijf uur lang gebazel, gekakel en ja … ongegeneerd gezeur.
Ironisch genoeg waren niet alleen Chan en zijn familie de pineut, maar ook NDP’er Le-Roy Doorson, die geduldig in de wachtkamer moest blijven zitten, terwijl zijn eigen partijgenoten theater speelden. In hun hartstocht om Chan een hak te zetten, hadden de NDP’ers er totaal geen moeite mee dat hun wangedrag de toelating van hun eigen partijgenoot overschaduwde.
Een grovere belediging aan de familie van Doorson, maar ook de naasten van Chan, die de toelating waren komen bijwonen, is ondenkbaar. Ronduit onbeschoft, die houding.
Alle maandag aanwezige assembleeleden wisten nog vóór aanvang van de vergadering bliksems goed dat niks, maar dan ook niks Santokhi’s toelating tot het parlement kon tegenhouden. Immers, hij had voldaan aan alle wettelijke verplichtingen en voorwaarden. Toch probeerde men de samenleving wijs te maken dat hier een principiële strijd werd gevoerd over normen en waarden. Spoiler alert: het ging niet om principes, maar om het even publiekelijk bespugen van een politieke tegenstander.
Gelukkig waren er een paar nuchtere en verstandige mensen, die de schade beperkten: Jerrel Pawiroredjo, Ronnie Brunswijk, Ronny Asabina, Raymond Sapoen en Steven Reyme. Dankzij hen had de ceremonie nog een vleugje cachet.
En Chan zelf? Die zat er na zijn uiteindelijke toelating bij als iemand die vijf uur lang naar slechte cabaret had gekeken, maar toch glimlachte. Chan heeft met de waardigheid waarmee hij de ‘below the belt attack‘ heeft aangepakt door er geen woord aan vuil te maken, bijgedragen aan het redden van de gedenkwaardige gebeurtenis. Daarvoor mijn hartgrondige dank.
Ivan Cairo
Het argument dat men ‘precedentwerking’ wilde voorkomen, sloeg als een tang op een troep magere varkens. Als er één instituut is dat zulke precedenten kan voorkomen, is het toch het parlement zelf?
Met een simpele wetswijziging waarin helder wordt vastgelegd binnen welke termijn een gekozen kandidaat, na aanvaarding van diens verkiezing, de zetel in het parlement moet innemen, is de kwestie opgelost. Die vergadering hoeft nog geen kwartier te duren.
Ik zal in de gaten houden hoe snel diezelfde NDP’ers, die maandag zo hoog van de toren bliezen, met een initiatiefwet zullen komen om de geconstateerde manco’s te repareren. Tot die tijd houd ik toenmalig VHP-statenlid Jarien Gadden in gedachten, die ooit zei: “Ik lig op de loer.”
