Suriname is een van de armste landen van Zuid Amerika. Voorkomen moet worden dat het land verder afglijdt naar een Haïti met bende oorlogen, een Venezuela met collectivos en een onderdrukkende politieke toplaag of een geïsoleerd en afhankelijk Cuba met een onvrije bevolking. Het is voor velen onbegrijpelijk dat Suriname met de grootte van een doorsnee Nederlandse grote stad zoveel grote onoplosbare problemen heeft. Wat ligt hieraan ten grondslag vragen velen zich al tientallen jaren af. In Desi Bouterse zagen velen de Messiah totdat de aard van het beestje van nationaal verraad op 25 februari 1980 steeds zichtbaarder werd. Bouterse bleek geen Soekarno te zijn, integendeel bouwde hij aan een nieuw systeem dat Suriname regelrecht richting Haitie en Venezuela duwde. Hoe het met Venezuela afliep zag de wereld onlangs op 3 januari 2026 toen de president van dat land, Nicolas Maduro en zijn echtgenote Celia Flores letterlijk van hun bed werden gelicht en ontvoerd werden naar de VS. DESI BOUTERSE en zijn NDP onderhielden nauwe relaties met Nicolas Maduro.
Het Surinaamse systeem zonder collectivos maar wel met een staat in een staat gedachtengang. Bouterse was wars van de rechterlijke macht en zag niets in de democratische rechtsstaat volgens het westerse model. Dus werd om de NDP heen een kern aan de top gecreëerd met daaronder een piramidaal opgebouwd stelsel die moest dienen als draagbalk voor het nieuw geïntroduceerde systeem van onderdrukking en uitbuiting van het eigen volk. Niet voor niets werd aan de president van Equatoriaal Guinee de sleutel van Suriname gegeven als voorbeeld en eerbetoon aan het stelsel van rijkdommen slechts voor een kleine toplaag en hun handlangers en waterdragers bestaande uit academici, juristen, economen, militairen, politie agenten en misschien zelfs rechters die infiltreerden in de bovenlaag van de samenleving. Er werd niet voor niets zo gevochten om hoge posities. De corruptie nam schrikbarende vormen aan en de verrotting van de samenleving van binnenuit was onafwendbaar geworden. Het politie korps werd door de Amerikaanse drugsbestrijding dienst de DNA aangemerkt als door en door corrupt. Militairen werden ingezet als gewapende privé bewakers op hout en goud concessies en allerhande ondernemingen van deze warlords uit de toplaag van de NDP. Het binnenland viel ten prooi aan dit soort roofkapitalisten die zich revolutionairen noemden en een achterban van laaggeletterden als fundament van hun piramidaal systeem hadden opgebouwd, de zogenaamde “ghetto”.
Suriname moest dealen met twee lagen tegelijk die in elkaar overliepen, namelijk de illegale bezetters en dieven van gronden en hun dienstverleners vanuit officiële instanties en instituten. Totdat Chandrikapersad Santhoki met behulp van het volk in 2020 aan de macht kwam. Hoe moeilijk hij het zou krijgen met de warlords vanuit de NDP had hij zelf niet durven bevroeden. Het verzet tegen een president was nooit eerder zo heftig als tegen Chan Santhoki ( zie https://www.surinamepolitics.nl/inhoud/ ). Vanuit de NDP en vanuit zijn eigen coalitie werd de president als nooit eerder gekend in de Surinaamse geschiedenis aangevallen omdat hij harde taal sprak en korte metten wilde maken met dit systeem dat Suriname ten onder bracht en het land richting Haiti en Afrikaanse wardlords koerste. Daarom werd het rasisme in de onderbuik van de natie door de NDP danig wakker geschud en gevoed als strijd middel tegen de president die een modern Suriname voor ogen had, een Suriname gestoeld op een democratische rechtsstaat. Deze visie botste tegen dat van het NDP primitieve systeem van warlords. Dus werd alles ingezet om zelfs met 17 politieke partijen in een regering te gaan zitten om dit model van Chan Santhoki geen schijn van kans te geven.
De NDP vond het wondermiddel: een vrouw als president. Jennifer Simons werd weer van stapel gehaald, want de warlords hadden een doel met haar. De ex parlementsvoorzitter werd eerst tot ieders verbazing gekozen tot partij voorzitter. Ze won het van Ramon Abrahams tot ongeloof van met name de ghetto achterban die goed in vertwijfeling raakte door deze onverwachtse winst van Jennifer Simons. Maar zoals gezegd, het NDP doel heiligde de middelen, de warlords hadden een president nodig die naar hun pijpen moest dansen en die vonden zij in deze vrouw, hun partijleider. Suriname kwam met 17 politieke bundelingen wederom in handen van de vernietigers van het land in alle facetten en sectoren. Kwaliteit werd ingeruild voor partij loyalisten die geen kaas gegeten hadden van rechtstaat, democratie en economie. De grote ontevredenheid in de samenleving werd daarom ook veel groter dan ervoor, omdat de NDP oogstte wat zij zelf had gezaaid. De president Jennifer Simons zat met een nog veel groter probleem omdat de ex-president Chandrikapersad Santhoki door ervaring meer begrip en inzicht had verkregen waar precies de schoen wrong en tijdens zijn presidentschap er al alles aan had gedaan om de CBvS, de economie en de rechtstaat te versterken middels de bankwet en de modernisering en versterking van de rechterlijke macht, het leger en het korps politie.
Het volk verarmde meer dan ooit vanwege de kwaliteit die als eerste werd weggehaald door de nieuwe president en haar team. Aan het volk gegeven voordelen door Chan zoals RVI, studenten toelagen, recht op gronden volgde hier achteraan. Ondeskundigheid verergerde de armoede, brain drain nam toe. Het land zat in zak en as want er vonden ook direct met het aantreden van de president politieke zuiveringen plaats. De korpschef Bryan Isaacs moest als eerste het gelag betalen en de politiebond zat en keek ernaar. De academici zwegen waar gesproken moest worden en Chan Santhoki zat er als het ware alleen voor, want ook binnen zijn eigen gelederen bevonden zich de handlangers van het NDP systeem van kaalplukken van de staat. Het roer moest drastisch om, het schieten in eigen voet door Surinamers door het leegroven van de staat was de ergste corruptie waarmee de samenleving kampte. Deze corruptie was geïnstitutionaliseerd en onmogelijk uit te roeien door de mensen die er het meeste van profiteerden. Suriname zal nog verder verarmen als niet drastisch korte metten en harde taal wordt toegepast door iedereen die een bijdrage kan leveren tot uitroeiing van dit verderfelijke NDP systeem. Op dit moment is er niemand anders dan Chan Santhoki die het draagvlak heeft van het volk en die in staat is te gaan staan voor het gevaar dat Suriname al tientallen jaren bedreigd. Alleen met massale steun van het volk en vanuit zijn eigen politieke partij de VHP zal het mogelijk zijn het tij te keren in Suriname. Chan is tegen wil en dank zijn politieke partij overstegen en door de omstandigheden gegroeid naar een nationale leider, en dit pakt niemand hem meer af omdat hij zelf heeft aangegeven bereid te zijn om in 2030 wederom president te willen worden. In 2030 zal absoluut de NDP verslagen zijn, nu al, ware het niet dat zij met 17 politieke partijen is gaan bundelen tegen 1 VHP.